Op zaterdagmiddag 17 februari 2001 doen mijn vrouw en ik boodschappen in Bergen, Noord-Holland. Zoals gewoonlijk op de eerste dag van het weekeinde is het druk in het centrum van het ch…

Read more

Negen jaar oud, verliefd op zijn moeder: de Jeppe van 1956. Zijn moeder is een betoverende, donkere vrouw, een Noord-Hollandse uit Noord-Hollandse ouders, maar met de ogen en het haar van de meisjes die na de avondmaaltijd gearmd langs de haven van Pozzuoli flaneren. Overal waar zij loopt, volgt hij haar. Hij is haar enige kind.

Buurman Rooks noemt hem De Schaduw. Als de vader van Jeppe op zee verblijft, komt Rooks, een weduwnaar, regelmatig via de achterdeur binnen. Is Jeppe thuis, dan klimt de jongen bij zijn moeder op schoot, vaker dan wanneer er iemand anders op bezoek is. Zijn blik vol argwaan, terwijl hij uitdagend tegen haar aanschurkt.

'Aha, De Schaduw, dat is waar ook, 't is woensdagmiddag.' Rooks zegt het met een rauwe, scherpe stem, slechts van toon veranderend als de maand mei zich aandient. Dan staat hij dagelijks uren zwijgend tegen het muurtje van zijn voortuin geleund. Breekbaar als een dun wijnglas, blik naar de grond, Golden Fiction tussen de zwaar beringde vingers. De oorlogsdagen. Zijn zoon kwam niet terug.

Buurman Rooks is een vroegtijdig gepensioneerde fotograaf en een verwoed motorrijder. Hij heeft zijn winkel in het centrum van de stad van de hand gedaan, hij is in goeden doen, hij bezit een zwarte, drie jaar oude Matchless 500cc. Sinds kort gaat hij een paar keer per week rijden met Yuri, een jongeman uit Boedapest. Een maand geleden heeft hij hem in huis genomen.

Net als duizenden anderen is Yuri zijn vaderland ontvlucht nadat de Sovjets de Hongaarse Opstand hebben neergeslagen. Als hij bij Rooks is ondergebracht, koopt hij met geld dat hij van zijn weldoener leent een rode Jawa Perak 250cc, ééncilinder, tweetakt. Yuri is een mooie jongen, die met dezelfde vanzelfsprekende nonchalance op zijn motor zit als Marlon Brando in The Wild One. Hij heeft een litteken boven zijn linkerwenkbrauw en spreekt enkele woorden Duits.

Eén keer wekt de Hongaar, een handige vent die al na een paar dagen kleine klusjes in de buurt begint te doen, Jeppe's bewondering.

'Guck mal', zegt hij, vlak voordat hij een schemerlamp op het dressoir van Rooks aanklikt. Het licht springt aan, er verschijnt een papieren doodshoofdje op de kap, zorgvuldig tegen de binnenzijde geplakt.

In die dagen haast de moeder van Jeppe zich steeds naar het voorraam als zij Yuri zijn Jawa hoort starten.

Het zachte gebons van vogellichamen tegen de ramen

Het is pas half december, maar de winter is reeds begonnen. Net als in de voorafgaande winter, die van het Pact van Vrouwbuurstermolen tussen de vijf koplopers in de Elfstedentocht, vriest het hard. Nu al kampen de vogels met een voedselgebrek.

Van de sneeuw is die dag geen centimeter gesmolten, voor Jeppe's moeder geen beletsel om met een grote zak oud brood in haar hand en een smeulende Lexington in haar mondhoek aanstalten te maken om in hun Ford Zodiac te stappen. Zij wil naar de Troelstrakade rijden, vijfhonderd meter verderop. Zij is een van de weinige vrouwen uit de buurt met een rijbewijs.

Zij vraagt Jeppe of hij meegaat. Hij reageert nurks, wegkijkend. Wat is er vandaag met jou aan de hand, vraagt zij. Niks. Kom nou, dit duurt al de hele dag, wat is er loos. Niks. Klassieke moeder-en-zoon discussie, om duizenden verschillende redenen gevoerd. En weer wint de moeder: uiteindelijk weet zij haar zoon achterin te commanderen.

Read more

Laat ik dan toch maar het verhaal van Charlie vertellen.

Geen hondenverhaal, maar een kattenverhaal.

Ik hoop dat u in staat bent deze schok te verwerken.

Naast mijn honden – in chronologische volgorde een Schotse collie genaamd Carlos, de poedel Boris die na een aanrijding nog slechts drie poten kon gebruiken en om die reden door mijn vader werd omgedoopt tot Dreyfus, de cockerspaniël Gijs, de Berner Sennen Dara, de bouviers Boef en Boeli, de ‘Mechelse Beffer’ Bavink, die eigenlijk Ruby heette en in werkelijkheid voor zestig, zeventig procent een turco was, oftewel een Spaanse waterhond, en tegenwoordig dus het kleine Portugese kreng Bobbie, voorheen Pipoca – heb ik ook enkele katten als huisdieren gehad, zoals Beethoven, die stokdoof was, alsmede eentje die door mijn vrouw liefdevol Jolicoeur was gedoopt, naar het aapje uit ‘Alleen op de wereld’ van Hector Malot.

En dat terwijl mijn grootmoeder van vaderskant, die een viswinkel uitbaatte, er niet voor terugdeinsde om de katten die haar gelokt door de visgeur lastigvielen, onverwijld in een teil te verzuipen.

Zo zie je maar hoe snel een beschaving zich kan ontwikkelen.

Enfin.

