Rob: Lang geleden, mijnheer Van Amerongen, heel lang geleden, als ik het mij goed herinner hadden de geuzen in mijn geboorteplaats zich nog maar net aan het juk der Spanjolen ontworsteld, werd Alkmaar geregeerd door een ultralinks stadsbestuur.
          Ik was een twintiger destijds en volgde slechts, zoals het hoort op die leeftijd, de lokroep van passie & begeerte. Niets anders telde, desnoods sloeg ik er het bijwonen van de lokale voetbaltopper Alcmaria Victrix - Alkmaarsche Boys voor over.
          Toen, echter, werd dat ultralinkse college van burgemeester & wethouders geïnstalleerd.
          En wat denkt u?
          De oerdrift bleek plots ernstig aan inflatie onderhevig!
          No worries, af & toe waren er nog steeds momenten dat ik eraan kon gehoorzamen, met name wanneer het personage met wie de intieme samensmelting werd aangegaan geen bleek, gefrustreerd, feministisch zemelknopertje met een ringetje door haar neus was, maar een lekkere wilde hockeymeid met een hese studentenstem, woonachtig in de chique villawijk richting Heiloo waar ik zelf eveneens tot wasdom kwam.
          Uiterst bevredigend, zo’n ongecompliceerde liberale wip.
          Bij nader inzien denk ik: het was een ontsnapping.
          Maar ja, dan moest ik middenin de nacht, om haar ouders niet te doen ontwaken, via de regenpijp haar slaapkamer op de bovenste verdieping van het landhuis waar zij mij naar binnen had gesmokkeld weer verlaten en werd ik dientengevolge gedwongen in de keiharde realiteit terug te keren. En dan voelde ik mij ineens weer van alle lust ontnomen.
          De kopjes die ik voordien om de twee minuten in de pendek voelde verdwenen op slag en keerden pas weer terug, zo besef ik inmiddels, toen het college viel en plaatsmaakte voor een bestuurdersteam waarvan een grote lokale partij deel uitmaakte, die het welzijn van de inwoners van de Kennemerstraatweg boven dat van het volk van Vietnam stelde.
          Dat mijn hormonen ook politiek werden aangestuurd, met andere woorden: dat er een relatie tussen mijn verrichtingen als minnaar en de samenstelling van de gemeenteraad en het college van B&W in de kaasstad bestond, drong goedbeschouwd pas echt tot mij door toen het boek ‘Rechts verpest onze seks’ van schrijfster Daan Borrel op de markt werd gebracht.
          Lekker onderwerp natuurlijk. Daarom is er veel over gezegd en geschreven, de afgelopen weken. Juffrouw Borrel stelt dat de huidige ‘seksrecessie’ — mensen doen het minder vaak en ervaren minder seksuele tevredenheid — vooral een gevolg is van het beklemmende neo-liberale beleid dat jarenlang onder leiding van Mark Rutte werd gevoerd. Er is dus geen individuele oorzaak, maar een maatschappelijke, beweert Daan, die gratis kinderopvang als een van de belangrijkste oplossingen ziet. Hoewel daar een argumentje of honderdduizend tegenin kan worden gebracht, zal er vast een kern van waarheid in zitten.
          Eén ding, echter, collega: je zou toch net zo goed het boek ‘Links verpest onze seks’ kunnen schrijven? Ik wijs u op het hierboven omschrevene en verzeker u dat veel van mijn vrinden - wij liberalen hebben geen vrienden, maar vrinden - er hetzelfde over denken. Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, zegt het spreekwoord. Voor de ontwikkeling van de hartstocht geldt dat ongetwijfeld ook.

Arthur: Twee dingen, heer Hoogland. Die 'lekkere wilde hockeymeid met een hese studentenstem, woonachtig in de chique villawijk richting Heiloo', heette die toevallig Annette Medendorp? In dat geval bestaat er een gerede kans dat wij kutzwagers zijn.
          Ik geef toe, het is niet echt een subtiele omschrijving van twee mannen die het met dezelfde vrouw gedaan hebben (de Engelsen noemen dat fenomeen Eskimo Brothers) maar het betreft de titel van een toneelstuk dat Wim T. Schippers in 1984 schreef voor de keurige Toneelgroep Centrum in Amsterdam.
