Telegraaf 22 oktober
Van hard werken is nog nooit iemand doodgedaan. Als ik die tegeltjeswijsheid noteer, denk ik automatisch aan mijn moeder, een zwartwitdenkster die een bloedhekel had aan luieren. ‘Niet lullen maar poetsen’ zou eveneens een lijfspreuk van haar kunnen zijn geweest, al kwam zij subiet met een nette variant op de proppen wanneer zij de gesprekspartner van dat moment een hogere sociale status toedichtte. Dan ging zij ineens ook deftiger spreken. Zij is multiclass inzetbaar, grijnsde mijn vader ooit. Ik dacht óók aan de stelling zoals in de openingszin vervat, toen mij op X, tussen al die misselijkmakende video’s over de catastrofale gebeurtenissen in Parijs, een filmpje werd getoond waarin een van de duizenden relschoppers aan het woord werd gelaten. Hij was de onverstoorbaarheid zelve, die donkere twintiger met zijn hoodie. Zo te zien ontbrak het hem niet aan zelfvertrouwen en beschouwde hij zijn duiding van wat zijn kameraden en hij allemaal in hun roof- en vernielzucht hadden aangericht zelf als volstrekt logisch. Hier was geen speld tussen te krijgen, vond hij zelf. Verwijzend naar een Chinese vrouw die ten einde raad naast haar leeggeroofde pand stond, vroeg de interviewster hem waarom er zoveel Aziatische winkels waren geplunderd. „De Chinezen zijn te rijk geworden in Frankrijk”, antwoordde hij. „Te rijk?!?” „Ja.” „En dat is niet eerlijk?” „Ik denk dat dat inderdaad oneerlijk is. Zij behoren nu tot de categorie mensen met leuke kleding en mooie auto’s.” De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het mij niet gegund werd het volledige gesprek te volgen. Het bleef bij dit ene fragment, dus ik kan alleen maar hopen dat de journaliste hem er na zijn uitleg op wees dat de Aziaten in Frankrijk, net als trouwens de Aziaten in alle andere landen van de wereld, zich vooral van andere bevolkingsgroepen onderscheiden door hard te werken. En dat dát in de eerste plaats aan de basis ligt van hun groeiende welvaart. „Daar kun je toch een voorbeeld aan nemen?” had ik hem zelf gevraagd. Ik ken er in Nederland tal van voorbeelden van, zoals de Vietnamese vrouw van mijn uitgever. Toen zij zich hier bij haar Nederlandse man had gevoegd ging zij meteen aan de slag, eerst in de ploegendienst bij een fabriek, later als kleine zelfstandige. Zij moest en zou slagen, werkte soms twaalf tot zestien uur per dag en runt nu een uitstekende draaiende nagelsalon met vijf werknemers. In de Franse steden speelt zich precies hetzelfde af. Vaak vestigen de Aziatische immigranten zich na hun komst in dezelfde wijk als het tuig. Toch is er sprake van een groot verschil: zij proberen vervolgens wél uit alle macht op eigen initiatief en op zo eerlijk mogelijke wijze iets van hun leven te maken. Financiële zelfredzaamheid staat bij hen voorop en mede daardoor maken Aziatische immigranten veel minder gebruik van sociale voorzieningen. Ik wend mij tot die Franse vandaal en zeg: „Arrêtez de parler et mettez-vous au travail!” Is die vertaling netjes genoeg, mam?
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
