Hoera, de schaamlip wordt afgeschaft!
Andermaal twee Telegraaf-columns. 1. Feest voor de feministes onder ons: de vulvalip doet haar intrede in de dikke Van Dale. 2. Het verlangen naar plekken waar gewoon doen nog de norm is.
Telegraaf 11 augustus
Denk nou niet dat dat het feminisme dood en begraven is. Dat wordt soms schamperend beweerd en daar heb ik af en toe best weleens gemakzuchtig en een eerlijk gezegd ook wel een tikkie misogyn aan meegedaan. Maar nu durf ik klip & klaar te stellen dat we ineens, als door een onaangekondigde tsunami, door de vijfde feministische golf worden overspoeld.
Wat hebben de dames voor elkaar gekregen?
De schaamlip wordt afgeschaft!
Vrouwen aller landen, viert feest!
Het waren er dus vier, tot nu toe. Nee, geen schaamlippen, deugniet, feministische golven natuurlijk. De eerste was een strijd voor de politieke en juridische rechten van de vrouw. De tweede streefde haar maatschappelijke en seksuele bevrijding na. Tijdens de derde werd voor diversiteit, individuele vrijheid en intersectionaliteit gestreden. Bij de vierde waren inclusie en het aanpakken van grensoverschrijdend gedrag de speerpunten.
In werkelijkheid was er van die verschillende golven al jarenlang, gezien ook de themakeuzes, niet veel meer over dan een rimpeling, niet of nauwelijks waarneembaar in die ooit zo woeste zee der internationale vrouwenrechten. Belangrijkste oorzaak: het schrikbarende gebrek aan solidariteit van de westerse feministes met hun ernstig onderdrukte moslimzusters.
Ik zou nu tientallen voorbeelden van die onderdrukking kunnen opsommen. Maar je kent ze vast al. Kijk anders een tijdje om je heen, op straat. Googel eens met de zoektermen ‘meisjesbesnijdenis’, ‘Amsterdam’ en ‘20.000’. Zoek YouTube-filmpjes op van bloedhete oorden waar vrouwen in boerka’s samen met hun slechts in een zwembroek geklede echtgenoot gaan zwemmen. Verdiep je in de meest recente geschiedenis van talloze islamitisch bestuurde landen, Iran en Afghanistan voorop. Ik noem maar een paar dingen. Daar hoorde je onze feministes tot nu toe niet of nauwelijks over.
Maar het keerpunt is plots genomen. Het feministische schip vaart nu weer met volle wind in de zeilen richting de totale bevrijding van de vrouw, die nu immers ook baas in eigen onderbuik is geworden. Onder anderen Dolle Mina’s - tussen jou en mij: ik wist niet eens dat die nog bestonden - stelden al jarenlang dat hun geslachtsdelen niets waren om zich voor te schamen en dat de labia majora en de labia minora, waarover besneden moslima’s overigens vaak niet eens meer beschikken, daarom voortaan geen schaamlippen maar vulvalippen dienen te worden genoemd.
En dat is nu voor elkaar!
De vulvalip wordt opgenomen in de dikke Van Dale!
Nee, niet vulvlaflip, deugniet, vulvalip natuurlijk.
„Ik ben superblij dat het woord wordt erkend als alternatief”, zei Dolle Mina Esther van der Valk in de Volkskrant.
„Schaamte in je broekje!” wilde ik eerst heel lollig schrijven. Maar daar is het onderwerp te serieus voor. Ik heb wél een voorstel voor Van Dale-hoofdredacteur Ton den Boon: als je toch bezig bent, neem dan meteen ook het woord feminismeschaamte in de volgende editie op. En zet er dan bij dat een Telegraaf-columnist de term bedacht toen hij over het prietpraatniveau van de vijfde feministische golf werd ingelicht terwijl hij zag hoe het islamitische vrouwenleed maar voortduurde.Telegraaf 13 augustus
Geruststellende scènes uit het alledaagse bestaan
Scène 1. De Claes Teunisz wordt vanaf het strand de zee ingeduwd. Het is een pink, twintig jaar terug met bewonderenswaardige zorgvuldigheid door vrijwilligers gebouwd aan de hand van tekeningen van zo’n houten vissersschuit uit 1670. Ik kijk met een stuk of twintig andere strandbezoekers toe en vraag aan een van de medewerkers wat ze van plan zijn. „We varen de zonsverduistering alvast tegemoet”, grijnst hij. Zijn maten bulderen. Dit is hun wereld en ik weet dat hun vrouwen zich daar ook senang bij voelen. Scène 2. Op zo’n vijftig meter afstand van elkaar zijn twee voetbaldoeltjes op het strand neergezet. Twee teams van zeven spelers van middelbare leeftijd nemen het tegen elkaar op. Echt afgetraind ogen ze niet, maar het fanatisme spat er vanaf. Net als het plezier - ze zijn weer de kwajongens van vroeger. Ze schateren om elkaars fouten en ook de omstanders, onder wie meerdere enthousiaste echtgenotes, genieten ervan. Ze doen dit wekelijks en ik heb zo’n vermoeden dat zowel zijzelf als hun wederhelften er telkens naar uitkijken. Scène 3. Ik drink koffie op het terras van een paviljoen. Het is tien uur ‘s ochtends en aan een tafel verderop zitten twee mannen die mijn gedachten zomaar naar cabaretière Lenette van Dongen doen uitgaan. Zij verzorgde ooit de heerlijke Bob de Bouwers-act, waarin zij liefdevol de draak stak met het onderlinge taalgebruik van bouwvakkers en doe-het-zelvers. Ze vertederden haar en deze twee mannen vertederen mij eveneens. Hun onderwerpen: voetbal, auto’s, klussen inderdaad. Hun vrouwen zitten tien meter verderop in het zand met hun kinderen en ik wed dat zij dit leven voor geen goud zouden willen missen. Deze drie scènes voltrokken zich binnen een half uur. Waarom vertel ik dit? Omdat het scènes uit het alledaagse bestaan zijn. Omdat negen van de tien mensen zo leven, nou vooruit: acht van de tien. Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus, heette ooit een theatervoorstelling van Huub Stapel. Zo is het nog steeds. Verreweg de meeste marsmannetjes en venusvrouwtjes vinden dat prima, maar als je onze progressieve media mag geloven is het louter kommer en kwel in onze maatschappij omdat de witte man nog steeds te geprivilegieerd is. Dit is echt weer het bekende randstedelijke gezeik. Sla een van die kranten open en je wordt om de oren geslagen met termen als (oude) witte mannen, manosfeer, diversiteit, inclusie, intersectionaliteit, noem maar op. En als je ‘m dan zuchtend over het totale gebrek aan originele invalshoeken in die verhalen weer dichtvouwt - ze lullen elkaar allemaal na - is het eerste wat je hoort dat omroep Zwart (!) een documentaireserie onder de titel De Witte Man gaat uitzenden: „In drie afleveringen onderzoekt de serie de man als norm, witheid als machtspositie en de gevolgen voor de samenleving.” Enig idee hoeveel inwoners van dit land wit dan wel blank zijn? 70 tot 75%. Ik ga snel weer terug naar de plek waar eenvoud en tevredenheid over het bestaan de norm zijn. Life is a beach! Nog tien miljoen van die scènes graag.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
