Telegraaf 3 oktober
Kijk eens aan, black lives matteren weer. Blijkbaar is dan eindelijk tot de BLM-hoek van betogingsvrijheid misbruikend Nederland het besef doorgedrongen dat het initiatief moet worden heroverd. Het valt niet te ontkennen: in de heftige strijd om aandacht tussen al die - Reve-alert - ongewassen apen die met een bord dat zij vóór dit, of tegen dat zijn, het verkeer versperren (het gedicht heet Roeping), hebben de palliewappies het heft in handen genomen. Neem dat eenpersoons Hamas-gezwel op de Maastricht University. Dolenthousiast verkondigde de jihadist dat hij aan de slachting van 7 oktober had deelgenomen. Of neem die honderdpersoons Hamas-gezwellen in Delft. Een vrouw die haar man en zoon tijdens diezelfde ongekende terreuraanval verloor uitjouwen en -schelden als zij daar bij de vertoning van NAZA geëmotioneerd op wijst: ze deinsden er niet voor terug en ik schaamde mij plaatsvervangend onpeilbaar diep. In publicitair opzicht levert dit soort gebeurtenissen de from-the-river-to-the-sea-community natuurlijk veel bonuspunten op. Al verbaast het mij eerlijk gezegd dat ze Kati Piri nog niet zo ver hebben gekregen om een verbod te eisen op het meevliegen, als passagiers, van piloten die in terroristische noodgevallen zoals het gewelddadig uitschakelen van de captain de stuurknuppel kunnen overnemen indien zich 170 Joden aan boord bevinden. De stinkrebellen timmerden ook aan de weg. Omdat het klimaat kennelijk toch niet alles is, gingen zij onder leiding van Pippi Thunberg een samenwerkingsverband met Palliewap United aan. Niet dat een passend antwoord op een ongekende terreuraanslag wél ineens een genocide wordt als je dat met twéé groeperingen gaat lopen krijsen. Maar ze kregen de schijnwerpers op zich gericht, daar gaat het om. BLM stelde daar al een tijdje weinig tegenover. Maar nu zag ik een filmpje en wist het terstond: ze zijn helemaal niet dood sinds 's lands leukste kindervriend door de afdeling KOZP uit de weg is geruimd. Ze zijn springlevend en dat is aan de schone kunsten te danken. Er werd in dat filmpje een kunstenares in wording geïnterviewd. Zij studeert aan de academie en vertelde dat zij haar vriendje had geportretteerd. Zij liet ook weten wat het commentaar van haar docent was: leuk hoor, maar je had een hoger cijfer gekregen als je een zwart vriendje had afgebeeld. „Maar hij is blank!” wierp zij tegen. Kansloos. Wat een comeback, niet? En let wel, hij strekt zich zelfs tot ver over de grens uit. Want wat gebeurde er aan Columbia University in de VS? „Tot de vele 'woke' winnaars van de prestigieuze National Book Awards van dit jaar behoort een zwarte hoogleraar van Columbia, die in een vurig betoog witte verf racistisch noemt”, schrijft de site thecollegefix.com. „In haar nieuwe boek, ‘A Dead White: An Argument Against White Paint’, stelt hoogleraar Wendy Walters dat witte verf niet neutraal is.” Waarna een uitleg volgde die ik u uit naastenliefde zal besparen. Wetende hoe mijn badkamer oogt, snel ik mij nu als de wiedeweerga naar de Gamma.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Ik wens ze een hele witte hel toe
Wat doen ze dan met blank hout?