Rob: Sta mij toe, mijnheer Van Amerongen, om deze aflevering van ons tweewekelijkse tweegesprek te beginnen met een variant op het beroemde lied ‘Dit is de tango van het blote kontje’, zoals in 1980 gecomponeerd door Toon Hermans. Het wijsje blijft hetzelfde, dus zing maar mee.
        “Dit is het eiland van de grote konten
        Van dikke billen, formaatje volle maan
        Men aanbidt ze hier op werk’lijk alle fronten
        Ze zijn de natte droom van elke Antiljaan”
        Excuses, collega, voor deze frivoliteit, die op zich wel in de Nieuwe Revu van 2026 past, met haar jonge, vrijpostige uitstraling, maar misschien iets minder in deze specifieke rubriek, die immers door de Waldorf & Statler van de polderlandse journalistiek wordt gecomponeerd.
        Bovendien is het de vraag wie van de lezers nog weet wie Toon Hermans was. Zelf zaten wij vroeger thuis weliswaar met het hele gezin rondom de pickup naar de langspeelplaten met zijn conferences te luisteren, schaterend over zijn gehaktbal-act, om er eentje te noemen. Maar inmiddels heeft de maatschappij zich dik een halve eeuw doorontwikkeld.
        Maar goed, Toon was voor mij de grootste van de Grote Drie (Wim Kan en Wim Sonneveld vormden de andere twee). Daarom veroorloof ik het mij toch om met gebruikmaking van dat vermaarde wijsje een link naar hem te leggen.
        Als ik eerlijk ben bestaat daar trouwens nóg een reden voor: Toon liet mij eind jaren zeventig bijna in een broodje kaas stikken tijdens een editie van de Open Nederlandse Tenniskampioenschappen op het Melkhuisje in Hilversum. Hij was daar als toeschouwer aanwezig, ik als verslaggever. We stonden met elkaar te keuvelen in het clubhuis en ik zei al kauwend op een kadetje met kaas: “Heerlijk, ik had nog niet eens ontbeten.” Dit was zijn antwoord: “Als ik die krant van jou gelezen heb, heb ik al gegeten en gedronken.”
        De belangrijkste reden dat ik met dit ‘grotekontenlied’ op de proppen kom is dat ik op het ogenblik met vakantie op Curaçao ben. Onevenredig veel dames beschikken hier inderdaad over flinke achterwerken, to put it mildly. De modewinkels spelen er zelfs op in. Ik dronk het verplichte glaasje groene rum in de Netto Bar, de fameuze kroeg in het schilderachtige stadsdeel Otrabanda. Zelfs onze koning wordt daar af en toe aan de toog aangetroffen wanneer hij een bezoek aan de overzeese gebiedsdelen brengt. Welnu, naast dat etablissement staat zo’n modewinkel. Tot mijn tevredenheid stelde ik vast dat de paspoppen van die winkel dezelfde grote, ronde derrières hebben.
        Ze zijn trots op hun voluptueuze bipsen, de Curaçaose vrouwen. Ze laten ze graag deinen en wiebelen en hun mannen kijken daar gretig naar, ofschoon er de laatste tijd wel iets tussen is gekomen. Nee, niet tussen die reusachtige billen, zoals u ongetwijfeld met uw verdorven, louter op penetratie gerichte Veluwse geest denkt. De dames hebben concurrentie gekregen, bedoel ik. Van The Blue Wave om precies te zijn, oftewel het nationale voetbalteam van Curaçao. Als kleinste land ooit (180.000 inwoners) wist Curaçao zich onder leiding van Dick Advocaat voor het WK Voetbal te plaatsen. Het hele eiland is nu geel en blauw gekleurd.
        Dat is heel inspirerend, mijnheer Van Amerongen.
        Al blijf ik natuurlijk wel goed om mij heenkijken.

