Dag goud! Zo moeten ze het dus nooit meer doen bij de KNSB

O, Joy, had toch een Juttaatje gedaan. Hoe vaak zal ik dat denken, de komende winterweken? Het is bespottelijk dat Joy Beune de 1.500 meter op de Spelen niet rijdt. Zou jij Matthieu van der Poel passeren voor het WK veldrijden? Nou dan.
          Als de gebruikelijke typisch Italiaanse obstakels (stakingen, gondellift naar Cortina niet op tijd klaar, dat soort dingen) bijtijds uit de weg worden geruimd, staan de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo op het punt van beginnen: vrijdag de openingsceremonie, zaterdag meteen al een belangrijk programma-onderdeel voor Nederland in het Milano Speed Skating Stadium. Hier alvast de uitslag van die 3.000 meter schaatsen voor vrouwen: 1. Ragne Wiklund, 2. Marijke Groenewoud, 3. Joy Beune.
          Ja, sorry hoor.
          Ik ben nu eenmaal een partypooper.
          De drie kilometer is voor Joy Beune, ‘s werelds beste allround schaatster, de enige individuele afstand waarvoor zij werd geselecteerd en waarop zij de gouden plak naar mijn verwachting inderdaad zal mislopen. Daarom zal ik het ook die dag na afloop zeker & vast roepen: o, Joy, had jezelf eind december toch gewoon laten vallen tijdens de 1.500 meter op dat Olympisch Kwalificatietoernooi in Thialf.
          Daarmee had je de selectiecommissie met een dilemma opgezadeld waaruit maar één uitweg mogelijk was: toch een toewijzing voor de Olympische 1500 meter. Je was dit seizoen onverslaanbaar op die afstand, behalve bij die ene belangrijke tijdens het OKT, toen er van alles misging en je niet op de gedachte kwam - het siert je, dat wel - om het ijs dan maar vrijwillig met je derrière in aanraking te laten komen.
          „Ineens lang ik onderuit”, had je nog tegen Bert Maalderink kunnen jokken. „Een blokje, misschien?”
          Voor alle duidelijkheid, lezer: ik wil met ‘een Juttaatje doen’ - zie openingsalinea - geenszins suggereren dat Jutta Leerdam zich op datzelfde OKT bewust liet vallen op de 1.000 meter. Natuurlijk deed zij dat niet. Maar zij ging wel onderuit en werd toen op grond van het feit dat zij de grootste favoriet voor het Olympische goud op die afstand is, alsnog geselecteerd.
          En Joy viel dus níet, op die 1.500 meter. Toen het dreigde te gebeuren slaagde ze er nog net in om overeind te blijven en daarnaast bleef ze onderweg aan haar pak frunniken. Resultaat: vierde plaats, terwijl alleen de eerste drie naar de Spelen mochten. Uitslag in Milaan dientengevolge: 1. Miho Takagi, 2. Renate Groenewoud, 3. Antoinette Rijpma-De Jong.
          Zo moeten ze het dus nooit meer doen bij de KNSB. Niemand snapt dit, inclusief de Japanse Takagi en de andere grote buitenlandse concurrenten die steeds weer door Joy werden geklopt: hoe kan Nederland in vredesnaam op eigen initiatief afzien - want daar komt het toch echt op neer - van een vrijwel zekere gouden medaille op de 1.500 meter vrouwen. We doen in dit land al veel te veel aan gelijkheidsdenken. Daar is de topsport niet zo geschikt voor.
          De Olympische 1500 meter staat pas op 20 februari op het programma, zie ik nu.
          Ken je het spreekwoord ‘Nood breekt wetten’?

Waarom Wereld Hijab Dag niet geschrapt?

Het is wel héél onwaarschijnlijk, geef ik toe. De kans dat Jetten 1 de rit uitzit is bijvoorbeeld groter, dus kejje nagaan. Maar laten we er toch voor één keertje van uitgaan dat ik de voorzitter van de organisatie van Wereld Hijab Dag ben.
          Dat festijn wordt sinds 2013 jaarlijks op 1 februari gevierd en men wilde daarbij ook afgelopen zondag weer zonder enige aarzeling de talloze zegeningen uitdragen - de verlossing, de heil, de vrijheid! - die de hoofddoek aan moslima’s pleegt te bieden.
          Zou ik dan ditmaal, als voorzitter, hebben geopperd om er een keertje vanaf te zien?
          Nou & of!

Delen

Read more

Ook in 2026 zal hier helaas niets van de grond komen

JANUARI/FEBRUARI/MAART

Femke Halsema kondigt een maatregel tegen het oudejaarsgeweld aan: ME’ers moeten een niet-Jood verklaring ondertekenen, zodat ’jongeren’ zich minder uitgedaagd voelen hen met vuurpijlen te bestoken. Tijdens de Winterspelen mag Joy Beune alsnog aan de 1500 meter meedoen omdat Femke Kok niet voldoende is hersteld van een ongeval na de finish van haar gouden 500 meterrace, waarbij Femke dwars door de muur van het Milano Speed Skating Stadium vloog. Ook Joy wint goud. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart halen anti-immigratiepartijen overal waar een azc is gevestigd de meerderheid. Hevig ontdaan stellen Rob Jetten en Jesse Klaver dat de spreidingswet met onmiddellijke ingang dient te worden afgeschaft.

APRIL/MEI/JUNI

Een bejaarde kantlijnkrabbelaar roept de Primeur Prijs in het leven. De bijbehorende trofee wil hij uitreiken aan de eerste Nederlandse beleidsmaker die erin slaagt om woorden in daden om te zetten. De cursus ’Palestina voor palliewappies’ blijkt geen succes: na afloop is 87 procent van de deelnemende demonstranten, inclusief Queers for Palestine, ervan overtuigd dat met ’the river’ de Rijn wordt bedoeld en met ’the sea’ de Noordzee, en dat Hamas de meest gay-friendly organisatie aller tijden is. Vladimir Poetin zeg dat de oblast Zakarpattia nabij de Slowaakse grens mag Oekraïens blijven. „Logisch, het is de enige plek waar hij geen buitenverblijf heeft”, reageert Volodomir Zelensky.

JULI/AUGUSTUS/SEPTEMBER

In een Nederlandstalig onderonsje wordt Curaçao wereldkampioen voetbal: Oranje wordt in de finale met 7-1 verslagen. Dick Advocaat zegt dat hij er nu echt mee stopt en gaat direct aan de slag bij Vaticaanstad. Donald Trump onthult dat De Smurfen zijn favoriete stripreeks is en beslist per decreet dat hun woordgebruik een verplicht onderdeel van de Amerikaanse spreektaal wordt, met dien verstande dat ’smurf’ en ’smurfen’ worden vervangen door ’trump’ en ’trumpen’: „Mijn trumpheid kan niet genoeg worden betrumpt.” Het huwelijk van Rob Jetten en Nicolás Keenan in Spanje wordt uitgesteld omdat er voor de Argentijnse vrienden en familieleden van Nicolás niet genoeg Airbussen A380 beschikbaar zijn. „We denken er nu over om 21 cruiseschepen af te huren. Die dingen varen toch”, verklaart Rob als een ware D66’er.

OKTOBER/NOVEMBER/DECEMBER

Er is nog altijd geen nieuw kabinet. Jesse Klaver doet aangifte tegen Dilan Yesilgöz ’omdat zij maar woord blijft houden’. In het Gelderse Eerbeek moordt een wolf een volledige kleuterklas uit, waarna de Raad van State het afschieten van het dier blokkeert en vervolging van de groepsleidster adviseert: „Die kinderen hadden daar niets te zoeken.” De PC Hooftprijs wordt uitgereikt aan Khalid al Oefralie, die nog nooit een woord heeft geschreven. „Doorslaggevend was dat hij een Palestijn is”, aldus het juryrapport. Het OM vestigt een nieuw traagheidsrecord door het signalement van een man te verspreiden die van een moord op 30 mei 1812 wordt verdacht. De bejaarde kantlijnkrabbelaar die de Primeur Prijs in het leven riep zet de trofee bij het vuil. „Er zal hier nooit iets van de grond komen”, zegt hij gedesillusioneerd.

Stel je voor wat er gebeurt wanneer Koning Winter écht tekeergaat

Zondag 4 januari 2026, om 09.02 uur, betrad ik met wallen als Jamin-rumbonen onder mijn ogen een wereld van verdriet, wanhoop en vertwijfeling.

