Duizendmaal dank, moraalridders, nu weet ik het weer
Mijn laatste twee Telegraaf-columns van 2025. Ik ben blij met iedereen die het activistische deel van het leven van BB in herinnering bracht en beschrijf Kerst in Bangkok. Gelukkig nieuwjaar trouwens!
Telegraaf 30 december
Je kunt zeggen wat je wilt over de moraalridders onder ons, maar voor de manier waarop ze Brigitte Bardot herdenken ben ik ze dankbaar. Ineens weet ik het allemaal weer!
Zelf kwam ik in eerste instantie niet veel verder dan de gebruikelijke bewieroking van Brigitte’s uiterlijk - zij was echt de mooiste ooit - en een herhaling van mijn pleidooi, geschreven toen zij tachtig werd, voor de afschaffing van de cosmetische chirurgie. Aan mijn lijf geen plastische polonaise, was een van haar levensmotto’s. Een lotsacceptatie van dat kaliber is gemakkelijker indien je vooraan stond toen de schoonheid werd uitgedeeld. Maar met al die rimpels en wallen bleef zij wel zichzelf.
Zij wel.
Nee, dan de deugmedia. Ik neem mijn hoed voor ze af en begrijp de ontelbare BB-fans dan ook niet die nu zo boos zijn omdat talloze Bardot-necrologieën werden aangevuld met informatie over haar politieke en maatschappelijke overtuigingen. Had zij dezelfde ideeën als die media gekoesterd, dan waren het stuk voor stuk hagiografieën geworden, die nooit betrouwbaar zijn. Maar dat deed ze niet. Ze riep allerlei dingen over de islam en dat is bij die fatsoensrakkers een taboe. Ik roep het daarom nogmaals: dank, Gutmenschen, duizendmaal dank dat jullie daar wederom de aandacht op vestigden!
Dankzij jullie kan ik het weer op een rijtje zetten!
In 2000 werd Brigitte Bardot wegens ‘het aanzetten tot rassenhaat’ tot een boete van 30.000 franc veroordeeld omdat zij in haar boek Le Carré de Pluton had beweerd dat Frankrijk werd ‘overspoeld door een overbevolking van buitenlanders, in het bijzonder moslims’. Daarna volgden meerdere veroordelingen, ook na een uitspraak over homoseksuelen waarover ze in de rechtszaal huilend spijt betuigde.
Wat geschiedde er zoal na die eerste veroordeling in 2000? In 2012 werden in Toulouse en Montauban drie militairen en vervolgens een rabbijn en drie kinderen bij een Joodse school vermoord. In 2015 vielen twaalf doden bij de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo, vonden bij een gijzeling in de Joodse supermarkt Hyper Cacher in Parijs vier mensen de dood en slachtten terroristen in de concertzaal Bataclan, bij het Stade de France en op diverse terrassen op één avond 130 mensen af.
In 2016 reed een vrachtwagen in op een menigte in Nice: 86 doden. In datzelfde jaar werd een priester in Saint-Étienne-du-Rouvray vermoord in zijn kerk. Twee jaar later kostte een gijzeling in een supermarkt in Trèbes vier doden en eiste een schietpartij op de kerstmarkt van Straatsburg vijf mensenlevens. In 2019 stak een medewerker van een politiebureau in Parijs vier collega’s dood. In 2020 werd de leraar Samuel Paty onthoofd in Conflans-Sainte-Honorine nadat hij zijn leerlingen cartoons van Mohammed had getoond en vielen bij een mesaanval in de Notre-Dame-basiliek in Nice drie doden. In 2023 werd een leraar op een school in Arras door een geradicaliseerde oud-leerling doodgestoken.
Gemeenschappelijke factor: de daders waren moslim.
Pardon? BB geradicaliseerd? Wat dacht je van de muzelmannen?
Rust zacht, Brigitte.
Ook namens de dierenwereld bedankt voor alles.
