Rob: Sta ik aan het aanrecht - taalles: ‘de’ aanrecht is ook toegestaan - mijn vermaarde mangosalade te bereiden, mijnheer Van Amerongen, laat Spotify zomaar Het werd zomer van Rob de Nijs horen. Mijn hakmes plantte zich meteen in mijn linkerwijsvinger.
        No worries, de pleister - taalles: ‘het’ pleister is ook toegestaan -  is er alweer af. En om het redactiesecretariaat van Nieuwe Revu te ontlasten (duizenden lezers zullen het gerecht willen uitproberen), geef ik toch eerst maar even het recept voor 4 personen van deze salade door: 1 mango, 1 komkommer, 1 paprika, 3 bosuitjes en voor de dressing 3 eetlepels honing, 1 uitgeperste limoen en 3 eetlepels gehakte munt.
        Men zal de vingers erbij aflikken!
        Waarschuwing, nu volgt een bruggetje: deed de 28-jarige juffrouw die in Het werd zomer de ik-figuur verleidde dat eveneens, toen zij hem op het strand ontwaarde? Madam was nogal hitsig en ik wijs er graag op dat haar prooi volgens de tekst van Joost Nuisl (het lied is een vertaling van Und es war Sommer van Peter Maffay) slechts 16 jaar oud was: “Ik was 16 en jij was 28, en van de liefde wist ik nog niet veel”, even verderop gevolgd door: “Als een jongen pakte ik je hand / Maar als een man zag ik de zon weer opgaan.”
        Nu vraag ik u, collega!
        In 1977, toen het lied uitkwam, waren dergelijke lyrics nog geen probleem. Inmiddels zijn we bijna een halve eeuw verder en verbaast het mij enigszins dat het lied geen vragen en bedenkingen oproept. Ik weet dat er al eerder debatten over werden gevoerd (maak er een 28-jarige vent en een 16-jarig meisje van en het is grensoverschrijdend, dat werk). Die verschraalden telkens als een lauwe pint Engels bier, maar wat ze ook beweren: woke is nog niet dood. Daarom is er ook nog steeds discussie over Lolita van Nabokov, het jarenvijftigmeesterwerk van Vladimir Nabokov waarin hoofdpersoon Humbert Humbert, een erudiete literatuurwetenschapper, een ziekelijke obsessie ontwikkelt voor een 12-jarig meisje.
        Hoe dan ook hoorde Rob de Nijs bij mijn leven: toen ik een puber was had hij met Voor Sonja doe ik alles al zijn eerste solohit. Ik weet nog dat hij - dat was nog ver vóór 1977 - in mijn geboorteplaats Alkmaar gevestigd was. Hij woonde enige tijd in een onbewoonbaar verklaarde woning en de vrouw met wie hij dat huisje deelde was zeker niet 12 jaar ouder. Gelukkig is het daarna goed met hem gekomen. Op een gegeven moment genoten zijn liedjes zelfs ook - net als later die van André Hazes - grote populariteit binnen de studentenwereld.
        Herinnert u zich zijn Ritme van de regen uit 1963 nog (zijn tweede solohit)?
        Ik vestig graag uw aandacht op de variant die een reuniërend en dus reeds afgestudeerd vrouwelijk dispuut - artsen, advocaten, ingenieurs, noem maar op - dik 30 jaar later in mijn nabijheid in de bovenzaal van het hoofdstedelijke eetcafé Karel V in de Pijp liet horen: “Zachtjes tikt ‘t sperma tegen het maandverband, ritme van de eenzaamheid.”
        Een buitengewoon deftig gezelschap, mijnheer Van Amerongen!
        En dat werd óók gewoon geaccepteerd!

Arthur: Robbie, je maakt met dit thema een gevoelige snaar!  Ken je die briljante persiflage van Koot en Bie op Het werd Zomer? Staat op Hengstenbal, de derde langspeelplaat van het Simplistisch Verbond.
        Waar De Nijs terugkijkt op een opwindende zomerliefde, zingen Kees en Wim over de lichamelijke en geestelijke aftakeling van de ouder wordende man: minder haar, minder libido, kwaaltjes, kunstknieën, donorlever en verder onvermijdelijk verval.
        Dat leed zal jou niks zeggen (met je bijnaam De Onsterfelijke Vrouwenmagneet van Egmond-Binnen) maar iedere keer als ik naar Mannen worden ouder luister, biggelen de tranen over mijn wangen. Het is nog net niet het nummer dat op mijn begrafenis gedraaid zal worden want dat is Waarheen, Waarvoor van Bob & Annie de Rooy, gevolgd door die smartlap van Jantje Hoes van het Atjehplein op Katendrecht: “Dat is 't einde, dat doet de deur dicht. Daar zijn geen woorden voor, ja, dat is tralalalalalala. Ja, dat is tralalalala!”
        Koot en Bie (op de muziek van dat onvergetelijke nummer van Rob de Nijs): “Ik was elf en ging een dagje naar het bos / Zoals je weet daar lopen dikwijls vrouwtjes los / Toen kwam er eentje met een windhond langs gehold / Ze had wat korte beentjes, maar toch fijn gerollebold / Ik was elf en zij was eenenveertig / En van de mieren heb ik geen mallemoer gevoeld / En al die tijd haar hazewind maar blaffen / Ik kreeg het kouder. “
        Op Hengstenbal staat ook Oom Gijs, een nummer dat nu meteen verboden zou worden op de radio, al dan niet door interventie van Sidney Smeets, voormalig, zeer kortstondig lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van Nederland. Ik moet nu op mijn woorden passen want er lopen diverse rechtszaken tegen mij, aangespannen door de Heerlense strafpleiter. Hij beschuldigt mij onder andere van laster en smaad omdat ik hem in mijn twietjes steevast meesteres Cindy noem, en daar komt nog bij dat ik altijd in twijfel trok of hij wel een waarachtig aanhanger van de Griekse Beginselen was.
        Als ik naar foto’s van de epicurische Limburger van 16 jaar geleden kijk, zie ik een blozende bollige heteroseksueel, zo’n schoonzoon waar een propere huisvrouw in de Oostelijke Mijnstreek gelukkig van wordt. Hij werd toen stagiaire bij mr. Gerard Spong, en die zei: als je het wil maken in onze branche, kan je je beter profileren als aanhanger van de Griekse Beginselen. Gerard vertelde mij dit tijdens een wandeling door de bosschages (in de volksmond Het Frikandellenbos geheten) van de Nieuwe Meer, een berucht natuurgebied in 020. Cindy is door dat dwingende advies van zijn baas wat doorgeslagen in het regenboog- en letterbakgebeuren.
        Enfin. Op Hengstenbal staat dus ook de zojuist genoemde smartlap Oom Gijs. “In het vieze huisje van Oom Gijs / Was nog geen water, licht of gas / Het rook er naar sperma en anijs / Wat achteraf begrijpelijk was / Wij jongens stonden om Gijs heen / Dan zat hij aan je derde been / En daarna rukte hij zich af / Spoot al zijn zaad in een karaf / En wij naar huis toe op een draf”.
        Ik durf het bijna niet te vragen, Hoogland, maar was er in jouw jeugd ook zo’n oom Gijs? Bij mij waren er meerdere, want ik was natuurlijk aanstootgevend bloedmooi. Het was een harde (pun not intended) leerschool, maar nu snap je wellicht waar mijn vileine nichtenhumor vandaan komt. Het was het enige juiste antwoord op het verdriet dat ik al mijn hele leven bij me draag.

