Waartoe sportverdwazing kan leiden
Na wat Lindsay Vonn nu weer op de Winterspelen overkwam, hoorde ik een huiselijke dialoog. Dochter: „Papa, ik wil op skiën!” Vader: „Mooi niet, meisje. Jij gaat op kickboksen.”
Telegraaf 10 februari
Nee hoor, zelf lijd ik niet aan sportverdwazing. Zo heb ik bij het gemengd dubbel curling op de Olympische Winterspelen Estland-Zwitserland overgeslagen en laat ik bij het rodelen ter verdringing van onfatsoenlijke gedachten het nummer met die twee bovenop elkaar liggende vrouwen aan mij voorbijgaan. Overtuigender bewijs bestaat niet.
Maar de afdaling alpineskiën voor vrouwen weigerde ik te skippen. Het is altijd een spektakel en dat beloofde het ditmaal helemáál te worden omdat ook de Amerikaanse topper Lindsay Vonn was ingeschreven. Als ik mij niet vergis behoorde zij reeds bij de eerste keer in 1924, toen de Winterspelen nog de Semaine Internationale des Sports d’Hiver werden genoemd, tot het deelnemersveld. Bovendien was zij een tijdje de vriendin van Tiger Woods. Dat betekende dat zij graag een beetje risico nam.
Nu ik het daar toch over heb: Tigers ex verwondde hem meedogenloos met een sandwedge toen hij haar had bedrogen. Zou Lindsay daar een skistok voor hebben gekozen?
Hoe dan ook, daar ging de blonde superster, na haar helaas reeds na dertien seconden afgebroken goldrush. Hulpverleners hadden Lindsay na haar horrorcrash een klein half uur moeten behandelen en nu bungelde zij volledig ingesnoerd op een brancard aan een kabel van een traumahelikopter, die haar tussen de steile wanden van de Dolomieten naar het ziekenhuis vervoerde. Zij kermde van de pijn en werd terstond aan een gecompliceerde breuk in haar linkeronderbeen geopereerd.
Einde droom, einde carrière.
Wat een nummer, zo’n afdaling, waarbij voor de vrouwen de snelheid kan oplopen tot 130 km per uur. Zou er op topniveau een nóg gevaarlijkere sport bestaan? Een interessante vraag wellicht voor de 29-jarige Oostenrijkse deelneemster Nina Ortlieb, die ook nu weer ten val kwam, gelukkig zonder medische gevolgen. Begin vorig jaar werd zij voor de 23e keer geopereerd, toen na een beenbreuk in Garmisch-Partenkirchen. Eerder brak zij al haar scheenbeen, schaambeen, kuitbeen, bovenarm, bekken, ribben en neus. Verder liep Nina meerdere zware knieblessures op.
Ik hoor ineens een huiselijke dialoog.
„Papa, ik wil op skiën!”
„Mooi niet, meisje. Jij gaat op kickboksen.”
Bazin boven bazin dus, al is het verhaal van Lindsay Vonn publicitair aantrekkelijker. Lindsay (41 jaar, negen knieoperaties) is in tegenstelling tot Nina Ortlieb een vedette. De meervoudige kampioene had al een halve kunstknie. Dat maakt topsport voor ieder normaal mens onmogelijk, maar niet voor haar. Verder scheurde zij onlangs de kruisband van haar andere (linker)knie, maar zelfs dat weerhield haar niet van deelname in Cortina d’Ampezzo. Ze moest en zou haar comeback maken en verloor daarmee de realiteit uit het oog. US Ski & Snowboard, de Amerikaanse skifederatie, had moeten ingrijpen.
Werd Lindsay Vonn niet slechts door eerzucht, maar met al haar lucratieve sponsorcontracten ook door commerciële motieven gedreven?
Het valt niet uit te sluiten.
Nogmaals, ik lijd niet aan sportverdwazing.
Anderen wel, met alle dramatische gevolgen van dien.Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Inderdaad is dit sportverdwazing.