Share

Read more

Eerst zou het een cheque van 8.500 eur…

Read more

Half april reis ik af naar de Algarve. Dat is nooit een straf en nu helemáál niet. Ik mag een cheque van € 8.500 meenemen, die ik samen met Arthur van Amerongen, die er in de directe nabijheid woont, zal overhandigen aan de beheerders van het immer in geldnood verkerende kleine asiel in Moncarapacho/Fuseta (Oost-Algarve) waarvoor wij eerder al 11.000 euro inzamelden. Later dit jaar volgt meer geld.

Dit hondenasiel, waar Arthurs vriendin Carrie als vrijwilligster werkt, heeft zware maanden achter de rug. Er viel de afgelopen winter een recordhoeveelheid regen in de Algarve en bovendien moest men er drie zware stormen verwerken. De hokken kwamen regelmatig onder water te staan, waardoor de straat- en zwerfhonden die er op een nieuwe baas wachten het extra zwaar hadden. Het geld dat Arthur en ik inzamelden is dan ook zeer welkom.

Speciaal voor deze gelegenheid stelden wij De Grote Straathonden Bijbel samen. Gerenommeerde schrijvers als Esther Verhoef, Marente de Moor, Sylvia Witteman, Natasza Tardo, Theodor Holman, Sylvan Ephimenco, Charlotte Mutsaers, Tessa de Loo, Bert Dijkstra en vele anderen verleenden hun medewerking. Bovendien vonden wij de beheerders van de literaire nalatenschap van A. L. Snijders en Gerrit Komrij bereid om enkele bijdragen te selecteren. Tenslotte schreven wij zelf ook enige verhalen. Klik op onderstaande afbeelding als je er meer over wil weten en/of wanneer je het boek wil bestellen.

De opbrengst van het succesvolle boek gaat volledig naar het asiel, al geschiedt dat pas later dit jaar bij de tweede ronde. De cheque van € 8.500 die wij nu reeds aan het asiel kunnen overhandigen bestaat uit een gift van maar liefst € 5.000 van de Stichting Corendon, waarvoor wij ceo Günay Uslu en haar medewerkers vanzelfsprekend zeer dankbaar zijn, een bedrag van € 2.000 uit de opbrengst van het eenmalige magazine De Tuur en een bedrag van € 1.500 aan particuliere giften, door sympathiserende lezers naar mij overgemaakt (dank, dank, dank!).

Onze trots en blijdschap over dit project zullen Arthur en ik tijdens mijn verblijf in de Algarve tevens kunnen uiten bij Margriet Leemhuis, de ambassadeur van Nederland in Portugal, die onze actie een warm hart toedraagt. Zij zal ons dan in Lissabon ontvangen. Verder volgt er nog een samenzijn bij de vermaarde evenementenorganisator Addy Franke, voor wie Portugal al meer dan dertig jaar haar thuisland is. Ook bij die gelegenheid - er wonen duizenden Nederlanders in de Algarve - kan ons boek worden aangekocht.

Wilt u het asiel alsnog steunen? Het is hard nodig.

Ieder bedrag is welkom!

Bij voorbaat dank.

Share

Arthur – Heb jij veel last gehad van Telegraaf-haat, oom Rob?

Rob – Ach, nee. Het was er wel, het is er nog steeds, zij het minder. Ik stond en sta er nog steeds boven. Toch zijn mij daarmee ooit, één keer, de stuipen op het lijf gejaagd. U wilt zeker weten bij welke gelegenheid?

Arthur – Als het even kan wel. Ofschoon ik soms het idee heb dat er van Telegraaf-haat zelfs helemáál geen sprake meer is. Ik ben er, als wonderboy van echte kwaliteitsbladen als de Groene en het Parool, mee opgegroeid. En soms mis ik dat gekanker op de Telegraaf. Iedereen is tegenwoordig veel te aardig voor die krant van jou. Jullie lijken potdorie wel salonfähig geworden. Ook in dit opzicht verlang ik af en toe best terug naar die goeie ouwe tijd.

Rob – U bent niet de enige. Hoewel met enige schroom, voel ik mij nu verplicht u het verhaal van mijn circumcisie te vertellen.

Arthur – Van je circumcisie? Hahaha! Ben je besneden dan? Jij, Rob Hoogland, de meedogenloze Telegraaf-columnist die niet onder stoelen of banken steekt dat hij helemaal niets met religie heeft? Nog even en je gaat me vertellen dat je aan ramadan doet, of op de sabbat weigert te schrijven! What’s your middle name, my friend? Moos of Mo?

Rob – Ja, doet u maar weer grappig. Het ligt evenwel iets anders, jonge vriend. Het is een uiterst pijnlijk verhaal, dat ik lang heb verdrongen. Maar het moet nu maar eens aan de openbaarheid worden prijsgegeven. Ongetwijfeld zullen velen, nadat zij het hebben gelezen, elkaar besmuikt aanstoten zodra ze mij op straat ontwaren, maar het is niet anders.

Ik laat dit horrorverhaal in de hoofdstad van Argentinië beginnen. Als ik eerlijk ben ligt daar ook een zekere neiging tot snoeverij aan ten grondslag, en wel van het type dat de grote Roald Dahl aan zijn beroemde creatie Oom Oswald toebedacht. De lezers en u dienen er namelijk goed van doordrongen te zijn, mijnheer Van Amerongen, dat ik niet mijn hele leven lang dag in dag uit gemakzuchtige bureaustoelcolumnistiek heb zitten bedrijven, maar net als u ook veel van de wereld heb gezien. Ik ben een ware kosmopoliet! Ik beminde overal vrouwen!