Ik heb het over Schiphol, nog niet eens zo lang geleden een van de beste luchthavens mondiaal. Bij het Zesuurjournaal van die dag liet men de wantoestanden in de vertrekhal en de Schengen-vrije zone tussen de gates en de paspoortcontrole onbesproken en beperkte men zich tot één zinnetje: „Op Schiphol werden 400 vluchten geannuleerd.” In werkelijkheid waren het er 500 en strandden duizenden reizigers in de airside. Een etmaal eerder vertrokken uit Bangkok, botste ik genadeloos op hen nadat ik eindelijk was gearriveerd.

Delen

Read more

Volgende stap: een Wet tegen de Waarheid

En plots was daar Gompie weer. Nostalgische gevoelens maakten zich van mij meester. Ik zag ze terstond weer voor mij, de Bassie & Adriaan van het coronatijdperk: Gompie & Kuip, zonder wie de talkshows vijf jaar terug niet eens bestaansrecht zouden hebben gehad.

Weet u het nog? Er hoefde maar een landgenoot ergens te niezen of IC-arts Diederik Gommers en professor Ernst Kuipers, die het later zelfs nog tot minister zou schoppen, verschenen saampjes al op de televee om de gevolgen van het uitbarsten van een onstuitbare nieuwe Covid 19-variant voor de geketenden thuis voor de buis te duiden. Ik dacht er met weemoed aan terug, totdat Gompie vorige week bij Pauw & De Wit een opzienbarende uitspraak deed.

Het onderwerp was een van de schandelijkste verschijnselen van deze tijd: agressie tegen hulpverleners. Diederik Gommers werd gevraagd naar zijn ervaringen als ic-hoofd bij het Erasmus MC. „We zien het vaker bij immigrantenfamilies. Dat gebeurt vooral als we willen stoppen met een behandeling, omdat het medisch zinloos is, zoals dat bij wet is geregeld. Dan krijg je daar ruzie over, er is onbegrip.”, antwoordde hij.

Nu wist iedereen die de afgelopen jaren een beetje om zich heen heeft gekeken dat natuurlijk allang, net als trouwens het volgende: hoe lager de cognitieve vaardigheden, hoe groter de kans op fysieke agressie. Laat ik dat laatste echter maar voor een andere keer bewaren, bijvoorbeeld voor het moment waarop ik mezelf aan boord van een anoniem solozeilschip onvindbaar heb gemaakt in de Oceanische Pool van Ontoegankelijkheid (Point Nemo), waar je door veel zware stormen kunt worden geplaagd, maar niet door die van de verontwaardiging van deugend Nederland.

Wat het buitengewoon opmerkelijk maakte was dat iemand van bevoegde zijde het zei, waarna uiteraard onmiddellijk het gegil en gekrijs der correcten die dat niet accepteerden een aanvang nam. De stichting Nationaal Netwerk Inclusieve Zorg nam er fel stelling tegen, de Nederlandse Vereniging van Ziekenhuizen (NVZ) zei dat iederéén agressie vertoont en ook het Erasmus zelf sloeg dermate aan het downplayen dat Gompie zich gedwongen voelde om te verklaren dat hij misschien iets te harde woorden had gebruikt. Het taboe moest hoe dan ook in stand worden gehouden, de olifant in de kamer mocht inderdaad niet worden benoemd.

Arme Gompie.

Spreekt-ie de waarheid, alleen de waarheid en niets dan de waarheid, krijgt-ie dit voor zijn kiezen.

Er wordt zo verwoed verdrongen en/of weggekeken, dat ik de boven-ons-gestelden inmiddels zelfs in staat acht om een wet tegen het vertellen van de waarheid in het leven te roepen.

„1. Het is eenieder, zich bevindende op het grondgebied van het Rijk, ten strengste verboden de waarheid te spreken, te schrijven, te suggereren of anderszins te openbaren.”

„2. Het onder het eerste lid genoemde verbod strekt zich uit tot alle facetten van het maatschappelijk verkeer, waaronder begrepen doch niet beperkt tot: a. het doen van wetenschappelijk verifieerbare beweringen; b. het correct beantwoorden van de vraag ’Hoe gaat het met u?’”

Zoiets.

Benieuwd wat Gompie daar stiekem van vindt.

De gezagscrisis in Nederland is nog groter dan ik al dacht

Wat is de overeenkomst tussen het vuurwerkschandaal in de Johan Cruijff Arena en de inbraak in de auto van een Amerikaans echtpaar in een Apcoa Parkeergarage bij het Marie Heinekenplein?

Ja, nee, tuurlijk, daar heeft u gelijk in: beide gebeurtenissen vonden plaats in ons geliefde hoofdgehucht. Maar in dit geval is dat slechts bijzaak. Het is niet helemaal zonder betekenis, Amsterdam heeft wel degelijk een reputatie op dit gebied, maar het probleem dat het antwoord vormt is landelijk.

Share

Read more

Het grote belang van De Slimste Mens

Laat mij even met de toekomst spelen. Verkennen, informeren en formeren zullen een maand of elf in beslag nemen omdat Rob maar heel moeilijk aan de gedachte kan wennen dat hij met Joost en Caroline c.q. Mirjam in zee dient te gaan, en misschien zelfs ook wel met Jan Struijs van 50+. Dan dringt eindelijk zelfs tot de D66-leider door dat slechts 17% van Nederland links stemde en staat ten gevolge daarvan een maand later het kabinet-Jetten 1 op het bordes. Het zal de rit volledig uitzitten, en dat houdt in dat de volgende verkiezingen op woensdag 30 oktober 2030 zullen worden gehouden.

Zetten jullie die datum in de agenda, spindoctors? En jullie ook, producers van De Slimste Mens?

Dat wordt dringen, begin dat jaar, bij de ingang van het KRO/NCRV-gebouw. De voorbereidingen op het 36e seizoen van dat populaire programma zijn daar dan reeds in volle gang (de opnamen vinden enkele maanden voor de uitzendingen plaats). D66, VVD, CDA en GL/PvdA zullen stuk voor stuk hun mannetjesmakers op het team achter Herman van der Zandt en Paulien Cornelisse afsturen om te proberen hen ervan te overtuigen dat hun lijsttrekker dé aangewezen persoon is om aan De Slimste Mens deel te nemen.

Succes verzekerd!

Zo’n man of vrouw wordt automatisch premier!

Dat hebben we wel weer geleerd dit jaar. De partijprogramma’s? Doen er niet toe. De doorrekeningen ervan door het CPB? Van ondergeschikt belang. Ter illustratie zet ik ‘m even in de hyperboolstand: desnoods stem je bij negen van de tien moties hetzelfde als de partij die uiteindelijk zoveel zetels zal verliezen dat de lijsttrekker zijn middelvinger naar zijn honderdduizenden kiezers opsteekt en opstapt, verklaar je zonder een spier te vertrekken dat het klimaatfonds van 37,7 miljard euro waarover je op dat moment de beschikking hebt de opwarming van de aarde met 0,000036 procent zal verminderen, beweer je de domste dingen over stikstof en lanceer je desondanks het revolutionaire plan om er in Nederland tien hele steden bij te bouwen.

Wat zeg je?

Dat ís helemaal geen hyperbool?

Dat méén je niet!

Nou ja, goed, wat maakt het ook uit, je kunt dat allemaal probleemloos roepen zolang je maar aan De Slimste Mens meedoet. Want dan wordt avond in avond uit gratis en voor niks bij een miljoen kijkers de indruk gewekt dat je een hartstikke aardige en lieve jongen bent, met alle electorale gevolgen van dien, en heeft het op het laatst zelfs geen zin meer om op die spreuk van Aristoteles te wijzen: „Plato heb ik lief, maar de waarheid heb ik liever.”

Wat was tenslotte de rol van KRO/NCRV zelf?

Die club is er immers óók bij gebaat als het Catshuis door een NPO-vriendelijke minister-president wordt betrokken.

Ik hóórde me toch een verhaal!

Op een gegeven moment schijnt Rob bij De Slimste Mens de vraag wie de huidige lijsttrekker van D66 is voorgeschoteld te hebben gekregen, waarna hij na lang nadenken ‘Guus Geluk!’ antwoordde en Herman vervolgens ‘Dat reken ik ook goed!’ riep.

Kan iemand dat even voor mij checken?

