Nooit meer Lieke Klaver, dat is eigenlijk niet te doen
Dat eenvoud mijn kenmerk is, blijkt ook uit mijn oplossing voor de transproblematiek in de topsport en de daaraan verwante kwestie betreffende het feit dat niet-biologische vrouwen hier en daar nog steeds als vrouw aan topsportevenementen kunnen deelnemen: slechts één open categorie voortaan, waarin het hele zooitje bij elkaar wordt geveegd.
Nooit gedacht dat ik iets van D66 zou jatten, maar nu eigen ik mij toch voor even hun verkiezingsleus toe: het kan wél. In de paardensport, bijvoorbeeld, doen hengsten, ruinen en merries aan dezelfde wedstrijden mee. Bij de Grand National, ‘s werelds allerzwaarste race, greep de merrie Nickel Coin zelfs een keer de zege, in 1951 weliswaar, waarna geen merrie het haar nog nadeed, maar je kunt niet alles hebben.
Hoe dan ook, mannen, vrouwen, mannen die beweren dat ze vrouw zijn (andersom komt ook voor, maar in de topsportwereld nooit, hoe zou dát nou toch komen), transgenders, non-binairen, alles op één grote hoop: alleen al uit het feit dat ik daar een voorstander van ben kun je opmaken hoe altruïstisch ik ben ingesteld. De cisgender in mij mag immers nog steeds graag naar vrouwentopsport kijken, met name wanneer Braziliaanse beachvolleybalsters acte de présence geven, of wanneer Lieke Klaver de 400 meter loopt, of wanneer de Ecuadoraanse Anicka Delgado haar baantjes zwemt.
Stel, mijn voorstel wordt aangenomen. Dan zullen deze oogverblindende vrouwen nooit meer op de Olympische Spelen te zien zijn, en verreweg de meeste andere vrouwen ook niet (alleen in de schietsport houden zij min of meer gelijke tred met mannen). Nooit meer Lieke Klaver, dat is eigenlijk niet te doen. Ik breng dus een groot offer, maar dat moet dan maar. Oneerlijkheid moet in al haar vormen in de topsport vermeden worden en de zoektocht naar het antwoord op de vraag wanneer een topsporter een man is of een vrouw is echt niet zo ingewikkeld.
Ik herinner mij hoe de Algerijnse boks(t)er Imane Khalif, zo’n twee-keer-per-dag-knippen-en-scheren-type dat overigens een grote gelijkenis met Ali B vertoont, tijdens de laatste spelen in Parijs de ene na de andere vrouw in elkaar beukte. Het was een geslachtschromosomen-dingetje. Normaal gesproken hebben mannen XY en vrouwen XX, maar dankzij een sterk staaltje zwarte humor van Moeder Natuur had Khelif óók XY. Al haar/zijn kenmerken waren mannelijk, behalve in haar/zijn broekje, hoewel zelfs daar twijfels over bestonden.
Bij het o zo correcte IOC durfden ze uitsluiting van Khelif destijds niet aan, maar daar is inmiddels verandering in gekomen. Beseffende dat de Spelen van 2028 in Los Angeles worden gehouden, in het land dus waar Donald Trump ook zo zijn gedachten over dit thema heeft, heeft het IOC besloten uitsluitend biologische vrouwen aan de vrouwenonderdelen te laten deelnemen: een stap voorwaarts, maar nog niet de reuzenstap die ikzelf, om van het gedonder af te wezen, voor ogen heb.
Er is trouwens nóg een rigoureuze oplossing, besef ik plots: geen kerels meer.
Goh, daar zeg ik zoiets.
Vergeet wat ik hierboven allemaal heb betoogd.
Denkend aan Key Alves, een Braziliaanse beachvolleybalspeelster, ben ik daar ineens heel erg vóór.
4 april
Kom maar weer op met die autoloze zondag
Van mij mag-ie, die autoloze zondag. Op één voorwaarde: dat ik net als dik 52 jaar geleden een ontheffing krijg. Man, wat voelde ik mij oppermachtig destijds, vrijwel in mijn eentje op ‘s heren wegen. Zelfs het beschamende feit dat ik in een Citroën Dyane reed, de übertruttige variant van een Eend, deed daar geen afbreuk aan.
Waarom kom ik hiermee? Omdat de Kamerleden André Flach en Pieter Grinwis onlangs een motie indienden waarmee voor de herinvoering van de autovrije zondag werd gepleit. Als argument droegen zij aan dat er dankzij de Iran-kwestie brandstofschaarste dreigt. Ik voel mij geroepen hieraan toe te voegen dat de heren respectievelijk de SGP en de ChristenUnie vertegenwoordigen, partijen die ervan uitgaan dat God de wereld in zes dagen schiep en op de zevende dag rustte.