Arthur – Tuurlijk man! Meer dan Julio Iglesias, Georges Simenon en Ron Jeremy bij elkaar!

Rob – Al heb ik mij nooit, zoals Oom Oswald, per ongeluk met een lepralijdster tussen de lakens begeven. Toch is er ook een andere reden om het verhaal in het verre Zuid-Amerika van start te laten gaan: de vrouw die mij erop wees dat ik mij na mijn terugkeer in Nederland bij een arts diende te vervoegen, was woonachtig te Buenos Aires. Haar adres staat nog in mijn geheugen gegrift: Mansilla 2542. Net als die vervelende trap, buitenom, naar haar voordeur op die galerij, waar ik nog een rotsmak heb gemaakt na een avondje gezamenlijk stappen. Of Eleonora, zoals zij heette, daar nog woont, of überhaupt nog in leven is: ik weet het niet. Onze wegen scheidden zich na mijn verblijf van bijna een maand in deze bruisende metropool, waar ik als verslaggever het WK hockey van 1978 bijwoonde. Er was nog wel enige tijd contact, maar dat vervaagde, zoals altijd. De herinnering lichtte alleen nog even op nadat een vriend van mij, die haar jaren later op mijn verzoek een bezoek bracht, in haar woonkamer een foto had gemaakt, waarop zij schaterlachend poseerde terwijl zij een mij bekende vlek op de muur achter haar tv aanwees.

Ik was jong en viriel in die dagen, Eleonora liefst veertien jaar ouder maar nog zo wild als een veulen (ik scheelde slechts zes jaar met haar zoon, die in Mexico woonde).

Arthur – Haha! Als ze nog leeft is ze nu dus bijna negentig!

Rob – Het laat zich raden wat er tussen ons geschiedde nadat wij elkaar tijdens een feestje in de residentie van de Nederlandse ambassadeur, bij wie zij als secretaresse in dienst was, hadden ontmoet. Het laat zich tevens raden hoe snel ik dankzij deze kersverse relatie een nieuw paspoort kreeg nadat het oude in het hockeystadion was gestolen. En het laat zich óók raden welk effect mijn steeds meer naderbij komende vertrek uit Buenos Aires gaandeweg op haar toch al vrij gemakkelijk op te hitsen gemoedstoestand kreeg. De vlek waar ik zojuist over repte, was bijvoorbeeld veroorzaakt door de inhoud van een flesje Nina Ricci dat ik haar daags voor de terugvlucht bij wijze van troost cadeau had gedaan. Het was tegen de muur uiteengespat nadat zij het onmiddellijk na ontvangst naar mijn hoofd had gesmeten.

‘Ai, bastardo! Dat heb je niet voor mij gekocht, maar voor haar in Nederland!’

Ik bukte gelukkig bijtijds.

Op een ochtend, een paar dagen voorafgaande aan dit tamelijk typerende voorval (we hadden dagelijks ruzie en maakten het altijd weer goed), stonden we samen te douchen. Nou ja, min of meer dan. Ik voel er weinig voor mij aangaande de handelingen die wij op dat moment verrichtten te wagen aan de expliciete beschrijvingen waarmee u de lezer doorgaans ongegeneerd confronteert. Laat ik het daarom zo zeggen: op die twee vierkante meter geschiedde alles wat maar in u opkomt.

Bovendien stroomde er warm water uit de douchekop. Haar werkster was even eerder direct na haar entree weer huiswaarts gekeerd, hevig hoofdschuddend omdat het minnespel in haar roomse ogen slechts door paren diende te worden gespeeld die elkaar zowel ten stadhuize als in de kerk het jawoord hadden gegeven. Slechts de wetenschap dat ik al genoeg scheldpartijen van Eleonora te verwerken kreeg, had mij er na de onverwachte binnenkomst van de interieurassistente van weerhouden om de beide dames een seksueel experiment voor te stellen waar ik al sinds mijn adolescentie stiekem over fantaseerde.

‘Tot straks!’ riep Eleonora vrolijk tegen haar hulp. Zij kende haar pappenheimers. Waarna zij mij, nog steeds in de douchecel, van top tot teen aan een nadere inspectie onderwierp.

‘Maar Roby, hij is helemaal kapot!’ riep ze toen.

Ja echt, mijnheer Van Amerongen, ze noemde me Roby.

‘Dat is niet zo gek,’ grijnsde ik.

‘Nee, dit is niet normaal. Kijk maar, er zitten allemaal scheurtjes in je voorhuid. Heb je daar nooit eerder last van gehad?’

‘Blijkbaar kan mijn voorhuid de enorme zwelling niet aan als ik met zo’n fraaie persoonlijkheid als jouw werkster word geconfronteerd.’

‘Doe niet zo flauw, Roby, luister eindelijk eens naar mij. Je moet hiermee naar de dokter, straks in Holland. Dit kan tot infecties leiden. Er moet echt iets aan worden gedaan.’

Share

Read more

Read more

Ruim honderd jaar nadat de Engelse goochelaar P.T. Selbit als eerste op het idee kwam om zijn assistente door te zagen, gaat dat in Alkmaar opnieuw gebeuren. De goochelaar: Eefje Donkersloot-Groothui…

Read more

Vraag in een willekeurig Nederlands gezelschap naar de namen van bandieten uit het Wilde Westen en tien tegen één dat Jesse James, Billy the Kid, Calamity Jane, Butch Cassidy en de gebroeders Dalton worden genoemd, desperado’s die voor een moord niet terugdeinsden. Hun faam drong ook tot de lage landen door.

