Telegraaf 7 november
Mijn club is het al een halve eeuw niet meer - toen ik bij deze krant ging werken heb ik mijn lidmaatschap wegens incompatibilité d'humeur opgezegd omdat de communistische Telegraaf-hater Wim Klinkenberg er capo dit tutti capi was. Toch vraag ik mij af hoe je als journalistenvakbond in vredesnaam kunt meedoen aan zo’n massale liefdesverklaring aan Hamas.
„De Nederlandse Vereniging voor Journalisten loopt opnieuw mee met de Rode Lijn-demonstratie in Amsterdam”, liet de NVJ op Villamedia weten. „Deelname aan de demonstratie betekent voor ons geen aanval op Israël als land, maar wel op de beslissingen die de Israëlische regering jegens journalisten als verslagleggers van dit conflict neemt.”
Ja ja, dat zal wel.
Maar ondertussen kies je gezien de deelnemerslijst dus gewoon partij.
Ik herintroduceer mr. Johan Poepjes aan u (niet zijn werkelijke naam, die ik om privacyredenen voor mij moet houden omdat ik de omstandigheden waaronder hij hemelen ging niet onvermeld wil laten: hij blies zijn laatste adem uit in de sponde van een zijner geheime minnaressen, die zijn stoffelijk overschot vervolgens over twee trappen naar beneden moest slepen om het op de stoep naast het buitenportiek te kunnen deponeren, zodat het leek alsof hij dáár het loodje had gelegd).
Mr. Johan Poepjes was niet alleen een vermaarde buitenwipper, maar ook mijn journalistieke goeroe. Keer op keer benadrukte hij dat het de primaire taak van journalisten is om in alle objectiviteit verslag te doen. „Vertel wat er gebeurt, meer niet”, zei hij. Die gouden stelregel wordt steeds nadrukkelijker aan de laars gelapt. Laatst verklaarde de hoofdredacteur van de Volkskrant zelfs openlijk dat ‘we’ in gesprek met Pauw & De Wit moesten gaan om te voorkomen dat Fleur Agema daar nogmaals als gast zou worden uitgenodigd.
Wat je als kopijslaaf die niet alleen maar domweg wil noteren wat er gebeurt, dan wél moet doen met zo’n demonstratie? Onderzoeken wie de stuwende krachten achter zo’n manifestatie zijn, ik noem maar iets. Niet meejammeren, maar de banden van al die organisaties met Hamas en Iran blootleggen. Vertellen hoe het antisemitisme in Nederland dusdanig is gegroeid, dat je als Jood niet eens meer met zichtbare kenmerken de straat op kunt, en dat het Museum Amersfoort een tentoonstelling ter gelegenheid van het driehonderdjarig bestaan van een plaatselijke synagoge afblaast.
Dat soort dingen.
Ander idee: vraag eens aan psychologen wat de overeenkomst is tussen al die pro-palliebetogingen, wereldwijd, en de Tanzaniaanse ’lachziekte’ van 1962, toen drie leerlingen van een kostschool ineens onbedwingbare, buitengewoon pijnlijke en ademhalingsproblemen veroorzakende huil- en lachbuien kregen. De kwaal breidde zich steeds verder uit. Uiteindelijk werden meer dan duizend Tanzanianen erdoor getroffen, wekenlang zelfs, en kwam men tot de conclusie dat het een extreem geval van sociale besmetting was.
Ja hoor, ik wil je bron ook wel zijn: de overeenkomst is massahysterie.
Wat u, meester Johan?