Rob: Wat ik mij afvraag, mijnheer Van Amerongen: is er voor de VPRO-angehauchten onder ons nog leven na Zomergasten? Vermoedelijk was het opzet van Janine Abbring c.s. om de uitvaart - het was de allerlaatste aflevering - door een gerenommeerde psychiater in de persoon van Jim van Os te laten verzorgen. Dat was een premedicatief idee, zou je kunnen zeggen. Want reken maar dat het met behulp van recordhoeveelheden lorazepam afkicken is geblazen voor het handjevol fans dat zich 38 jaar lang elke zomerse zondagavond boven alles en iedereen verheven kon voelen.
        De voorlaatste gast was Sigrid Kaag. Ik sluit niet uit dat die wetenschap de makers, indien zij er nog over twijfelden, definitief tot het besluit bracht om met Van Os te eindigen. Van deze zielenknijper was immers al bekend dat hij gefascineerd is door ‘de verbijstering van iemand die zijn of haar eigen realiteit probeert over te brengen, maar stuit op ongeloof van de buitenwereld’.
        Is dat niet waar mevrouw Al-Kak door werd geplaagd toen zij nog premier wilde worden? Haar eigendunk in ogenschouw nemend, schat ik in dat zij stomverbaasd was over het wantrouwen dat zij ondervond van de wie-zijn-die-mensen, zoals ik de derde stand dankzij haar roemruchte opmerking in de hagiografische documentaire Sigrid Kaag: van Beiroet tot Binnenhof pleeg te noemen.
        Ongetwijfeld zal er binnen de Amsterdamse grachtengordel en andere D66-reservaten waar men hoogmoedig op het domme gepeupel neerkijkt, een petitie worden verspreid waarin om handhaving van Zomergasten wordt gesmeekt. Maar het is echt fini. Alleen de wetenschap dat ikzelf nooit als gast ben uitgenodigd doet mij dat soms betreuren, al geef ik toe dat het AI-programma Gemini van Google daar mede schuldig aan is: zich baserend op een mysterieuze bron, wees het mij op die mogelijkheid. Toen het nog maar net gelanceerd was vroeg ik Gemini voor de gein om een portret van columnist Rob Hoogland. Te midden van tal van andere onwaarheden meldde het dat ik Zomergast was geweest. Ik checkte het toch even. Was ik dan toch aan Alzheimer of Korzakov ten prooi gevallen? Niet dus. Huiliehuilie, dat begrijpt u.
        Ik heb de gastenlijsten van die 38 jaar eens doorgenomen, collega. Welk een bont gezelschap! Wat mij vooral opviel was dat verreweg de hoogste kijkcijfers werden gehaald wanneer men een gast had uitgenodigd die vooral buiten de VPRO-bubbel populariteit genoot: Youp van ‘t Hek (2001) 1,3 miljoen kijkers, Mies Bouwman (2002) 1,1 miljoen, Paul de Leeuw (2003) 1 miljoen.
        Maar kijkcijfers interesseerden de makers van Zomergasten niet. Dat kon mij eerlijk gezegd wel bekoren, ofschoon ik het msm-gejuich over de getuigenissen van de Palestijns-Nederlandse fotograaf en journalist Sakir Khader in 2024 enigszins overdreven vond. Aantal lineaire kijkers: 122.000. De televisiespots van goededoelenorganisatie Wilde Ganzen waren populairder. En dat terwijl een week eerder met 150.000 kijkers al een laagterecord was geboekt door schrijfster Sana Valiulina, wie kent haar niet. Dat de interviewers respectievelijk Joris Luyendijk en Jelle Brandt Corstius waren verdient uiteraard vermelding.
        Allebei zevenvinkers, mijnheer Van Amerongen!
        De wereld was toen dus al in de war!