Ook voor Rob Jetten hoort liegen er gewoon bij

Hadden we veertien jaar lang een premier die erop los pinokkioliseerde en dat vervolgens vaak afdeed met een uitspraak als „Ik heb daar geen actieve herinnering aan”, straks hebben we er eentje die vindt dat liegen er nu eenmaal bij hoort.

Kijk, dat is pas vooruitgang!

Ik citeer Rob Jetten letterlijk: „In campagnetijd is het belangrijk dat partijleiders vanuit hun idealen proberen zoveel mogelijk stemmen binnen te slepen, maar nu hebben we een andere verantwoordelijkheid.”

Share

Read more

Tip van ome Rob: laat de klabak voortaan wegblijven

Als ik ook mijn steentje mag bijdragen aan de leniging van de financiële nood van onze prinsemarij: laat de klabak voortaan wegblijven bij de acties van Extinction Rebellion. Hoe vernielzuchtig die stinkrebellen ook zijn, hoeveel huisvredebreuk ze ook plegen, hoe groot de onvrede in de samenleving daarmee ook wordt, gun ze een Ramses Shaffy’tje.

Láát ze, láát ze, laat ze hun eigen gang maar gaan.

Dan heb je dat gat van 850 miljoen euro zó gedicht.

Ergens kan ik de maatschappelijke verbijstering waarvan de Telegraaf in een repo over dat XR-wangedrag in het Mediapark melding maakte wel begrijpen, daar niet van. In opdracht van de Hilversumse driehoek grepen de aanwezige dienders niet in toen het NOS-gebouw en zijn directe omgeving werden geterroriseerd. Het protesterende schorem bekladde muren en straten, richtte vernielingen aan, plakte posters op de ramen en beklom het gebouw, waarna ze een grote banner ophingen met de tekst ’NOS, wees eerlijk’.

En wat deed de sterke arm?

Ze stonden erbij en keken ernaar.

Als een stel zombies.

Goedbeschouwd zijn er meerdere redenen om daar verbouwereerd op te reageren. Voorbeeld: waarom worden ultralinkse demonstranten in dit land van overheidswege toch steeds weer zo liefdevol en met compassie bejegend - ik breng de 4,1 miljoen euro kostende gang van zaken bij de UvA-rellen even in herinnering - terwijl iedere betoger die zich ook maar een millimeter rechts van hen beweegt als een levensgevaarlijke fascist wordt beschouwd die op alle mogelijke manieren dient te worden aangepakt? Is dat geen rechtsongelijkheid van heb-ik-jou-daar?

Ja dus.

Neem verder de tekst op die banner. Klimaatwappies die de NOS oproepen om eerlijk te zijn, met andere woorden: om meer aandacht te besteden aan de dingen waarvoor XR strijdt, dat is net zoiets als wanneer de volgelingen van Vladimir Poetin de Pravda bevelen om pro-Russischer te berichten. Bovendien is XR tegenwoordig tevens een heuse anti-Israël-beweging (de echte genocide in Nigeria en Soedan laten ze daarentegen voor wat-ie is omdat de plegers daar zielige moslims zijn die slechts christenhonden afslachten). Ook om die reden zouden ze de NOS volgens mij juist moeten prijzen, maar ja, wie ben ik.

Toch zeg ik dat die eeuwige de-escalatieopdracht van de driehoek als de bezuinigingskans bij uitstek moet worden gezien. Waarom als politie bij zo’n actie aanwezig zijn als het addergebroed dat de wet daar massaal overtreedt toch zijn goddelijke gang mag gaan? Blijf er voortaan weg. Het verlaagt de rooster- en werkdruk, het verhoogt de ’klantwaarde’ (geloof me, die beleidsterm bestáát in de hogere politiekringen), het scheelt veel dure manuren én het is minder beschamend. En als na een jaar blijkt dat de Hermandad er nog steeds niet in geslaagd is 850 miljoen minder uit te geven moeten ze ook de ME maar afschaffen.

Geef het land gewoon aan Extinction Rebellion, KOZP en de Mocromaffia.

We hebben qua handhaving de selectiepaal tegen etnisch profileren toch al?

Zomaar een gesprek in een stadswijk

Anders nog nieuws, Bertus*? Ik stel die vraag slechts ter opvulling van een ietwat ongemakkelijke stilte in onze dialoog. We zitten bij Bertus thuis in een Haarlemse jarenzeventigwijk aan de koffie en uit het gesprekje dat op mijn vraag volgt blijkt dat hij er op zijn beurt géén prietpraat van wenst te maken.

„En óf ik nieuws heb!” zegt Bertus.

„Vertel.”

Share

Read more

Erik ten Hag is ‘beurlaubt’. Net zo mooi als ‘Verschwörungmurmeltier’

Zo kun je het ook zeggen: Erik ten Hag is beurlaubt. Ik las het in een serieuze Duitse krant en voegde de term terstond toe aan mijn lijstje favoriete Duitse woorden en uitdrukkingen, waarop Verschwörungmurmeltier, oftewel ‘complotmarmot’ (bijnaam van FvD’er Gideon van Meijeren), uiteraard niet ontbreekt.

Beurlaubt in plaats van auf die Straße geworfen: veel poëtischer. Het is niet zo mooi als Fernweh (het tegenovergestelde van heimwee, oftewel het verlangen naar het verre en/of onbekende), dat voor mij op die lijst nog steeds één met stip staat, maar goed, het onzekere bestaan van de voetbalcoach is vandaag het thema, dus laat ik niet afdwalen.

Erik ten Hag stond exact twee maanden op de loonlijst van Bayer Leverkusen: van 1 juli tot 1 september. Dat klinkt nog redelijk. Als je er twee wedstrijden van maakt, wat óók het geval was, dan wordt het meteen veel dramatischer, al kan Ten Hag zich troosten met de wetenschap dat zijn verbintenis met Bayer niet in het Guinness Book of Records zal worden opgenomen als het kortste dienstverband ooit voor een voetbalmanager. Die eer is nog steeds weggelegd voor de Brit Leroy De Graft Rosenior, die tien minuten nadat hij een contract bij Torquay United had getekend, in 2007, de zak kreeg. Direct nadat hij zijn handtekening had geplaatst kreeg Torquay nieuwe eigenaren, die al een overeenkomst bleken te hebben gesloten met Leroy’s landgenoot Colin Lee.

Tien minuten!

„That is a different cook”, zou Louis van Gaal zeggen (die zin staat sinds hij ’m in 2014 uitsprak op mijn lijstje favoriete Engelse woorden en uitdrukkingen).

Nou ja, in financieel opzicht hoeven we geen medelijden te hebben met Erik ten Hag, wiens Engels met dat van Van Gaal te vergelijken is, hetgeen niet voor zijn carrière geldt: tot nu toe wist de Tukker alleen met Ajax internationale successen te boeken (halve finale Champions League in 2019). Hij krijgt miljoenen mee, net als na zijn mislukte avontuur bij Manchester United. Gezichtsverlies lijdt hij daarentegen wél. Daar wil ik graag Anthony Correia op wijzen, tegenwoordig de coach van de club waarvoor ik al een halve eeuw een zwak heb.

Halverwege de jaren zeventig - Anthony was nog lang niet geboren - was ik sportverslaggever voor de IJmuider Courant. Dat hield in dat ik op zoek naar nieuwtjes vrijwel dagelijks op sportpark Schoonenberg te vinden was, de thuishaven van fusieclub Telstar. Niet in het minst dankzij paviljoeneigenaar en tipgever Leen Otte waren dat tegen die verfrissende IJmuidense no nonsense-achtergrond heerlijke tijden, die nooit meer leken terug te keren nadat de Witte Leeuwen dik 40 jaar terug naar de eerste divisie waren gedegradeerd.

Moet je zien wat er nu is gebeurd: Telstar promoveerde zowaar, moest daardoor als de wiedeweerga het stadion aan de eisen des tijds aanpassen, won zondag met 0-2 bij PSV en speelt onder leiding van local hero Anthony Correia prachtig, gedurfd voetbal.

Gaat dit eeuwig duren?

Natuurlijk niet.

Anthony Correia is nuchter genoeg om zich dat te realiseren, maar een telefoontje naar Erik ten Hag kan nooit kwaad.

Die is toch beurlaubt.