         Dit doet mij dan meteen denken aan Adriaan van Dis, die een halve eeuw scharrelde met Ellen Jens, ook wel bekend als mevrouw Schippers. Zou Wim T. ons aller Adriaan - mochten ze elkaar in het voorbijgaan ontmoeten in de jou welbekende Brasserie Keyzer aan de Van Baerlestraat in 020 - heel ronflonflonesque begroeten met een ferme schouderklop en de woorden: zo, ouwe kutzwager van me, heb je nog lekker geneukt? Trouwens: een eeuwigheid geleden maakte ik voor de Quote een spraakmakende reportage over de Nederlandse beau monde in de Algarve, met de pakkende titel “Neukt u nog? Nee, ik golf”. En die schitterende oneliner had ik van jou geleend, weet je nog, oudje?
         Overigens denk ik dat Wim T. donders goed weet dat Van Dis de Griekse beginselen heeft uitgevonden en verbeterd, en dat zijn seksuele uitspattingen met mevrouw Schippers vooral dienden om de verkoop van zijn scabreuze novelette 'Alles voor de reis', omhoog te stuwen. Operatie geslaagd, patiënt overleden, denk ik dan maar, want mevrouw Schippers is niet meer onder ons.
         Mijn vurige romance met Annette uit Heiloo - ze is inmiddels hotelier in Frankrijk - speelde zich af rond 1975. Zij was toen 16 en nog een en al onschuld. Van wanneer dateert jouw affairette? Ik vraag dit omdat jij in 1975 bijna 30 was.
         En dan ding twee: het geval Daan Borrel. Heb je weleens een kiekje bekeken van deze omhooggevallen autreutel, van de categorie Stella Bergsma maar dan 40 jaar jonger? Nomen est omen, Hoogland. Het laatste waaraan je denkt bij het zien van mejuffrouw Borrel, is seks van welke aard dan ook. Ik doe nog liever Van Dis in de recreatieruimte van het Rosa Spier Huis te Laren, onder het toeziend oog van medebewoners Tineke de Nooij en Ciska Peters.
         Borrel schreef eerder samen met Milou van Rossem het boekje 'Krabben'. De boodschap was: veroordeel vrouwen niet omwille van hun seksualiteit. Nou ken jij Milou, dochter van de losgeslagen stokoude socialite Barbara van Beukering, wellicht nog van het schandaal dat zij, als feut bij studentenvereniging Vindicat, veroorzaakte met haar onverbloemde en ongetemde promiscuïteit.
         Krijg je beeld? En dit soort dames krijst dan dat rechts hun seks verpest. Maar ik krijg een nog slappere kleine Tuur van de kersverse Minister van Sociale Zaken Hans Vijlbrief die twiette dat bitches met hem naar bed willen. Ik denk dat zelfs première Rob Jetten die kobold zonder nek met een vies gezicht afwijst.
         Getverderrie, Hoogland: D66 verpest onze seks.

Rob: Niet dat ik mij snel zorgen maak over u, mijnheer Van Amerongen. U bent de Houdini van de columnistiek. Telkens wanneer u zichzelf al spottend en beledigend in een ogenschijnlijk benarde situatie heeft gemanoeuvreerd, weet u daaruit te ontsnappen.
          Dat heeft overigens ook van doen met het feit dat u lekker ver weg in de Algarve woonachtig bent. Mij zoekt het kortelontjesvolk binnen een mum van tijd op. Van Amsterdam Nieuw-West, om maar een dwarsstraat te noemen, naar mijn Noord-Hollandse kustdorp is het drie kwartier rijden. Ik heb nu vijf beveiligingscamera’s geïnstalleerd en een alarminstallatie waarvan de sirene zelfs bij oostenwind tot in Delfzijl te horen is. Bovendien is mijn Aston Martin om die reden van een ‘Armored Capsule’ voorzien, van kogelvrij glas en van ballistisch staal. Bij u is dat allemaal onnodig. Men vliegt in het laagseizoen weliswaar ‘por um pum e três bolinhas de gude’ - vertaling: ‘voor een scheet en drie knikkers’ - naar Faro, maar het is toch te ver weg.
