Stel je voor wat er gebeurt wanneer Koning Winter écht tekeergaat
„Ik ga m'n Syrische neef maar es bellen”, knipoogde ik naar de medewerkster aan de transferdesk in Zürich. „Ggoeggelaggele ggieggeleggoeggeleggagg", glimlachte zij. Twee columns.
Telegraaf 6 januari
Zondag 4 januari 2026, om 09.02 uur, betrad ik met wallen als Jamin-rumbonen onder mijn ogen een wereld van verdriet, wanhoop en vertwijfeling.
Ik heb het over Schiphol, nog niet eens zo lang geleden een van de beste luchthavens mondiaal. Bij het Zesuurjournaal van die dag liet men de wantoestanden in de vertrekhal en de Schengen-vrije zone tussen de gates en de paspoortcontrole onbesproken en beperkte men zich tot één zinnetje: „Op Schiphol werden 400 vluchten geannuleerd.” In werkelijkheid waren het er 500 en strandden duizenden reizigers in de airside. Een etmaal eerder vertrokken uit Bangkok, botste ik genadeloos op hen nadat ik eindelijk was gearriveerd.
Omdat de aansluitende vlucht na de tussenstop van zaterdagavond op Kloten - sorry, ik moet die oude naam van dat Zwitserse vliegveld gewoon even noemen - wegens de winteroverlast op Schiphol was geannuleerd, had ik een vertraging van 10 ½ uur opgelopen. Dat betekende in Zürich overnachten, waaraan zelfs nog een extra overnachting in Frankfurt zou zijn toegevoegd als het aan Swiss had gelegen. De Zwitserse luchtvaartmaatschappij die mij vervoerde bood mij de mogelijkheid om pas de volgende avond naar Frankfurt door te vliegen en daarvandaan maandagochtend vroeg naar Amsterdam. En daar zou ongetwijfeld óók weer verandering in zijn gekomen, omdat er maandag tot 14.00 uur geen vliegtuigen op Schiphol mochten landen.
„Ik ga mijn Syrische neef maar eens bellen”, knipoogde ik in elk geval naar de medewerkster aan de transferdesk, nadat zij mij van dat alternatieve vluchtplan op de hoogte had gebracht. Zij schoot in de lach en zei „Ggoeggelaggele ggieggeleggoeggeleggagg”. Of zoiets.
Haar Schwyzerdütsch was zoals altijd onverstaanbaar, maar zij plaatste mij daarna wél op een wachtlijst van een vlucht naar Amsterdam, zondagochtend om 07.15 uur. En verdomd, daar mocht ik op het laatste moment aan boord, na vier uur slapen in een door Swiss aan mij beschikbaar gesteld hotel in de buurt, nadat ik reeds had vastgesteld dat alle daaropvolgende vluchten van Zürich naar Schiphol óók alweer waren geannuleerd.
Een mazzelpik dus, uw dienaar. Ik zat naast een juffrouw - zij had een bezoek aan Tokio gebracht - die twee dagen vertraging had opgelopen, net als de Chinese moeder en zoon vóór mij. En ook uit de getuigenissen van al die mensen, soms met kleine kinderen, die na mijn landing op Schiphol tegen beter weten in naar de schermen met al die annuleringen stonden te staren, bleek dat hun incasseringsvermogen wel héél rigoureus werd getest. Sommigen huilden zelfs.
Uit de berichten begreep ik dat een combinatie van extreem winterweer en operationele beperkingen de oorzaak van de ellende was, maar de vraag waarom ‘s lands grootste luchthaven er veel ernstiger door werd getroffen dan andere vliegvelden werd daarmee voor mij niet voldoende beantwoord.
Heeft een zo spoedig mogelijke afwikkeling van de problemen voor elke passagier tegenwoordig wel genoeg prioriteit? In mijn alternatieve jaaroverzicht van 2026 voor de T. van 3 januari stelde ik dat in dit land nooit meer iets lukt. Dat was vooral grappig bedoeld, maar inmiddels herken ik er zomaar een kern van waarheid in.
Of dachten ze stiekem, geïndoctrineerd dan wel geïnfiltreerd door de groene maffia: het aantal vliegbewegingen moet toch drastisch omlaag, en dit is ook een manier?
Koning Winter liet hooguit een wind.
Stel je voor wat er allemaal gebeurt wanneer hij echt tekeer gaat.
Telegraaf 8 januari
Groene maffia? Ach, het was maar een theorie
Nee, een wandelend hakenkruis werd ik niet genoemd. Die eer was weggelegd voor collega Bart Nijman, die op BlueSky, het vluchtoord voor twitteraars met een onstuitbaar verlangen naar fatsoen, beschaving en hoffelijkheid, door een voormalige chef opinie van een kwaliteitskrant als zodanig werd omschreven.
Een wandelend hakenkruis.
Fatsoenlijk, niet?