Dat geld in mindere mate voor Black Bart, die liefst 28 postkoetsen van bank en vervoerpionier Wells Fargo beroofde. Er was een belangrijk verschil tussen hem en de bovengenoemde outlaws: voor zover mogelijk onder dergelijke omstandigheden, presenteerde Black Bart zichzelf als een fatsoenlijk heerschap. Hij gebruikte geen geweld en vond het zelfs niet nodig zijn geweer te laden. Tot driemaal toe liet hij een stijlvol gedicht op de plaats van het misdrijf achter. Men noemde hem ook wel ‘The Gentleman Bandit’.

De paarden snuiven en briesen, op het dak schokken de koffers onder de touwen

In de paarse heuvels tussen Quincy en Oroville, een mijl van Berry Creek, verzorgen de krekels en bijen met hun onophoudelijke gesjirp en gezoem een weldadig zomerconcert. Een milde, maar warme wind doet de ontelbare wilde seringen wuiven. De zon straalt krachtig boven het kurkdroge, ongerepte Californische land.

Karrensporen vormen een slingerende weg die tot over de einder reikt. De weg is verlaten, hier en daar fladderen kwartels op en scharrelt een zwerfhond. En er is die man met de bolhoed. Hij zit op een heuveltje vlak langs het pad, half verscholen achter de struiken. Hij is alleen, maar niet eenzaam, want druk bezig met het maken van aantekeningen. Af en toe staart hij peinzend voor zich uit, of grijpt hij naar zijn verrekijker om naar de horizon te turen, naar de plek waar de weg een puntje wordt.

De man, van middelbare leeftijd, heeft een enorme grijze snor, een polletje haar onder zijn onderlip en grote van zijn hoofd afstaande oren. Hij beschikt over een ironische blik in zijn enigszins loensende lichtblauwe ogen, die door zware wenkbrauwen worden bedekt. Zijn colbert is van fijne snit, net als de bijpassende donkergrijze pantalon. De glimmende zwarte schoenen en de diamanten speld in zijn stropdas zijn modieus. Een ring met briljant duidt op een goede smaak. Slechts omdat het zo warm is heeft hij de vier knopen van zijn colbert losgemaakt.

Naast hem in het gras ligt, keurig opgevouwen, een lichtgrijze lange overjas. Tevens heeft hij de beschikking over een langwerpige, groene katoenen tas, zo te zien een kostbaar exemplaar dat misschien wel zijn belangrijkste stuk uitrusting is. 

Een met ivoor verfraaide wandelstok staat rechtop in de Californische aarde, die zo droog is dat de stok er met veel kracht moet zijn ingeplant. De man transpireert. Als hem dat te veel wordt veegt hij zijn voorhoofd af met een stijlvol gestreken, witte zakdoek. 

Zijn verrekijker heeft hij niet meer nodig als hij in de verte een grote stokwolk ontwaart die snel naderbij komt, begeleid door intrigerend hoefgetrappel. De man kijkt op zijn klokje en knikt.

Even later davert een postkoets van de bank- en vervoerpionier Wells Fargo voorbij: zes paarden snuiven en briesen, op de bok sporen de koetsier en zijn bijrijder de dieren luidkeels tot meer snelheid aan. Op het dak schokken de koffers onder de touwen. 

De wielen hobbelen en kraken en piepen, de passagiers zijn slechts in een flits zichtbaar, en het is de vraag of zij de vriendelijk zwaaiende man op het heuveltje wel hebben opgemerkt als de wagen een bocht naar rechts neemt en uit het gezicht verdwijnt. De man glimlacht, likt aan het puntje van zijn potlood en begint weer te noteren. Hij voelt zich op zijn gemak.

Ondanks dat het steeds frisser wordt, blijft hij tot zonsondergang zitten. Hij drinkt water uit een veldfles, eet een paar hompen brood en als het helemaal donker is geworden trekt hij gapend enkele dekens uit zijn tas. Hij stopt zijn bolhoed, overjas en colbert erin, evenals de stok en de verrekijker, kruipt tussen de dekens en sluit zijn ogen. Vrijwel onmiddellijk slaapt hij in. Nog maar een paar uren zijn er te gaan voordat het 25 juli 1878 wordt.

Share

Read more

Zo intens als de kracht van de zon die in het voorjaar de bloemen doet ontluiken, is mijn verdriet over mijn plotselinge overlijden. Het is met grote ontsteltenis dat ik u daar kennis van geef, diep bewogen en geschokt, maar boven alles dankbaar dat ik van een arbeidzaam leven van eenvoud en goedheid heb kunnen genieten.

Ik ben dood.

Dat is best even wennen.

Het was mijn week toch al niet. Wierdientje had namelijk de benen genomen, als je dat zo kunt stellen bij een eend. De vogel bleek met medeneming van haar nabestaanden gevlogen toen ik na een verplicht tweedaags verblijf in ons geliefde hoofdgehucht checkte of alles in orde was met haar. Bij mijn vertrek zat ze nog onverstoorbaar op haar elf eieren onder de vochtige laurierstruiken in mijn achtertuin aan de Noord-Hollandse kust (zie foto hieronder). Bij mijn terugkeer was ze in geen velden of wegen meer te bekennen.

Share

Read more

Klabak worden? No way. Bij mij hield het op met wat destijds voor veel circa tienjarige jongetjes de meest voor de hand liggende, uiteraard kinderlijk geromantiseerde wens was wanneer je jezelf aan het keurslijf van je jeugd wilde ontworstelen: als zeeman of vrachtwagenchauffeur de wijde wereld in, het liefst zo ver mogelijk (waarna je vaak, als het er daadwerkelijk van was gekomen, van een koude kermis thuiskwam, maar dat wist je toen nog niet).

