Telegraaf 14 november
De veel te lange weg naar het einde van het kabinet-Jetten volgend, denk ik aan Vadertje Drees. Ik vraag mij af wat hij ervan zou vinden en zie ’m meteen weer in die erker van zijn huis aan het adres Beeklaan 502 in Den Haag zitten, net als toen ik hem daar in 1984 interviewde.
Hij was 98 jaar oud destijds en had dertien jaar eerder afscheid genomen van ’zijn’ PvdA. De partij was hem te radicaal geworden. Het onderwerp van gesprek was Juliana, omdat zij 75 jaar zou worden. De antwoorden op de vragen die ik in verband met zijn gehoor- en zichtproblemen alvast schriftelijk had ingeleverd bij zijn zoon Jan - zijn mantelzorger - werden foutloos geformuleerde monologen van vijf minuten. Willem Drees sr. gunde mij daarbij een primeurtje: de officiële bevestiging dat Juliana wilde aftreden toen zij de executie van oorlogsmisdadiger Willy Lages diende te bekrachtigen: „Dan moet Trix het maar doen.”
Een onvergetelijk gesprek.
Ik zou Willem Drees best willen vragen naar zijn mening over de manier waarop de Haagse politiek 42 jaar later functioneert. Fatsoen over onfatsoen: altijd interessant. En eenvoud over arrogantie, niet te vergeten. Hij ging met de tram naar zijn werk en zelfs de belangrijkste internationale hoogwaardigheidsbekleders werden bij hem thuis ontvangen en kregen van zijn vrouw To dat vermaarde kopje thee met een mariabiscuitje geserveerd.
Zou ik hem die vraag, net als toen, al schreeuwend in zijn oortrompet moeten stellen? En zou het wellicht verstandig zijn om een en ander nogmaals alvast schriftelijk uit te doeken te doen?
Dan zou ik hem bijvoorbeeld goed kunnen uitleggen dat het in de Nederlandse politiek zelfs niet meer ongebruikelijk is om een coalitiegenoot een dolk in de rug te steken en vervolgens ijskoud te verklaren, via onze o zo objectieve kwaliteitspers (ahem), dat het slachtoffer zich niet zo moet aanstellen omdat het amendement waarover het gaat slechts peanuts is. En dat die kwalificatie gek genoeg níet werd gebruikt toen de indiener van dat amendement, Jesse Klaver, zich al highfivend met zijn filmende pr-medewerkster als de grootste populist aller tijden presenteerde, met z’n miljonairstaks die helemaal geen miljonairstaks is.
Nog wat van die dingen: dat D66 en het CDA er na de door hen geforceerde vertrouwensbreuk zelfs niet voor terugdeinsden om de moslimbroeders van Denk met dubieuze beloften binnenboord te trekken, hetgeen misschien nog wel méér kwaad bloed zet bij de VVD, en dat er dus domweg een linkse staatsgreep is gepleegd terwijl de huidige premier, zeg maar de Willem Drees van nu, niet meer dan een ijdele, met selfies strooiende en zich hoofdzakelijk met a-politieke bijzaken bezig houdende lichtgewicht blijkt te zijn.
Zou Vadertje Drees daar eveneens, in die erker van dat huis aan het adres Beeklaan 502 in Den Haag (inmiddels een rijksmonument), een foutloos geformuleerde monoloog van vijf minuten aan besteden? Of zou hij er even fatsoenlijk als veelbetekenend het zwijgen toe doen?
„Ik dank u voor de correcte weergave van het gesprek”, schreef hij mij.
Ik ga dat briefje maar eens inlijsten.Telegraaf 12 november
Als de overheid je haat, haat je terug
Is het zorgwekkend dat ik zojuist heb uitgestippeld hoe je vanuit ons geliefde hoofdgehucht naar Rogat De Wijk moet rijden, gemeente Meppel, louter en alleen omdat je daar, 144 kilometer en gemiddeld één uur en 31 minuten verderop bij pompstation SuperTank, voor een liter Euro 95 slechts € 1,92.9 hoeft neer te tellen?
Let wel, hier spreekt een nonchalante jongen met een gat in zijn hand. Die reeds lang geleden ‘Nothing matters much, and few things matter at all’ als lijfspreuk koos, naar een citaat van Arthur Balfour. Het menselijk bestaan is een kortstondig en onbeduidend onderdeel van het universum, meende deze flegmatieke Britse filosoof, staatsman en premier van begin vorige eeuw. Ik denk daar ook zo over en handhaaf daarom dat levensmotto, óók natuurlijk omdat in de verte de klokken reeds voor mij luiden.
Maar goed, anders was die lijfspreuk dus geheid ‘Geld moet rollen’ geworden. Indachtig de uitspraak van mijn goede vader dat je, in een chique restaurant bijvoorbeeld, nooit moet kijken naar wat iets kost, maar naar wat het extra kost, geef ik mijn centen rijkelijk uit. Geef iedereen wat te drinken! Leef! Na ons de zondvloed!
Op zich is het daarom best merkwaardig dat ik juist als een krentenweger zonder weerga pleeg te functioneren, dat wil zeggen: anno nu, zodra het tijd wordt om te gaan tanken. Ik weet exact welke tankstations bij mij in de omgeving het goedkoopst zijn en zal mijn auto daarom ook nooit langs de snelweg volgooien, waar een liter soms wel 40 cent duurder is. Nee, de allergoedkoopste moet het zijn! Die, en geen enkele andere!
