Tranen bij Iraanse getuigenissen

Het meisje in de koffiezaak had geen idee wat de toekomst zou brengen. „Mag ik uw hond een koekje geven?” vroeg zij toen.

Telegraaf 31 januari

Voor de verandering een keertje géén smoes waarmee verteld wordt dat het mij moeite kost om op gang te komen. Dit is de waarheid, niets dan de waarheid: Iraanse verhalen hebben mij uit mijn gewone doen gebracht. Ik ben van slag.

Ik heb de Iraans/Nederlandse schrijver en publicist Keyvan Shabazi reeds meerdere keren ontmoet. Mede daardoor drongen zijn verhalen, zijn getuigenissen, zijn waarschuwingen voor de bende van Khamenei en de politieke islam, die de laatste jaren ook vaak in de Telegraaf-rubriek De Kwestie verschenen, overtuigend tot mij door.

Alleen al het feit, bovendien, dat die stukken geschreven werden door een man die pas op zijn negentiende kennis maakte met onze moeilijke taal is indrukwekkend. Hij schrijft beter Nederlands dan menige Neerlandicus (ook wat dat betreft gaat de vergelijking met mijn geweldige collega Nausicaa Marbe op, die als Roemeense pas op haar achttiende Nederlands begon te leren).

Zijn levensverhaal is bepaald niet doorsnee. Slechts zeventien jaar oud, sloot Keyvan zich aan bij een verzetsgroep tegen het schrikbewind van de ayatollah’s. Hij werd opgepakt door de Revolutionaire Garde, die hem maandenlang gevangen hield en martelde (later herkende hij in de inmiddels overleden Iraanse president Ebrahim Raisi een van zijn folteraars). In 1983 slaagde hij er zowaar in om via Turkije naar Nederland te vluchten, waar hij succesvol studeerde en een carrière opbouwde.

Nu was Keyvan Shabazi te gast bij Vandaag Inside. Zijn persoonlijke testimonium aangaande het doen en laten van de ultrawrede Iraanse fascisten van toen en nu raakte mij andermaal diep (en dat terwijl hun wandaden nog geen enkele rodelijner in beweging hebben gebracht, hoe zou dat nou toch komen). Zo vertelde hij over zijn mislukte zelfmoordpoging.

Twee dagen later ging ik na het uitlaten van Bobbie een kop koffie drinken in de Amsterdamse Utrechtsestraat. De zaak die ik daarvoor bezocht - dat ik er verstandig aan doe om de naam van dat etablissement onvermeld te laten zegt veel - wordt door een Iraanse vrouw uitgebaat. Wat haar eveneens Iraanse medewerkster mij vertelde maakte mij nóg verdrietiger.

Ondanks de communicatiebeperkingen die het regime zijn bevolking heeft opgelegd, had het meisje nog steeds regelmatig contact met haar familie in Teheran. Wat zij daarbij hoorde waren bevestigingen van het relaas van Keyvan Shabazi bij VI.

De nota bene door Donald Trump en consorten aangemoedigde betogers die wekenlang voor het einde van het regime hadden gestreden, waren uiteindelijk meedogenloos door de Revolutionaire Garde aangepakt. Tienduizenden mensen werden in koelen bloede vermoord, soms zelfs met een headshot in een ziekenhuisbed. Het meisje had geen idee wat de toekomst zou brengen, maar sprak wel de vurige hoop uit dat er alsnog zou worden geintervenieerd.

Vervolgens keek zij met een lieve glimlach naar Bobbie.

„Mag ik uw hond een koekje geven?” vroeg zij.

De tranen drongen zich toen nog heviger aan mij op.

---

---

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

---

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

---

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.