Telegraaf 27 december
Volgend jaar vier ik Kerst in Rome
Rechts: een grote, uitbundig opgetuigde kerstboom. Links: een vrolijke zangeres die liederen als ‘All I want for Christmas’ uit de speakers laat schallen - haar repertoire is beperkt, maar wat maakt ‘t uit. Op de tientallen meters lange buffettafels voor me: alle denkbare kerstgerechten, met alles erop en eraan, inclusief uiteraard een kalkoen.
En dan beschrijf ik slechts één plek in de stad waar ik de kerstdagen doorbracht. Ik had er vele duizenden kunnen noemen. Bangkok vierde het kerstfeest volop, geen shoppingmall of er werd met de nodige commerciële heisa aan herinnerd. Daar zijn er heel veel van in de Thaise hoofdstad, shoppingmalls bedoel ik. Van een stikstofbeleid heeft men er net als elders in Azië nog nooit gehoord, men bouwt er dientengevolge tegen de klippen op, met als gevolg dat Europa wellicht nu reeds op een onoverbrugbare achterstand is gezet.
Voor alle duidelijkheid: slechts 1,9% van de inwoners van de elf miljoen inwoners van Bangkok is christelijk. Liefst 92% is boeddhistisch, maar veel Thaise monniken zien Jezus wel als een Bodhisattva, als een verlicht wezen dat zijn eigen welzijn ondergeschikt acht. Ze waarderen Jezus omdat de waarden die hij koesterde - liefde, mededogen, vrede - ook in het boeddhisme centraal staan. Bovendien houdt de toch al zo lichtvoetige Thai wel van een feestje.
Kijk, zo kan het dus ook.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mij ook kerstbeelden bereikten die in hoofdzakelijk islamitische regio als het midden-oosten en Zuid-Azië waren geschoten. In Dubai werd Kerst misschien nog wel overvloediger dan in Bangkok gevierd, zelfs in Riyad en Lahore werd er niet aan voorbijgegaan en in Libanon herdacht men de geboorte van het kindeke her en der eveneens ongeremd.
Daar was ik wel aan toe na alle getuigenissen in woord en beeld, ook tijdens de kerstdagen nog, waarmee onder invloed van de Palestijnse kwestie en met enthousiaste ondersteuning van totaal geïndoctrineerde rijklinkse westerse fellow-travelers met een keffiyeh voor hun tronie vooral islamitische haat werd uitgedrukt.
Zou het bij ons voortaan ook weer wat uitbundiger kunnen?
Internet heeft de wereld klein gemaakt, dus ondanks dat het feit dat ik bij een temperatuur van 35 graden celcius hoger elf uur vliegen verderop vertoefde, mocht ik andermaal de ingetogenheid ervaren - laat ik het zo dan maar noemen - die de Nederlandse kerstviering de laatste jaren in haar greep heeft gekregen. De ditmaal weliswaar best persoonlijke, maar toch ook weer voor-elk-wat-wils-kersttoespraak van de Koning was er een voorbeeld van.
La Regina d’Italia gezien?
Giorgia Meloni hield haar toespraak voor een kerststal en zei onder andere tegen haar volk: “Wees trots op jullie identiteit, en op de universele boodschap van liefde en vrede die Kerst met zich meedraagt. De kerststal legt niemand iets op. Hij vertelt een verhaal, bewaakt waarden en verdiept onze wortels. Een natie die haar eigen wortels kent, is een natie die niet bang is voor de confrontatie, noch voor de toekomst.”
Volgend jaar vier ik Kerst in Rome.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Gelukkig Nieuw Jaar, Rob en dank voor deze prachtige columns. Ik wou dat het V.K. een Meloni had ipv die klungelige Kier.
Een prachtige ode aan een geboren Parisienne, kenmerkend, een zelfstandige en dappere vrouw. Ze was, is, aanbeden door mijn helden, John Lennon & Paul McCartney, en dat was, is, niet voor niets. Dankjewel.