Telegraaf 3 november
Hè, verdorie, wéér zo’n nieuwtje dat mij er als oude witte man toe dwingt om op mijn woorden te passen: het Nationaal Slavernijmuseum komt er volgens het laatste nieuws niet voor 2033 en heeft nu al een tekort van 22,3 miljoen euro, still counting. Zo lees ik dat de museumorganisatie - die er natuurlijk wél allang is, goed betaald - maandelijks tientallen haatmails en doodsbedreigingen ontvangt. De emoties binnen de club lopen daardoor volgens eigen zeggen zo hoog op dat men zich zelfs gedwongen heeft gezien de Curaçaos-Nederlandse psychiater Glenn Helberg in te huren. Wat denk je dat díe kost, met z’n uurtje-factuurtje? Kijk, dat bedoel ik dus: probeer hier als roomblanke kantlijnkrabbelaar behorende tot de boomergeneratie maar eens fatsoenlijk op in te gaan, al kan dat eerlijk gezegd ook voor anderen gelden, onder wie een vriend van mij die promiment in de culturele sector werkzaam is. Ik sprak hem toevallig nadat John Leerdam, de dikke deur van het museum (sorry John, niets persoonlijks, je bent weliswaar flink aan de maat maar ik stam uit het Pipo-tijdperk, dan mag je iemand een dikke deur noemen), met dit nieuws op de proppen was gekomen in een vraaggesprek met Trouw. „Het zal niet lang duren voordat ze met het verweer komen dat wij die extra miljoenen - let maar op: het worden er nog veel meer - als een vorm van herstelbetaling voor ons slavernijverleden moeten zien”, zeg ik. „Ik eis juist zelf een herstelbetaling!” antwoordt mijn vriend prompt. Ik heb hem lief en zal zijn naam daarom niet openbaren. Want u weet hoe dat gaat, in zijn hoek: wie de heersende moraal bespot, of aan zijn laars lapt, of simpelweg te veel afwijkt van het narratief, zoals dat tegenwoordig heet, wordt kaltgestellt of gecanceld. Dan zijn feiten en vakmanschap van ondergeschikt belang. Niet dat dat nieuw is. Sterker nog, het is altijd zo geweest. De moraal is net zo verstikkend als in de jaren vijftig. Nieuwe generaties zetten zich daar destijds rigoureus tegen af, grepen uiteindelijk de macht, krijsten „Wij zijn eindelijk vrij!” en bepalen sindsdien de sociale orde minstens zo fundamentalistisch. Zeker in de branche van mijn vriend geldt dat je het niet moet wagen om het groepsdenken te doorbreken, om afwijkende meningen over migratie, identiteit, klimaat, diversiteit, Israël en dergelijke te verkondigen, of om je alleen maar - al is het maar voor even - te voegen bij een gezelschap van andersdenkenden. Dan word je net zo meedogenloos afgeserveerd als vroeger, let wel: vaak met financiële consequenties. Zal dat Slavernijmuseum er ooit komen? Graag wijs ik erop dat het complex in ons geliefde hoofdgehucht staat gepland, om precies te zijn op de Kop van het Java-eiland. Dat lijkt mij op zich al een weinig bemoedigende wetenschap. Bovendien hebben liefst honderd architecten ontwerpen ingediend, die nog dik een half jaar dienen te worden bestudeerd. Verder zijn er, in Nederland, Suriname en het Caribisch gebied, nu reeds 6000 gesprekken met betrokkenen en nazaten gevoerd, die allemaal nog moeten worden uitgekristalliseerd. Denk aan 2040. Geen grap.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Zo eens, mooi geschreven
Helemaal mee eens. Zo zie je maar weer dat ook het slavernijverleden bij voorbaat al een fantastisch verdienmodel is geworden. Als tegenwoordige slaaf van de belastingdienst kan ik helaas op zijn vroegst over 200 jaar op herstelbetalingen rekenen.