Thans volgt een kenmerkende dialoog tussen de bestuurder van mijn auto, te weten moi, en de vrouw op de passagiersstoel naast hem, te weten mijn wederhelft.
„Oei, mijn tank is bijna leeg.”
„Niet zo erg toch? Over een minuut of vijf passeren we dat Esso-pompstation.”
„Nee, die ik wil niet. Vijftien kilometer verderop staat er eentje van Argos, waar je voor een liter Euro 95 drie centen minder betaalt.”
„Halen we dat dan?”
„Laten we het hopen.”
Hoe het zover is gekomen? Overheidshaat, vrees ik. Pure overheidshaat, als reactie op de pure burgerhaat die de hedendaagse overheid drijft. Ik mag dan wel graag geld uitgeven, maar ik wil niet bestolen worden. Daar ligt de grens. Om dat uit te doeken te doen volgt nu een citaat uit de T. van woensdag, waarin aan de hand van beantwoording van vijf vragen werd uitgelegd waarom tanken nu toevallig weer iets goedkoper is geworden.
Vraag 5. Waarom daalt de pompprijs niet zo hard als de olieprijs?
Antwoord: „Ruwe olie is maar een deel van de literprijs. Ook de prijs van geraffineerde brandstof, accijns en btw tellen mee. In een recent tarievenlijstje van waakhond ACM bestond een liter benzine van € 2,43 uit 66 cent ruwe olie, 20 cent raffinage, 19 cent emissiereductiekosten en 11 cent opslag en distributie. Daarbovenop kwamen 85 cent accijns en 42 cent btw, samen € 1,27 aan belasting, ruim de helft van de literprijs.”
Nogmaals: is het zorgwekkend als je je daar druk over maak?
Dank voor uw geruststellende antwoord.Telegraaf 10 november
Groetjes vanaf het deugpronkterras
Wat altijd leuk is na zo’n groteske manifestatie: plaatjes kijken. Of ze nu professioneel voor een krant zijn geschoten, of als een amateuristische kiek voor een social. U weet wat ze zeggen over foto’s: ze vertellen meer dan duizend woorden. Na ampele overweging concentreer ik mij mede om die reden op het beeld dat actrice/presentatrice Victoria Koblenko van zichzelf, voordat zij als deelnemer bij de Rode Lijn-demonstratie van zondag in ons geliefde hoofdgehucht aansloot, met gebruikmaking van haar spiegel aan haar Instagram-volgers gunde. De eerlijkheid gebiedt mij te vermelden dat ik Victoria ooit, tijdens een kunstbeurs, naakt heb zien poseren voor een schilder en dat ik daarna onrustbarend obsessief de mogelijkheid heb onderzocht of ik mezelf tot een kloon van Yevgeni Levchenko kon laten ombouwen, oftewel meneer Koblenko. Daar zou je inderdaad de conclusie uit kunnen trekken dat ik aangaande Victoria nogal bevooroordeeld ben. Toch valt het te betwijfelen of het mijn mening over dit Insta-plaatje heeft beïnvloed. Zo was zij ditmaal druk doende zich aan te kleden, een belangrijk verschil. En waarin hulde zij zich? Een rood gewaad, waaronder zij deze tekst schreef: “Dit is het enige RODE wat ik in mijn kast heb. Wat denken jullie: geschikt voor straks op het Museumplein?” Ik overwoog serieus de foto - misschien was het een still van een video - in plaats van het gebruikelijke stukje in de krant te zetten. Hij vertelde immers zo’n beetje het hele verhaal van die Rode Lijn-demo. De manifestatie was een happening geworden, waar je bij moest zijn geweest als je tot de Bubble of the Good People wilde toetreden. De oorspronkelijke reden verdween in de aanloop meer en meer naar de achtergrond, misschien ook wel omdat steeds meer deelnemers diep in hun hart wel wisten dat er in Gaza, gezien de bevolkingsgroei aldaar (!), helemaal geen sprake is van een genocide. Ik zag een andere foto waarop ze groepsgewijs stonden afgebeeld. Ze deden mij schrikbarend vaak denken aan de vroeggrijze, übernaïeve huttemetutjes die begin jaren tachtig onder leiding van Mient-Jan Faber meeliepen in de IKV-betogingen tegen de plaatsing van Amerikaanse kruisraketten. Sommigen gingen na afloop ook, trots op hun rode outfit, op een terras van een Israëlisch restaurant zitten, al heette dat helaas geen Terset Gava-Musrit, hetgeen volgens Google Translate Hebreews voor deugpronkterras is. Ze hadden het niet in de smiezen. En dat gold tevens voor wat weer een andere foto liet zien, namelijk dat ze zich voor de zoveelste keer voor het karretje hadden laten spannen van Hamas, de Moslimbroederschap en nog wat van die clubs die het aloude islamitische ideaal van een Jodenvrije wereld blijven nastreven, wat in andere delen van dit ondermaanse reeds aardig is gelukt. O ja, zeker, er waren ook andere, minder gezellige plaatjes. Zoals die ene van dat oudere, autochtone, vrolijke poserende echtpaar dat er werkelijk niet voor terugdeinsde om een bord mee te zuilen waarop de wens voor een Nederland zonder Joden werd uitgesproken. Geen omstander die daar iets van zei, trouwens. Het feest mocht niet worden bedorven.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.





Drie prachtstukken, Rob. Ik ben nog steeds verbijsterd over dat echtpaar met dat bord. Hoe kóm je zo slecht? En hoe kán dat worden gedoogd?
dat is het nadeel van ouder worden; je kunt soms zo ontzettend verlangen naar de vroegere tijden..