Telegraaf 20 augustus
Oei, linke boel dit: de Fabeltjeskrant is terug. Nu al op YouTube en over anderhalve maand met een aantal afleveringen in het online archief (De Schatkamer) van Beeld & Geluid. Ik las het in de T. en maak mij ernstig zorgen.
De laatste aflevering van de Fabeltjeskrant werd op 31 maart 1989 uitgezonden. Sindsdien zijn er ruim 37 jaar verstreken, een periode waarin de mores op het Mediapark extreme veranderingen onderging. De dienst wordt daar inmiddels uitgemaakt door angstaanjagend wokistische kringen, die er niet voor terugdeinzen om Sylvana Simons in de eerste de beste NPO-talkshow intersectionele wartaal te laten uitslaan zodra iets niet verloopt zoals zij wensen.
Is de rol van meneer De Uil als alwetende verteller nog wel gepast? Zijn stem werd verzorgd door Frans van Dusschoten, die ook nog de teksten van Willem Bever, Stoffel de Schildpad, Mommie het Hondje, Chichiwak en Droog de Berenpoot insprak: white supremacy in optima forma. Als het aan mij ligt wordt meneer De Uil op z’n minst non-binair en vervangt men de oude witte man die Van Dusschoten was door een Palestijnse stemactrice die samen met al haar volgens de persdienst van Hamas aan de genocide ten prooi gevallen familieleden naar Nederland is gevlucht. Dan kan zij meteen ook een panseksuele versie van Truus de Mier neerzetten, een genderfluïde kloon van Zoef de Haas, een vliegende postbode genaamd Tante Gerritje de Postduif (Ome Gerrit de Postduif na een transitie) en een op Ellie Lust geïnspireerde Isadora Paradijsvogel.
Wat te denken, bovendien, van Ed en Willem Bever als een presentatieduo dat reeds in de eerste aflevering uit de kast komt met de onthulling dat zij in werkelijkheid geen tweelingbroers zijn, maar liefdespartners? Van Stoffel de Schildpad maak je probleemloos een agender en natuurlijk moeten ze allemaal een keffiyeh om hun nek, behalve Bor de Wolf, die Joodse roots krijgt toebedeeld. Bor wordt dientengevolge in een grote boze wolf omgeturnd die niet alleen een Israëlische oorlogsmisdadiger is, maar bijvoorbeeld ook voortdurend heel domrechts van de daken schreeuwt, terwijl het Grote Dierenbos steeds opnieuw vlam vat, dat het allemaal wel meevalt met de opwarming van de aarde: al het kwaad in één personage.
Er is zoveel veranderd, heren en dames (m/v/x). Over het klimaat werd in 1989 alleen door zonderlingen gerept en vergeet niet dat de termen LHBTIQA+ en DEI nog uitgevonden moesten worden. Bovendien hadden de mensen destijds nog eelt op hun ziel.
Ik las een interview met Michiel Romeyn van Jiskefet, wiens monoloog als rauwe historische-scheepvaartkenner Wim van Nijssel in Scheepskamelen mij nog steeds doet schuddebuiken. „Veel van wat wij maakten zou nu niet meer kunnen”, vertelde hij. Hetzelfde geldt voor diverse sketches van Koot & Bie (denk aan Van Kootens brave Turks-Nederlandse typetje Mehmet Pamuk). Verder zag ik laatst, na het overlijden van hoofdrolspeler Cees Geel, Eddy Terstall’s meesterwerk Simon bij NPO Plus twee keer achter elkaar terug. De dialogen dáárin? Niet echt 2026.
„Verander jij es heel snel in een naakt wijf”, zegt Simon op een gegeven moment tegen een hockeymeisje dat hij versiert.
Heerlijk.
O, o, o, stel je toch eens voor dat ze iemand anno nu op die manier, dus op z’n MeToo’s, zouden kwetsen.
