Dankzij Mona keerde de herinnering als een boemerang terug
Drie Telegraaf-columns liefst. Van alle markten thuis, uw dienaar. 1. Mona Keijzer constateert toondoofheid. 2. Wat moet het portret van Rob Jetten in Maastricht? 3. Het mysterie van de vogeltrek.
Telegraaf 19 maart
Je wordt bedankt, Moon! Er waren inmiddels dagen dat de herinnering zich niet meer ongewenst aan mij opdrong (de boemeranggedachte: hoe harder je probeert iets te onderdrukken, hoe heviger het terugkeert). Maar toen jij in de Tweede Kamer een onderwerp aanroerde dat eraan was gerelateerd, kreeg ik haar toch weer keihard voor m’n kanis.
Boem, au!
„Terwijl Nederland nog aan het bijkomen is van twee terroristische en antisemitische aanslagen, komt de Nationaal Coördinator Discriminatie met het plan om een Programmaleider Moslimdiscriminatie aan te stellen. Hoe toondoof kan je zijn?” zei Mona Keijzer. Het was een terechte opmerking, daar niet van. Voor veel ideeën geldt dat je er het goede moment voor moet kiezen. En dit was geen goed moment.
Pardon?
Wanneer het dan wel een goed moment zou zijn?
Goh… tja… eeehh... nu voel ik mij in een hoek gedreven.
Hoe dan ook: wie anno nu met een keppeltje op zijn hoofd door Amsterdam Nieuw-West gaat wandelen is levensmoe, terwijl ook uit de recente bomaanslagen op Joodse instellingen waarnaar Mona specifiek verwees blijkt dat het antisemitisme angstaanjagende vormen heeft aangenomen. En waar komt de Nationaal Coördinator Discriminatie in de persoon van Rabin Baldewsingh vervolgens mee aanzetten? Met de vaststelling dat hij een in moslimdiscriminatie gespecialiseerde assistent behoeft.
Mona wees daarop en boem, au: daar was het weer, het beeld dat werd geschetst in het vorig jaar verrichte ‘Nationaal Onderzoek Moslimdiscriminatie’ waar Baldewsingh zich onder andere op baseert. Dat belabberde onderzoek, waarin de vermeende achterstelling der islamitische polderlanders ook al het thema vormde, kreeg de felle kritiek die het verdiende en ik bedoel dit beeld: een moslimleerling op de basisschool krijgt tijdens ramadan een glas water aangeboden door zijn docente. Dat is om religieuze redenen niet toegestaan en daarom was het, zo concludeerde men, een subtiele vorm van discriminatie.
Welnu, juist omdat ik discriminatie haat zou ik dat kind vijf glazen water hebben aangereikt, of cola, of Red Bull, plus een koe en een kalf en een heel paard half om op te peuzelen. Ik geef meteen toe dat ik aangaande deze kwestie danig ben beïnvloed door wat ik zelf ooit met eigen ogen mocht aanschouwen toen een uitgehongerd moslimjochie, ook tijdens ramadan, in een supermarkt in Amsterdam-Noord stiekem een gezinszak chips van een al wat oudere winkelbediende kreeg aangereikt. Het zij zo.
Welke God of profeet het ook beveelt, je laat kinderen niet uithongeren, klaar. Wij zijn hier de middeleeuwen ontgroeid, ziet u. Bovendien is het ongezond. Ik zie het niet als een subtiele vorm van discriminatie, maar als mishandeling. Als ouders onder andere omstandigheden hun nageslacht zonder ontbijt naar school sturen krijgen ze de kinderbescherming bijkans op hun nek. Maar in dit geval gelden ineens andere normen, die ik weiger te accepteren.
Die Programmaleider Moslimdiscriminatie weet mij vast snel te traceren.
Telegraaf 17 maart
Scheer je weg uit Mestreech, landelijke politici!