En wéér wordt er met steun van de journalistiek op los gezwendeld

Bullshit, riep ik onmiddelijk. Werd die opmerking mij door mijn gezonde verstand ingegeven? Of was het een gevolg van het nuchtere feit dat ik al 53 jaar in het vak zit? Ik kan mij eerlijk gezegd niet voorstellen dat mijn bullshitdetector een bericht van dat kaliber in de herfst van 1972 zou hebben genegeerd.

„Honderden genocidewetenschappers: Israël pleegt genocide in Gaza”, durfde de NOS maandag net als veel te veel andere, soms zelfs toonaangevende media in binnen- en buitenland als de waarheid en niets dan de waarheid te melden.

Dat dat inderdaad bullshit was, is inmiddels wel duidelijk.

Share

Read more

Wat te doen als het land in wanen is vervallen

Jazeker, ik heb ook van die momenten. Dat je denkt: de maat is vol, wegwezen hier, ik maak de pleiterik.

Het is vrijdagochtend en de verwarmingsmonteur komt voor een onderhoudsbeurtje langs in mijn hoofdstedelijke onderkomen. Al sleutelend constateert hij een certificeringskwestie die binnen een jaar dient te worden afgehandeld. Anders raakt hij zijn licentie kwijt en voor de oplossing zal door de negen eigenaren in ons appartementencomplex zo’n 30.000 euro moeten worden opgehoest.

„Tja, Nederland regeltjesland”, zucht ik tijdens de koffiepauze.

Hij brandt los. Het is gewoon geen werken meer. Vandaag kan hij zijn busje tenminste kwijt: ‘t is bouwvak en ook de halve grachtengordel is met vakantie. Maar straks mag hij vanuit zijn Flevopolder alleen nog elektrisch de stad in en moet hij omdat de gemeentelijke stadshub voor hem geen werkbaar alternatief is veel te lang zoeken naar een parkeerplek, met een busje bovendien dat zo zwaar is dat hij er na elke oplaadbeurt hooguit 100 km mee kan rijden.

In werkelijk alles voelt hij zich tegengewerkt door de overheid die hem toch juist van dienst zou moeten zijn. Grootste probleem is in zijn ogen het groenlinkse gedachtegoed binnen de ambtenarij, dat zowel de burger als het bedrijfsleven met onuitvoerbare verplichtingen opzadelt. Hij weet er maar één term voor: verstikkend. Hij speelt steeds vaker met gedachte om naar Spanje te emigreren.

„En u?” vraagt hij.

Eerst benadruk ik neutraal dat de Telegraaf laatst al een groot verhaal bracht over jongeren die willen vertrekken omdat zij het hier niet meer zien zitten en dat steeds meer ouderen dezelfde conclusie trekken omdat zij zich meer en meer onheus bejegend dan wel betutteld voelen. Dan vertel ik de man, in de aanloop naar een relaas dat met de verzuchting zoals in de openingsalinea van dit stukje vervat zal eindigen, dat aan mijn weerzin een elitair complex van factoren ten grondslag ligt.

Het steeds activistischer functioneren van de gerechtelijke macht behoort daar zeker toe (voorbeeld: XR-demonstranten per persoon een schadevergoeding van 1000 euro toekennen omdat zij per ongeluk niet op grond van het juiste wetsartikel van de snelweg zijn geplukt). Het functioneren van de media eveneens, met name inzake het Palestina-conflict: het dagblad Trouw bood nu zelfs ruimte aan een hoogleraar die erop wenste te wijzen dat het bagatelliseren van oorlogsmisdrijven en genocide en derhalve ook het goedpraten van de situatie in Gaza strafbaar is („Nog even ze gooien me dus in de cel”, zeg ik). En hetzelfde geldt voor politiek links, waar men de massapsychose in dezen gretig voedt (ter verduidelijking: een massapsychose is een epidemie die optreedt wanneer een groot deel van een samenleving het contact met de realiteit verliest en in wanen vervalt).

En dan slaak ik die verzuchting.

„Ik zou nog iets zuidelijker dan jij gaan”, voeg ik eraan toe.

„Ah, oké”, zegt de verwarmingsmonteur.

Hij gaat weer aan de slag, ik ook.

Hoe lang dat nog in Nederland geschiedt laten we allebei maar in het midden.

Ik ben hard toe aan een Partij voor de Mensen

Hoe lang zal het nog duren voordat we drie dierenpartijen hebben? Of vijf? Of negen? Aangezien het hier Nederland heet, kan het zelfs niet geheel en al uitgesloten worden geacht dat er straks een partij voor elk dier bestaat.

Wat te denken van de Partij voor de Wolf?

Ja, jottum!

Ach, wat de wolf allemaal aanricht weten we zo langzamerhand wel. ’t Is polderlandse waanzin, daar laat ik het bij. Ik voel echter wél de behoefte te wijzen op de manier waarop torenvalken met veldmuizen omgaan. Uit het feit dat torenvalken, al biddend boven een weiland of berm, de veldmuizen die zij daarbij ontwaren per se aan genocidaal geweld willen onderwerpen (ze peuzelen die beestjes zelfs nog op ook), kun je slechts één conclusie trekken: een Partij voor de Torenvalken en een Partij voor de Veldmuizen hebben zoveel tegengestelde belangen dat ze goedbeschouwd niet onder een en dezelfde paraplu passen.

Share

Read more

Lifestyle-activisme ten voeten uit

Douwe Bob maakt kinderen en ongelukkig. Rare zin, die in de verte iets weg heeft van een zeugma (voorbeelden van deze stijlfiguur: ‘Hier zet men koffie en over’, zoals ooit gemeld op een bord bij een horeca-etablissement dat tevens een veerdienst beheerde, en ‘Hier verkoopt men si- en naaigaren’). Maar vergeet niet dat ik ‘m voor Gaza componeerde. Carice van Houten tatoeëert voor Gaza ‘omdat niets doen ondraaglijk is’. Toen het mij gegund werd dat spectaculaire nieuws te vernemen verzon ik eveneens iets dat nergens op slaat.

Op Douwe Bob zal Carice zich vermoedelijk niet kunnen uitleven. Hij heeft nog slechts één ongetatoeëerd lichaamsdeel, dat voor eeuwig aan de inktnaald zal ontsnappen. Enkele jaren terug bezwangerde hij er drie vrouwen tegelijk mee (nou ja, bíjna tegelijk, mag ik aannemen, je weet het nooit met Douwe maar zelfs hij heeft zijn grenzen). Met dat ding wil hij in de eerste plaats dus nageslacht produceren en daarom bedacht hij iets anders, óók voor Gaza uiteraard: toen hij zou optreden voor een groep jonge Joodse kinderen na een traditioneel Amsterdams voetbaltoernooi zag hij daar - alsof de Joodse jeugd het al niet moeilijk genoeg heeft in ons hoofdgehucht - ter plekke vanaf omdat hij politieke statements had waargenomen.

„Ik ben zelf een Amsterdamse Jood bij wijze van spreken”, stamelde Douwe ook nog letterlijk.

Zou voor zo’n zin eveneens een stijlfiguur bestaan?

Maar goed, werd er in werkelijkheid ook politiek bedreven op dat AFC-complex? Welnee. Er was een standje van een zionistische jeugdorganisatie ingericht. Zionisme staat voor het streven naar een onafhankelijke Joodse staat op de plek waar ooit, in Bijbelse tijden, Israël en Juda lagen. Nuchter beschouwd is daar niets negatiefs aan, maar nuchter beschouwen kan allang niet meer zodra Gaza het thema is. Vraag het maar aan degenen die met zeer geldige argumenten aantonen dat er géén sprake is van genocide in de Gaza-strook. Ze worden verketterd, zeker als ze eraan toevoegen dat er niks mis is met zionisme, wat ik zojuist deed. Zionisten zijn voor de palliewap die zich echt alles op de mouw laat spelden het schuim der aarde geworden. Te krankzinnig voor woorden.

Zou Douwe soms eerst naar de beelden van dat Glastonbury Festival in Engeland hebben gekeken? Er wordt op dat soort bijeenkomsten gedanst en gehost en gezopen en gesnoven en er worden pillen geslikt dat het een lieve lust is en intussen staan er op een podium allerlei artiesten kunstjes te doen, onder wie ditmaal een wel héél speciale: een punk rap-duo genaamd Bob Vylan, dat een groot deel van zijn publiek met zijn op schandelijke wijze geuite Israël-haat wist op te naaien. Dolenthousiast waren zijn fans. Jaaaa, helemaal te gek dit! Net als bij talloze pro-Pallie demo’s in Nederland was het lifestyle-activisme ten voeten uit en het zou mij niet verbazen als Douwe Bob vol bewondering dacht dat hij zo’n vibe ook weleens zou willen bewerkstelligen.

