Foute Jongens - 41
Rob: Sta ik op het punt om vanuit Thailand, waar ik momenteel vertoef, een literair hoogstandje over mijn rap naderende verscheiden te produceren, mijnheer Van Amerongen, wordt het land plots overspoeld met sensatieverhalen over een rampetampende boeddhistische monnik. Zich niet realiserende dat er een prima functionerende cctv-camera achter hem aan een muur hing, woonde de 66-jarige abt Phra Wachirayan van de Phutthaisawan tempel in Ayutthaia zijn 47-jarige assistente Punyavee Rungrueang volledig uit, let wel: op een ronde tafel. Hij hield zijn kavay - de boeddhistische term voor zijn oranje pij - daarbij keurig aan, maar dat hij tot wederzijdse tevredenheid aan zijn oerdrift gehoorzaamde bleek uit tal van uitstekend waarneembare details. Bovendien maakte onderzoek duidelijk dat de geestelijke samen met zijn al dan niet tijdelijk als courtisane functionerende medewerkster voor meer dan 100 miljoen baht - 2,7 miljoen euro - aan giften van gelovigen had verduisterd. Het stel werd gearresteerd, de abt werd uit zijn ambt gezet en… tadaaah!... de tafel van handeling werd op last van de boeddhistische autoriteiten ritueel verbrand. Weg dat vieze ding! Zo doen die Thai doet, collega! Geen halve maatregelen! Voordat ik een vervolg geef aan mijn relaas haast ik mij te verklaren dat ik niet op het punt sta om aan een ongeneeslijke kwaal ten prooi te vallen. Toen ik in de aanhef over ‘mijn rap naderende verscheiden’ repte trok de lezer wellicht deze conclusie. Was die op hoop gebaseerd, dan heb ik een teleurstellende mededeling voor hem of haar: ik koos alleen maar voor die woorden omdat ik aanzienlijk meer verleden heb dan toekomst. Jan Paternotte beloofde in zijn wel héél vroegtijdige electorale doodsstrijd dat iedereen 90 jaar wordt, maar zelf geloof ik daar niet zo in. Of zou hij iedereen die op D66 stemt bedoelen? Dan tel ik sowieso niet mee. Hoe dan ook is het ook weer niet zó raar dat ik een verhaal over de dood met een stiekem vanwippensteintje van een boeddhistische cenobiet begin. U kent de term ‘L’amour, c’est mourir un peu’, mag ik aannemen? U heeft gelijk, dat is een variant op ‘Partir, c’est mourir un peu’, de eerste regel van het beroemde gedicht van ‘Rondel de l’adieu’ van Edmond Haraucourt. Maar de variant is inmiddels populairder dan het origineel, dus we mogen ervan uitgaan dat abt Phra Wachirayan óók een beetje stierf, toen hij op die tafel zijn spectaculaire hoogtepunt bereikte. En nu sterft hij, in zijn verschrikkelijke Thaise cel (pleonasme), waarschijnlijk duizend doden. Niet alleen omdat hij dik 100 miljoen baht jatte, geld dat voor de gemeenschap was bedoeld (nee, mijnheer Van Amerongen, niet díe gemeenschap, ik wíst dat u daarover zou beginnen), maar ook omdat hij een van de belangrijkste leefregels van Thaise boeddhistische monniken aan zijn laars lapte. Van zo’n monnik wordt namelijk geëist dat hij een volstrekt celibatair leven leidt. Zijn geest dient vrij te worden gemaakt van begeerte, zodat hij zich in volledige innerlijke evenwicht aan meditatie en studie kan wijden. Vrouwen mogen hem om die reden ook niet aanraken. En wij maar jarenlang zeuren over die friemelende paters van ons! Weet u wat, collega? Ik stel mijn dood nog even uit.
Kwam je nou eindelijk klaar, riep ik triomfantelijk
Arthur: Hoogland, ik ben echt niet zo voorspelbaar dat ik flauwe en voorspelbare scabreuze grapjes ga maken wanneer jij de nogal suffe term ‘gemeenschap’ heel bewust gebruikt. Alsof ik een of andere Pavlov-hond ben! Leuk weetje: de bekende dichter, toneelschrijver en rederijker Gerbrand Adriaenszoon Bredero noemt het vrouwelijke orgasme 'de soete doodt'. Ik citeer even uit mijn hoofd: Wech met de doode vrees, ghy hebt in ’t minst geen noot Ghy sult gaen sterven nu die over soete doot: Ick wedt ghy sult hier na het onghewoone leven, Voor uwen Maachdom niet in Wissel willen gheven. De enige keer dat ik dacht een vrouw tot extase te brengen, was tijdens mijn one night stand met Stella Bergsma, de dichteres die de kwarktassen en de kittelaar heel poëtisch bij de Nederlandse man introduceerde via Pagina Vrouw in jouw Telegraaf. Ik kneep tijdens onze ‘gemeenschap’ iets te lang haar keel dicht waardoor ze nogal blauw aanliep. La petite mort dus. Kwam je nou eindelijk klaar, riep ik triomfantelijk, daarbij subtiel verwijzend naar Johnny van Doorn alias The Selfkicker met zijn onvergetelijke gedicht Komtocheensklaarklootzak. Waarop La Bergsma antwoordde: “Je hebt me bijna gewurgd, toxische dwerg! Domrechtse kastnicht!” Ken je trouwens die beroemde foto op Twitter van het rondborstige Spaanse model Eva Padlock die in een of ander tempeltje tussen twee jonge boeddhistische monniken zit, op haar hurken. Een van de gasten in een oranje soepjurk kijkt zo geil als boter naar haar heerlijke decolleté en het bijschrift is subliem: “You spend years meditating and worshipping to reach Nirvana. But one day Eva Padlock come to visit your temple.” Toch schuilt er een boeddhist in mij, want na mijn onfortuinlijke dood wordt mijn lijk in hompen gehakt door Rui van Talho Ideal in Olhão en vervolgens aan de gieren gevoerd, op het eiland Armona tegenover mijn geliefde villa Vischlugt. Zo’n luchtbegrafenis - ook wel jihator genoemd - scheelt begrafeniskosten, is klimaatvriendelijk, de vogelen zijn er blij mee en mijn nabestaanden verliezen geen tijd aan de krankzinnige papierwinkel bij de gevreesde Portugese ambtenaren in mijn woonst. Verder dweep ik niet met boeddhisme, kleine vriend, want zen was de officiële ideologie van Hirohito’s fascisme, die werd gebruikt om de rest van Azië te onderwerpen en tot onderdanigheid te dwingen. Dat heb ik niet van mijzelf, maar van de overlevenden van de boeddhistische jappenkampen in ons Indië. Tora! Tora! Tora! Katsu!
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op Nieuwe Revu ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Wippen en jatten is een combinatie die meer religieuze leiders er op na gehouden hebben. Herinner je de pastoor nog in zuidelijk Nederland nog die behalve veel neukte ook heel veel geld verbraste aan hoeren en snoeren met geld die overleden katholieke vrouwen aan z'n kerk nalieten?