Arthur: Ik wilde onze briefwisseling eindelijk eens een keer decent en oorbaar houden, maar nu jij kennelijk door de groene rum, de tropische zon en de sankanan grandi, senshual i temblando in hogere sferen bent geraakt, kan ik niet achterblijven en verval ik helaas toch weer in voorspelbare banaliteiten.
        Sankanan grandi is Papiaments voor dikke bipsen, terwijl je eigenlijk het Portugees-Braziliaanse woord bunda zou verwachten. Sanka komt - zo vertelde professor José Rentes de Carvalho mij op de Universiteit van Amsterdam - waarschijnlijk van het Iberische woord anca, dat in het Spaans en Portugees ‘heup’, ‘achterkant van een dier’ of ‘achterste’ betekent. Het woord is via het Spaans, Portugees en mogelijk ook het Kaapverdisch Creools in het Papiaments terechtgekomen.
        Mijn favoriete gedicht van de meesterlijke Braziliaanse poëet Carlos Drummond de Andrade is  ‘A Bunda’. Neem nog een slokkie rum, ouwe, en denk een heerlijke bossanova of samba bij deze zwoele ode aan de kont:
        "A bunda, que engraçada. A bunda, que engraçada.
        Está sempre sorrindo, nunca é trágica.
        Não lhe importa o que vai
        pela frente do corpo.
        A bunda basta-se. Existe algo mais?
        Talvez os seios."
        Mijn grote held August Willemsen vertaalde ‘A Bunda’ als volgt:
        "Het kontje, ach hoe aardig
        Het kontje, ach hoe aardig.
        Lacht altijd, nooit tragisch.
        Kan niet schelen wat
        van voren zit. Het kontje is zichzelf genoeg.
        Is er nog meer? Misschien de borsten."
        Overigens heb ik in tegenstelling tot jou louter pijnlijke herinneringen aan de Antillen. In 1980 besloot ik radicaal naar Aruba te emigreren - ik was toen al klaar met Nederland - en vloog met mijn jeugdvriend naar Caracas in Venezuela en daar vandaan zouden we met een retourbiljet van de Antilliaanse Luchtvaart Maatschappij naar Aruba gaan.
        Met een enkeltje liet Aruba je niet binnen. In een overmoedige bui hadden Ton en ik ons helemaal kaal laten scheren. Tot overmaat van ramp droegen we zonnebrillen, Panamahoeden, witte tropenkostuums van de HIJ, Ray Ban’s, Herman Brood-achtige puntschoenen én hadden we dikke sigaren in de borstzakjes van onze kostuums geprikt.
        We werden meteen aangehouden op de Koningin Beatrix Luchthaven. Daar zaten we dan in het bloedheet stinkhokje tegenover meneer Jansen, een zwetende Antilliaan van minstens 200 kilo. Hij was ervan overtuigd dat wij narco’s waren. Onze paspoorten werden in beslag genomen en we moesten ons dagelijks melden bij de douane.
        Wij logeerden noodgedwongen in een spotgoedkoop bordeelachtig pension in hoerendorp San Nicolas. Daar leerde ik het Papiamentse scheldwoord voor blanken kennen: makamba. We zopen de hele dag bier onder de klapperboom en na tien dagen werden we politiebegeleiding op het vliegtuig naar Schiphol gezet.
        Ik bleef onverstoorbaar door migreren en woonde met relatief succes in Beiroet, Jeruzalem, Paraguay, Rio de Janeiro en nu Portugal. Maar de vernedering van mijn mislukte migratie naar Aruba is nooit geheel verdwenen.                
        Wist je trouwens dat Gerard Reve het steevast over de overzeese geslachtsdelen had in plaats van overzeese rijksdelen?