En dus probeerde hij het.

Bij kinderen.

Domheid is inderdaad soms grenzeloos.

Mijn grootste frustratie: ik word nooit bedreigd

„Vanwaar dit consult, Rob?”

„Ik voel me zo nutteloos, Esther.”

„Oké, ga maar liggen. Nee, niet hier, gekkie. Daar, op de divan.”

Ik bevind mij in de stijlvol ingerichte spreekkamer van Esther van Fenema, huispsychiater van de T. In de hoek heeft zij op een eiken standaard de viool opgesteld waarmee zij haar publiek in haar vrije tijd in vervoering brengt. Op haar bureau staat een laptop, die zij ongetwijfeld ook gebruikt voor het schrijven van de Telegraaf-columns waarin zij met de kwalen van deze tijd afrekent.

„Kun je je nader verklaren, Rob?” vraagt de psychiater.

„Ik ben nog nooit bedreigd.”

Share

Read more

Aanvaard de absurditeit der dingen en voel je nooit meer gekwetst

Wat mij ook al zo slecht lukt: gekwetst raken. Is er een Hulpgroep voor Onkwetsbaren? Even kijken of Google mij kan helpen. Nee, die bestaat niet.

Waarom komt iedere scheldpartij, hoe hard de woorden ook zijn, bij mij aan als een kogel in een zandzak? Nazi, SS’er, fascist: het is mij reeds ontelbare malen schuimbekkend toegevoegd, meestal vanuit de linkerhoek, u weet wel: daar waar men zo graag liefde voor de medemens predikt. Als ik er eens een keertje níet om lach, glijden die woorden van mij af zoals mijn broertje in de barre winter van 1963 van de helling van de Mont du Chat op 560 km van Parijs, ook wel bekend de Kattenberg in Heiloo, toen hij daar met zijn sleetje over de kop sloeg. Wat ging dat joch hard naar beneden, zeg!

Mijn hemel, wat is men tegenwoordig snel gekwetst. Zeg tegen een moslim dat zijn geloof is gebaseerd op de hallucinaties van een verwarde woestijnheer, waar toch niet veel tegenin valt te brengen, en binnen de kortste keren voelen anderhalf miljard mensen zich dusdanig gekwetst dat er herrie van komt. En zo zijn er veel meer voorbeelden, ook in andere al dan niet religieuze uithoeken. Werkelijk in alle denkbare kringen voelt men zich op werkelijk alle denkbare momenten om werkelijk alle denkbare redenen steeds vaker gekwetst en beledigd, en stapt men daarom ook steeds vaker naar de rechter.

„It’s only words”, zongen de Bee Gees al in 1967.

Maar ja.

Ik heb hier in de loop der jaren meerdere malen herinneringen opgehaald aan mijn opvoeding, die op de juiste momenten liefdevol was en verder hard maar rechtvaardig. Ik was een getailleerde tuinslang met flaporen als spinnakers en moest daar volgens mijn ouders maar mee leren leven. Als ik mijn moeder vertelde dat een leraar mij op mijn lazer had gegeven zei zij dat ik het daar vast wel naar had gemaakt en als ik na een grote nederlaag als voetbalpupil thuiskwam werd ik uitvoerig door mijn vader gejend. Zoiets vormt je, volgens mij uiteindelijk in goede zin.

Moet je nu zien, met al die prinsjes en prinsesjes.

Alsnog dank, pa & moe!

Ik las iets interessants: uit de Eerste Wereldoorlog vloeide het dadaïsme voort, uit de Tweede Wereldoorlog - een versterking van - het absurdisme waarmee de mens volgens Albert Camus wordt geleerd dat hij zelfs in het besef dat het bestaan geen enkele zin heeft - het valt niet te ontkennen dat die indruk in de verschrikkelijke oorlogsjaren veelvuldig werd gewekt - zijn oerdrang om door te leven moet volgen, let wel: óók als ongelovige. Ik ben van niet lang na die Tweede Wereldoorlog en groeide op met de absurde humor van Monty Python die daar ongetwijfeld een der resultaten van was, net als die van Wim T. Schippers en later bijvoorbeeld ook die van Jiskefet.

Ik weet één ding zeker: ook die gasten waren - en zijn - niet te kwetsen.

„Wie wegduikt in de absurditeit wordt onkwetsbaar”, zei Godfried Bomans niet voor niets.

Aanvaard de absurditeit der dingen, vrienden!

Dan voel je je nooit meer gekwetst.

Dit gaat Frenske net zo lang achtervolgen als zijn MH17-blunder

Tuurlijk, ze schoof op de avond na de val van Rutte-5 al bij Nieuws van de Dag aan, bij de wel heel wreed uit hun zomerdromen weggerukte Wilfred Genee en Johan Derksen van Vandaag Inside, bij Goedenavond Nederland en bij nog 317 programma’s. Maar ze zat niet bij De Nachtzoen, bij Dierenridders en bij Tommy Teleshopping.

Says it all.

Share

Read more

Sorry, kon het niet laten, dat rode elektrokabeltje hing uitdagend los

Benieuwd hoeveel Paulaatjes, Joâootjes, Mariaatjes en Juanitootjes eind januari 2026 het levenslicht op het Iberisch schiereiland zullen zien. Dat er negen maanden na een stroomstoring altijd een geboortegolf plaatsvindt schijnt onzin te zijn, maar waarom zou je alles moeten factchecken? „Never let the truth get in the way of a good story”, zei Mark Twain niet voor niets.

Aan de andere kant bracht ik anderhalve week geleden toevallig een bezoek aan Portugal dat mij ook al aan de mythe deed twijfelen. Ik kuierde dagelijks langs de terrassen in het oude centrum van Olhâo in de Oost-Algarve, een stadje waaraan ik mijn hart reeds jaren terug heb verpand, en niet alleen omdat een espresso daar ook nu nog vaak slechts € 1,00 kost, een biertje € 1,20, een glas wijn € 1,50 en drie uur parkeren € 1,90 (dit mag u allemaal wél factchecken, er is geen cent van gelogen). Het is er domweg aangenaam.

Portugal is óók EU, voeg ik daar toch nog maar even aan toe. Als het aan tante Ursula ligt worden wij zelfs één volk, maar de ene Europeaan moet behoorlijk meer in die door haar zo vurig gewenste eenwording investeren dan de andere: na mijn terugkeer moest ik gewoon weer € 3,40 afrekenen voor een espresso in de Amsterdamse Utrechtsestraat, werd het mij tevens gegund van mijn accountant te vernemen welk astronomisch bedrag ik binnenkort - 1 mei moeten de aangiftes inkomstenbelasting weer zijn ingeleverd - naar de fiscus mag overmaken en mocht ik het wanhopige gezinshoofd van een Portugese familie die haar voorjaarsvakantie zo nodig in Holanda wilde doorbrengen uitleggen dat die € 22,50 voor drie uur parkeren in de binnenstad wel degelijk klopte.

„Ooit kwamen de partijen die Amsterdam momenteel besturen heel fanatiek op voor de verworpenen der aarde”, zei ik ook.

Maar goed, ik verbleef dus een weekje in Olhâo, alwaar de vertegenwoordigers van de lokale bevolking die half slapend op de terrassen rondhingen nu niet bepaald een viriele indruk op mij maakten. Ik wist nog niet dat tien dagen later de stroom in zowel Portugal als Spanje en een deel van Zuid-Frankrijk zou uitvallen. Toch durf ik in het hier & nu klip en klaar te stellen dat de Algarvianen niet massaal door de oerdrift werden bevangen toen maandag alles ineens uitviel. Ze gingen waarschijnlijk wél, met een brandend kaarsje in de hand, vroeger dan normaal onder de wol, de vrouwen nergens meer op rekenend, de mannen treurend omdat ze niet in hun favoriete etablissement konden kijken naar een van de voetbalwedstrijden die daar elke avond op grote tv-schermen worden uitgezonden.

Wat was de Spaanse of Portugese plek waar die rampzalige kettingreactie in gang werd gezet?

Men tast nog in het duister.

