Wij zijn afhankelijk geworden van de grillen van Rupsje Nooitgenoeg
Best opvallend, eigenlijk, dat Donald Trump nog niet zijn zinnen heeft gezet op - een deel van - de eilandengroep die vroeger de Nederlandse Antillen heette. Curaçao ligt pal tegenover Venezuela.
Telegraaf 15 januari
Hij heeft er ontelbare inmiddels, de een nog onhoffelijker dan de ander, maar deze bijnaam voor Donald Trump is bij mijn weten alleen nog door een auteur van het magazine van de universiteit van Columbia gebruikt: The Very Hungry Caterpillar.
Het is een verwijzing naar de titel van het wereldberoemde prentenboek van Eric Carle, waarvan in de Nederlandse vertaling Rupsje Nooitgenoeg werd gemaakt. Dat is een betere titel, als je het mij vraagt, die overigens ooit ter typering van Ad Melkert door Frits Bolkestein werd gebruikt, toen de PvdA’er als minister van Sociale Zaken steeds meer geld wilde hebben.
Nu zijn er weinig overeenkomsten tussen The Donald en The Melk. Daar zullen ze allebei blij mee zijn, hoewel Mr. President bij nader inzien vast nog nooit van de voormalige leider van de Nederlandse sociaal-democraten heeft gehoord. Tijdens een vliegtuig-interview bleek deze week zelfs dat hij geen idee had wie Jens-Frederik Nielsen is, de premier van Groenland, het door Denemarken geregeerde land dat hij wil inlijven.
Dat zegt óók veel over Donald Trump, voor wie ik nog iets van waardering kan opbrengen wanneer hij de andere westerse leiders laat zien dat woorden alleen vaak niet volstaan, bijvoorbeeld wanneer je (it takes a crook to catch a crook) meedogenloze in cocaïne handelende dictators tegenover je weet. Tegelijkertijd kan ik zijn proleterigheid en narcisme nauwelijks nog hebben. Als ik de beelden zie van de manier waarop de ICE in zijn opdracht de Gestapo imiteert, of in ogenschouw neem hoe hij het aanvankelijk door hem zo hartstochtelijk aangemoedigde Iraanse verzet voor de bus gooide (want daar begint het toch echt steeds meer op te lijken), besef ik weer hoe eng het is dat de wereld anno 2026 grotendeels afhankelijk is van de grillen van één zo’n onberekenbare, narcistische, egomane en empathieloze hork.
Het interesseert Donald Trump geen reet wie Groenland leidt.
Als-ie het maar krijgt.
En dan te bedenken dat Rupsje Nooitgenoeg Canada ook al wilde hebben, net als het Panamakanaal en delen van Mexico. En IJsland, zo las ik woensdag, begint ‘m eveneens te knijpen. Daarom bevreemdt het mij enigszins dat vrijwel nog niemand erop heeft gewezen dat Donald Trump om strategische redenen ook weleens geïnteresseerd zou kunnen zijn in - een of enkele van - de zes eilanden die tot 10-10-10 nog de Nederlandse Antillen vormden: Curaçao, Aruba en Sint Maarten (tegenwoordig autonoom) en Bonaire, Saba en Sint Eustachius (de BES-eilanden). Curaçao ligt op een steenworp afstand van Venezuela, waarvan Trump de president reeds heeft laten kidnappen en waarover hij in de toekomst maximale controle wil houden.
Hoe zouden wij dan reageren?
Vermoedelijk zouden veel Nederlanders stiekem de schouders erover ophalen. Ik behoor niet tot hen. Laat de eilanders lekker zelf over hun status beslissen, vind ik, en ik heb nóg een idee: aangezien Corendon binnen een mum van tijd een imperium van jewelste op Curaçao heeft opgebouwd, moet ceo Günay Uslu, onze voormalige staatssecretaris Cultuur & Media, maar eens op de koffie bij de Amerikaanse president.