Rob: Laat dit goed tot u doordringen, mijnheer Van Amerongen: de Parool-journalisten Paul Vugts en Wouter Laumans onderzoeken wekenlang hoeveel last winkeliers in de Amsterdamse binnenstad van criminele Syrische asielzoekers ondervinden, stellen vast dat de terreur ontoelaatbare vormen heeft aangenomen, besluiten tot publicatie van hun bevindingen over te gaan, maar vragen wel eerst nog, zoals het hoort, om een reactie in de Stopera.
        En wat geschiedt?
        De heren krijgen van enkele ambtenaren het verzoek om van publicatie af te zien omdat het ‘extreemrechts in de kaart zou spelen’.
        I kid U not!
        Liever nog zien ze ten gemeentehuize de stad naar de gallemiezen gaan!
        Gelukkig publiceerden Vugts en Laumans hun artikelen toch, waarna Vugts ook nog een cursiefje plaatste waarin hij kond deed van dit schandelijke staaltje persbeïnvloeding. Leidde het tot herrie in Pyongyang aan de Amstel? Verleende b&w de betrokken ambtenaren op staande voet ontslag? Welnee. En dat terwijl dit feitelijk nog erger was dan wat de toenmalige wethouder en loco-burgemeester Rutger Groot Wassink flikte met dat rapport - hij moffelde het heel lang weg - waaruit zonneklaar bleek dat anti-homogeweld onder allochtonen een groot probleem is.
        Wacht even…
        Werden die ambtenaren misschien stiekem door b&w aangestuurd?
        Benieuwd!
        Het hoofdstedelijke ambtenarenapparaat - zo’n 20.000 fte’s - bemoeit zich hoe dan ook steeds heviger met van alles en nog wat, zoals ook uit deze affaire blijkt. De betutteldrift en verbodzucht zijn grenzeloos en vermoedelijk krijgen de beambten daarbij carte blanche van het nieuwe college met wederom NEGEN wethouders, andermaal onder leiding van het langetenenvrouwtje. Onder het motto ‘Jouw stad is mijn stad’ wil B&W uiteráárd weer 10.000 extra parkeerplaatsen schrappen en de toeristenbelasting tot 20% (!) verhogen, om maar eens enkele van de desastreuze plannen te noemen waarmee de Amsterdamse ondernemers nog nadrukkelijker de oorlog is verklaard.
        Amsterdam moet weer van de Amsterdammers worden, vindt men in de Stopera (behalve als je een Jood bent, voeg ik daar gezien de totaal uit hand gelopen Gaza-obsessie zelf aan toe). Goedbeschouwd zou een slogan als ‘Eigen volk eerst’ om die reden passend zijn, maar ook dat zou extreemrechts vast wel weer in de kaart spelen.
        Er zijn 1.001 redenen om aandacht te besteden aan totaal mesjoggene wethouders als het paardenmeisje Zita Pels en kiezerbedriegster Esma Lahlah, wier groenlinkse gedachtengoed - illegalen bestaan niet, vindt juffrouw Pels - het Amsterdamse beleid ook op ambtelijk niveau grotendeels bepaalt.
        Een man van mijn leeftijd moet echter een beetje aan zijn gezondheid denken, al wil ik er wel nog op wijzen dat coalitiepartner D66 zich in de persoon van wethouder Alexander Scholtes evenmin onbetuigd laat. Hij wil geen fretten inzetten tegen de gigantische rattenoverlast van dit moment, die op zijn beurt een rechtstreeks gevolg is van de net zo gigantische, naar mijn stellige overtuiging bewust in stand gehouden, want toeristen wegjagende afvaloverlast. JA21 wil dat, met Rotterdam als voorbeeld, maar volgens Scholtes is die aanpak…. taadah!... niet diervriendelijk genoeg.
        Nooit geweten dat fretten géén dieren zijn.
        Zullen we dit voorlopig trouwens onder ons houden, mijnheer Van Amerongen?
        Voor je het weet krijgen we vanuit de Stopera een publicatieverbod opgelegd!

