Dankzij onze all-in robotstofzuiger durven wij de straat niet meer op
En wat herinnerde ik mij toen plotseling? Die ene avond waarop wij de kwelbuis een keertje níet hadden aangezet, maar waarop wij wél deden alsof wij een halve eeuw jonger waren.
Telegraaf 26 februari
Maar wat lees ik dáár nu!? Ik haast mij naar de huiskamer. En verdomd: de robotstofzuiger die daar in zijn basisstation tegen de muur onder het portret van het huilende zigeunerjongetje staat - u merkt het al, bij de inrichting van huize Hoogland stond de goede smaak voorop - is van een van de merken die in dat Telegraaf-artikel worden genoemd.
Help!
„De robot dweilt jouw vloeren met een frisse dweilborstel die continu nat en schoon wordt gehouden”, stond er onder andere op de site. „De zijborstel steekt uit en bereikt zo ook de randen en hoeken. Met 20.000 pascal zuigkracht en een klitvrije borstel die haren ontwart, loopt de robot niet vast op hardnekkig vuil.”
We gingen gelijk overstag natuurlijk. „Kopen dat ding!” riep ik tegen mijn vrouw. Zo geschiedde en vanaf dat moment zaten wij lekker met z’n tweeën naar tv-programma’s als ‘Ex on the Beach’ en ‘Massa is kassa’ met Peter Gillis te kijken (ik verwijs wederom naar onze goede smaak), terwijl de robotstofzuiger het huis doorlopend voor ons schoonmaakte.
Hij klopte, hij veegde, hij zoog en hij dweilde ook nog. Bovendien kon hij praten. Of was het een zij? De verleidelijke stem die de robotstofzuiger af en toe liet horen („Charge battery!”) deed sterk denken aan die van de ‘Geji’s’, de hoogopgeleide Chinese vrouwen die tijdens de Tang- en Ming-dynastieën de elite vermaakten met poëzie, zang, schilderkunst en diepgaande gesprekken, althans: volgens de gekuiste versies van de verhalen die over hun inbreng in die kringen de ronde deden.
Nu, echter, durven wij de straat niet meer op.
Wat lazen wij immers in de T? Dat een hacker tijdens het installeren van zijn eigen robotstofzuiger - net als die van ons inderdaad van Chinese makelij - plotseling beelden op zijn Playstation te zien kreeg die door minuscule cameraatjes op duizenden andere robotstofzuigers waren opgenomen. Het ding toonde de activiteiten van de eigenaars tot in de intiemste details, zo stond er. En wat herinnerde ik mij toen plotseling? Die ene avond waarop wij de kwelbuis een keertje níet hadden aangezet, maar waarop wij wél deden alsof wij een halve eeuw jonger waren en als gevolg daarvan tal van oerdriftige activiteiten ontwikkelden waarbij eveneens 20.000 pascal zuigkracht en een klitvrije borstel benodigd waren.
Geloof me, ik had daarna een week lang spit.
En dat hadden ze dus allemaal tot in Bejing kunnen zien!
Wij scheuren thans ons kleren en wenen, mijn vrouw en ik. Nu weten de buren echt alles over ons en op een dag zullen wij toch weer naar buiten moeten. Al hebben wij wel al een rigoureus besluit genomen: alles wat elektrisch, digitaal en programmeerbaar is gaat de deur uit. Terug naar de goeie ouwe tijd, van vóór Odido ook, want we willen niet langer worden bespioneerd.
Die robotstofzuiger? Weg ermee. De afwas- en wasmachine? Idem dito. Alle computers, mobiele telefoons, tablets en printers gaan naar de gemeentewerf, net als onze audiovisuele apparaten. Vergeet het maar, spywaretuig en algoritmegajes. Wij gaan helemaal terug naar vroeger en ik zal mijn stukken gewoon weer gaan tikken op de oude Remington Model 7 die nog ergens op de vliering staat. Waarna ik voortaan, net als in het Buenos Aires van 1978 (o, zoete herinnering: ik versloeg daar toen het WK hockey), elke nacht een ouderwets telexbureau zal bezoeken om mijn stukken op klassieke maar veilige wijze naar Amsterdam te transporteren.
Nee, die leuke ambassademedewerkster kan mij daarbij in verband met rigoureus veranderde huwelijksomstandigheden maar beter niet meer vergezellen.
Maar wij leven dan vast nog heel lang en gelukkig.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Toen de Smart tv zijn intrede deed, las ik op een gegeven moment dat daar een piepklein cameraatje zat dat beeld en geluid opnam en die je kon uitzetten. Ik ben daarna een winkel ingelopen om te vragen of ze daar de onwetende klant opmerkzaam zouden maken en vertellen hoe dat oog uit te zetten. Nee zeg, antwoordde de verkoper, als ik daar aan moet beginnen! Ik wist gelijk dat ik nog jaren van mijn LCD tv zou genieten
Met excuses voor het verstoren van je euforische nieuwe levensfase, ben je niet in de war met de fax? Is een verslaggeving niet te lang voor een telex? Zo niet, dan heb ik medelijden met degene die dat bericht te doen krijgt. Een telex had toetsen als bergtoppen. Dat ding gaf een heel nieuwe betekenis aan het woord 'aanslag'.