Arthur: Wat een schitterend en hilarisch kijkcijferdieptepunt, Hoogland, op prime time bij de NPO. 122.000 bankbintjes die wortel hebben geschoten in de zompige Heugaflex-tegels voor de treurbuis. Schijndoden die niet eens meer kunnen zappen omdat de knoppen van hun afstandsbediening zijn dichtgekoekt door zweet, nagelafval, huidschilfers en ingedikte filterkoffieresten (Hema regular en Barissimo rood van de Aldi, goor bocht dat zelfs niet meer is op te pimpen met een schepje Buisman).
        Mijn hemelende boezemvriend (hellend is toepasselijker maar staat zo raar) Conny Mus zou hebben verzucht: “De VPRO had er beter een VHS’je van kunnen maken en bij die paar kijkertjes thuis bezorgd want dat is een stuk goedkoper dan live uitzenden.”
        Heb je ooit De Hoerenman gezien, die geweldige persiflage van Zomergasten door Jiskefet? Kees Prins doet subliem Peter van Ingen na - een van de allergrootste flapdrollen ooit uitgekakt door de staatstelevisie - met diens zorgvuldig ingestudeerde gebaartjes en maniertjes, en zijn geveinsde belangstelling. Staat op Youtube, met een hilarische Michiel Romeyn die een gemene soa heeft opgelopen in Thailand en nu restitutie wil zien. De Hoerenman (Herman Koch) moet bemiddelen.
        Luyendijk, de man van 122.000, zei eens dat er nergens in de hele wereld zo'n uniek interviewprogramma bestaat als Zomergasten, waarin mensen drie uur aan het woord komen. Zou Joortje weleens gehoord hebben van Joe Rogan? Rogan’s interview met acteur en stand-upcomedian Duncan Trussell duurde vijf uur en negentien minuten. De podcast van Lex Fridman op YouTube heeft meer dan een miljoen abonnees en 920 miljoen totale videoweergaven. Fridman deed interviews van ruim drie uur met Ivanka Trump, Kevin Spacey en Tucker Carlson en zijn interview met Elon Musk duurde acht en een half uur. 
        Ik - nog nooit uitgenodigd door de VPRO - heb voor HP/De Tijd trouwens eens mijn eigen Zomergasten-fragmenten samengesteld. Als de berg niet tot Mohammed wil komen, dan moet Mohammed naar den berg gaan. Hier mijn lijstje: hoogtepunten van Hadimassa, met natuurlijk de onvergetelijke poepchinees, een fragment uit De Ondergang van de Onan, Barend Servet op bezoek bij koningin Juliana die spruitjes schoonmaakt, Rob Muntz als Hitler in Wenen (ook VPRO), Kerstmis met Tiny en Lau, Willems Kantine, de aflevering van Radio Bergeijk over pesten, Ajax tegen Feyenoord in 1983 (8-2, ik stond daar te huilen in de stromende regen) en muziek van Herman Brood, Frank Zappa, Dr. John, Fela Kuti, de Wu-Tang Clan en de Soul Train, gepresenteerd door de legendarische Don Cornelius. Mijn hoofdfilm was de Nederlandse cultklassieker Pruimenbloesem, een film die veel indruk op mij heeft gemaakt, samen met Deep Throat en Debbie Does Dallas.
        Over neuken gesproken: ken je die anekdote van Con en Jeroen Pauw die op de Sinksenfoor in Antwerpen in het reuzenrad zaten met twee dames van bedenkelijke zeden, en dat er, mede onder invloed van alcohol, ontuchtige handelingen plaatsvonden in hun kuipje en het reuzenrad werd stopgezet?
Toen de veldwachters waren gearriveerd, begon het reuzenrad weer te draaien en kregen Mus en Pauw eenmaal beneden een flinke oorwassing van de sjampetters. Pauw heeft mij dit laatst bevestigd in El Palo, een vissersdorp dat tegen Malaga aanschurkt. Hij is daar de buurman van mijn goede vriend Ivo Teulings, bekend van Costa del Coke. Pauw zou trouwens de gedroomde presentator zijn van Zomergasten, ware het niet dat het programma kassieweile is.
        Opgeruimd staat netjes!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Rob: Nu het aardse bestaan zich de afgelopen zomer heeft gemanifesteerd als een premortaal hellevuur, mijnheer Van Amerongen, vraag ik mij af of dat leventje van u daar in de Algarve in die periode nog een beetje te doen was. De hitte was hier in de lage landen al nauwelijks te harden.
        Dat laatste is overigens met name uw schuld, krijsten de rijkeluiskinderen van Extinction Rebellion voordat ze zich voor een nieuw A12-plakseizoen earthy boho-chic gingen opladen op Mykonos. U bleef namelijk maar heen en weer vliegen tussen Faro en Eindhoven, waarmee u op schandelijke wijze bijdroeg aan de klimaatverandering.
        Als ik u was zou ik ‘m behoorlijk knijpen, want in de gereformeerde kringen waarin u bent opgegroeid is de hel geen vagevuur waarin de ziel gewoon even een reinigingsbeurtje krijgt voordat-ie naar de hemel wordt geforward. Indien je van het houtje bent is dat vaak het geval, maar voor gelovigen van uw persuasie is het de plek waar de goddelijke rechtvaardigheid definitief wordt voltrokken. U zult na uw overlijden voor eeuwig in het duivelse vuur geworpen worden, en laten we eerlijk zijn: na al die malle fratsen van u valt dat te billijken.
        Troost u met de gedachte, waarde collega, dat de zomer van 2026 er een voorproefje van was. Neem Saint-Tropez. Tot voor enkele jaren - het huis dat ik dan altijd huurde is helaas niet meer beschikbaar - placht ik daar tijdens mijn vakanties in de Haut Var regelmatig een dagje te verkeren. Dat was weliswaar een heel gedoe. Wilde je deze mondaine badplaats per se per automobiel bereiken, dan stond je urenlang in de file op de D98A. Zag je daar vanaf, dan was je gedwongen je wagen in Sainte-Maxime te parkeren en aan boord van een Bateau Vert de Golf van Saint-Tropez over te steken. Ik had het er echter allemaal voor over omdat de markt gezellig was en omdat je er wel héél lekker kon lunchen.
        Zou ik er tegenwoordig nog heen gaan? Ik betwijfel het. Een temperatuur van veertig graden is in Saint-Tropez het nieuwe normaal, zo begrijp ik uit de berichten. Bovendien stond de omringende natuur steeds in brand en had het er dus angstaanjagend veel weg van de poel van vuur en zwavel en de eeuwige gloed waarover in het Evangelie van Mattheüs wordt gesproken. 
        En daar komen nog twee dingen bij. De horeca is voor de gewone man inmiddels echt niet meer te betalen (voorwaarde bij een lunchreservering voor vier personen in sommige VIP-zaken: er moet minimaal € 1500 worden gespendeerd) en het stadje is nu helemáál een verzamelplaats voor celebs geworden.
        Vroeger had je er slechts Brigitte Bardot. Nu kuiert de hele reutemeteut er rond: niet alleen types als George en Amal Clooney en Kate Moss, maar ook ontelbare hedendaagse influencers van wie de beroemdheid mij als oude witte man totaal is ontgaan. Steeds meer lokalen beklagen zich erover dat het Zuid-Franse karakter van Saint-Trop is verdwenen.
        Weet u welke Europeanen ik dit jaar veel vaker dan vroeger op het strand van Egmond aan Zee tegenkwam, mijnheer Van Amerongen?
        Fransozen.
        Ik bedoel maar.

Arthur: Wat grappig dat je over Saint-Tropez begint, boomer. Ik was daar voor het laatst in 1977 en toen was het al verworden tot een 'trou perdu': een verloren gat. Nadat ik was afgewezen door de toneelscholen van Amsterdam, Arnhem en Maastricht, besloot ik dan maar in een keer filmster te worden, zonder vier jaar lang 'method acting' te moeten studeren, die bespottelijke uitvinding van Konstantin Stanislavski.
        Ik was aangemoedigd door Hans Kemna, van het gelijknamige castingbureau dat later nog heel bekend geworden is door Job Gosschalk. Hans kwam ik tegen op een COC-avond in Amsterdam, speciaal voor jongeren uit de provincie die overhoop lagen met hun geaardheid, en na een optreden van Ronnie Tober mocht ik blijven logeren bij Kemna (“Zeg maar ome Hans, Tuurtje”). Toen ik ‘s anderendaags de trein naar Ede terug nam, met een knisperend nieuw biljet van vijfentwintig gulden (een geeltje heette dat in Mokum) in mijn boezeroen, galmden de woorden van de castingbons nog door mijn hoofd: “Jij wordt de nieuwe Rutger Hauer, Tureluurtje van me!”
        Later kreeg ik nog een brief van Kemna, waarin hij vroeg of ik stand-in kon zijn voor Toon Agterberg in Spetters, en met name in die scène met die dorpsjongens. Ik had mijn Hollywood-plannen toen allang in de ijskast gezet want mijn expeditie naar Saint-Tropez was volkomen mislukt. Ik was weliswaar bij diverse internationale castingagenten wezen auditioneren, maar dat leverde mij slechts bizarre lichamelijke aandoeningen op (heb jij wel eens gehoord van een Spaanse Kraag en een harde sjanker)? en iedere keer weer een flap van 100 Franse franken, het ruime equivalent van het Hollandse geeltje.
        De enige internationale ster die ik ontmoette in Saint-Tropez, was Wouter Lewenbach, jou beter bekend als Dave. Je weet wel, die meneer van Dansez Maintenant en Du côté de chez Swann. Ik mocht bij hem logeren en de volgende ochtend zei hij: “Je bent niet echt geschikt voor mijn achtergrondkoortje, maar als ik jou was, met je talenknobbel en die andere knobbel, zou ik Hebreeuws gaan studeren. Daar zit handel in, jonge vriend.” En zo geschiedde.
        Jouw probleem met Saint-Tropez is dat je daar al meer dan een halve eeuw niet meer herkend wordt op straat, ondanks je extreme lengte en je opvallende overeenkomst met Eric Campbell, die grote boze tegenspeler van Charlie Chaplin, die met die wenkbrauwen. Jij doet mij denken aan Johnny Kraaykamp, die met veel bombarie en ketelmuziek emigreerde naar Kaapstad. De Kraai was na een jaar al terug en jammerde tegen Stan Huygens dat hij daar niet herkend werd op straat, een euvel dat decennialang later ook Gordon zou overkomen.
        Jij wordt trouwens nog wel herkend in jouw natuurlijke biotoop Egmond aan Zee. Jouw betere andere helft, Wil, postte de afgelopen week een selfie van haar en jou, met Gerard Joling in het midden. Het kan ook Ed Nijpels zijn geweest trouwens, want die gasten lijken allemaal op elkaar na een total make over in een schimmige kliniek in Istanboel.
        Hoe het ook zij: je was heerlijk aan het shinen want Geer (of Ed) had je herkend. Egmond aan Zee is het nieuwe Saint-Tropez. Ik ruik een sitcom voor Omroep Max, met jou in de hoofdrol. 