          Nu heeft zich echter enige ongerustheid van mijn meester gemaakt, collega. Het is mij namelijk ter ore gekomen dat u met uw oude makker Robbie Muntz naar Paraguay gaat. Daar heeft u eerder gewoond, om precies te zijn van 2008 tot 2013. In het lijvige boekwerk 'Mambo Jambo' heeft u kond gedaan van uw ervaringen van destijds en de rillingen lopen mij nog over het lijf.
          Wat ik mij vooral van de inhoud herinner is dat u en uw toenmalige vriendin de verdovende dan wel geestverruimende middelen van welke substantie dan ook bepaald niet schuwden. Vervolgens remigreerde u hals over kop met zes honden naar Europa. Heeft u toen alle rekeningen wel vereffend? Staan er hier en daar niet nog enkele schulden open? Geloof mij, die verjaren bij geen enkel Zuid-Amerikaans kartel!
          Daar komt nog iets bij: het imago van Paraguay. Josef Mengele vluchtte er na de Tweede Wereldoorlog heen en nog steeds hebben opvallend veel inwoners Duitse achternamen. Sommigen noemen Paraguay zelfs een Duitse kolonie. Mede om die reden lijkt het mij geen toeval dat het land onder aanhangers van het Forum van Democratie een zekere populariteit geniet.
          Er is toch een 'Project Paraguay' opgezet door figuren die nauw verbonden zijn met het Forum? Een sleutelfiguur binnen die club is Jeroen Pols, bekend als jurist van Viruswaarheid, alsmede van het opperhoofd daarvan, de griezel hors catégorie Willem Engel. Welnu, Pols woont er al en helpt Nederlanders bij het emigreren en het aankopen van vastgoed. En ook Engel wil die kant op.
          Verder ben ik zo’n boomer die nog weleens tv kijkt, collega.
          Ja, echt!
          En wat zag ik daar laatst?
          De documentaireserie ‘Wakker in Paraguay’, zoals uitgezonden door de VPRO. Er werden Nederlanders gevolgd die uit wantrouwen tegen de Nederlandse overheid (5G, QR-codes, deep state, chemtrails, dat volk dus) hun heil in Paraguay zoeken. En raad eens? Ook onder die wappies is er veel sympathie voor Thierry en zijn sprekende pop Lidewij.
          Wat bezielt u toch, mijnheer Van Amerongen?
          Ooit komt de dag dat u er níet meer in slaagt om te ontsnappen!

Arthur: Mijn waarde systeempersboomer, ik proef enige ambivalentie in jouw schrijfsel. Enerzijds is daar de ironie, anderzijds een welhaast vaderlijke bezorgdheid.
          Maar laat ik mij eerst even tot de jonge lezers richten: Harry Houdini (echte naam Erik Weisz) specialiseerde zich in het ontsnappen uit handboeien, kettingen, dwangbuizen, melkblikken, doodskisten en zelfs onderwatercellen. Dus een soort Hans Klok, maar dan hetero. Ik ben heel even assistent geweest van Klok maar haakte af toen hij op onnavolgbare wijze een heel arsenaal aan speeltjes van de jouw welbekende Christine Le Duc verstopte en tegen mij riep: zoek de speeltjes dan, lief Tuurtje, zoek zoek!
          Mijn oom Gerard vertelde altijd mopjes tussen de schuifdeuren van ons ouderlijk huis aan de Nachtegaallaan in Ede (nu een geheel aan mij gewijd museum) en deze dijenkletser van hem wil ik je niet onthouden: “Wat hebben een scheet en Houdini gemeen? Beiden zijn meester-ontsnappers, maar zodra de truc klaar is, is iedereen verdwenen!”
