De wraak van de brave burgersukkel
Zoals elk jaar tijdens Tefaf, verblijf ik twee weken in Maastricht. Dan is het wel héél verleidelijk om niet in Nederland te tanken, maar een paar kilometer verderop in België. Scheelt € 35 per keer.
Telegraaf 12 maart
Hm, 23,2 kilometer, volgens de routeplanner, dat wil zeggen: vanaf mijn hotel. Dat is nog geen half uurtje rijden. Zal ik het doen? Ik verspeel er slechts iets meer dan twee liter benzine mee, vice versa. En ik kan er mijn wraakgevoelens jegens Nederland mee botvieren. Ik heb op school nog hoofdrekenen als vak gehad. Als gevolg daarvan kost het mij weinig moeite om vast te stellen dat het mij € 35 scheelt wanneer ik mijn tank niet volgooi bij het Maastrichtse Shell-pompstation vlak voor het grensdorp Vroenhoven (€ 2,21 per liter Euro 95), waar ik in de buurt logeer, maar bij L’Express Carburants in Barchon (€ 1,51 per liter). Volgens het overzicht van woensdag 11 maart van prijzenindex.nl is dat het goedkoopste station in de streek. Een verschil van 70 cent de liter! En dat dus maal 50. Zo zie je maar dat Europese eenheid en Europese eenheidsprijzen twee verschillende dingen zijn. Oké, de prijs van die twee liter die ik tijdens de reis naar Barchon v.v. verrijd moet ik er natuurlijk weer vanaf trekken. Daarmee kom ik op € 32 en dat zijn precies tien fluitjes Leeuw-bier bij de Café De Pieter. Of is dat niet zo’n verstandig voorbeeld? Als ik tien fluitjes bier naar binnen klok zie ik het leven weliswaar dermate zonnig in dat ik er zelfs niet voor terugdeins om staande op de toog de lokale hit ’Iech blijf vaan diech hawwe!’ van Beppie Kraft uit volle borst te gaan zingen. Maar dan moet ik vervolgens wel met de taxi naar mijn hotel. En wat denk je dat dát kost? Bovendien heb ik de volgende ochtend een kater als een koningstijger. Interessante naam, trouwens, van dat taxibedrijf: Frenske. Niet dat ik wil suggereren dat het MH70-achtige mysterie van de verdwijning, na de laatste kamerverkiezingen, van een voormalig GL/PvdA-kopstuk dat in Maastricht staat ingeschreven, daarmee is opgelost. ‘s Mans carrièrepad kent vele kronkels, maar dit ligt niet erg voor de hand. Toch wilde ik er melding van maken alvorens ik onthul, hetgeen bij dezen geschiedt, dat zich iets a-typisch van mij meester heeft gemaakt: ik kan het zo slecht hebben dat wij veel meer door onze overheid worden genaaid dan de Belgen door de hunne, dat ik van de weeromstuit een centendief ben geworden. Wat kon mij het vroeger allemaal schelen. Geld moest rollen. Als een dakloze mazzel had liet ik net als de Wilde Weldoener van Suske & Wiske een briefje van 50 in zijn directe nabijheid vallen en in chique restaurants volgde ik, de menukaart doornemend, het principe van mijn goede vader, voor wie dit zo’n beetje zijn lijfspreuk was: „Je moet niet denken aan wat het je kost, maar aan wat het je extra kost.” Maar het ijskoude besluit van Rob Jetten, die wél tientallen klimaatmiljarden durft te verspillen, om de brandstofaccijns en aanverwante heffingen ongemoeid te laten nu de gevolgen van de oorlog in Iran de olieprijs omhoog hebben gestuwd, kost het volk dat hij dient in vergelijking met de Belgen inmiddels zo krankzinnig veel extra, dat ik deze regering mijn fiscale bijdrage in dat geval om revanchistische redenen niet meer gun. Ach, noem het de wraak van de brave burgersukkel. Slechts 23,2 kilometer, toch? Ik kom eraan, Barchon!
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Wie zijn dat toch die mensen die in dat kabinet Jetten zitten?