Rob: Vraagje, mijnheer Van Amerongen: is 'The Odyssey' van Christopher Nolan reeds tot de Algarviaanse bioscopen doorgedrongen, of staat daar nog steeds 'Chaimite' van Jorge Brum do Canto uit 1953 op het programma?
        Wellicht geef ik hiermee blijk van een grove onderschatting van de ontwikkelingen die Portugal heeft ondergaan. Maar het is een feit dat ik in Olhão, nabij uw Villa Vischlugt, niet snel de indruk krijg dat Immersive Performances en Virtuel & Augmented Reality, om twee vormen van hedendaagse kunst te noemen, daar inmiddels de culturele toon bepalen.
        Dat bevalt mij juist zo aan de Oost-Algarve: de eenvoud. Ik las laatst een recensie van NRC-medewerker Hans den Hartog Jager over de expositie Schoonheid van modeontwerper Dries van Noten in Venetië. Het was een hoogdravend relaas dat de auteur, toen hij er ten langen leste een punt achter had gezet, ongetwijfeld zeer tevreden over zijn eigen voortreffelijkheid zijn laptop deed dichtklappen.
        Kunst is mooi totdat rechts het mooi gaat vinden, want dan wordt het lelijk, was in feite de stelregel van de recensent: “Met schoonheid is niks mis, zolang ze zich maar niet laat gebruiken als instrument van uitsluiting.” Ergo: zodra de Mona Lisa van het Louvre in Parijs naar de White House State Ballroom van Donald Trump verhuist is het een kunstwerk van niks. Toen ik mij eindelijk door het stuk had geploegd verlangde ik heel erg naar Olhão.
        Maar goed, ik dwaal af. Ik vroeg u of The Odyssey van Christopher Nolan reeds in de Algarve te zien is. Ik krijg namelijk steeds onbedwingbare aanvallen van de slappe lach van de massale reacties die de film bij het Nederlandse publiek oproept.
        Het snobisme van deze reaguurders! Hé, dat ontbreekt. Ha, dat zit anders. Ho, dat is historisch onjuist (alsof je daarover bij mondeling overgeleverde verhalen, want dat waren de Griekse mythen oorspronkelijk, kunt spreken). Ze wijzen er voortdurend op en willen daarmee zo graag de suggestie wekken dat zij tot de intellectuele elite behoren dat het wel héél potsierlijke trekjes krijgt.
        En dat terwijl ze het heldendicht van Homerus waarschijnlijk nooit van a tot z tot zich hebben genomen (wat trouwens een hele klus is). De kans is desondanks niet gering dat het naast Kapitaal van de 21ste Eeuw van Thomas Piketty en De Slinger van Foucault van Umberto Eco pontificaal op hun leestafel ligt. In Japan heeft men een woord voor de aanblik van boeken die je ongelezen op een goed zichtbare stapel legt: Tsundoku.
        Ik vond de film spectaculair en kan mij vinden in Nolans interpretatie van Odysseus’ barre terugreis, vanuit Troje, naar Ithaka. Maar wat een pretentieus gewauwel erover hier te lande. Matt Damon slacht als Odysseus bijna drie uur lang ontelbare tegenstanders meedogenloos af, en wat raakte Volkskrant-columniste Merel van Vroonhoven? “De waarde van Xenia, ook wel de Wet van Zeus genoemd: de code voor gastvrijheid die de oude Grieken als heilig beschouwden.” Waarna zij uiteraard een link legde met de ‘xenofobie’ waarmee in Nederland asielzoekers ‘worden weggezet als loslopende criminelen of vrouwenbelagers’.
        Verzin het maar eens, mijnheer Van Amerongen!

Arthur: Je weet, ouwe reus, dat ik Griekenland altijd associeer met ‘op zijn Grieks’, al noemen de Grieken het creatief gebruik van de artiesteningang - dus het poepertje niet louter functioneel als cloaca - dan weer ‘op zijn Turks’. Dat fenomeen van andere culturen betichten van sodomie kan je vergelijken met syfilis. De Engelsen noemen sief de Franse ziekte, en de Fransen noemen het de Engelse ziekte. Enfin. De Griekse cultuur is zoveel meer dan de tegennatuurlijke liefde, tzatziki, souflaki en Angelos Charisteas. De Griekse literatuur dus.
        Op de Mavo Beukenlaan in Ede lazen wij klasgewijs de Odyssee in de grondtaal en natuurlijk ook de Ilias, Oedipus Rex en Medea. Mijn favoriete boek was Lysistrata, een satire waarin vrouwen een seksstaking organiseren om oorlog te beëindigen. Ik dacht dat meisjes in Ede ook aan het seksstaken waren, maar dat had te maken met mijn dwerggroei en mijn acne fulminans. Niet voor niets was mijn bijnaam pindarotsje en kraterkop. Maar goed, dit gaat niet over mij maar over de Odyssee.
        Ik weet dat jij - net als ik - Alkibiades, de epische roman van Ilja Leonard Pfeijffer, op je nachtkastje hebt liggen. Het boek speelt zich af tijdens de Peloponnesische Oorlog en het leest weg als een gemiddeld werkje van Kluun. Wij zijn dus absoluut geen ‘victims of tsundoku’, al denken onze geliefde lezers van de Nieuwe Revu daar vast anders over. Ik ben overigens wel het slachtoffer van omorashi. De kinderen lezen mee, dus ik ga deze Japanse vrijetijdsbesteding niet uitleggen maar ik geef je één tip van Tuur: zorg dat je bij het uitoefenen van omorashi altijd een Tena-luier bij de hand hebt. 
        Heb jij trouwens dat weergaloze interview van Ilja Leonard Pfeijffer met Frans Timmermans gelezen, in De Morgen? Frenske zei dat hij als kindje in de mijnen altijd de Penguin-editie van de Odyssee bij zich had, in de Griekse grondtaal, en dat hij daardoor kon overleven al werd zijn brilletje vaak kapot gestampt door kompels, die hem hem laatdunkend professor buutreedner noemden.
        In dat interview noemde de heer Timmermans de Israëli’s de nieuwe nazi’s. Hij voegde daaraan toe dat de Duitsers tenminste nog humor hadden. Ik hoorde van een goede vriend van mij op de redactie van de Humo dat Timmermans op het laatste moment toch maar een zinnetje had weggehaald uit het interview. Het fijne weet ik er niet van maar het was iets in de geest van “ze zijn die Ronald Plasterk vergeten”. 
        Nou is mijn favoriete columnist bij de T. - op jou en jouw geliefde Marianne Zwagerman na - na de oorlog geboren en volgens de Neurenberger-wetten technisch gezien niet eens lid van het oude volk. Maar Frenske staat natuurlijk bekend als fabulant. In een interview met Jantje Hoedeman, voor het Algemeen Dagblad, riep De Pinokkio van Heerlen dat hij leerstoelen had aan de universiteiten van Oxford, Bologna en Florence. Dat had hij uit zijn duim gezogen.
        Ik schreef een en ander op in GeenStijl, met de subtiele toevoeging dat Frenske in 2018 in Eygelshoven wel de Orde van de Gulden Humor, een carnavalsonderscheiding van carnavalsvereniging Burgerlust, had ontvangen.
        Driewerf alaaf voor voor de beste premier die wij nooit hadden!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Rob: Mocht u soms denken dat de betutteldrift in Nederland 
zo’n beetje haar hoogtepunt heeft bereikt, mijnheer Van Amerongen, dan vergist u zich deerlijk.
        Daarom heb ik een verzoek aan u. Als u op dit moment doet wat ik zelf op dat heerlijke plekje zou doen: vanaf het terras van uw 365-dagen-per-jaar-vakantiehuisje volledig tevreden met het bestaan uitkijken over dat adembenemende Algarviaanse doolhof van lagunes, eilandjes en zandbanken van de Ria Formosa, dan voelt u er vast weinig voor om erop in te gaan. Toch vraag ik het: zou u de papieren editie van de Volkskrant van 26 juni jongstleden op uw Lidl-laptopje willen opzoeken?
        Wellicht trek ik u over de streep met de mededeling dat het bestuderen van de voorpagina volstaat, met andere woorden: dat het zo gepiept is. De krant opent namelijk met het bericht waarvoor ik uw aandacht vraag.
Overal wordt de wereldvrede ernstig bedreigd: Rusland en Oekraïne staan elkaar heviger dan ooit naar het leven, de Straat van Hormuz zou zomaar het epicentrum kunnen worden van een ongekende economische aardbeving, in Afrika worden dagelijks duizenden christenen afgeslacht door jihadisten, in Gaza en Libanon blijft het kommer en kwel, enzovoorts. En waar wil De Volkskrant zijn lezers in de eerste plaats op wijzen? Hou u vast: ’Alcohol is niet meer normaal - ook één glas per dag niet’.
        De Gezondheidsraad concludeerde dat in een rapport, waaruit bijna likkebaardend werd geciteerd.
        Je krijgt er kanker van, namelijk.
        Zeven soorten zelfs!
        Nu geef ik onmiddellijk toe dat het van enige gemakzucht getuigt dat ik deze kwestie aan u voorleg. Goedbeschouwd is het vragen naar de bekende weg, want u heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat u als vooraanstaand lid van de natte gemeente menig monsterverbond met Koning Alcohol sloot. Bovendien heeft u voor De Volkskrant gewerkt en bent u derhalve als geen ander op de hoogte van de vooraanstaande rol die de drank altijd bij de redactie van dat dagblad heeft gespeeld (zoals bij de redactie van ieder dagblad).
        Waar het mij echter vooral om gaat is de betutteldrift die ook uit deze nieuwskeuze blijkt. Ze durven zelfs ook in dit geval voor een ontmoedigingsbeleid te pleiten. Alsof we al niet op genoeg terreinen door de overheid worden geknecht. De persoonlijke vrijheid lijkt steeds minder te tellen.
        Ik besef dat deze benadering past bij de Zeitgeist waarvan De Volkskrant als vooruitstrevend medium zo graag deel uitmaakt. Een alcoholvrij leven wordt in toenemende mate gezien als een bewuste lifestyle (de zogeheten sober-curious beweging). Toch vraag ik mij iets af: worden de maatschappelijke krachten die dit alles stimuleren, ter voorbereiding op de geplande islamisering, misschien heimelijk gesponsord door de Muslim Brotherhood?
        De somberheid!
        Die angst om te genieten!
        Na de hittegolf van juni - twee dagen, meer niet - schreef Volkskrant-hoofdredacteur Piet Klok dit: “Warm weer een vrolijke gebeurtenis? Die tijd is voorbij.”
        Want o, o, dat klimaat.
        Vroeger zopen ze zich zeven dagen per week een stuk in de kraag bij de Volkskrant.
        Inmiddels is het tijd voor een onbeperkte groepsinname van dexamfetamine.

