2 december
Volgende stap: een Wet tegen de Waarheid
En plots was daar Gompie weer. Nostalgische gevoelens maakten zich van mij meester. Ik zag ze terstond weer voor mij, de Bassie & Adriaan van het coronatijdperk: Gompie & Kuip, zonder wie de talkshows vijf jaar terug niet eens bestaansrecht zouden hebben gehad.
Weet u het nog? Er hoefde maar een landgenoot ergens te niezen of IC-arts Diederik Gommers en professor Ernst Kuipers, die het later zelfs nog tot minister zou schoppen, verschenen saampjes al op de televee om de gevolgen van het uitbarsten van een onstuitbare nieuwe Covid 19-variant voor de geketenden thuis voor de buis te duiden. Ik dacht er met weemoed aan terug, totdat Gompie vorige week bij Pauw & De Wit een opzienbarende uitspraak deed.
Het onderwerp was een van de schandelijkste verschijnselen van deze tijd: agressie tegen hulpverleners. Diederik Gommers werd gevraagd naar zijn ervaringen als ic-hoofd bij het Erasmus MC. „We zien het vaker bij immigrantenfamilies. Dat gebeurt vooral als we willen stoppen met een behandeling, omdat het medisch zinloos is, zoals dat bij wet is geregeld. Dan krijg je daar ruzie over, er is onbegrip.”, antwoordde hij.
Nu wist iedereen die de afgelopen jaren een beetje om zich heen heeft gekeken dat natuurlijk allang, net als trouwens het volgende: hoe lager de cognitieve vaardigheden, hoe groter de kans op fysieke agressie. Laat ik dat laatste echter maar voor een andere keer bewaren, bijvoorbeeld voor het moment waarop ik mezelf aan boord van een anoniem solozeilschip onvindbaar heb gemaakt in de Oceanische Pool van Ontoegankelijkheid (Point Nemo), waar je door veel zware stormen kunt worden geplaagd, maar niet door die van de verontwaardiging van deugend Nederland.
Wat het buitengewoon opmerkelijk maakte was dat iemand van bevoegde zijde het zei, waarna uiteraard onmiddellijk het gegil en gekrijs der correcten die dat niet accepteerden een aanvang nam. De stichting Nationaal Netwerk Inclusieve Zorg nam er fel stelling tegen, de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ) zei dat iederéén agressie vertoont en ook het Erasmus zelf sloeg dermate aan het downplayen dat Gompie zich gedwongen voelde om te verklaren dat hij misschien iets te harde woorden had gebruikt. Het taboe moest hoe dan ook in stand worden gehouden, de olifant in de kamer mocht inderdaad niet worden benoemd.
Arme Gompie.
Spreekt-ie de waarheid, alleen de waarheid en niets dan de waarheid, krijgt-ie dit voor zijn kiezen.
Er wordt zo verwoed verdrongen en/of weggekeken, dat ik de boven-ons-gestelden inmiddels zelfs in staat acht om een wet tegen het vertellen van de waarheid in het leven te roepen.
„1. Het is eenieder, zich bevindende op het grondgebied van het Rijk, ten strengste verboden de waarheid te spreken, te schrijven, te suggereren of anderszins te openbaren.”
„2. Het onder het eerste lid genoemde verbod strekt zich uit tot alle facetten van het maatschappelijk verkeer, waaronder begrepen doch niet beperkt tot: a. het doen van wetenschappelijk verifieerbare beweringen; b. het correct beantwoorden van de vraag ’Hoe gaat het met u?’”
Zoiets.
Benieuwd wat Gompie daar stiekem van vindt.
4 december
De gezagscrisis in Nederland is nog groter dan ik al dacht
Wat is de overeenkomst tussen het vuurwerkschandaal in de Johan Cruijff Arena en de inbraak in de auto van een Amerikaans echtpaar in een Apcoa Parkeergarage bij het Marie Heinekenplein?
Ja, nee, tuurlijk, daar heeft u gelijk in: beide gebeurtenissen vonden plaats in ons geliefde hoofdgehucht. Maar in dit geval is dat slechts bijzaak. Het is niet helemaal zonder betekenis, Amsterdam heeft wel degelijk een reputatie op dit gebied, maar het probleem dat het antwoord vormt is landelijk.
