3 maart
Nooit weg, zo’n oorlog, maar bespaar mij de duiders
Zo’n oorlog zelf is nog wel te doen. Er gaat doorgaans niet echt een gezelligheidsbevorderende werking vanuit, zoals nu ongetwijfeld in Iran en omgeving merkbaar is. Maar daar staat tegenover dat er op deze planeet nog nooit géén oorlog is gevoerd. Oorlog hoort erbij.
Waar ik veel meer moeite mee heb is wat er hier te lande telkenmale uit voortvloeit. Neem zaterdagochtend. Ik sta vroeg op, zet het espresso-apparaat aan en open - het eerste van talloze gevalletjes beroepsdeformatie van die dag - mijn telefoon. En daar staat ‘t in koeienletters op mijn schermpje: ‘Israël bombardeert Teheran’ (dat het in innige samenwerking met Amerika geschiedde was toen nog niet bekend).
Ik krijg subiet de beverik.
Niet omdat Israël Teheran bombardeert. Dat gebeurt wel vaker, met alsmaar hetzelfde resultaat: in die regio wint David het altíjd van Goliath (ter duiding: Israël is twee keer zo klein als Nederland, Iran is 80 keer zo groot als Israël). Dat is een geruststellende wetenschap, al vraag ik mij wel in toenemende mate af hoe ze er steevast in slagen om voor iedere martelaar 72 maagden op te trommelen. Zelfs in het islamitische paradijs moeten de onbevlekte vrouwtjes op een gegeven moment op zijn. Zo kuis zijn ze nu ook weer niet. Of schakelen ze dan over op deelmaagden? Ik vraag mij nóg iets af, trouwens: staat die beloning je ook te wachten als je pas op 86-jarige leeftijd het Jannah wordt ingebombardeerd, zoals Ali Khamenei? Als ze een half jaartje hadden gewacht was-ie wellicht een natuurlijke dood gestorven, en dus níet als martelaar.
Wat een mazzelpik, die dolle ajatol!
Ik hoor het hem roepen, terwijl hij er daarboven op los ontmaagdt: "Lang leve Israël!"
Goh, waar was ik ook alweer? O ja, dat ik subiet de beverik kreeg van de eerste berichten over de bombardementen in Iran. Ik zal nu onthullen waarom: onmiddellijk drong het besef tot mij door dat wij polderlanders op onze beurt óók kapot zouden worden gebombardeerd, niet met Bunkers Busters, Tomahawk Cruise Missiles en Jericho-raketten, zoals die Iraanse religieuze fascisten, maar met commentaren van deskundologen, onder wie zelfs ook vertegenwoordigers van het journaille. Ze zeggen weleens dat wij vijftien miljoen bondscoaches hebben. Welnu, wij hebben nog meer Midden-Oosten-experts.
En ja hoor, Rob de Wijk, de morsige man met wallen als rumbonen van Jamin onder zijn ogen, die grote gelijkenissen vertoont met de legendarische dr. Clavan van Van Kooten & De Bie, was niet meer van de kwelbuis weg te slaan. Vijf minuten googelen en ik weet net zoveel als De Wijk, dacht ik voortdurend. En ik dacht hetzelfde na het aanhoren van vele andere kenners, van wie ik in één verklaring, om precies te zijn die van NOS-correpondente Daisy Mohr zondagavond in Beiroet, zelf niet zou hebben aangedurfd. In een bewogen in memoriam, dat zij nog net niet met ‘Sallallahu alaihi wa sal lam’ afsloot, zette zij Ali Khamenei neer als een door en door vriendelijke altruïst die alleen maar zoveel geld aan clubs als Hamas en Hezbollah had geschonken omdat ze zichzelf dan konden beschermen.
Lief hè?
Nooit weg, zo’n oorlog.
Maar bespaar mij de duiders.5 maart
Een bevend vuilnisbakkie genaamd Keir Starmer
Ooit werd Number 10 bewoond door een Bulldog genaamd Winston Churchill en - 24 jaar later - door een Mastiff genaamd Margaret Thatcher. En van wie is het tegenwoordig het huisadres, daar in Downing Street? Een schurftig vuilnisbakkie genaamd Keir Starmer, dat voortdurend de staart tussen z’n poten houdt.
Ik zag twee filmpjes.
Nou ja, ik zag er wel meer, waaronder eentje die ik elke dag wel een paar keer bekijk, omdat ik met name dankzij de zotte kuren die deugend Nederland in haar totale paniek aangaande de Iran-kwestie uithaalt, steeds vaker een bevestigend antwoord zoek op de vraag of het leven te midden van dat soort volk nog wel zin heeft. In dat beeldverslag wordt een demo in Amsterdam gevolgd, waarin steun aan het Iraanse verzet en dankbaarheid jegens de VS en Israël wordt uitgesproken. Geen enkele betoger draagt gezichtsbedekkende kleding en de begeleidende dienders krijgen geen ammoniak in hun ogen gespoten, maar bloemen in hun armen gedrukt.
Indrukwekkend.
Terug naar Keir Starmer, met gezonde tegenzin.