Maar stel, je wilde van jongs af bij de politie - ik had zelf zo’n vriendje. En stel, je maakte die droom vervolgens waar, zoals dat vriendje van mij (meneer werd zelfs commissaris in een middelgrote gemeente voordat hij op zijn zestigste vervroegd en met volledig behoud van salaris uittrad). Dan moet het toch een enorme afknapper voor je zijn als je wordt opgezadeld met de opdracht om Extinction Rebellion-aanhangers een voor een zo voorzichtig mogelijk van de A10 te tillen?

Ben je dáár diender voor geworden?

Ik zag de filmpjes van de beëindiging, op die manier, van de zoveelste buitengewoon irritante XR-snelwegactie, weer voorbijkomen op de socials. Het was zaterdag 24 februari 2024 en ik had serieus met die tientallen agenten te doen. De vrijheid van meningsuiting is ongetwijfeld een groot goed, die kreet hoor je tenminste vaak ter rechtvaardiging van dergelijke betogingen, maar zelf heb ik bij dit soort manifestaties steeds meer de neiging om een beroep te doen op de vrijheid om mezelf mateloos te ergeren.

Share

Read more

Ha, daar is er weer eentje, op X.

“Meisje met blond haar dat een rugzak in een trein draagt”, meldt Gencraft_ai, de onderneming die deze tweet in de hoop dat de clientèle de Gencraft-app zal aanschaffen heeft geplaatst. Het staat bij een foto van een beeldschone jonge vrouw (zie boven). Bij de constatering dat ze beeldschoon en jong is blijft het wat mij betreft. Ze doet me verder helemaal niks.

Was ze van vlees en bloed geweest, dan had ik haar met andere ogen bekeken (en zou ik wellicht ook op Google naar nadere gegevens hebben gezocht). Maar ze is niet van vlees en bloed. Ze bestaat niet eens. Er is toch zoveel - en terecht - te doen over fakenews? Welnu, dit is een fakegirl. Als je dat in een cynische bui wat ruimer interpreteert, wemelde het daar weliswaar eeuwen terug reeds van, maar goed, ik interpreteer het in haar geval nauwgezet (en wanhopig, zou Lucebert er wellicht aan hebben toegevoegd). Het blonde meisje met de rugzak in de trein is een computerproduct, niets meer en niets minder, net als trouwens onderstaande nepmeid.

Nee, dan deze:

Dat is pas een echt wijf!

Share

Read more

O, je wilt, op de valreep, een echt kerstverhaal?

Nou, dan kríjg je, op de valreep, een echt kerstverhaal.

Een waar gebeurd kerstverhaal, zelfs.

Een man komt thuis. Je kent hem wellicht: hij is twee meter lang, weegt een kilootje of 120 en schrijft al sinds jaar en dag cursiefjes voor de T., soms geinig, soms serieus, soms hard, soms zacht, soms goed, soms slecht, kortom: hij is een mensch.

“Blij dat de dag erop zit”, zegt hij tegen zijn vrouw.

Het is kerstavond en hij heeft zijn plichtplegingen achter de rug. Hij moest acte de présence geven bij een van zijn opdrachtgevers om zijn naaste toekomst te bespreken, dronk koffie met de voorzitter van de zwerf- en straathondenstichting waarvan hij ambassadeur is, bezocht de jaarlijkse kerstborrel van de buurt en deed voor drie dagen boodschappen voor weer een andere opdrachtgever, namelijk zijn wederhelft. Nu verruilt hij, zoals gebruikelijk, zijn pantalon, overhemd en colbert voor een slordige joggingbroek en een verlopen wollen trui. Hij trekt ook zijn oude geruite pantoffels aan en neemt met een diepe zucht plaats in zijn luie stoel.

“Doe mij maar een rode port, huishoudelijk geschonken, svp”, zegt hij.

“Hebben we niet in huis”, zegt zijn vrouw.

“Wat!?” zegt hij. “Frits en Joao zijn er verzot op!”

Frits en Joao zijn de vrienden die voor Eerste Kerstdag zijn uitgenodigd voor de brunch. De man kijkt zijn vrouw aan en weet het dan al: dat wordt andermaal boodschappen doen. Hij staat weer op en zegt: “Albert Heijn is tot zeven uur open. Ik heb dus nog twintig minuten en ga die fles nog even snel kopen.”

“Neem dan ook een pakje stroopwafels mee”, zegt zij. “Voor vanavond. Die lekkere, met salted caramel.”

“Oké, doe ik”, zegt hij.

Share

Read more

Zit je samen met Tuurtje, nippend aan een kopje thee nota bene, bij de kwapoetsen van GeenStijl de verkiezingsexpert uit te hangen, word je ineens tegengesproken door Maurice de Hond.

“Ik zie dat toch anders”, zegt meneer glashard tegen mij.

Nou ja zeg!

Kijk, luister, ik mag normaal gesproken natuurlijk nog niet eens de schoenveters van Maurice strikken. De man peilt ons al sinds het Concilie van Trente en weet soms zelfs beter dan ikzelf wat ik ga stemmen. Daarnaast dient te worden benadrukt dat hij de overwinning van Geert Wilders wel degelijk voorspelde. Maar ja, dat deed iemand anders ook. Wie, vraagt u? Zal ik het dan toch maar onthullen? Tadaaah: moi. Ik kwam er zelfs nog eerder dan Maurice mee, namelijk anderhalve week voor de verkiezingen, toen ik door dezelfde Arthur van Amerongen voor datzelfde GeenStijl werd geïnterviewd (lees maar, het is slechts 5000 woorden, u bent er zo doorheen).