Arthur: Waarde penvriend, je overvalt mij een beetje met dit schrijfsel want ik zit net aan het ochtendbier bij Bella, de getormenteerde uitbaatster van het gore kroegje op de kade van jouw geliefde Olhão. Die uitspanning heet in de volksmond Die Deutsche Botschaft omdat het er altijd wemelt van de moddervette alcoholische moffen met Nick Woltemade-coiffures.
        Overigens kijkt niemand in de Algarve er raar van op als je om 9 uur in de ochtend een ijskoude fles Sagres of Superbock naar binnen klokt. Portugezen zijn immers gezonde innemers en staan qua wijnconsumptie stijf op 1 in Europa. Hier dus geen jihad tegen Koning Alcohol. Vergeet niet dat de dappere Portugezen de mohammedaanse bezetter al in 1249 wegjoegen, ruim twee eeuwen vóór het einde van de Reconquista in Spanje.
        Ook mij viel het op dat de gazettekes van DPG bol staan van de alarmerende berichten over alcohol. Ik kan jou uit eerste hand verzekeren dat de inktkoelies van Het Parool en De Volkskrant zuipen als maleiers, tempeliers en ketters. De kans bestaat natuurlijk dat al die agitprop tegen Moeder Alcohol (schitterend liedje van de onvergetelijke Frans Halsema) door A.I. wordt uitgebraakt, of dat het gewoon mededelingen van de overheid zijn die een op een in de krant worden gepubliceerd.
        Pieter Klok is een schaamteloos verlengstuk van de macht, zo weten wij uit de coronatijd, en hij zit dan ook werkelijk vuistdiep in Jetten 1, met een mooie baan als voorlichter in Den Haag in het vooruitzicht ter afsluiting van zijn briljante carrière als loopjongen van de EU, DPG en Vak K.
        Wij leerden Pietje ooit kennen als een vrolijk drinkebroer die in kennelijke staat ons eerste Grote Foute Jongens Boek overhandigd kreeg in het Paleis van de Weemoed, maar sinds hij op last van zijn grote baas Christian van Thillo een disulfiram-implantaat (jou beter bekend als refusal) ingenaaid kreeg, is de goede man niet meer zo gezellig. Hij zit soms bij Jinek, met dat hele vreemde plukje haar tussen de inhammen van wat ooit een kapsel was, en ik heb al een paar keer gezien dat hij een vuurrode kop kreeg. Dat is geen foutje van de juffrouw van de make-up, maar ons aller Pietje heeft dan stiekem een slokje genomen van de huiswijn en dan begint de refusal heftig te protesteren.
        Jouw suggestie dat de jihad tegen alcohol in de Nederlandse media een onderdeel van een intense islamiseringscampagne van het Mohammedaanse Broederschap is, wil ik niet geheel onder het tapijtje van de fakir moffelen. Dagblad Trouw - fout na de oorlog - weigert al geruime tijd reclames van de Gall en Gall (tevens de bijnaam van komisch duo Rob de Wijk en Arend Jan Boekestijn) omdat dat kwetsend is voor de bezorgers van de krant. Die zijn ongeletterd maar wee je gebeente als ze een plaatje van een flesje Coebergh zien: Tfoe! Haram! Wolla broers, wij niet bezorg die kafirkutkrantje!
        Goeie tip van jou trouwens, die dexamfetamine. Ik heb net een flinke lijn genomen, en het is een gouden huwelijk met aguardiente. Maar je kent mijn motto: alles met mate.