Laten we tenslotte - ik verwijs thans naar de heldhaftige BLM-strijd - niet vergeten dat er in de Fabeltjeskrant geen enkele hoofdrol voor een zwart beest is weggelegd. Ja, voor meneer De Raaf. Maar dat is een karikaturaal neergezette, stereotiep/racistische pop die aan Zwarte Piet doet denken. Die zou ík niet eens meer willen. Al heb ik daar wel een andere reden voor: dan krijgen we Jerry Afriyie weer op ons dak.
Toch nog een laatste vraag: kan er een hoofddoek om de kop van juffrouw Ooievaar?
Héél misschien is er dan nog redding.Telegraaf 18 augustus
Troep opruimen, misschien?
Denk nou niet dat iederéén in ons geliefde hoofdgehucht van de ratten besnuffeld is. Daar lijkt het soms verdacht veel op, maar wij dienen altijd in ons achterhoofd te blijven houden dat er ook nog leven is buiten de Stopera. Dat wil ik toch even gezegd hebben voordat ik in herinnering breng dat wethouder Alexander Scholtes (D66) van Amsterdam enkele maanden terug besloot geen gehoor te geven aan het op zich best wel logische verzoek van oppositiepartij JA21 om de rattenplaag in de stad, net als in Rotterdam, tevens met fretten te lijf te gaan. Het is volgens hem niet diervriendelijk genoeg. Eeehh… Zijn fretten géén dieren dan? Kijk, dat bedoel ik dus. Wat we dan wel moeten doen tegen de totaal uit de hand lopende rattenoverlast? Op de site van AT5 - voor de lezers in Slijkplaat (Z): dat is de Omroep ZVL van Amsterdam - trachtte men het antwoord op die prangende vraag te vinden door te onderzoeken hoe de kwestie in ‘andere wereldsteden’ (lol) te lijf wordt gegaan. New York City kiest voor een anticonceptiemiddel in het lokaas. Brussel probeert het met digitaal gestuurde rattenvallen (smart traps), waarin de ratten binnen enkele minuten verdrinken in een box met vloeistof. En in de Canadese provincie Alberta legde men het probleem op het bordje van de boeren door het officieel als een landbouwplaag te bestempelen. Nou, dan weet je het wel. Niet echt Alexander Scholtesjes, de boeren onder ons, waar ook ter wereld. Daarom heb ik ze ook zo lief. Vergeet bovendien niet dat er geen Johan Vollenbroekjes in de Rocky Mountains wonen. Zouden dergelijke maatregelen in 020 helpen? Ik voel mij helaas gedwongen erop te wijzen dat een vrouwtjesrat vier tot zeven nestjes per jaar baart en bij voldoende voedsel, een goed functionerende beschutting en een milde temperatuur zelfs twaalf nestjes, let wel: met zeven tot tien jongeren per keer, die na zes tot acht weken geslachtsrijp zijn. Vierentwintig uur na de bevalling gaat madam alweer gretig van bil. Het konijn heeft de naam, maar de rat kan er ook wat van, stel ik derhalve vast. En dus kan het helaas niet uitgesloten worden geacht dat de filmklassieker Willard werkelijkheid wordt in 020 (hoofdpersoon Willard traint daarin een leger ratten om wraak te nemen op zijn omgeving en de situatie escaleert wanneer de ratten zich onder leiding van de reusachtige rat Ben tegen de mensheid keren). De Amsterdammers zouden daarmee voor een lastige keuze komen te staan: Ben of Femke. Wat zou jij doen? Moeilijke vraag, hoor. Weet je wat, ik haal toch Erik de Vlieger er even bij, tegenwoordig woonachtig en zakelijk buitengewoon actief in de Algarve maar nog steeds zeer geïnteresseerd in de gang van zaken alhier. „Zeg het maar, jongen”, zegt Erik. AT5 vraagt zich af wat Amsterdam kan leren van andere steden met een rattenplaag. „Troep opruimen, misschien?” zegt Erik. Hij riep het in werkelijkheid op X en ik zat toen héél instemmend te knikken. Maak daar nou verdomme eindelijk eens werk van, Stopera!
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