Gezien meneers reputatie zal hij ongetwijfeld onder de indruk zijn van haar mooie glimlach en dan sluit ik zelfs niet uit dat The Very Hungry Caterpillar van het Witte Huis zich, net als in Carle’s boek, uiteindelijk toch nog tot een vlinder ontpopt, in dit wel heel speciale geval eentje die de Antillen al fladderend links laat liggen.
Telegraaf 13 januari
Waarom waren we eigenlijk zo benieuwd naar het commentaar van Kati Piri?
Ja, ja, ja! Zij heeft gesproken! Katalin Piroska Piri, roepnaam Kati, veroordeelt ‘de onderdrukking en het brute geweld’ van het Iraanse regime tegen de eigen bevolking en stelt dat ‘de internationale gemeenschap zich hard moet maken voor het recht van het Iraanse volk om over zijn eigen toekomst te kunnen beslissen’.
Gansch het land, zo leek het wel, had reikhalzend naar Kati’s oordeel uitgekeken. De Kamer was op reces, moet u weten. En we konden nu eenmaal onmogelijk van haar verlangen dat zij dat verlof zou onderbreken voor een statement over zo’n volksopstandje in Iran, waar het bewind bovendien dikke mik met Hamas is. Hoeveel Iraniërs had de Revolutionaire Garde van Ali Khamenei - zelf spreek ik liever over een Anti-Revolutionaire Garde - nu helemaal afgeknald? Tweeduizend, hooguit. Niks vergeleken bij die 180 miljoen vermoorde vrouwen en kinderen in Gaza.
Kijk, het was natuurlijk een ander verhaal geweest als het Ministerie van Informatie van Gaza weer een filmpje had verspreid van Palestijnse oorlogsslachtoffers c.q. Pallywood-acteurs die zich in de overtuiging dat de camera uit stond nog eens behaaglijk omdraaiden onder hun doodskleed, of een foto van een huilend kind in een dik pak Palestijnse sneeuw, bij 21 graden boven nul, met drie verkeerd om staande voeten. Voor dat zoveelste bewijs van het feit dat Bibi Netanyahu een genocide op zijn geweten heeft had Kati de Tweede Kamer ongetwijfeld teruggeroepen.
Ik moet trouwens wél iets bekennen. Ik had namelijk op een andere reactie van Kati Piri gerekend. „Het is zonneklaar dat de volksopstand in Iran door zionistische elementen wordt aangestuurd, in samenwerking met de CIA”, of zoiets. Maar nee hoor. „Wij zijn solidair met de dappere demonstranten in Iran die ondanks alle gevaren massaal de straat opgaan”, zei zij zelfs. Het leek wel een verklaring van het CIDI.
Hield Jacques Monasch haar soms onder schot toen zij dat opschreef?
Nog iets: waaróm waren we eigenlijk met z’n allen zo ontzettend benieuwd naar het commentaar van Kati Piri?
Zeker, ze is samen met Marjolein Moorman tot vice-fractievoorzitter van GL/PvdA benoemd. Met andere woorden: als Jesse Klaver in zijn eikeltjespyjama de verplichtingen van zijn papadag zit te vervullen, is zij de baas. Het is onbegrijpelijk dat zij op zo’n hoge positie is terechtgekomen. Dankzij háár even oliedomme als schandelijke en tot mijn verbijstering door haar voltallige fractie gesteunde Iron Dome-motie (over kadaverdiscipline gesproken), waarmee Israël in feite het recht op zelfverdediging werd ontzegd, verloor GL/PvdA de verkiezingen.
Vermoedelijk kostte het haar partij minstens vijf tot zes zetels, die allemaal naar het D66 van Rob Jetten gingen, de aanstaande minister-president die overigens wél onmiddellijk voorbeeldig reageerde toen in Iran de vlam in de pan sloeg. Ik denk serieus dat de hartenwens van Frans Timmermans om premier van Nederland te worden in vervulling zou zijn gegaan als Kati Piri die motie achterwege had gelaten.
En nu is Kati een heel hoge tante en zit Frenske hoofdschuddend thuis.
Ergens moeten we Kati Piri dus ook wel weer dankbaar zijn.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