Naast het Vrijthof, de Sint-Pietersberg, boekhandel De Dominicanen en dat blonde meisje met die Hermes-sjaal links achterin café De Tribunal dat op zondag 15 maart om 16.35 uur zo lief naar mijn hondje zat te glimlachen, heeft Maastricht op het ogenblik een extra bezienswaardigheid: een onafzienbare rij van affiches en borden met portretten van politici langs de weg. Wilt u ze zien? U heeft nog twee dagen. Zoals elk jaar aan het begin van de lente verblijf ik in Mestreech. Dat is geen straf in de mooiste stad van Nederland, die overigens pas in 1839 - attentie: geschiedenisles! - definitief Nederlands werd: na tal van eerdere verwikkelingen was de Belgische Revolutie negen jaar eerder als opstand tegen Willem I begonnen, waarbij heel Limburg zich met de Belgen solidair verklaarde, op één stad na: de vesting Maastricht onder bevel van Bernardus Johannes Cornelis Dibbets. Zonder zijn onverzettelijkheid was Maastricht nu een Belgische stad zoals Hasselt geweest, had de Belg Tom Dumoulin de Giro van 2017 gewonnen en zouden er niet overal affiches en borden met portretten van volksvertegenwoordigers langs de weg hebben gehangen. Zo, dat weet u dan ook weer. Snel terug naar de werkelijkheid van heden, die mij hevig doet verlangen naar aanstaande donderdag 19 maart, the day after the day before, waarbij ik erop reken dat er dan onmiddellijk een begin wordt gemaakt - Maastricht, ik smeek u! - met de verwijdering van al die posters, met als meest opvallende portretten Rob Jetten en Lidewij de Vos. Die twee gaan natuurlijk nooit van hun leven in welke gemeenteraad dan ook zitten. Ter aanbeveling van hun partijen bij de gemeenteraadsverkiezingen, hebben D66 en FvD er echter toch voor gekozen hun landelijke kopstukken in te zetten, hoewel ik bij die kwalificatie in het geval van Lidewij mijn twijfels houd. Zij is en blijft een marionet van de ware Forum-baas Thierry Baudet. In het besef dat zijn eigen reputatie dankzij dat malle gedoe van ’m nogal wat schade had opgelopen, schoof Baudet haar naar voren. Het was zonder enige twijfel een van zijn betere ideeën, want zij staat haar mannetje. Nog twee dagen dus voordat ik naar het Onze Lieve Vrouweplein kan rijden zonder dat ik word aangestaard door de lijsttrekkers van liefst ZEVENTIEN politieke partijen, onder wie enkele ware boeventronies, al is dat nog peanuts vergeleken bij ons geliefde hoofdgehucht, dat 35 partijen in de electorale aanbieding heeft. Maar daar is het dan ook ons geliefde hoofdgehucht voor. Waar zou ik hier woensdag op stemmen? De Senioren StadsPartij Maastricht (SPM)? De Partij Veilig Maastricht (PVM)? De Liberale Partij Maastricht? Het zou vast een van die clubs worden, want ik roep het elke vier jaar: het is ridicuul dat landelijke politici zich bij lokale verkiezingen als lokkertjes laten gebruiken, ook omdat zij er niets van leren. Iedere keer weer verliezen de landelijke partijen meer zetels aan de lokalen. Nu roep ik het weer: stop ermee, jullie hebben er niks te zoeken. Op naar De Tribunal!
Telegraaf 14 maart
Blijf mij de verwondering van de onwetende gunnen
Wij mensen doen dan wel zo slim, soms met rampzalige gevolgen, maar wij zullen nooit kunnen tippen aan wat trekvogels allemaal uithalen. „Wetenschappers troffen een vogel in Tasmanië aan en berekenden dat hij 13.560 km onafgebroken had gevlogen, de langste non-stop vlucht ooit geregistreerd”, las ik deze week. Probeer jij dat maar eens. Het bleek om een rosse grutto te gaan, van de soort dus waarvan reeds bekend was dat hij tijdens zijn jaarlijkse migratie van Alaska naar Australië, over de Stille Oceaan, nooit stopt om zichzelf te foerageren of om een rustpauze in te lassen (hij kán niet eens stoppen, er is geen land te bekennen). Voordat de rosse grutto aan die grote oversteek begint krimpen zijn organen, zoals maag en darmen, zodat hij minder gewicht hoeft mee te torsen, en neemt zijn hart juist in omvang toe, waarmee het sterker wordt. Je zou er bijna goddelijke sturing in vermoeden. Zijn unieke reis, waarbij hij continu één hersenhelft in slaap houdt, vergt elf dagen. En al die tijd vliegt hij, vaak dwars tegen stormen in, hoog boven de oneindige zee. O man, die vogeltrek. Wist je dat een gierzwaluw, de ultieme trekvogel, tien maanden achter elkaar in de lucht blijft, waar hij al vliegende eet, slaapt en paart (niet erg comfortabel lijkt mij, dat laatste, zelf pleeg ik op het moment suprême ieder besef van zwaartekracht te verliezen)? En wist je dat de kleine karekiet na elke reis van duizenden kilometers vanuit Afrika precies dezelfde rietstengel weet terug te vinden waar hij zijn eerste nestje bouwde en dat dat slechts twaalf gram wegende beestje daarbij een magnetisch kompas gebruikt, alsmede de ‘geheugenkaart’ van de sterrenhemel die hij als pas geboren vogeltje opsloeg? En wíj zijn hier de baas, denk je? Welnee. Het raadsel van de vogeltrek is grotendeels ontrafeld, zeggen degenen die ervoor hebben doorgeleerd. Als ze het mij proberen uit te leggen, zoals in het geval van die kleine karekiet, voegen ze aan wat ik hierboven al noemde ook nog ingewikkelde termen toe als magnetoreceptie, infrageluid en ‘homing’ en beweren ze dat geur eveneens een rol speelt. Waarom moet ik dat eigenlijk allemaal weten? Houd dat mysterie toch in stand. Blijf mij de verwondering van de onwetende gunnen die ik enkele dagen terug nog mocht ervaren toen ik tijdens een wandeling met Bobbie op de Sint-Pietersberg, waar de gemeente Maastricht een keurig afgehekt losloopgebied heeft gecreëerd (voor honden, wel te verstaan), ineens de rollende zang van de nachtegaal meende te horen. In de eerste week van maart! Een week of zes te vroeg! Gelukkig ben ik er, door schade en schande wijs geworden, inmiddels van op de hoogte dat ik mezelf niet altijd moet vertrouwen, reden waarom ik besloot om deze waarneming op X aan te kaarten. „Het bestáát niet!” riep men in koor. Toen vroeg ik het maar aan AI-programma Gemini: „Zijn er op 7 maart meldingen van een nachtegaal in Zuid-Limburg gemaakt?” Antwoord: „Ja, op X, door één persoon.” Wie dat was is géén mysterie.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
Een heel sterke reactie van Mona. Daders en slachtoffers men kan ze hier in Nederland kennelijk slecht uit elkaar houden.