„Scheer je wel, vlegel! Ik ben bezig!”Telegraaf 5 november
Je kunt niet eeuwig straffeloos als een beginneling gepiepeld worden
Niet dat ik mijn positie nu zal heroverwegen, maar het betekent na al die jaren wel een deuk in onze relatie: de hoofdredactie liet mij zojuist weten dat niet zal worden ingegaan op mijn verzoek om mij voor deze ene keer niet één kolom, maar 98 pagina’s ter beschikking te stellen. Ik zal mij wederom dienen te beperken tot een stukkie in de kantlijn. Wat ik wilde? Ik besef dat het mij andermaal veel geschamper zou hebben opgeleverd van de ontelbare polderlandse Trump-fans die hun heiligverklaring van de 45ste president van de VS zelfs zullen handhaven wanneer hij Oslo laat bombarderen omdat het Noorse Nobelcomité hem de Vredesprijs niet gunde. Maar voor mij is Donald J. Trump nu eenmaal een proleet zonder weerga. Eigenlijk kan hij maar één ding, waarschijnlijk onbewust: een treffende imitatie neerzetten van keizer Nero, ook zo’n ultra-narcist, die in zijn Rome het Domus Aurea liet bouwen, oftewel het Gouden Huis, inclusief een dertig meter hoog bronzen standbeeld van zichzelf. Dat had ik willen uiteenzetten, verwijzend naar de megalomane ballroom die Mr. President aan het Witte Huis heeft toegevoegd en naar zijn bespottelijke neiging om zijn naam aan gereputeerde overheidsinstanties te verbinden. Omdat ik daarnaast al zijn onjuiste en misleidende uitspraken op een rijtje had willen zetten, zou ik inderdaad minstens 98 pagina’s nodig hebben gehad. The Washington Post telde er alleen al in zijn eerste termijn 2.140 en CNN-factchecker Daniel Dale kwam ooit in één week op 28 uit. Zeker nu duidelijk is geworden dat zijn wanbeleid tot een desastreuze nederlaag van de Republikeinen bij de midterms heeft geleid, zou ik al die pagina’s dolgraag hebben gevuld. Iran? Hij zou het regime binnen een mum van tijd omver werpen. Israël en Gaza? Hij zou er razendsnel vrede brengen. Oekraïne? Idem dito. Het mislukte allemaal omdat hij her en der als een beginneling gepiepeld werd, terwijl hij gewoon bleef krijsen dat hij niet zou weten hoe de Nobelprijs van de Vrede hem nu nog kon ontgaan. En intussen liet hij, met z’n ‘Make America Great Again’, de binnenlandse politiek verslonzen en rezen de kosten van levensonderhoud voor zijn kiezers de pan uit. Vooral dat leidde ertoe dat hij zelfs niet in staat was zijn Republikeinen naar een nieuwe overwinning op de Dems te leiden. Waarmee wij dan eindelijk zijn beland, lieve lezers en lezeressen, bij het punt waarop ik het eens ben met de ‘ontelbare polderlandse Trump-fans’ over wie ik hierboven sprak. Het ligt namelijk buitengewoon voor de hand om te veronderstellen dat velen van hen zich niet door een onvoorwaardelijke liefde voor Donald Trump laten leiden, maar door hun ook voor mij zeer begrijpelijke afkeer van de Democraten, de door woke gekaapte partij van het elitaire identiteits- en inclusiedenken, de softies die veel te weinig weerstand hebben geboden aan beïnvloeding door universitaire en mede daardoor ook islamitische krachten. Als je zelfs dáárvan verliest, van een partij zonder gezicht bovendien, dan ben je pas echt een loser.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Gisteren bewees weer eens dat bij de npo geen onafhankelijk journalistiek bestaat. Wat ik vanochtend weer eens aan antisemitisme voorbij zag lopen, in wel onafhankelijk nieuwsgaring, in de demonstratie van de useful idiots en jodenhaters was niet mis. Masr dat had de nos er allemaal uitgeknipt. En bij Pauw&deWit zat Job Cohen een slappe reden te vertellen over zijn meelopen in de demonstratie. Totaal blind was hij voor de antisemitische leuzen, hamasvlaggen en bij huizen waar joodse mensen wonen antisemitische leuzen te schreeuwen. Job , wiens kopjes thee drinken met zijn vijand niets hebben opgeleverd integendeel zelfs. Het verraad van z'n grootvader in de Joodse Raad heeft hij verdrongen en doet nu precies hetzelfde.
Ome Rob,
een duidelijk stukje, bedankt.
Ik lees je stukjes vaak (niet altijd) en je hebt gewoon de journalistieke gave om ieder verhaal aantrekkelijk te maken.
Maar nu heb je toch het journalistieke pad verlaten en geef je ons je opinie.
Dat is tegenstrijdig met je verhaal waarin je je spijt betuigd van het feit dat er geen onafhankelijke journalistiek wordt bedreven tegenwoordig.
Verder waardeer ik al je stukjes enorm en vind sommige zelfs geweldig.
Ome Rob, bedankt.