Rob: Als ik terugkijk op mijn leven, mijnheer Van Amerongen (een andere keuze heb ik als hoogbejaarde niet, wil ik in de toekomst kijken dan stuit ik op een muur met een poort die door een veelbetekenend grijnzende man met een zeis wordt bewaakt), dan zie ik best wel een paar leuke dingen, maar ook veel verprutste periodes.
        In retrospectief stel ik mezelf daar vragen over, stuk voor stuk varianten op: had ik net als Robert Frost een minder voor de hand liggend pad moeten volgen? “I took the one less traveled by, and that has made all the difference”, dichtte deze Amerikaan in ‘The Road Not Taken’, dat in Nederland vooral vermaardheid verwierf nadat de toenmalige PvdA-leider Wouter Bos het als zijn leidraad had geopenbaard.
        Waarom nam ik de afgelopen dikke maand ook niet ‘the road less traveled by’, bijvoorbeeld in de vorm van het herlezen van de Odyssee van Homerus, het oerboek dat dankzij de meesterlijke verfilming door Christopher Nolan ineens weer helemaal hot is? Ik sloeg toch weer ‘the road much traveled by’ in. Voetbalverdwazing maakte zich van mij meester. In de VS, Canada en Mexico werd het WK 2026 afgewerkt en ik zat onthutsend vaak voor de kwelbuis, óók nadat Oranje in een veel te vroeg stadium uitgerekend door de Mocro’s was uitgeschakeld.
        Goedbeschouwd was deze editie van het wereldkampioenschap voetbal een walgelijk evenement, dat iets te nadrukkelijk naar corruptie riekte, ofschoon ik weiger mee te gaan in al die door algoritmes gestimuleerde, uit de duim gezogen verhalen over de bevoordeling, door de FIFA aan de arbiters opgelegd, van Argentinië in het algemeen en van Lionel Messi in het bijzonder. Ik geloof daar domweg niet in.
        Wat ik mij wél afvraag is wat de mensen bezielde die uitspraken waarmee dat werd gesuggereerd zomaar in de mond legden van Zlatan Ibrahimovic, José Mourinho en andere voetbalgrootheden, die in werkelijkheid helemaal niets van die strekking zeiden. Het geschiedde ontelbare malen op de socials en de anonieme trollen die voor die verzinsels verantwoordelijk waren werden opvallend vaak vanuit landen met een islamitische persuasie (Iran, Algerije, Egypte) aangestuurd. Het leek wel of de persdienst van Hamas was ingezet.
        Zeker, er waren mooie wedstrijden bij. Toch durf ik ook in dit geval over een verprutste periode te spreken. Het was allemaal veel te megalomaan, met die 48 deelnemers (FIFA-baas Gianni Infantino speelt inmiddels zelfs al met het plan om er 64 van te maken). Het was ook te poenerig, met die buitensporige entreeprijzen en die krankzinnige dyhadratatiepauzes ten behoeve van de commercie halverwege beide helften. En het was dus te corrupt.
        Alleen al het feit dat het überproleet Donald Trump in een eentweetje met Infantino lukte - hij maakte er zelfs schaamteloos melding van - om de schorsing van de Amerikaanse spits Folarin Balogun ongedaan te maken, had mij moeten doen besluiten om mij niet langer op dat WK aan de overkant van de grote plas te richten, maar op Odysseus’ barre, twintig jaar vergende terugreis naar Ikatha.
        Dat was pas bijzonder, mijnheer Van Amerongen!

Arthur: Don Roberto, ik heb een bloedhekel aan kantoorklerken die de hele dag met oneliners en aforismen van Johan Cruijff strooien, maar ik kom toch even aankakken met een banale voetbalwijsheid en wel van Gary Lineker, die na de uitschakeling van Engeland door West-Duitsland op het WK van 1990 verzuchtte: “Football is a simple game; 22 men chase a ball for 90 minutes and at the end, the Germans win.”
        Das war einmal, Jungchen. Vroeger kon ik dolblij worden als Duitsland verloor, maar nu voelde ik slechts medelijden. Man man, wat haatte ik de tronies van Horst Hrubesch (Das Ungeheuer), Rudi Völler, de arrogante Beierse rotkop van Lothar ‘Schwalbe’ Matthäus en verder natuurlijk Oliver Kahn en Andreas Brehme. Nu herinnert alleen Nick Woltemade met zijn zuurkoolbakkes aan de tijd van de lelijke moffen, onze ultieme Angstgegners, maar volgens mij is Nick een schat van een gozer die oude vrouwtjes helpt bij het oversteken.
        Ik wilde trouwens helemaal niet naar de wedstrijden kijken omdat ik net als jij de FIFA haat. Maar ik ben natuurlijk geen Teun van de Keuken die in het op sterven na dode blaadje Vrij Nederland ter meerdere eer en glorie van zichzelf brulde dat Nederland het WK moest boycotten. Ik weer zeker dat die fatsoensrakker terwijl hij een Lotte Houwink ten Cate-achtige (hij schopte een buitenechtelijk kind bij deze kijfzieke feministe) aan het doen was, stiekem naar Nederland-Tunesië keek.
        Ik geloof trouwens net als jij ook helemaal niet in al die samenzweringstheorieën op X, bijvoorbeeld dat de Argentijnen in de finale kwamen omdat de Mossad en de Joden van Buenos Aires dat eisten. Dat volslagen gelul komt uit de koker van mohammedaanse landen als Egypte en Marokko. Ik was altijd een Argentinië-gek en dol op Diego Maradona. Nog regelmatig kijk ik op YouTube naar de schitterende documentaire over hem van de Servische filmmaker Emir Kusturica. Een vriend van mij in Rio de Janeiro, Leo Wery, deed de productie daarvan.
        Overigens woonde ik in de Cidade Maravilhosa tijdens het WK 2010, en huilde ik van geluk toen we van Brazilië wonnen. Kort daarna vloog ik met toenmalige Spaanse vriendin Paula naar Madrid, voor de bruiloft van haar broer. Ik zag de finale tegen Spanje daar in een bomvolle kroeg en werd bijna gelyncht na de karatetrap van Nigel de Jong.
        Daarna verloor ik mijn interesse in voetbal en het maakte me ook geen reet meer uit wie dit WK ging winnen. Het liefst de Vikingen van Noorwegen natuurlijk, maar dan zou ik meteen door Sander Schimmelpenninck zijn afgeserveerd als een domrechtse fascist. Voor mij was Haaland de koning van dit WK, en niet Messi met al die inktvlekken op dat lijf. Het zal me niks verbazen als hij een aarsgewei heeft, in de wereld van de porno ook wel bekend als de trampstamp. Op X zag ik trouwens een geweldig twiet met de tekst 'Why doesn't Argentina have more Black players in the World Cup? Because we are a country, not a Disney movie'.
        Eat that, Teun van de Neuken en SS Schimmeldwerg!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Rob: Sta mij toe, mijnheer Van Amerongen, om deze aflevering van ons tweewekelijkse tweegesprek te beginnen met een variant op het beroemde lied ‘Dit is de tango van het blote kontje’, zoals in 1980 gecomponeerd door Toon Hermans. Het wijsje blijft hetzelfde, dus zing maar mee.
        “Dit is het eiland van de grote konten
        Van dikke billen, formaatje volle maan
        Men aanbidt ze hier op werk’lijk alle fronten
        Ze zijn de natte droom van elke Antiljaan”
        Excuses, collega, voor deze frivoliteit, die op zich wel in de Nieuwe Revu van 2026 past, met haar jonge, vrijpostige uitstraling, maar misschien iets minder in deze specifieke rubriek, die immers door de Waldorf & Statler van de polderlandse journalistiek wordt gecomponeerd.
        Bovendien is het de vraag wie van de lezers nog weet wie Toon Hermans was. Zelf zaten wij vroeger thuis weliswaar met het hele gezin rondom de pickup naar de langspeelplaten met zijn conferences te luisteren, schaterend over zijn gehaktbal-act, om er eentje te noemen. Maar inmiddels heeft de maatschappij zich dik een halve eeuw doorontwikkeld.
        Maar goed, Toon was voor mij de grootste van de Grote Drie (Wim Kan en Wim Sonneveld vormden de andere twee). Daarom veroorloof ik het mij toch om met gebruikmaking van dat vermaarde wijsje een link naar hem te leggen.
        Als ik eerlijk ben bestaat daar trouwens nóg een reden voor: Toon liet mij eind jaren zeventig bijna in een broodje kaas stikken tijdens een editie van de Open Nederlandse Tenniskampioenschappen op het Melkhuisje in Hilversum. Hij was daar als toeschouwer aanwezig, ik als verslaggever. We stonden met elkaar te keuvelen in het clubhuis en ik zei al kauwend op een kadetje met kaas: “Heerlijk, ik had nog niet eens ontbeten.” Dit was zijn antwoord: “Als ik die krant van jou gelezen heb, heb ik al gegeten en gedronken.”
        De belangrijkste reden dat ik met dit ‘grotekontenlied’ op de proppen kom is dat ik op het ogenblik met vakantie op Curaçao ben. Onevenredig veel dames beschikken hier inderdaad over flinke achterwerken, to put it mildly. De modewinkels spelen er zelfs op in. Ik dronk het verplichte glaasje groene rum in de Netto Bar, de fameuze kroeg in het schilderachtige stadsdeel Otrabanda. Zelfs onze koning wordt daar af en toe aan de toog aangetroffen wanneer hij een bezoek aan de overzeese gebiedsdelen brengt. Welnu, naast dat etablissement staat zo’n modewinkel. Tot mijn tevredenheid stelde ik vast dat de paspoppen van die winkel dezelfde grote, ronde derrières hebben.
        Ze zijn trots op hun voluptueuze bipsen, de Curaçaose vrouwen. Ze laten ze graag deinen en wiebelen en hun mannen kijken daar gretig naar, ofschoon er de laatste tijd wel iets tussen is gekomen. Nee, niet tussen die reusachtige billen, zoals u ongetwijfeld met uw verdorven, louter op penetratie gerichte Veluwse geest denkt. De dames hebben concurrentie gekregen, bedoel ik. Van The Blue Wave om precies te zijn, oftewel het nationale voetbalteam van Curaçao. Als kleinste land ooit (180.000 inwoners) wist Curaçao zich onder leiding van Dick Advocaat voor het WK Voetbal te plaatsen. Het hele eiland is nu geel en blauw gekleurd.
        Dat is heel inspirerend, mijnheer Van Amerongen.
        Al blijf ik natuurlijk wel goed om mij heenkijken.