Arthur: Breek me de bek niet open, ouwe. Ik roep al jaren dat er een Berlijnse Muur om Amsterdam moet komen en dat de hele mikmak vervolgens afgezonken kan worden, als een hedendaags Atlantis. Als is dat spijtig voor jou want jij hebt een leuke pied-à-terre in het hartje van Goudeneeuws Mokum. (Jules Deelder in zijn tirade De Ziekte van Hedel: “Je zal der maar wonen an zo’n stinkgracht, waar de hele dag van die platboomde schuiten vol Moffen en Amerikanen voorbij kome drijven die je je vreten uit je bek zitten te kijken.”)
        D66-sokpop Alexander Scholtes zei overigens tegen de Halsemabode dat de druk foeragerende knaagdiertjes onlosmakelijk bij Amsterdam horen, en dat vindt romancier Pieter Waterdrinker ook want die schreef het allemaal in zijn bestseller De Rat van Amsterdam.
        Nou, als ik Wethouder van Rattenzaken was, zou ik de boa’s met stroomstokken en reuzelpistolen naar kansenwijken sturen want daar ligt het witbrood altijd massaal te schimmelen op straat (neen, dat is geen bijvoederproject van de Partij voor de Halal Geslachte Dieren). Na de gruwelijke moord op de 17-jarige Lisa riep Scholtes dat gratis bokscursussen voor meisjes het beste wapen zijn tegen femicide en ander geweld van blanke mannen die gehersenspoeld zijn door Andrew Tate. Zie je die roedel jongeren al schaterlachen in een Amsterdamse park als een 14-jarig meisje op haar met bloemetjes versierde fiets roept "I float like a butterfly, I sting like a bee?"
        Scholtes lijkt sprekend op een kruising van Lonny Gerungan (van de Indische oppiepmandjes) en Wibi Soerjadi en heeft de gratis cursus Basic Bitch Boxing bedacht voor queers in 020 Nieuw-West, de hipste buurt van Amsterdam, als ik de projectontwikkelaars mag geloven. De wethouder is zelf bokser en in de Reguliersdwarsstraat (Rue de Vaseline in de volksmond) krijsen ze ‘Rocky, Rocky!’ als hij weer eens op werkbezoek is. Er staat dan altijd wel weer een valse kapper tussen de afvalbergen te gillen dat ‘Sandra’ een Richard Geertje moet doen met zijn fretjes.
        Het verhaal van Parool-journalisten Wouter Laumans (Mocromafia) en Paul Vugts over de criminele Syriërs doet mij denken aan de recente explosie in het plofkraakatelier in Osdorp. Het hele kalifaat wist dat die knullen niet alleen maar aan het chillen en ballen waren in  de kelderbox (anders had het legioen ambtenaren van Halsema dat wel gehoord tijdens de vrijdagpreek in moskee Arrabitha Al-Islamia). Alleen de driehoek wist van niks. Wolla, dat is raar, broer.
        Ik sluit af met De Ziekte van Hedel, die knetterende tirade van Jules Deelder tegen 020: “En maar strompele door die zeventiende eeuw. Stelletje krokekokers! Wat vinde die mense d’r eige belangrijk! Ze kenne geen scheet laten of hij mot in het hele land geroke worde. Slaat de krante der maar op na. Wat interesseer míjn et nou wat er in die grafstad gebeur? Niet dat ik wat tegen Amsterdammers heb. ‘t Zijn beste mensen, hebben een goed hart, ‘t Moest alleen gekóokt op ter rug hangen en dan zo laag dat de honden erbij kennen.”

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Rob: Hij moet het in de kringen waarin hij vertoeft ongetwijfeld vaak uitleggen, maar vermoedelijk is hem dat een rotzorg: ik ben bevriend met Martin Koolhoven, op dit moment Neerla…

Rob: Zonder enige twijfel zal het niet onopgemerkt aan ons voorbijgaan, mijnheer Van Amerongen: op 1 juni aanstaande is het honderd jaar geleden dat Marilyn Monroe in Los Angeles he…

Rob: Lang geleden, mijnheer Van Amerongen, heel lang geleden, als ik het mij goed herinner hadden de geuzen in mijn geboorteplaats zich nog maar net aan het juk der Spanjolen ontwor…

Rob: Leest u de NRC, mijnheer Van Amerongen? U slaapt goed, verzekerde uw verloofde mij onlangs tijdens een intiem samenzijn. Ik neem daarom aan van niet.
        Toch wil ik u erop …