Zijn gesubsidieerde schietlessen niet een veel beter idee?

Twee Telegraaf-columns. Ik herken in de Haagse wethouder Mariëlle Vavier een prominent lid van de Club van Wegkijken, Ontkenning & Bagatellisering en verzoek u ook om te zwijgen.

Telegraaf 5 mei

Ah, daar hebben we er weer eentje van de Club van WOB, zoals je GroenLinks/PvdA, of Progressief Nederland, of PRO, of PN, of weet-ik-veel welke naam die partij tegenwoordig heeft, beter zou kunnen noemen.
        WOB staat in dit geval voor Wegkijken, Ontkenning & Bagatellisering en ik heb het over het vooraanstaande lid Mariëlle Vavier, wethouder van… even diep ademhalen… Armoede, Inclusie, Zorg en Internationale Zaken, Voedselstrategie en Stadsdeel Laak te ’s-Gravenhage.
        Als het je bedoeling is om de lezer in je openingsalinea’s te verleiden om de rest van het stuk eveneens tot zich te nemen, is het misschien niet zo handig om zo’n omvangrijk takenpakket meteen in zijn volledigheid op te sommen. Maar in het wel heel bijzondere geval van Mariëlle acht ik het wel degelijk van belang, aangezien zij het plan heeft opgevat om de probleemjongeren die Scheveningen weer eens terroriseren - u kent dat geteisem wel: ze noemen vrienden ’brrroer’ en vrouwen ’hoerrr’ - met gesubsidieerde kickbokslessen in toom te houden.
        Dan hoort de lezer, vind ik, wel onmiddellijk te weten wat zo’n mens allemaal uitvreet.
        „Die jongens moeten hun energie toch ergens kwijt”, verklaarde mevrouw Vavier bovendien.
        Nu ondervindt onze Mariëlle binnen de Club van WOB natuurlijk wel behoorlijk stevige concurrentie van de huidige burgermoeder van ons geliefde hoofdgehucht, die vorig jaar, als luid bejubelde Zomergast bij de VPRO, al eens verklaarde dat zij in de eerste plaats respect in zich voelde opborrelen toen zij een jongen met een wapperende Palestijnse vlag op een scootertje door Amsterdam zag rondrijden.
        „Wow, hij is bezig met de wereld, hij had ook thuis kunnen gaan zitten gamen”, zei Femke toen. En maandag deed zij zelfs nog een verwoede en geslaagde poging om dat te overtreffen door de bekladding met rode verf, inclusief de toevoeging ’genocide’, van het Monument op de Dam, uitgerekend op de nacht voor de Dodenherdenking, te becommentariëren met: „Dit is geen protest, maar vernielzucht.”
        Let wel, deze gênante ontkenning van de ideologische basis van die wandaad uitte zij niet alleen als eerste burger, maar ook als afgestudeerd criminologe. Blijkbaar had zij tijdens die studie even niet opgelet toen het onderwerp ’Preventie’ werd behandeld. Anders had zij het oorlogsmonument gezien de bedreigingen die al waren geuit de nacht voor de jaarlijkse plechtigheid vast wél laten bewaken.
        Hoe zou Mariëlle Vavier erop hebben gereageerd?
        Dacht zij misschien: „Jeetje, hoe kom ik hier nog overheen? Door te verklaren dat het bij nader inzien wellicht een beter idee is om die jongens met het oog op hun toekomst geen gesubsidieerde kickbokslessen te laten volgen, maar gesubsidieerde schietlessen, of anders een gesubsidieerde cursus plofkraakbommen plaatsen?”
        Weet je wat, ik geef voor één keer, met een diepe buiging, ruimte aan antropoloog Teun Voeten, die als volgt op het idee reageerde: „Als ze hun energie kwijt moeten, waarom laat je ze dan niet bij de boer het land omspitten?”

Telegraaf 2 mei

U wordt dringend verzocht dit niet verder te vertellen

Nu zal het vast wel kloppen dat de T. binnen onze magistratuur niet de meest gelezen krant is. In deze hoog boven ons verheven gelederen prefereert men sinds jaar en dag het dagblad dat naar eigen zeggen Lux et Libertas nastreeft (licht en vrijheid). Gezien de activistische wijze waarop ze daar heden ten dage juist donkerte en onvrijheid propageren is dat behoorlijk achterhaald, maar goed: ieder z’n meug.
        Toch vraag ik de lezer voor alle zekerheid zoveel mogelijk terughoudendheid in acht te nemen bij de verspreiding van waar ik in dit Telegraaf-stukje op wijs. U bent namelijk een wakkere Nederlander met een gezond verstand. Dat kan niet anders, want anders zou u dit niet lezen. Maar stel dat u de inhoud van deze column in uw stamkroeg met een andere wakkere Nederlander met een gezond verstand deelt. Dan wordt het linke boel!
        Op zich zou het begrijpelijk zijn. Ook in de niet-religieuze betekenis van de term zijn mensen van gelijke gezindte sneller geneigd elkaar in vertrouwen te nemen. Het schept ontegenzeggelijk een band, maar helaas kan het niet uitgesloten worden geacht dat uw woorden dan tevens worden opgevangen door een persoon voor wiens oren ze niet zijn bestemd, om maar eens iemand te noemen: de echtgenoot van de nicht van de buurman van de maîtresse van een Nederlandse rechter. Dan zou het zomaar kunnen dat die edelachtbare via via op een idee wordt gebracht.
        Niet verder vertellen, verzoek ik u daarom. Feind hört mit. Wij kunnen niet voorzichtig genoeg zijn, omdat wij er inmiddels drommelsgoed van op de hoogte zijn welke verzachtende omstandigheden rechters tegenwoordig allemaal uit hun hoge hoed toveren voordat zij een oordeel vellen. Op die manier zijn in de loop der jaren talloze vormen van een verminderde toerekeningsvatbaarheid ontstaan, de een nog potsierlijker dan de ander, belichaming van een toonaangevend voorbeeld: de verwarde man.
        Onlangs is er daar in Noorwegen zelfs nog eentje bij verzonnen. Rechter Harald Tore Roaldsen moest de zaak behandelen van de brute verkrachting, in een fietsenstalling in Tromsø, van een dertienjarig Noors meisje door een Syrische migrant. Na ampele overweging veroordeelde hij de dader tot slechts zes maanden celstraf, omdat het IQ van de verkrachter laag was (tussen 64 en 75) en diens cognitieve/mentale ontwikkeling beperkt.
        I kid U not!
        De hufter was volgens die softe Scandinavische hamerzwaaier te dom om de ernst van zijn daad te kunnen overzien!
        Begrijpt u nu waarom ik u met klem verzoek dit onder ons te houden? Als ik de kringen onder de loep neem waarin dit soort delictplegers hier te lande pleegt te bivakkeren, valt mij altijd één ding terstond op, dat ik hier overigens niet nader wens te specificeren omdat juridische procedures, van welke aard dan ook, anno 2026 voor de aangeklaagde danig in de papieren kunnen lopen. Maar we moeten er als Nederlandse bevolking wel mee zien te dealen en daarom wil ik te allen tijde voorkomen dat deze Noorse approach ook tot onze rechtspraak doordringt.
        Dan loopt dat hele zooitje binnen de kortste keren vrij rond!
        Mondje dicht, lezer!

---

---

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

---

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

---

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.