Telegraaf 1 oktober
Waarheen? Nota bene nog niet eens terug van een verblijf van drie weken in Bangkok, stel ik mezelf die vraag. Gejank van een verwende happyfewer, roept iemand achter in de zaal. Soit. Het blijft voor mij verleidelijk om Nederland definitief te verlaten. Dan maar die exit-tax.
Hier die poen!
‘t Is jouw poen, zeg je?
Hahaha!
Ik heb recht van spreken omdat ik een werkende Nederlander ben, inmiddels zelfs al tien jaar langer dan oorspronkelijk van mij werd verlangd (dat laatste is de voornaamste reden van het feit dat ik mij dat verblijf in Bangkok kan veroorloven). Daarmee behoor ik tot de categorie die de rekening krijgt gepresenteerd van het gênante handjeklap van die losgeslagen Jettenista’s met de Jessias en diens Volt-discipeltje.
De broodnodige hervorming van de sociale voorzieningen is van de baan, de drie miljard die dat besluit kost mag werkend Nederland, dat volgens zowel het CPB als de Nederlandsche Bank en het IMF toch al veel te lang de sjaak is, weer ophoesten. Oorspronkelijk wilde de nationale penningmeester Eelco Heinen zelfs reeds vanaf 2028 voor honderdduizenden Nederlanders de lasten op werk voor spaarders en kleine beleggers verhogen, maar daar was zoveel verzet tegen dat nu vooral de ondernemers (over hoge nood gesproken: ik las dat zo’n beetje elk Amsterdams café te koop staat), nog veel dieper in de buidel mogen tasten ter financiering van al die kansloze groene hobby’s.
Daarom vraag ik het mij nogmaals af: waarheen? Er staat een pittoreske vrije woning nabij het Lago di Como voor iets meer dan drie ton te koop, alsmede een sfeervol huisje aan de Ria Formosa. Voordelen te over daar in Italië en Portugal, waar ze het volk ten minste nog in zijn waarde laten. Of zal ik op het allerlaatste moment besluiten om in Thailand te blijven?
Zeker, money rules in Bangkok meer dan waar ook en als ik in de avondschemering die trucks volgeladen met zwaar onderbetaalde, dodelijk vermoeide, voornamelijk Myanmarese bouwvakkers na een werkdag van twaalf, dertien uur op weg naar hun barakken langs zie tuffen, word ik overvallen door een diep gevoel van mededogen.
Maar toen de hoofdstad aan grote overstromingen ten prooi viel, mocht ik ook weer ervaren hoe vrolijk en positief de bepaald niet van de wieg tot het graf verzorgde Thai zijn: tot aan hun middel door het water wadend, begaven ze zich ter voorbereiding op hun maaltijd gierend van het lachen naar de straathandelaren die toch waren komen opdagen en hun tafels met etenswaren gewoon door rubberen bootjes met etenswaren hadden vervangen - wie geen uitkering krijgt, wordt inventief. En toen de straten daarna weer droogvielen raapten ze eensgezind de krabbetjes die er waren achtergebleven, want daar konden ze een smakelijke maaltijd van bereiden.
Ik weet niet hoeveel inwoners van Bangkok links zijn. Ik weet wel hoeveel Nederlanders dat zijn, als je D66 meetelt: 32%. En dat krijgt dus van het ongeorganiseerde rechts, in dit geval met name de VVD, volop de gelegenheid om het volk socialistischer dan ooit te bestelen.
Zowel links als rechts Nederland moet zich diep schamen.
Waarheen?