Ik ontving echter wel enige afkeurende reacties nadat ik in mijn vorige bijdrage voor de T., mede op grond van mijn eigen ervaringen van het afgelopen weekeinde (ik keerde later dan gepland via Zürich terug uit Bangkok en mocht achteraf van geluk spreken dat die vertraging tot 10 ½ uur beperkt bleef), de huidige chaos op Schiphol onder de loep had genomen.
Hoofdschuddend stelde ik daarin vast dat Koning Winter in Amsterdam, vergeleken met de toestanden in traditioneel veel koudere Europese oorden, hooguit een wind had gelaten. Ik vroeg mij serieus af wat er allemaal zou gebeuren wanneer de weersomstandigheden hier een keertje écht winters zouden worden en schreef ook dit: „Of denken ze stiekem, geïndoctrineerd dan wel geïnfiltreerd door de groene maffia: het aantal vliegbewegingen moet toch drastisch omlaag, en dit is ook een manier?”
Oei, oei!
Sta mij toe erop te wijzen dat het domweg vaststaat dat van Schiphol als enige grote luchthaven van Europa een rigoureus krimpbeleid wordt geëist, en dat de milieuregels ter plekke weliswaar uit EU-richtlijnen voortvloeien, maar dat de handhaving ervan met name bij het gebruik van glycol (de vloeistof die bij de noodzakelijke de-icing op de vleugels wordt gespoten) fundamentalistischer dan waar ook wordt toegepast en bovendien door meerdere instanties wordt gecontroleerd.
Veel zorgvuldiger dan elders, dient elke druppel vloeistof op Schiphol te worden opgevangen en gezuiverd. Verder is de-icing niet toegestaan bij de gates en bovendien - óók al zo’n faal die de achterdochtigen onder ons tot een vermoeden van opzet zou kunnen verleiden - was de glycol dinsdag bijna op en moesten als de wiedeweerga nieuwe ladingen uit Duitsland worden opgehaald.
Waarom de aanpak niet voor één keer versoepeld? Nood breekt wetten, zou je kunnen stellen. Of is er soms géén hoge nood bij de ontelbare radeloze reizigers die geen kant op kunnen? Ik sluit niet eens uit dat dat de beleidsbepalers op dit terrein een rotzorg is. Ze hebben vaak oogkleppen van het formaat olifantsoor op, en laten we wel wezen: binnen de muren van de ministeries en de talloze andere overheidsinstanties die milieu en klimaat in het pakket hebben, is het aandeel van de degenen die hun opleiding bij instellingen als de Wageningen University hebben genoten onevenredig groot.
Er zitten dus veel Volkertjes bij, de verwevenheid met extreemlinks en zelfs ook met clubs als Extinction Rebellion is onmiskenbaar, peilingen hebben bijvoorbeeld weleens aangetoond dat 50% van de studenten in Wageningen GroenLinks stemt. En als er één eigenschap is die dat soort types deelt is het starheid.
Groene maffia?
Ach, het was maar een theorie.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Tja, je deelt een ervaring die veel mensen herkennen ook bij minder extreem weer.
Een vliegreis naar Singapore, Vietnam, China of VAE doet je beseffen dat er veel in de wereld ten goede verandert. Maar niet in Nederland.
Mijn moeder groeide op in Hillegom, 1929, en zag te midden van de uitgestrekte graanvelden een luchthaven ontstaan. Ver van de bewoonde wereld. Het bracht veel werkgelegenheid en welvaart met zich mee. Economische groei.
De woonwijken die later ontstonden hadden als consequentie dat er vliegtuigen overvlogen. Dat was niet anders. Een gevolg van de groeiende werkgelegenheid en economische groei.
Met een groeiende bevolking, vooral vanaf de jaren zestig, is verplaatsing van Schiphol,naar een ijsvrij gebied waar groei onbeperkt mogelijk is raadzaam. Niet Lelystad, want dan nemen vluchten boven bevolkt gebied alleen maar toe, maar op zee. Inpolderen van zeegebied, land opspuiten, en daar een nieuwe luchthaven.
Alleen met een sterke economie kunnen we groene duurzame ambities mogelijk maken, anders wordt het een utopie.
Tja, op het moment dat je als levend, alom gerespecteerd menselijk wezen, een stap op onze luchthaven doet, wordt je gereduceerd tot een nummer. Vanaf dat moment tel je niet meer mee en ben je overgeleverd aan de bureaucratie en het groene rapaille. Het groene tuig staat te trappelen om niet alleen Schiphol maar ook de KLM te ontmantelen. De brave burger moet daarvoor de tol betalen. Wat brengt de toekomst? Het klootjesvolk moet in het vervolg via buitenlandse luchthavens en maatschappijen naar hun vakantiebestemming en het groene afval vliegt vanaf Schiphol-oost met hun privéjet. Zij zijn namelijk wel belangrijk.