Fingerspitzengefühl, zeg maar.

Tijdens de analyse in de GeenStijl- en Salto-studio somde Maurice de Hond tal van redenen op voor de sensationele zege van de PVV: de immigratie, het tekort aan woningen, de voorrang van statushouders bij de toewijzing ervan, nou ja, noem maar op. En gelijk had-ie. Maar hij vergat volgens mij een andere, wellicht nog belangrijkere verklaring: de terreuraanval van Hamas op Israël van 7 oktober en wat er in de weken daarna in de straten van Europa geschiedde, inclusief Nederland wel te verstaan.

Laat ik mijn eigen woorden dienaangaande uit dat interview met mij door Arthur van Amerongen nog eens citeren: “Let op: de PVV gaat hoger scoren dan de peilingen aangeven. Een van de redenen is de terreuraanval van Hamas op Israël. De openlijke steun die dat islamitische tuig hier daarna kreeg heeft bij veel mensen eindelijk de ogen geopend.”

En dat herhaalde ik dus aan de GeenStijl-tafel van presentator Tom Staal.

Waarna Maurice meewarig het hoofd schudde.

Share

Read more

door drs. ir. Ignace Dorsvlegel

Welkom bij deze 27ste aflevering van Vrijpost. Ik ben er trots op dat ik columnist Rob Hoogland voor één keer in zijn eigen rubriek mag interviewen. Zijn nieuwe bundel De Oude Hoogland komt over enkele weken uit. De hoogste tijd dus voor een indringend gesprek. Goedenavond, mijnheer Hoogland.

Goedemiddag, meneer Dorsvlegel.

Wilt u uw glaasje water met of zonder prik?

Doe maar een fles rode wijn.

Laten we bij het begin beginnen. Hoe bent u schrijver geworden?

Ik zwom.

Pardon?

Ik was een wedstrijdzwemmer uit Alkmaar met de specialisatie schoolslag en speelde waterpolo, voornamelijk als doelman, bij een vereniging genaamd De Alkmaarse Waterratten, afkorting DAW. In de lokale volksmond stond DAW ook wel voor De Alkmaarse Wippers, met name omdat vijf van de zeven spelers van het eerste herenteam hun vriendinnen reeds voorafgaand aan het huwelijk hadden bevrucht. Dat werden dus allemaal moetjes, zoals dat ruim een halve eeuw terug nog heette. Niemand van hen was bereid om in de redactie van het clubblad plaats te nemen. Het is u vast wel duidelijk dat ze liever iets anders deden. Daarom werden mijn broer en ik ermee opgezadeld. Voor mij persoonlijk was dat een bittere tegenvaller. Er was maar één reden waarom ik lid van DAW was geworden: ik wilde rugslagspecialiste Ankie van Ballegooijen onder water in haar billen knijpen. In plaats daarvan zat ik onder melige pseudoniemen als Valentijn Stoelgang en Marc O’Polo week in week uit mijn vingers blauw te tikken op de Olivetti Lettera 22 van mijn broer. Ik geef het u te doen, meneer Dorsvlegel. Ik stond bekend als de Houdini van de Kaasstad. Aan alles kon ik ontsnappen, zelfs aan de militaire dienstplicht. Maar hieraan niet. En het bleek ook nog levensbepalend.

U bent geen geboren schrijver?

Laat ik het zo zeggen: ik begin telkens weer met frisse tegenzin aan een nieuw stuk.

U heeft dus ook geen schrijversopleiding gevolgd? Bij de Leidsche Onderwijs Instellingen verzorgde men destijds bijvoorbeeld al cursussen. Omdat u later journalist werd was de School voor Journalistiek in Utrecht ook een mogelijkheid geweest. Het is de oudste journalistiekopleiding van Nederland. U was vijftien jaar oud toen die school in 1966 door de toenmalige minister van Onderwijs mr. dr. I. A. Diepenhorst werd opgericht. Wat hield u tegen?

Ter beantwoording van uw eerste vraag zeg ik u dat een tekencursus bij de LOI mij reeds duidelijk had gemaakt dat het mij aan de benodigde discipline voor de thuisleermethode ontbrak: ik had er na de eerste voorzichtige paardenschetsen al de brui aan gegeven. Het antwoord op uw tweede vraag verstrek ik u graag in tweeën. 1. Mr. dr. I. A. Diepenhorst vertegenwoordigde de Anti-Revolutionaire Partij. Nadere uitleg overbodig, me dunkt. 2. De School voor Journalistiek was vanaf dag 1 een marxistisch bolwerk. De CPN’er Gijs Schreuders volgde ‘m, ik noem maar iemand. En Pieter Broertjes niet te vergeten, later hoofdredacteur van De Volkskrant en daarna burgemeester van Hilversum namens de PvdA. De studenten leerden er vooral hoe de maatschappij met gebruikmaking van socialistische indoctrinatie zo links mogelijk kon worden ingericht. Goedbeschouwd plukken we daar nu nog steeds de vruchten van.

Share

Read more

Of medelijden met de inwoners van de Gazastrook op zijn plaats is?

Nou en of.

Hoofdzakelijk om de volgende reden.

Wat die mensen nu overkomt is in de eerste plaats een gevolg van het feit dat ze meedogenloos worden getiranniseerd door barbaarse islamofascisten die niet alleen Israël van de kaart willen vegen (blijkbaar beïnvloed door de beschamende, want ontstellend eenzijdige duiding lijkt men steeds vaker te vergeten dat de vernietiging van de Joodse staat al wordt nagestreefd sinds 14 mei 1948, toen David Ben-Goerion de onafhankelijkheid uitriep), maar de halve wereld willen uitmoorden.