Laat ik daarom toch maar de aandacht vestigen op het feit dat ik op mijn laatste avond in Olhâo, na een copieuze maaltijd voor het astronomische bedrag van € 25 bij Gruppo Naval, een dun rood kabeltje uitdagend los uit een half geopend gemeentelijk elektriciteitskastje op het Largo Sâo Joâo Deus zag hangen.

Sorry, kon het niet laten!

De niet bestaande oorlog van Rabin Baldewsingh

Lees je even mee, Rabin Baldewsingh?

Alle begrip voor het feit dat je het hartstikke druk hebt, met de bestrijding van die afschuwelijke moslimjacht in dit land. Man, wat heb jij toch een zware taak. Als je even niet oplet worden die arme mohammedanen straks nog gedwongen om een gele ster zichtbaar op hun kleding te naaien, ik noem maar iets. Daarom raad ik je aan het volgende zo snel mogelijk in je op te nemen. Als Al Jazeera je dan weer voor een gesprek uitnodigt, kom je toch wat beter beslagen ten ijs.

Share

Read more

Voor een dubbeltje geboren, geen stuiver meer waard

Aangespoord door de actualiteit, tikt opa de termen ‘Bangkok’ en ‘arbeiders’ in het zoekvenster van zijn geheugen.

Het beeld van die arme bouwvakkers, opeengepropt in de laadbak van een oude, walmende dieseltruck in de eeuwige file op Sukhumvit Road, meldt zich onmiddellijk op zijn netvlies. Hij staat naast ze op het trottoir, het is een graad of 36, het tweeduister treedt al in, hun twaalfurige werkdag zit erop, ze zijn uitgeput, ze worden teruggebracht naar de schamele barakken waarin ze zijn ondergebracht.

En weer voel ik medelijden.

Waar ze vandaan komen, deze gastarbeiders in de letterlijke zin van het woord, onder wie opvallend veel vrouwen? Myanmar vaak. Ze verdienen een handjevol euro’s per dag en ze zijn rechteloos.

Automatisch maak ik even een uitstapje naar Nederland, óók aangespoord goedbeschouwd, maar ditmaal door een schitterend citaat van Gerdi Verbeet, de voormalige kamervoorzitter die niet wil dat haar PvdA met GroenLinks gaat fuseren. „Wij komen op voor mensen die bezig zijn met het einde van de maand, zij zijn bezig met het einde van de wereld”, bitste Verbeet.

Hoewel het eerste deel van die uitspraak vloekt met de realiteit van de laatste dertig jaar (de ideologische veren werden in 1995 op initiatief van Wim Kok afgeschud), kunnen die woorden zo op een tegeltje, en ze komen in mij op terwijl ik die bouwvakkers in die oude, walmende truck in Bangkok voor mij zie. Konden deze verschoppelingen maar bezig zijn met het einde van de maand, denk ik. Ze zijn hooguit bezig met het einde van de dag (tijdens de covid-lockdowns werden ze zelfs onbetaald maandenlang in hun barakken opgesloten).

Maar goed.

De actuele gebeurtenis die mij stimuleerde was vanzelfsprekend de aardbeving die een gigantisch gebied in Zuid-Oost Azië trof. Het epicentrum lag bij Mandalay in Myanmar, het voormalige Birma dat ik via Bangkok bezocht toen het er de goede kant leek op te gaan: zo mooi daar, zo authentiek. Daarna pleegde het leger andermaal een coup en is het land weer grotendeels ontoegankelijk, met als gevolg dat er veel te weinig informatie over de catastrofe tot ons doordringt (officieel zijn er in Myanmar nu 3.100 doden gevallen, maar het worden er ongetwijfeld nog veel meer).

Vanuit Bangkok, dat duizend kilometer verderop eveneens werd getroffen, bereikt ons wél genoeg informatie: er is veel materiële schade, maar het is te overzien, zo begrijp ik van kennissen. Al is er wél een wolkenkrabber in aanbouw - er zijn daar talloze wolkenkrabbers in aanbouw - ingestort. De beelden daarvan gingen de wereld rond en waren huiveringwekkend.

Wie werkten op dat moment in die wolkenkrabber?

Juist.

Dagen later lagen er nog tientallen onder het puin.

Toon Tellegen schreef ooit ‘Voor geluk geboren’, een bundel met dierenverhalen over geluk, vriendschap en liefde.

Schrijft hij ooit een boek over de bevolking van Myanmar, dan verzint hij zonder enige twijfel een andere titel.

Ik weet er wel eentje: „Voor een dubbeltje geboren, geen stuiver meer waard.”

En dan nu de echte problemen graag

Ik volgde met stijgende verbazing het lintjesdebat - wat zich daar voltrok was werkelijk voer voor psychologen - en dacht: hoe hoog is de staatsschuld eigenlijk? Bijna 500 miljard euro, zo bleek, oftewel 46.5% van het bruto binnenlands product. Zeker nu tante Ursula, die onze schuld jaar in jaar uit te hoog vond, ineens heeft verklaard dat-ie best nog wel een beetje mag oplopen (toen dat mens zo oorlogszuchtig deed hoorde ik meteen het bulderende gelach in het Witte Huis en het Kremlin), had een hernieuwde politieke discussie hierover wat mij betreft voorrang mogen krijgen, daar in ‘s lands belangrijkste vergaderzaal.

Share

Read more

Diep verlangen naar een herdenking zonder gelazer

We hebben allemaal zo onze verlangens en het klopt dat ze over het algemeen van aard veranderen naarmate je ouder wordt. Nog steeds kan een bil…

Read more

Over culturele verschillen gesproken: Helena (99) rekent op het Eeuwige Niets

Waarom ik regelmatig aan Helena denk?

a. Het is een topwijf.

b. Er zijn nog duizend andere redenen.

Helena is 99 jaar en wil geen 100 worden. Om die reden voerde zij een eerste gesprek met een vertegenwoordiger van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde. Dat kan ik mij alleen al goed voorstellen wanneer ik de laatste maanden van een andere lieve vrouw uit mijn directe omgeving in ogenschouw neem. Geboren in 1911, was het jarenlang dier grootste wens de 21ste eeuw te halen. Toen ik haar op Nieuwjaarsdag 2000 vertelde dat ze het toch maar mooi had geflikt, zei ze: „O ja?”

Zo’n einde?

Dat nooit.

Ik denk óók vaak aan Helena doordat ik de imponerende Powned-serie ‘Moslims’ volgde, waarin documentairemaakster Sahar Meradji, geboren in Teheran, islamitische medelanders portretteerde.

Eerst even dit: van zo’n docu word je als losgeworstelde polderlander niet echt vrolijk. We denderen met z’n allen met 280 kilometer per uur op een kruispunt af waar de overheid zichzelf feliciterend met het succes van de multiculturele samenleving alle stoplichten op groen heeft gezet. Veel te bang om van extreemrechtse sympathieën te worden beschuldigd, blijven de verantwoordelijken er maar op los tolereren. Filosoof Karl Popper definieerde deze sociale zelfdoding in 1945 al als de Paradox van de Tolerantie. Dat het niet alleen hier gebeurt, maar ook in andere westerse landen, bleek onlangs weer in Zweden, waar wederom een islamcriticus werd vermoord. Typerend is dat er ook daarna amper een verkeerslicht op rood sprong. Salwan Momika werd vooral een koranverbrander genoemd. Er werd nauwelijks aandacht besteed aan het verschrikkelijke feit dat de familie van deze christelijke Irakees door ISIS werd gemarteld en vermoord.

Wat viel mij ook in die serie op?

Dat de geïnterviewden, inclusief de wel heel volgzame vrouwen, zich zo strikt aan Allah’s buitengewoon archaïsche leefregels houden omdat zij hun leven slechts als een voorbereiding op Al-Akhirah beschouwen, het hiernamaals, waar streng maar rechtvaardig over hun aardse handelen zal worden geoordeeld. Ik kan er met mijn pet niet bij dat ze daarvan overtuigd zijn.

Nee, dan Helena. Haar lichaam hapert en zij wil domweg geen 100 jaar worden, zegt zij, nog steeds bij haar volle verstand. Op haar beurt is zij er bovendien van overtuigd dat er niets is na de dood, helemaal niets, ook geen besef, volgens haar (en mij) pas echt een geruststellende gedachte. Haar zonen respecteren haar keuze en regelden dan ook een gesprek met een euthanasiearts, dat in haar verzorgingstehuis plaatsvond.