Doe toch maar zo ver mogelijk.Telegraaf 29 september
Nadenken is dan weer iets minder ministerieel
Excusez le mot, bij voorbaat, maar sinds kort is dit dankzij onze premier nu eenmaal ministerieel taalgebruik: waarmee ík mij als Nederlandse burger vol op de bek geslagen voel, is het bericht dat de passagiers van alle vluchten vanuit Tel Aviv bij de douane op Schiphol hun koffers moeten openen omdat daarin misschien wel een pakje Israëlische dadels is verstopt. Laten de autoriteiten het daarbij? Nee, natuurlijk niet, gekkie, ze willen ook dat ik mijn buurman erbij lap zodra ik ‘m op dadelsmokkel betrap. Jawohl! Onbegrijpelijk dat ze daar dan geen beloning van f 7,50 tegenover zetten. Waarom zou je die regel van dik 80 jaar terug niet in ere herstellen? Het kan gewoon kopgeld blijven heten en Zentralstelle für jüdische Auswanderung lijkt mij ook hier een uitstekende naam voor de coördinerende instantie. Want reken maar dat nu nóg meer Joden de verleiding om dit verraaiersland te verlaten niet langer kunnen weerstaan. Steeds Ierser, Nederland. Vroeger zou ik dat met trots hebben verkondigd: Ierland was mijn favoriete land. Dat is voorbij. Nu gaat het er in het Leinster House in Dublin, waar het Ierse parlement is gevestigd, welhaast antisemitischer aan toe dan in het soortgelijke Baharestan-gebouw in Teheran. En daar kwam dus die beschamende virtue signalling-actie van het Ierse nationale voetbalelftal overheen. Ook die spelers hebben geen idee hoe het Palestina-gedoe in elkaar steekt, hoeveel Arabische leugens eraan ten grondslag liggen en welke bescheiden plaats deze religieuze bonje - want dat is het, de Joden moeten van de profeet, sallallahu alaihi wa sallam, allemaal worden uitgeroeid - in werkelijkheid op de lijst van de huidige internationale conflicten inneemt. Maar ja: ze moesten thuis tegen Israël en ze wilden elkaar na afloop natuurlijk wel al pronkend met hun empirisch vastgestelde zielenadel schouderklopjes kunnen blijven geven aan de bar van The Auld Dubliner. En dus misdroegen ze zich met z’n allen. Zowel voor, tijdens als na het duel. Póg mo thóin! Laat daar Google Translate maar eens op los, Robbie Jetten. Tip: het is Gaelic. Zelf zal ik deze week trouwens ook weer de douane op Schiphol passeren. Ik mag vermoedelijk ongecontroleerd doorlopen en doe dat in de wetenschap dat de spectaculaire overstromingen in mijn tijdelijke verblijfplaats Bangkok (gelukkig heb ik zwemdiploma C), toch ook weer niet zo hevig waren dat mij geen enkel communicatiemiddel meer ter beschikking stond. Ik kon al het nieuws blijven volgen. Dat verdroot mij zeer. Het hield namelijk tevens in dat ik niet gevrijwaard bleef van de tientallen misselijkmakende nieuwsberichten die aantoonden dat de Israël-haat en de Hamas-adoratie bij ons buitengewoon obsessionele vormen hebben aangenomen. Weinig bleef mij bespaard. Zo was daar die muziekjourno die erop wees dat Israël, terwijl het zich aan een ‘genocide’ schuldig maakte, de gore lef had gehad om een 7 oktober-overlevende naar het Songfestival af te vaardigen. En zo was daar Kati Piri’s hartelijke ontvangst van een Palestijn die zij nota bene in de Tweede Kamer alle ruimte bood om te pleiten voor de vrijlating van een vijfvoudige moordenaar, te weten zijn terroristische ouweheer. Zo was daar dit, zo was daar dat, zo was daar nog veel meer. Op een gegeven moment bracht het mij zelfs op het idee om de Nederlandse diplomaten die vanwege die dadelboycot Israël zullen worden uitgewezen na mijn aankomst op Schiphol op te wachten om ze daar eens lekker vol op de bek te kunnen slaan. Maar ja, toen ging ik nadenken. En nadenken is wat minder ministerieel.
Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.
Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.
Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.
We gooien alvast wat kooltjes op de grill. Daar een exit-tax. Hier een welkomstmaaltijd.
Gaan Rob, gewoon gaan, naar Portugal waar je vrienden al genieten.