Arthur: Ik wilde onze briefwisseling eindelijk eens een keer decent en oorbaar houden, maar nu jij kennelijk door de groene rum, de tropische zon en de sankanan grandi, senshual i temblando in hogere sferen bent geraakt, kan ik niet achterblijven en verval ik helaas toch weer in voorspelbare banaliteiten.
        Sankanan grandi is Papiaments voor dikke bipsen, terwijl je eigenlijk het Portugees-Braziliaanse woord bunda zou verwachten. Sanka komt - zo vertelde professor José Rentes de Carvalho mij op de Universiteit van Amsterdam - waarschijnlijk van het Iberische woord anca, dat in het Spaans en Portugees ‘heup’, ‘achterkant van een dier’ of ‘achterste’ betekent. Het woord is via het Spaans, Portugees en mogelijk ook het Kaapverdisch Creools in het Papiaments terechtgekomen.
        Mijn favoriete gedicht van de meesterlijke Braziliaanse poëet Carlos Drummond de Andrade is  ‘A Bunda’. Neem nog een slokkie rum, ouwe, en denk een heerlijke bossanova of samba bij deze zwoele ode aan de kont:
        "A bunda, que engraçada. A bunda, que engraçada.
        Está sempre sorrindo, nunca é trágica.
        Não lhe importa o que vai
        pela frente do corpo.
        A bunda basta-se. Existe algo mais?
        Talvez os seios."
        Mijn grote held August Willemsen vertaalde ‘A Bunda’ als volgt:
        "Het kontje, ach hoe aardig
        Het kontje, ach hoe aardig.
        Lacht altijd, nooit tragisch.
        Kan niet schelen wat
        van voren zit. Het kontje is zichzelf genoeg.
        Is er nog meer? Misschien de borsten."
        Overigens heb ik in tegenstelling tot jou louter pijnlijke herinneringen aan de Antillen. In 1980 besloot ik radicaal naar Aruba te emigreren - ik was toen al klaar met Nederland - en vloog met mijn jeugdvriend naar Caracas in Venezuela en daar vandaan zouden we met een retourbiljet van de Antilliaanse Luchtvaart Maatschappij naar Aruba gaan.
        Met een enkeltje liet Aruba je niet binnen. In een overmoedige bui hadden Ton en ik ons helemaal kaal laten scheren. Tot overmaat van ramp droegen we zonnebrillen, Panamahoeden, witte tropenkostuums van de HIJ, Ray Ban’s, Herman Brood-achtige puntschoenen én hadden we dikke sigaren in de borstzakjes van onze kostuums geprikt.
        We werden meteen aangehouden op de Koningin Beatrix Luchthaven. Daar zaten we dan in het bloedheet stinkhokje tegenover meneer Jansen, een zwetende Antilliaan van minstens 200 kilo. Hij was ervan overtuigd dat wij narco’s waren. Onze paspoorten werden in beslag genomen en we moesten ons dagelijks melden bij de douane.
        Wij logeerden noodgedwongen in een spotgoedkoop bordeelachtig pension in hoerendorp San Nicolas. Daar leerde ik het Papiamentse scheldwoord voor blanken kennen: makamba. We zopen de hele dag bier onder de klapperboom en na tien dagen werden we politiebegeleiding op het vliegtuig naar Schiphol gezet.
        Ik bleef onverstoorbaar door migreren en woonde met relatief succes in Beiroet, Jeruzalem, Paraguay, Rio de Janeiro en nu Portugal. Maar de vernedering van mijn mislukte migratie naar Aruba is nooit geheel verdwenen.                
        Wist je trouwens dat Gerard Reve het steevast over de overzeese geslachtsdelen had in plaats van overzeese rijksdelen?