„U weet zeker dat u dit traject wilt volgen?” vroeg de arts.

„Nou en of”, zei Helena. „Er lijkt mij niets erger dan 100 worden.”

„Het leven is toch de moeite waard?”

„Zeker. Maar voor mij niet meer. Ik ben er klaar mee.”

„Kunt u mij dan uitleggen waarom u er geen zin meer in heeft?”

„Om te beginnen is het eten hier slecht en het gebouw hartstikke lelijk.”

Ik heb zomaar het vermoeden dat er nog wel een paar gesprekken zullen volgen.

Maar wat een sterk en onafhankelijk mens.

Zij wel.

Omdat ze geen capaciteit hadden: die woorden zeggen zóveel

Omdat ze geen capaciteit hadden. These are the words. Nogmaals: omdat ze geen capaciteit hadden. Ze werden in de T. uitgesproken door een jongen die een dag voordat de elfjarige Sohani in Nieuwegein werd doodgestoken al was bedreigd door de dader. De jongen had de politie gebeld en ze kwamen niet.

Share

Read more

Voorspelling 2025: woedende Geert wil Dilan over de grens zetten

JANUARI/FEBRUARI/MAART

Dilan Yesilgöz noemt Geert Wilders een vieze, vuile racist, Geert Wilders noemt Dilan Yesilgöz een vals, gemeen kolerewijf. Dick Schoof verklaart in een reactie dat hij de toekomst van zijn kabinet zonnig tegemoet ziet. Bij de inauguratie van de 47ste president van de VS legt Elon Musk de eed af omdat Donald Trump een rondje golf prefereert. In het kader van de oorlog in Oekraïne gaat Vladimir Poetin in zee met Taliban-leider Hibatullah Akhundzada. Een journalist die Poetin verwijzend naar het soortgelijke samenwerkingsverband met Kim Jong-un vraagt waarom hij steeds deals met wrede dictators sluit, wordt dood aangetroffen onder zijn balkon.

APRIL/MEI/JUNI

Hibatullah Akhundzada laat weten dat Afghaanse vrouwen voortaan 24 uur per dag in een volledig afgesloten slaapkamer zonder ramen met hun billen omhoog op bed klaar moeten gaan liggen voor hun man, maar voegt er geruststellend aan toe dat deze maatregel slechts voor vrouwen vanaf negen jaar oud geldt. Als Pieter Omtzigt tijdens een interview door het blad Happinez gevraagd wordt of hij als jongetje Sjors & Sjimmie las, stort hij in. „Ik weet best waar u naartoe wil”, huilt de NSC-voorman. Tijdens de NAVO-top in Den Haag eist Mark Rutte van het kabinet-Schoof dat er voortaan 25% van de begroting naar defensie gaat. „Zoals de traditie vereist, dient Nederland het goede voorbeeld te geven”, aldus de NAVO-chef. Hamas stelt dat Gaza Stad in feite één groot ziekenhuiscomplex is en dat Israël dat traditiegetrouw aan zijn laars lapt.

JULI/AUGUSTUS/SEPTEMBER

Marjolein Faber heeft de asielinstroom nog steeds niet weten te beperken, maar geeft andermaal te kennen dat zij op de goede weg is: „Bij de grensovergang van de A76 bij Kerkrade hebben wij op donderdag 12 augustus iemand met een afrokapsel aangehouden”, aldus de minister stoer als altijd. Als Dilan Yesilgöz hier hoofdschuddend op reageert eist Geert Wilders woedend dat de VVD-fractievoorzitter over de grens wordt gezet. Teneinde haar aanklacht tegen Israël een grotere kans van slagen te geven, stelt Amnesty International dat er reeds van genocide kan worden gesproken wanneer een persoon ongevraagd ‘stouterd’ wordt genoemd. Sifan Hassan meldt dat zij haar volgende marathon in een burka zal lopen. Er wordt ook een mijlpaal bereikt: Donald Trump stelt 300 dagen achter elkaar dat hij in één dag voor vrede in Oekraïne en Gaza zal zorgen.

OKTOBER/NOVEMBER/DECEMBER

Het beton waarmee het Groningenveld in 2024 is gedicht wordt in verband met de energiecrisis weer verwijderd met bulldozers, waarna blijkt dat al het voorradige gas inmiddels door een scheur is weggelekt. Als Ajax wederom tegen Maccabi Tel Aviv loot wordt een voornamelijk door Joden bewoonde wijk in Buitenveldert door bontkraagjestuig dat ‘We gaan op Jodenjacht’ zingt in brand gestoken. Femke Halsema weigert dit antisemitisme te noemen: „Dat zou islamofobie zijn.” In één adem door verklaart de burgermoeder dat het afsteken van vuurwerk op Oudejaarsavond net als in 2024 zal worden verboden. Als dit met hoongelach wordt ontvangen schaft zij haar persconferenties diep verontwaardigd definitief af.

Het staat nu vast: tattoo-inkt tast je hersens aan

Er moet nog een peer review plaatsvinden en ik vind zelf eerlijk gezegd óók dat er hier en daar nog wat aan geschaafd moet worden. Toch durf ik de stelling wel alvast te publiceren: „Tattoodragers zijn dommer dan niet-tattoodragers.”

Ik wil er niets mee suggereren hoor, maar Eric Corton heeft heel veel tattoos en ik heb er nul.

Share

Read more

Van die momenten dat je zelf ook wel zou willen verdampen

Deze kende ik nog niet: die rotjoden laten de Palestijnen ook nog eens verdampen. Het bericht werd verspreid door een Gazaanse kopijslaaf. En wij kennen de reputatie van Gazaanse kopijslaven: ze liegen nooit. Dat mogen ze namelijk niet van Hamas.

Oké, er glipt weleens een foto doorheen van een gesneuvelde Palestijn over wie na een factcheck blijkt - waar factchecks in oorlogstijd voor nodig zijn is mij telkens weer een raadsel - dat hij volgens een andere foto een week eerder ook al is gesneuveld. En dat is dan vaak nog niet eens alles. Wat bijvoorbeeld te denken van de mogelijkheid dat je de arme man na zijn tweede gewelddadige dood zomaar kunt zien assisteren bij puinruimwerkzaamheden? Het is Pallywood in optima forma, maar toch wil ik dit spectaculaire nieuwtje van Hossam Shabat, zoals deze persmuskiet van Al Jazeera heet, niet laten liggen: „Veel hulpverleners en artsen in Noord-Gaza melden dat Israëlische troepen nieuwe wapens gebruiken die ervoor zorgen dat lichamen ter plekke verdampen.”

Dit gaat zelfs mijn voorstellingsvermogen te boven. Wannéér verdampt zo’n lichaam dan precies? Wat bedoelt Hossam met ’ter plekke’? Het slagveld? De plaats delict? Of gebeurt het op de OK, wanneer de artsen met wie hij sprak op het punt staan een levensreddende operatie te verrichten?

„Mag ik van u een vaatklem, zuster?” vraagt de chirurg.

Pakt-ie dat instrument van haar aan, draait-ie zich weer om, is de patiënt plots verdampt.

Ik kende al heel wat gretig verspreide horrorstories over de door en door slechte Jood. Ze zijn soms eeuwenoud (eentje, van de Hellenistische schrijver Apion over één geofferde Griek per jaar, dateert zelfs uit de eerste eeuw). Je kunt ze categoriseren onder het kopje ’Bloedsprookje’ en het bekendste verhaal is dat van de matsekoeken die voor het Joodse Pesachfeest worden bereid met het bloed van ritueel vermoorde kinderen, in den beginne van christelijke komaf maar tegenwoordig Palestijns.

Dit bericht is een nieuwe loot aan de islamitische leugenstam. Ofschoon er in het Arabische deel van de planeet ongetwijfeld veel waarde aan wordt gehecht, al was het alleen maar omdat ze ermee in staat zijn gesteld te beweren dat de Joden nu kunnen ontkennen hoeveel Palestijnse doden er in werkelijkheid zijn gevallen.