Die arme Palestijnen worden inderdaad onderdrukt.

Maar dan vooral door Hamas, dat er hersenspoeling aan toevoegt.

Mede dankzij die eenzijdige duiding denken velen in Nederland daar anders over. Dat bleek bijvoorbeeld toen een korte versie van dit stuk dinsdag 10 oktober als column in de T werd gepubliceerd. Op X viel mij niet alleen waardering, maar ook kritiek ten deel, waaronder de gebruikelijke hoon & scheldpartijen. Voor die laatste categorie waren ditmaal opvallend vaak mensen met Arabische en Turkse namen verantwoordelijk, en twitteraars met handles als XgRQ9727666 en MkxG5927787, die soms slechts één volger hadden: trollen dus, die mij nieuwsgierig deden afvragen, terwijl ik ze naar hartenlust blokte, welke organisaties daarachter schuilen. De deconfiture van Johan Derksen - “De Joden hebben dit veroorzaakt”: hoe krijg je het uit je strot - had de avond tevoren al plaatsgevonden.

Dat de vernietiging van Israël slechts het eerste doel van Hamas is (en van Iran, niet te vergeten) wordt door velen niet ingezien, zoals trouwens ook opvallend veel mensen zich nog steeds niet realiseren dat Vladimir Poetin en Xi Jinping goedkeurend toekijken. Hoe meer internationale problemen, des te groter de kans dat zij hun Oekraïense en Taiwanese plannen kunnen doorzetten. Het naïeve Europa heeft de boel de laatste vijftig jaar in militair opzicht laten versloffen en Amerika kan niet overal de scheidsrechter blijven spelen. Dat weten de Russische en Chinese leiders maar al te goed. Poetin begon deze week niet voor niets over een oorlog tegen de NATO. Er ligt daardoor zelfs een Derde Wereldoorlog op de loer.

Maar goed, dat zien we dan wel weer, terug naar de ultieme wens van Hamas: wereldheerschappij. The Jerusalem Post wees er weer eens op dat Mahmoud al-Zahar, mede-oprichter van Hamas, in december 2022 het volgende zei: „Er zullen straks geen Joden en christelijke verraders meer zijn. De gehele 510 miljoen vierkante kilometers van de planeet Aarde zullen dan tot een systeem zonder onrecht behoren, zonder onderdrukking, zonder zionisme, zonder verraderlijk christendom en zonder de moorden en misdaden zoals die tegen de Palestijnen en de Arabieren in Libanon, Syrië, Irak en andere landen worden gepleegd.”

Ze wilden toch zo graag context?

Welnu, dit is context.

Share

Read more

De kop alleen al: “Het nieuwe Nederlands: het vak dat je leert spreken en denken over het klimaat.” Hij stond in Trouw boven een artikel dat was geschreven door liefst vijf lerarenopleiders Nederlands aan de Hogeschool van Amsterdam.

Moet dit nu, ome Rob?

Ik hoor het u vragen.

Het gênante, door de ME ‘zacht beregende’ Extinction Rebellion-exhibitionisme op de A12 is immers nog maar net voorbij. Zoals altijd was de klimaatverandering daarbij het thema en ik kan mij daarom voorstellen dat u nu even uw bekomst heeft van dit onderwerp. Het neigt inderdaad naar overexposure.

Sorry, ik ga toch door. Sterker nog, ik kan het zelfs niet laten om u - grimlachend, zo geef ik grif toe - kond te doen van een angstaanjagend kenmerkende uitspraak van BnnVara-coryfee Tim Hofman, die tot zijn grote verdriet ‘wegens privéomstandigheden’ niet in staat was ter plekke zijn steentje aan deze white privilege-vorm van morele potloodventerij bij te dragen en daarop vooruitlopend de volgende uitspraak door het AD liet optekenen: “Als iemand een bordje kan maken met ‘ik demonstreer ook namens Tim Hofman’, dan heel graag.”

Veel deelnemers aan de A12-actie lijden aan antagonistisch narcisme, betoogde ik aan de hand van een Zwitsers onderzoek in mijn stukje voor de Telegraaf van zaterdag.

Ook met deze uitspraak bewijst Tim Hofman dat hij het prototype is.

Maar goed, dat Trouw-artikel dus.

Share

Read more

Naar het noorden willen, naar het zuiden lopen: ken je dat? Waarschijnlijk niet, want volgens mij kan dat slechts één persoon overkomen, namelijk de auteur van dit artikel, die daar vermoedelijk een speciaal talent voor heeft ontwikkeld, hetgeen met name tot uiting komt wanneer hij vloeibare middelen tot zich heeft genomen die op de meeste mensen een tijdelijk stimulerend effect plegen te hebben.

Het geschiedt in Zandvoort, waar ik urenlang behoorde tot de happy few die de Grand Prix van zondag 27 augustus 2023 in de Paddock Club konden volgen (nou ja… happy few… zo few waren het er nou ook weer niet, ik telde daar op het middenterrein zelfs vele honderden aanwezigen, die over het algemeen overigens wél happy waren). En wat is die Paddock Club? “Een exclusieve ruimte voor Formule 1-fans die een uniek uitkijkpunt biedt boven de teamgarages, met vrij uitzicht op de start- en finishlijnen en op de pitstraat, die zich in het centrum van het circuit bevindt”, aldus P1 Travel.

De race, door André Rieu en zijn orkest en zangers ingeleid, is te langen leste voorbij. Het heeft nu en dan behoorlijk geregend, bijvoorbeeld direct na de start, wat Red Bull deed besluiten om Sergio Perez reeds na de eerste ronde naar binnen te roepen voor een bandenwissel: “Box, box, box!” Het resultaat was dat hij binnen een mum van tijd, op regenbanden, een voorsprong van elf seconden had op de nochtans uitstekend begonnen Max Verstappen.