Rob: Laat dit goed tot u doordringen, mijnheer Van Amerongen: de Parool-journalisten Paul Vugts en Wouter Laumans onderzoeken wekenlang hoeveel last winkeliers in de Amsterdamse binnenstad van criminele Syrische asielzoekers ondervinden, stellen vast dat de terreur ontoelaatbare vormen heeft aangenomen, besluiten tot publicatie van hun bevindingen over te gaan, maar vragen wel eerst nog, zoals het hoort, om een reactie in de Stopera.
        En wat geschiedt?
        De heren krijgen van enkele ambtenaren het verzoek om van publicatie af te zien omdat het ‘extreemrechts in de kaart zou spelen’.
        I kid U not!
        Liever nog zien ze ten gemeentehuize de stad naar de gallemiezen gaan!
        Gelukkig publiceerden Vugts en Laumans hun artikelen toch, waarna Vugts ook nog een cursiefje plaatste waarin hij kond deed van dit schandelijke staaltje persbeïnvloeding. Leidde het tot herrie in Pyongyang aan de Amstel? Verleende b&w de betrokken ambtenaren op staande voet ontslag? Welnee. En dat terwijl dit feitelijk nog erger was dan wat de toenmalige wethouder en loco-burgemeester Rutger Groot Wassink flikte met dat rapport - hij moffelde het heel lang weg - waaruit zonneklaar bleek dat anti-homogeweld onder allochtonen een groot probleem is.
        Wacht even…
        Werden die ambtenaren misschien stiekem door b&w aangestuurd?
        Benieuwd!
        Het hoofdstedelijke ambtenarenapparaat - zo’n 20.000 fte’s - bemoeit zich hoe dan ook steeds heviger met van alles en nog wat, zoals ook uit deze affaire blijkt. De betutteldrift en verbodzucht zijn grenzeloos en vermoedelijk krijgen de beambten daarbij carte blanche van het nieuwe college met wederom NEGEN wethouders, andermaal onder leiding van het langetenenvrouwtje. Onder het motto ‘Jouw stad is mijn stad’ wil B&W uiteráárd weer 10.000 extra parkeerplaatsen schrappen en de toeristenbelasting tot 20% (!) verhogen, om maar eens enkele van de desastreuze plannen te noemen waarmee de Amsterdamse ondernemers nog nadrukkelijker de oorlog is verklaard.
        Amsterdam moet weer van de Amsterdammers worden, vindt men in de Stopera (behalve als je een Jood bent, voeg ik daar gezien de totaal uit hand gelopen Gaza-obsessie zelf aan toe). Goedbeschouwd zou een slogan als ‘Eigen volk eerst’ om die reden passend zijn, maar ook dat zou extreemrechts vast wel weer in de kaart spelen.
        Er zijn 1.001 redenen om aandacht te besteden aan totaal mesjoggene wethouders als het paardenmeisje Zita Pels en kiezerbedriegster Esma Lahlah, wier groenlinkse gedachtengoed - illegalen bestaan niet, vindt juffrouw Pels - het Amsterdamse beleid ook op ambtelijk niveau grotendeels bepaalt.
        Een man van mijn leeftijd moet echter een beetje aan zijn gezondheid denken, al wil ik er wel nog op wijzen dat coalitiepartner D66 zich in de persoon van wethouder Alexander Scholtes evenmin onbetuigd laat. Hij wil geen fretten inzetten tegen de gigantische rattenoverlast van dit moment, die op zijn beurt een rechtstreeks gevolg is van de net zo gigantische, naar mijn stellige overtuiging bewust in stand gehouden, want toeristen wegjagende afvaloverlast. JA21 wil dat, met Rotterdam als voorbeeld, maar volgens Scholtes is die aanpak…. taadah!... niet diervriendelijk genoeg.
        Nooit geweten dat fretten géén dieren zijn.
        Zullen we dit voorlopig trouwens onder ons houden, mijnheer Van Amerongen?
        Voor je het weet krijgen we vanuit de Stopera een publicatieverbod opgelegd!

Arthur: Breek me de bek niet open, ouwe. Ik roep al jaren dat er een Berlijnse Muur om Amsterdam moet komen en dat de hele mikmak vervolgens afgezonken kan worden, als een hedendaags Atlantis. Al is dat spijtig voor jou want jij hebt een leuke pied-à-terre in het hartje van Goudeneeuws Mokum. (Jules Deelder in zijn tirade De Ziekte van Hedel: “Je zal der maar wonen an zo’n stinkgracht, waar de hele dag van die platboomde schuiten vol Moffen en Amerikanen voorbij kome drijven die je je vreten uit je bek zitten te kijken.”)
        D66-sokpop Alexander Scholtes zei overigens tegen de Halsemabode dat de druk foeragerende knaagdiertjes onlosmakelijk bij Amsterdam horen, en dat vindt romancier Pieter Waterdrinker ook want die schreef het allemaal in zijn bestseller De Rat van Amsterdam.
        Nou, als ik Wethouder van Rattenzaken was, zou ik de boa’s met stroomstokken en reuzelpistolen naar kansenwijken sturen want daar ligt het witbrood altijd massaal te schimmelen op straat (neen, dat is geen bijvoederproject van de Partij voor de Halal Geslachte Dieren). Na de gruwelijke moord op de 17-jarige Lisa riep Scholtes dat gratis bokscursussen voor meisjes het beste wapen zijn tegen femicide en ander geweld van blanke mannen die gehersenspoeld zijn door Andrew Tate. Zie je die roedel jongeren al schaterlachen in een Amsterdamse park als een 14-jarig meisje op haar met bloemetjes versierde fiets roept "I float like a butterfly, I sting like a bee?"
        Scholtes lijkt sprekend op een kruising van Lonny Gerungan (van de Indische oppiepmandjes) en Wibi Soerjadi en heeft de gratis cursus Basic Bitch Boxing bedacht voor queers in 020 Nieuw-West, de hipste buurt van Amsterdam, als ik de projectontwikkelaars mag geloven. De wethouder is zelf bokser en in de Reguliersdwarsstraat (Rue de Vaseline in de volksmond) krijsen ze ‘Rocky, Rocky!’ als hij weer eens op werkbezoek is. Er staat dan altijd wel weer een valse kapper tussen de afvalbergen te gillen dat ‘Sandra’ een Richard Geertje moet doen met zijn fretjes.
        Het verhaal van Parool-journalisten Wouter Laumans (Mocromafia) en Paul Vugts over de criminele Syriërs doet mij denken aan de recente explosie in het plofkraakatelier in Osdorp. Het hele kalifaat wist dat die knullen niet alleen maar aan het chillen en ballen waren in  de kelderbox (anders had het legioen ambtenaren van Halsema dat wel gehoord tijdens de vrijdagpreek in moskee Arrabitha Al-Islamia). Alleen de driehoek wist van niks. Wolla, dat is raar, broer.
        Ik sluit af met De Ziekte van Hedel, die knetterende tirade van Jules Deelder tegen 020: “En maar strompele door die zeventiende eeuw. Stelletje krokekokers! Wat vinde die mense d’r eige belangrijk! Ze kenne geen scheet laten of hij mot in het hele land geroke worde. Slaat de krante der maar op na. Wat interesseer míjn et nou wat er in die grafstad gebeur? Niet dat ik wat tegen Amsterdammers heb. ‘t Zijn beste mensen, hebben een goed hart, ‘t Moest alleen gekóokt op ter rug hangen en dan zo laag dat de honden erbij kennen.”

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Rob: Hij moet het in de kringen waarin hij vertoeft ongetwijfeld vaak uitleggen, maar vermoedelijk is hem dat een rotzorg: ik ben bevriend met Martin Koolhoven, op dit moment Neerla…

Rob: Zonder enige twijfel zal het niet onopgemerkt aan ons voorbijgaan, mijnheer Van Amerongen: op 1 juni aanstaande is het honderd jaar geleden dat Marilyn Monroe in Los Angeles he…

Rob: Lang geleden, mijnheer Van Amerongen, heel lang geleden, als ik het mij goed herinner hadden de geuzen in mijn geboorteplaats zich nog maar net aan het juk der Spanjolen ontwor…

Rob: Leest u de NRC, mijnheer Van Amerongen? U slaapt goed, verzekerde uw verloofde mij onlangs tijdens een intiem samenzijn. Ik neem daarom aan van niet.
        Toch wil ik u erop …