Oei, nu is een slechte wip ook al de schuld van rechts
Het neoliberalisme van de kabinetten Rutte heeft ons ongelukkiger gemaakt en daarom zijn wij minder belust op seks, zegt schrijfster Daan Borrel. Haar oplossing: gratis kinderopvang.
Telegraaf 19 februari
Nu ik er zelfs niet voor terugdeins de lezer te wijzen op het bestaan van het nieuwe boek ‘Rechts verpest onze seks’, is het wellicht verstandig eerst een overjarig mopje in herinnering te brengen.
Ongetwijfeld staan mij namelijk talloze schimpscheuten te wachten. Opa dit, bejaarde dat, ouwe lul zus, boomer zo, waar bemoei je je nog mee, jouw tijd is voorbij, dat werk. Voor alle zekerheid reageer ik daarom proactief met het andermaal vertellen van die door en door brave witz over drie oude heren op een bankje in het bos, die minzaam aanschouwen hoe een beeldschoon meisje in al haar bevalligheid voorbij schrijdt. De eerste zegt: daar zou ik best hand in hand mee willen lopen. De tweede zegt: ik zou haar best een zoentje willen geven. De derde zegt: er was toch nog wat?
Zelfspot is een verdedigingsmechanisme, moet u maar denken, al weiger ik dat interview van het studentenblad Folia met Daan Borrel, de schrijfster van ‘Rechts verpest onze seks’, links te laten liggen. Men schampert er maar lekker op los, ik weet beter.
Ik heb trouwens wel eerst gecheckt of Daan Borrel geen pseudoniem van de schrijver Pieter Waterdrinker is. Reden: Pieter drinkt van alles, maar nauwelijks water. Dan kies je juist voor zo’n nom de plume, dacht ik, maar Daan blijkt echt te bestaan en probeert uit alle macht hard te maken dat de verrechtsing van de maatschappij - overal merkbaar, behalve maandag aanstaande op het bordes van Huis ten Bosch, voeg ik daar eigener beweging aan toe - ten grondslag ligt aan de vermeende ontevredenheid onder de Nederlandse bevolking over ons seksuele functioneren.
Daan Borrel (35) voert daar tal van argumenten voor aan, de een nog merkwaardiger dan de ander. Gemeenschappelijke factor: het neoliberalisme van de kabinetten Rutte, dat ons in haar ogen ongelukkiger heeft gemaakt en daarom minder belust op seks. En duur dat alles is geworden! We gaan dientengevolge steeds minder vaak naar festivals en dergelijke en ‘daarmee verdwijnen toegankelijke plekken waar lijven samen kunnen zijn’. Daan beweert het in alle ernst en presenteert meteen ook een oplossing: een sociaal en progressief beleid, met gratis kinderopvang, kortere werkdagen en gratis anti-conceptie. Dan rampetampen we er blijkbaar subiet weer gelukzalig op los.
Nu wil ik Kati Piri niet overal bij betrekken hoor.
Maar weet u wie míj bijvoorbeeld alle lust ontneemt?
En is zij rechts?
Het is wederzijds natuurlijk, laat dat duidelijk zijn. Ik heb weliswaar best iets weg van een lid van een fundamentalistische terreurorganisatie, maar een niet te versmaden Hamas-hunk ben ik nu ook weer niet. Ik wilde het echter toch even kwijt en voel tegelijk de behoefte om Daan Borrel, misschien wel uit een soort vaderlijkheid, mee te geven dat de aanloop naar de ultieme samensmelting niet alleen op festivals wordt genomen, maar bijvoorbeeld ook in de rij voor de kassa van de Lidl en in de Sprinter tussen Uitgeest en Driebergen-Zeist.
Nog iets, Daan: je stelt dat men nergens zo tevreden over seks was als in de DDR, onder andere omdat het beleid daar veel socialer was. Weet je in welk Europees land het echtscheidingspercentage toen het hoogst was? Goed zo. In Oost-Berlijn werd de 50% zelfs aangetikt en dat kwam vast niet doordat ze er daar dag in dag uit geweldig op los bumsten.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Goed zo Rob!
Van al dat zure links wordt niemand “warm”. 😉
In de Sovjet-Unie leefde men gedwongen met het hele gezin in 'anderhalve kamer' (Brodsky) in gemeenschappelijke appartementen. De seks was er met name stil en in kussens gesmoord, als de wodka vóór bedtijd nog niet zijn fnuikende werk had gedaan. Omdat die kommoenalki ook na '91 bleven bestaan, kan ik erover meepraten. Met d'r Amsterdamse salonsocialistische prietpraat.