Dik twee uur lang ben ik, vooral dankzij de verschillende regenbuien, getuige geweest van dolle taferelen, en de wedstrijd is geëindigd zoals voorspeld - en gehoopt - door 299.999 van de in totaal 300.000 mensen die het spektakel gedurende de drie dagen van het evenement volgden, namelijk met de negende zege op rij van Mad Max.

“Over een uur melden bij de bus!” hoor ik na het Wilhelmus voor de Nederlandse winnaar en het Land der Berge, Land am Strome voor Red Bull.

Het is ontegenzeggelijk de stem van onze charmante reisleidster.

Ik besef dat dit uitleg behoeft.

Share

Read more

Pardon? Azië heeft de primeur van de eerste AI-nieuwslezers? Fakenews! Ik heb er persoonlijk een onderzoek naar verricht, zoals je dat tegenwoordig pleegt te omschrijven wanneer je de wetenschap terzijde wenst te schuiven. Ik kan u dientengevolge mededelen dat wij er in de jaren zestig al eentje hadden: Fred Emmer.

Laat ik eerst even Annelie Langerak aan u voorstellen. Voor alle duidelijkheid: zij is géén chatbot. Op grond van mijn eigen waarneming meld ik u hierbij dat zij mooie ogen heeft, zachte wangen, een leuke man en een lieve dochter. Bovendien kan zij doorzakken als een ketellapper, iets wat ik binnenkort trouwens weer eens persoonlijk met haar ga doen.

Annelie is correspondente van de Telegraaf in Bangkok, waarvandaan zij Zuid-Oost Azië covert. In die hoedanigheid schreef zij onlangs een verhaal over het feit dat op steeds meer tv-stations in Azië door kunstmatige intelligentie (AI) gegenereerde nieuwslezers in menselijke gedaante verschijnen, die het nieuws presenteren. Eentje heet Lisa en ‘werkt’ voor het Indiase netwerk Odisha TV. “Alleen haar ietwat doodse blik en monotone uitspraak verraadt dat ze een chatbot is”, meldde Annelie over Lisa.

“Hallo Annelie!” riep ik meteen. “Als alleen daarmee wordt verraden dat een nieuwslezer een chatbot is, dan hadden wij er zestig jaar geleden al eentje. Zijn naam was Fred Emmer.”

Dat was me er eentje, Freddy (Fred) Emmer (Amsterdam, 1934 - Hilversum, 2019). Of hij nu, als anchor man van het NTS- en later het NOS Journaal, kond diende te doen van een aardbeving waarbij tienduizenden doden waren gevallen, van een heuglijke tijding van het Koninklijk Huis, van een kabinetsval of van een vertederend zieligedierennieuwtje, zijn gezicht bleef emotieloos en zijn stem behield immer dezelfde droge toon.

Share

Read more

Ben ik een misogynist of niet?

Die vraag spookte toch even door mijn hoofd toen ik mij zondagochtend 6 augustus 2023 eerst om 08.49 uur, terwijl ik Bobbie een half uurtje na mijn ontwaken onder een loodgrijs zwerk in het prachtige stukje duingebied tussen het monasterium Sint Lioba en de uitspanning Nieuw Westert in Egmond-Binnen uitliet, herinnerde dat het Nederlands vrouwenelftal die nacht in het kader van de achtste finales van het wereldkampioenschap voetbal tegen Zuid-Afrika had gespeeld.

“Shit, dat is waar ook!” dacht ik, toekijkend hoe dat gekke hondje een van haar mooiste drollen van haar leven zat te draaien. “Zouden ze nog in het toernooi zitten?”

Ik checkte mijn telefoon en ontdekte toen pas dat de Oranje-meiden met 2-0 hadden gewonnen.

Hoera!

Het begon weer eens te regenen en ook omdat er in de achtertuin van het Lioba-klooster geen non te bekennen was die met een paar vette knipogen een ouderwets schuldgevoel kon worden bezorgd, haastte ik mij via een short cut waarvan normaal gesproken alleen de konijnen gebruik maken naar de Nieuw Westert, zo’n zaak met uitbaters die godzijdank beseffen dat een béétje horeca-etablissement de clientèle reeds in vroeg in de ochtend van dienst behoort te zijn. Geloof me of niet, je kunt er bovendien een kop koffie bestellen zonder dat je de serveerster moet uitleggen dat je daarmee geen cappuccino, ristretto, espresso machiato, flat white of latte havermelk bedoelt, maar gewoon koffie.

“Koffie? Komt eraan, meneer.”

Heerlijk.

Waarom niet voor deze wedstrijd, die door het tijdsverschil om 04.00 uur begon, opgestaan?

Het hield mij bezig, in mijn eentje in de Nieuw Westert, en vanzelfsprekend zweefde toen ook de tedere herinnering voorbij aan de nachten, alweer een halve eeuw geleden, dat ik samen met mijn vader, allebei in onze pyjama’s, naar de legendarische, live uitgezonden bokswedstrijden van Mohammed Ali zat te kijken, in mijn ogen nog steeds de grootste sportman aller tijden. Toen deed ik dat gewoon en in dit geval gebeurde het niet. Verder stelde ik mezelf nóg een vraag: zou ik, als klassieke sportfanaat, de wekker wél op 03.45 uur hebben gezet wanneer het Nederlands mannenelftal een soortgelijk duel had moeten afwerken?

Share

Read more