Tip: kijk naar het Songfestival van 1969 als je verbroedering zoekt
Weer twee Telegraaf-columns: ik heb een advies voor de Israël-haters die uit protest naar een ESF-editie van vroeger kijken en vraag mij af waarom iemand minister van asielzaken zou willen worden.
Telegraaf 13 mei
Van alle uitspraken die EenVandaag ter omlijsting van een peiling over het Eurovisie Songfestival ontlokte aan zijn Opiniepanel, is met name de volgende een pareltje.
„Als doorgewinterde fan kijk ik altijd reikhalzend uit naar de finales. Dit jaar voelt het niet goed door de deelname van Israël. Als protest gaan we met onze vriendengroep tijdens de finale een oudere editie terugkijken, uit de tijd dat het Songfestival nog stond voor verbroedering en de uitwisseling van culturen.”
EenVandaag publiceerde dit citaat in een verhaal waaruit ik concludeerde dat de schrijver zelf, zij het vergeefs, nog enigszins probeerde om de schijn van onpartijdigheid op te houden, maar dat de koppenmaker al ‘From the river to the sea’ krijsend door de straten van Amsterdam pleegt te trekken.
In de kop werd namelijk gesteld dat vier op de tien Songfestivalliefhebbers niet zullen kijken omdat Israël meedoet, terwijl in het artikel zelf tenminste nog enigszins duidelijk werd gemaakt dat er ook landgenoten zijn die het festijn overslaan omdat de opperdeugers van AVROTROS, zogenaamd om een daad te stellen, geen Nederlandse afvaardiging hebben ingeschreven.
Laat ik eerst vermelden dat het mij grote moeite kost om mij met volledige uitschakeling van mijn vooroordelen een beeld te vormen van ‘doorgewinterde’ songfestivalfans die als ‘vriendengroep’ naar hun favoriete jaarlijkse evenement zitten te kijken. Ik moet mezelf dus maar weer eens streng toespreken, al kan ik nog steeds de verleiding niet weerstaan om erop te wijzen dat de Griekse beginselen in het Gaza waarmee zij zo solidair zijn een tikkie anders worden beoordeeld dan in het vrije westen.
Maar goed, het gaat mij nu vooral om die geciteerde uitspraak, en dan in het bijzonder om het gedeelte waarin de lezer wordt ingelicht over het voornemen van de vriendengroep om tijdens de finale een oudere editie terug te gaan kijken, “uit de tijd dat het Songfestival nog stond voor verbroedering en de uitwisseling van culturen.”
Wannéér stond het Songfestival daar voor?
Nou, vooral in 1969 als je het mij vraagt, toen vier landen aequo op de eerste plaats eindigden. De winnaars gunden het elkaar van harte, ze waren allemaal even blij, grotere verbroedering en uitwisseling van culturen dan toen is nauwelijks mogelijk. Ga dus naar díe oudere editie kijken, vriendengroep. De volkeren waren hartverwarmend eensgezind en…
O, wacht even!
Wie was destijds een van die vier winnaars?
Lenny Kuhr met ‘De Troubadour’, ofte wel de vrouw die binnenkort naar Israël gaat emigreren omdat ze de Jodenhaat alhier niet langer aankan en tijdens haar afscheidstoernooi door Nederland in verband met haar liefdesverklaringen aan haar nieuwe thuisland over anderhalve week níet welkom zal zijn in het Rosa Spier Huis. Dat is een verzorgingstehuis voor oudere kunstenaars en wetenschappers in Laren, dat nota bene vernoemd is naar een beroemde Joodse harpiste die tijdens de Tweede Wereldoorlog de ultieme antisemitische verschrikkingen moest doorstaan.
De Nederlandsche Kultuurkamer is in Laren blijkbaar nog steeds actief: Lenny mag er in verband met haar pro-Joodse opvattingen niet optreden.
Oei!
Wat is het leven soms toch moeilijk.Telegraaf 12 mei
Een leugentje om des kabinets bestwil
Wat mij dan weer interesseert: waarom zou je in vredesnaam bewindspersoon van asielzaken willen worden? Is het ordinaire geldingsdrang? Ben je een supernarcist? Of lijd je aan wat tegenwoordig ook wel het Main Character Syndroom wordt genoemd? Ik sluit niet uit dat het ernstiger is. Zo kun je een auto-agressor zijn (een klinische term voor iemand die agressie die eigenlijk voor derden is bedoeld op zichzelf richt). Bovendien bestaan er martelaren van de eigen geest: personen die zichzelf om welke reden dan ook van alles en nog wat de schuld geven en dientengevolge het liefst zoveel mogelijk boete willen doen. En wat natuurlijk eveneens tot de mogelijkheden behoort: je bent een masochist die genot of bevrediging ontleent aan pijn en vernedering. Waarom ik het mij afvraag? Nou ja, kijk, Bart van den Brink, de huidige CDA-minister van Asiel & Migratie (ja ja, voor het eerst hebben we van doen met een kabinet waarin niet slechts een staatssecretaris verantwoordelijk is voor het asielbeleid, maar een heuse minister, al maakt het tot nu toe qua instroom kein flaus aus), werd laatst geconfronteerd met een vraag over de ontdekking, door deze krant, dat Nederland vergeleken met andere Europese landen verreweg de meeste Palestijnen opvangt die voor een Griekse ‘vluchtroute’ hebben gekozen. „Weet u hoe dat komt?” vroegen ze hem. En wat antwoordde Bart, die potdorie ook nog eens vice-premier is? „Ik heb daar geen verklaring voor en zou het heel graag willen weten.” Ja, echt! Landgenoten! Ik heet u van harte welkom in Afas Live. Het is geweldig om te kunnen constateren dat de zaal tot en met de laatste plaats is uitverkocht. Dat betekent dat er 6.000 mensen zijn komen opdagen, die ik bij dezen wil vragen of zij hun hand willen opsteken als zij net als Bart van den Brink geen idee hebben waarom die ‘Griekse’ Palestijnen massaal voor Nederland kiezen. Huh!? Niemand steekt zijn hand op! Kunt u mij dat uitleggen, mevrouw op de eerste rij, daar bij het gangpad? „Geen probleem, ome Rob. In Griekenland worden vluchtelingen na het verkrijgen van een status aan hun lot overgelaten, terwijl de Nederlandse asielindustrie hen juist optimale ondersteuning biedt. Via de tamtam zijn ze er dondersgoed van op de hoogte gesteld dat ze hier onmiddellijk een integratietraject ingaan en dat ze daarbij van alles gratis en voor niks krijgen toegestopt: geld, kleding, zorg, rechtsbijstand, onderwijs en vanzelfsprekend ook een woning, zodra er eentje vrijkomt waarop een oorspronkelijke inwoner van het land eveneens zijn zinnen heeft gezet, die dan maar gewoon maar weer een paar jaar geduld moet hebben.” En dat weet de verantwoordelijke minister echt niet, zoals hij zegt? „Natuurlijk weet-ie dat wel, ome Rob. Het was gewoon een leugentje om des kabinets bestwil.” Maar aan welke kwaal lijdt Bart van den Brink dan? „Die diagnose lijkt mij niet zo moeilijk: pseudologia fantastica.”
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
