En nog steeds weigert Amsterdam zijn kop uit het zand te trekken
Twee culturen met 500 jaar ontwikkelingsverschil laten samensmelten: dat gaat onherroepelijk mis, beseften de nuchteren onder ons. Toch kwam Stek Oost er, met alle gevolgen van dien.
Telegraaf 17 januari
Zembla gezien? Die reportage over het mislukte idealistische Amsterdamse woonexperiment Stek Oost, bedoel ik, waarbij 125 statushouders en 125 jongeren onder één dak moesten samenwonen? De slaap nog kunnen vatten daarna?
Vroeger, toen ik meer toekomst dan verleden had, was ik ervan overtuigd dat ik op een gegeven moment alles wel zou snappen. Dat ooit de dag zou komen dat er niets meer zou geschieden dat ik niet begreep. Dat elke gebeurtenis, hoe groot of klein ook, dan op grond van mijn levenservaring door mij zou kunnen worden geduid.
Niet dus. Inmiddels heb ik aanmerkelijk meer verleden dan toekomst - in de verte luiden reeds de klokken - en ben ik tot de conclusie gekomen dat er altijd dingen zullen zijn waarvoor ik, hoe hard ik het ook probeer, geen sluitende verklaring kan vinden. Stek Oost is daar het meest recente voorbeeld van.
Op die locatie in de Watergraafsmeer gebeurde zo’n beetje alles wat iedereen met gezond verstand voorspelde toen er in de periode voorafgaande aan 2018, het jaar dat het van start ging, voor het eerst over dit onnozele sociale probeersel werd gesproken (tadaaah: daar springt plots de naam van Kajsa Ollongren tevoorschijn, die als Amsterdamse wethouder al met het idee speelde). Twee culturen met 500 jaar ontwikkelingsverschil laten samensmelten: dat gaat onherroepelijk mis, beseften de nuchteren onder ons.
Welnu, er werden talloze meldingen gedaan van aanrandingen, stalking en seksueel grensoverschrijdend gedrag door de statushouders. Een van de schokkendste zaken was die van een bewoner die verdacht werd van meerdere zedenmisdrijven (zes slachtoffers), waarbij het veel te lang duurde voordat hij uit het complex werd gezet. De politie moest regelmatig uitrukken en in een periode van anderhalf jaar werden liefst twintig officiële aangiftes van vechtpartijen, bedreigingen met messen en diefstal gedaan, hoewel het werkelijke aantal incidenten veel hoger lag.
Een aanzienlijk deel van de statushouders kampte verder met psychische problemen, waarmee veel te veel werd gevraagd van de eveneens inwonende Nederlandse studenten die dan via een ‘buddysysteem’ in actie dienden te komen. Vrouwelijke bewoners gaven bovendien te kennen dat seksuele toenaderingspogingen door statushouders ook na duidelijke afwijzingen glashard werden voortgezet.
Als de gemeente er lering uit zou hebben getrokken had ik nog geneigd kunnen zijn om nu ‘Oké, kan gebeuren’ neer te pennen, hoofdschuddend weliswaar, maar toch. Naïviteit vloeit doorgaans immers niet voort uit kwaadaardigheid. Maar Amsterdam weigert zijn kop uit het zand te trekken. De gemeente blijft hardnekkig ontkennen dat ook multiculturele dromen bedrog zijn en gaat derhalve gewoon door met het project, tot 2028 zoals afgesproken, zij het in iets aangepaste vorm, met meer ‘starters’ en minder statushouders, met professionele hulpverleners in plaats van buddy’s en een strengere selectie ‘aan de poort’: de gebruikelijke ambtelijke blablabla.
Geloof het of niet, er staan zelfs soortgelijke projecten elders in de stad in de planning.
Verbijsterend.
Ik snap inderdaad nog lang niet alles.
Ik snap zelfs helemaal niks.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Dat laatste, dat ze er gewoon mee doorgaan, lees ik hier voor het eerst en hoewel ik zelfs op mijn toch wat jongere leeftijd dacht dat weinig me nog kon verbijsteren, las ik dit met grote verbijstering.
De gemeente Amsterdam faciliteert crimineel gedrag. Volgens mij is dat strafbaar. Het is hemelschreiend als ik het verhaal hoor van een wat naieve studente die verkracht wordt door een kansenparel. Castratie is helaas geen straf die wij kennen in het Nederlandse strafrecht, maar ik ben graag bereid om deze middels twee bakstenen bij dit tuig uit te voeren. Wel uitkijken dat mijn vingers er niet tussen komen.