          Mijn bestseller 'Mambo Jambo' - waarvan net een luxe jubileumeditie verschenen is bij Ezo Wolf - is van a tot z gelogen. Omdat ik zo fel realistisch schrijf, ging jij er met boter en suiker in wat mijn creatief gebruik van ‘verdovende dan wel geestverruimende middelen van welke substantie dan ook’ betreft. Al moet ik daarbij opmerken dat een gram roze kabouterpost annex Paraguayaans marcheerpoeder, een schamele 8 dollar per gram doet. We hebben het dan over een nakkie van 93 procent, een ongekende kwaliteit die door de kenners ‘flakes’ wordt genoemd. Verder haat ik drugs, heer Hoogland, en ik blijf jongeren onvermoeibaar waarschuwen: Just Say No!
          Een van de redenen dat ik destijds naar Paraguay migreerde, was het feit dat de schattige bananenrepubliek inderdaad een moffenkolonie is. De Überdeutscher van Paraguay was generaal Alfredo Stroessner, bijgenaamd Tyrannosaurus. Zijn beeltenis was alom aanwezig, radiozenders begonnen de dag met de Don Alfredo-polka, gevolgd door de boodschap: “De constitutionele president van de republiek, generaal Alfredo Stroessner, salueert het Paraguayaanse volk en wenst het een voorspoedige dag toe.”
          De lijfwachten van dictator Stroessner waren boomlange moffen die onder leiding stonden van Oberleutnant Otto H. Friedrich. Bij het ontbijt van de generaal speelde de indiaanse blaaskapel de 'Bayrischen Präsentiermarsch' en 'Alte Kameraden'. Stroessner en zijn geheime dienst, de 'pyrague', voerden vijfendertig jaar een waar schrikbewind, onder het motto: “Wij martelen niet om achter de waarheid te komen. De overheid weet namelijk alles. Wij martelen om u de waarheid bij te brengen.”
          Het toeval wil dat ik ‘de griezel hors catégorie Willem Engel’ goed ken omdat hij deels in Portugal woont en ik privélessen salsadansen van hem krijg. Bovendien heb ik voor een gunstig prijsje een container aluminiumhoedjes en een partij 5G-blokkers van hem overgenomen. Je weet wellicht dat ik aan elektrohypersensitiviteit lijd en dat ik dus extreem gevoelig ben voor straling en elektromagnetische velden.
          In de Algarve valt dat nogal mee, maar tot voor kort droeg ik in Amsterdam altijd een aluhoedje, precies het model dat je ziet in 'Conspiracy Theory' van Mel Gibson. Met de 5G-blokker van Willem Engel ben ik niet langer gevoelig voor het ‘microwave auditory effect’. Mij krijgen ze niet gek, Hoogland! Heb je wellicht interesse in een container 5G-blokkers (z.g.a.n), voor een prix d’ami?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Rob: Voor een Nederlands weekblad aan een Thaise schrijftafel ingaan op een Portugese affaire: dat is slechts een enkeling gegeven, mijnheer Van Amerongen.
	Mij dus!
	Jazeker, uw penvriend is zomaar voor een maand in Bangkok verzeild geraakt, niet om zich in het fenomeen ladyboy te verdiepen, zoals u ongetwijfeld met uw verdorven geest denkt, maar in verband met een tijdelijke gezinshereniging. Dat ik zelfs hier op de hoogte kon worden gesteld van een hoogst opmerkelijke affaire die zich uitgerekend in uw Algarviaanse omgeving afspeelde, namelijk De Zaak van de Loopse Tenenvreter, tekent hoe klein de wereld is geworden.
	Laat ik eerst in herinnering brengen dat u en ik twee keer een inzamelingsactie op touw hebben gezet voor het kleine APAR-hondenasiel in uw woonplaats Moncarapacho. Het leverde beide malen 11.000 euro op, de laatste keer mede dankzij de opbrengst van onze bundel ‘De Grote Straathondenbijbel’. Als hondenliefhebbers hebben wij derhalve iets met dat opvangcentrum, dat nu zijdelings betrokken is geraakt bij De Zaak van de Loopse Tenenvreter.
	Hier in Thailand wordt in een enkele uithoek, met name daar waar zich (nazaten van) Chinese immigranten hebben gevestigd, nog weleens hond gegeten. In de Algarve geschiedde op een nacht het tegenovergestelde en at een hond dus mens.