Telegraaf 8 oktober
Geen betere manier om je tranen te verhullen dan met cynisme, dus mijn eerste reactie was: dat waren vast zionistische ooievaars.
Waar werden die vogels uit de lucht geschoten, let wel: met mitrailleurs? Druk bezig met hun grote najaarstrek naar Afrika, een van de meest fascinerende verschijnselen in de dierenwereld, vlogen ze met honderden tegelijk boven de kustplaats Arida, op de grens tussen Libanon en Syrië aan de Middellandse Zee.
Het staat buiten kijf dat ze op weg waren naar Israël, een van de bottlenecks voor trekvogels die de oerdrang om vanuit Centraal- en Oost-Europa naar de Nijlvallei te vliegen niet kunnen weerstaan. En toen werd er op ze geschoten, zonder enig nut (klopt, Fransen en Belgen schieten ook op vogels, maar dat heeft vaak nog een culinaire reden). Het werd gefilmd en op de socials geplaatst. Ik zag de ene na de andere ooievaar uit de lucht vallen en snikte.
Daarna zei ik het: dat waren vast zionistische ooievaars.
Of krijgen de zionisten anno nu soms níet alles in hun schoenen geschoven?
De video kwam uitgerekend op 7 oktober tot mij, op de dag af drie jaar na de ongekend wrede terreuraanval van Hamas op Israël, waarvan de herdenking door een met zichzelf in de knoop geraakte Trouw-columnist enkele dagen terug met deze woorden werd aangekondigd: „Woensdag is het drie jaar geleden dat Palestijnse verzetsstrijders proportioneel geweld gebruikten tegen Israël” (hij presenteerde zijn columnistische cadeautje daarna als een ‘Rutte-redenatie’, maar hij had het toen wel al aan de lezer overhandigd).
7 oktober….
Kan het toepasselijker?
„Beperkte gewetensfunctie”, zei Eddy Terstall. Voor alle duidelijkheid: hij doelde daarmee op die schutters in Arida. In zijn opmerking schuilt veel waarheid. Ik durf de stelling wel aan dat van alle menselijke eigenschappen die men in de loop der eeuwen in die regio heeft ontwikkeld, het empathisch vermogen daarbij niet altijd de update kreeg die het behoefde.
Deze is van Mahatma Gandhi: „De beschaving van een samenleving is af te meten aan de manier waarop zij haar dieren behandelt.”
Ik dacht ook aan het sprookje De Ooievaars van Hans-Christian Andersen, waarin een ooievaarspaar met vier kuikens op het dak van een huis woont terwijl een groep straatjongens steeds krijst dat de kuikens zullen worden gemarteld. Eén dorpsjongen, genaamd Peter, weigert daaraan mee te doen.
Als de jonge ooievaars eenmaal hebben leren vliegen, verzint hun moeder de wraak waarnaar zij hunkeren. Zij trekt met haar kroost naar de vijver waar alle ongeboren baby's liggen totdat ze door ooievaars worden opgehaald. Vervolgens besluit zij dat de meeste straatjongens géén broertje of zusje meer zullen krijgen, de ouders van hun wrede aanvoerder alleen nog een dode baby, en de vader en moeder van de enige jongen die deugt, Peter, een prachtige tweeling.
Bovendien zullen alle ooievaars voortaan Peter heten.
Wat jammer, eigenlijk, dat die oude, buitengewoon pro-semitische Hans-Christian Andersen daar geen Sam of Moos van maakte.Telegraaf 6 oktober
Ze flikten het op een vrijdagmiddag
Het was altijd een aangename wandeling, vanaf Lumphini Park, wanneer de enorme hitte of de tropische stortbuien tenminste geen roet in het eten gooiden. Minuut of twintig, hooguit. Dan liep je er langs: een groene oase van anderhalve hectare midden in die gigantische metropool van beton, pal naast de Amerikaanse diplomatieke vertegenwoordiging. Tot afgelopen vrijdag stond daar het fraaie oude gebouw van de Nederlandse ambassade in Bangkok, dat toen ineens - onaangekondigd! - ten prooi viel aan de sloophamer. Ik zag foto’s en filmpjes van de razendsnelle afbraak en besefte dat de wandeling nu veel minder aangenaam moet zijn. Ze flikten het op een vrijdagmiddag. Geen toeval natuurlijk. Ik was toen net een halve dag terug in Nederland na een bezoek van drie weken aan de Thaise hoofdstad. Ik wist al dat de Nederlandse regering het complex ondanks de luide protesten verkocht had, waarschijnlijk aan een Thais bankenconsortium. Gesproken wordt over een bedrag van 500 miljoen euro en ongetwijfeld zullen nu ook daar torenhoge appartementencomplexen en/of shopping malls verrijzen. Dag in dag uit had ik binnen de uitgebreide Nederlandse gemeenschap - vergis u niet, Thailand is een belangrijke handelspartner - het ach en wee over de opmerkelijke transactie aangehoord. De voormalige ambassadeur Remco van Wijngaarden sprak eerder al zijn zorgen uit. Hij zit nu in Hanoi en is vervangen door Margriet Leemhuis, een routinier die ik weer ken - it's a small world - van een ontmoeting in Lissabon, waar zij haar vorige ambassadeurspost bekleedde. Zij vervult haar consulaire taak - ook de Nederlandse belangen in Laos en Cambodja worden in Bangkok behartigd - sinds kort op de 22ste verdieping van een kil appartementencomplex aan de andere kant van het Lumphini Park (huur € 70.000 per maand). „Het was BuZa vast te koloniaal”, hoorde ik. Dat men dat suggereerde kon ik mij wel voorstellen. Ook uit andere aangelegenheden blijkt dat angstaanjagend veel wokeledokies bij dat ministerie de lijntjes uitzetten. En hoe je het ook wendt of keert, het complex aan Wireless Road - Nederland kocht in het in 1949 van een Thaise prins - had enkele koloniale kenmerken. Ik vond dat juist prachtig. De houten en stenen residentie met de markante toren werd begin vorige eeuw gebouwd. De bouwstijl combineerde Europese koloniaal-klassieke elementen met traditionele Thaise details. En let wel: het pand was door de Association of Siamese Architects (ASA) bekroond als beschermd cultureel-historisch erfgoed. Dat laatste zou in Nederland meer dan voldoende zijn geweest om de sloop voor eeuwig tegen te houden. Zo niet in Thailand, waar money rules. Het schijnt bovendien echt te kloppen dat geldzucht voor BuZa - de ministers Hanke Bruins Slot en Caspar Veldkamp waren verantwoordelijk - eveneens de voornaamste drijfveer was. Koper en verkoper koesterden dezelfde wens, hetgeen de afwikkeling aanzienlijk moet hebben vergemakkelijkt. Thaise en Hollandse koopmansgeest vermengden zich. Zal ik nog één keertje die beroemde dichtregel van Lucebert ertegenaan gooien? Alles van waarde is weerloos.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Over die (van religieuze hogerhand) beperkte gewetensfunctie plaatste Machteld Allen gisteren een interessante lezing op Substack: https://substack.com/home/post/p-219420986