Joden plegen namelijk genocide. Dat is niet het geval, verre van dat zelfs, maar luister maar naar wat ze tijdens die ontelbare pro-Palestina demo’s, tegenwoordig ook ondersteund door enkele ‘kwaliteitsmedia’, dag in dag uit lopen te krijsen. Dat primitieve moslims elkaar her en der op deze aardkloot met tienduizenden tegelijk uitmoorden, nu weer in het nabijgelegen Syrië, is het actievoeren niet waard. Dat ze alle mensenrechten - vrouwenrechten, bovenal - aan hun laars lappen: idem dito. Maar nu vormen de Joden die op bevel van de profeet worden gehaat de tegenpartij en is zelfs een Israëlische scheet genocide. Mijn favoriete deugdagblad Trouw publiceerde onlangs niet voor niets een groot verhaal onder de onvoorstelbare kop ’Bij genocide gaat het niet alleen om aantallen’.

Ik las het en dacht: soms zou ik zelf ook willen verdampen.

Een alternatieve vorm van euthanasie

Ook toevallig, we hadden het er net over. Moeten wij niet eens afspraken gaan maken, zegt mijn vrouw tijdens de koffie. Waarover, vraag ik. Nou, zegt zij, over euthanasie en zo.

Wat ben je toch een verstandige vrouw, zei ik. Waarna ik haar eigenlijk meteen wilde voorstellen om ons afscheid van het aardse bestaan in gezamenlijkheid te bewerkstelligen. Dat is toch de ultieme blijk van wederzijdse liefde, schat, wilde ik haar dan zeggen, en om het je zo gemakkelijk mogelijk te maken injecteer ik eerst jou met kaliumchloride en daarna mezelf. Uiteraard zou ik vervolgens hebben verzwegen dat ik, zodra zij haar ogen definitief had gesloten, zou afzien van mijn eigen actieve levensbeëindiging omdat ik na een rouwperiode van anderhalve week nog een Caribische cruise met de blonde stoot van de postkamer wilde maken. Maar ik kreeg niet eens de tijd om dat voorstel te lanceren. Want toen kwam het nieuws uit Maassluis binnen.

Gelezen?

Share

Read more

Gearresteerd door de taskforce Harmonious Reporting

Doe die blinddoek er nu maar af bij de heer Hoogland, agent 14A. Nee, handboeien omlaten. Meneer mag zich dan graag als een goedmoedige reus presenteren, ik weet wel beter.

„Waar ben ik, verdomme?!? Hebben jullie mij ontvoerd? Gaat het om losgeld? Ik heb geen cent te makken!”

Wij zijn van de taskforce Harmonious Reporting van het Ministerie van Eenheid. Het is onze opdracht ervoor zorg te dragen dat de berichtgeving in onze media in balans wordt gebracht. Wij hebben uw bijdragen voor De T. geanalyseerd en vinden dat u Amsterdam te vaak onder de loep neemt. Er is ook nog leven buiten ‘ons geliefde hoofdgehucht’, zoals u de stad pleegt te noemen. Bent u weleens in Vroomshoop geweest?

„Het is nergens zo erg als in Amsterdam.”

Voorbeelden, graag.

„Hier past een Beenhakkertje: Haben sei eine Stunde? Ik wijs u op het parkeerbeleid. Steeds meer parkeervakken worden tot fietsvakken omgebouwd en op de overgebleven vakken mogen tegenwoordig, ook in de ‘elektrische’ vakken, brommobielen worden geparkeerd, vergunning € 250 per half jaar in de hele stad (!), met als gevolg dat de automobilisten voor wie de vakken oorspronkelijk bedoeld waren, vergunning € 315 per half jaar in een beperkt gebied (!), op zoek naar een vrije plek vaak een eeuwigheid moeten ronddolen. Het is puur automobilistje pesten, terwijl er in ruil voor de vergunning níet geleverd wordt. Ik wijs u er tevens op dat burgemeester Halsema meerdere pro-Palestina demonstraties op beschamende wijze uit de hand heeft laten lopen, waarmee zij de Joodse bevolking in de stront liet zakken. En u weet toch ook dat talloze verkeersexperimenten, zoals de knip in de Weesperstraat, volstrekt rampzalig bleken? Dat de recordhoeveelheid wegopbrekingen de binnenstad tot een ondoordringbaar doolhof hebben gemaakt? Dat het diversiteits- en inclusiebeleid, bijvoorbeeld in de sectie kunst & cultuur, puur racistisch is omdat huidskleur de subsidiëring vaak bepaalt? Dat de gigantische windturbines die per se moeten worden geplaatst, bijvoorbeeld in IJburg, voor veel overlast zorgen? Dat enorme bergen afval de stad tot een zwijnenstal hebben gemaakt? Het voortdurende zwichten voor clubs als BLM, KOZP en de miljoenmiljard islamitische organisaties: ook zoiets. Let maar op, ook de komende twaalf maanden zal tijdens de viering van al die Amsterdam 750-evenementen de ene knieval na de andere worden gemaakt voor hun zo ten onrechte geclaimde slachtofferschap. Amsterdam heeft een schuld van bijna negen miljard euro, wist u dat? En uitgerekend het Rijksmuseum gaat tijdens de Museumnacht dicht omdat Exctinction Rebellion dan weer wil gaan demonstreren, hetgeen dus geen demonstreren is maar strafbare belemmering, terwijl XR tijdens diezelfde Museumnacht in het Stadsarchief de gelegenheid krijgt zichzelf te presenteren.”

Serieus?

„Ja, serieus. Moet ik nog even doorgaan?”

Nee, niet nodig. Maak hem maar los, agent 14A. Hij is een vrij man. Pak aan die amateurs, meneer Hoogland!

Deze man is niet ‘fit for the job’

Twee dingen die eveneens van deze tijd zijn: 1. het aplomb waarmee zotteklap als logica wordt neergezet, 2. het onvermogen van veel geadresseerden, meestal blind van adoratie, om dat als zodanig te herkennen.

Share

Read more

Het huiveringwekkende sadisme van Vladimir Poetin

Van dit bericht krijg ik toch weer koude rillingen: het Russische onderzoeksplatform The Insider concludeert dat Aleksej Navalny niet aan hartritmestoornissen is overleden, zoals nog altijd van officiële zijde wordt beweerd, maar door vergiftiging middels novitsjok.

Nee, geen onverwacht nieuws natuurlijk. Wie werkelijk dacht dat de Russische oppositieleider, nadat ze hem een paar maanden eerder naar strafkolonie IK-3 in het noorden van Rusland hadden gedeporteerd, in februari van dit jaar een natuurlijke dood stierf, is naïever dan Roodkapje toen ze geloofde dat de boze wolf haar grootmoeder was.

Het is de kwaadaardigheid ervan die mij wit doet wegtrekken. De onmenselijkheid. De huiveringwekkende slechtheid van de verantwoordelijke capo di tutti capi, die maandag toevallig nog in een videoboodschap glashard verklaarde dat Rusland ‘alle gestelde doelen’ in Oekraïne zal bereiken. En tegen wie vechten ze daar volgens Vladimir Poetin? Tegen ‘de westerse elites die haat, radicaal nationalisme en vijandigheid tegen alles wat Russisch is hebben aangewakkerd’. En waarvoor? Voor ‘een veilige, welvarende toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen’.

Hij zei het echt, deze door en door corrupte miljardair die in werkelijkheid alleen maar aan zijn eigen toekomst denkt. 

Die ijzingwekkende omdraaiing van de feiten!

Meneer heeft er zelfs honderdduizenden Russische levens voor over.

In 2017 werd Aleksej Navalny buiten het kantoor van zijn Anti Corruptie Stichting voor het eerst door de geheime dienst aangevallen: hij werd bespoten met een middel dat zijn huid en rechteroog ernstig aantastten. In 2019 werd een soortgelijke poging gedaan nadat hij voor een tijdje in de gevangenis was gegooid. In 2020 deed een FSB-agent novitsjok in zijn thee - de man gaf het later tijdens een heimelijk opgenomen telefoongesprek gewoon toe - en werd Navalny tijdens een vliegreis zo ziek dat het erop leek dat hij het niet zou overleven. Dat deed hij wel, mede dankzij kundige Duitse artsen. En toen deed hij iets wat ik nog altijd niet begrijp: hij keerde in januari 2021 terug naar Rusland, waar Poetin hem snel weer liet oppakken. Het begrip rechtsstaat keer op keer verkrachtend, solden de Russische autoriteiten drie jaar lang op alle niveaus en op alle mogelijke manieren met hem, om hem tenslotte andermaal met novitsjok te vergiftigen, dichtbij de Poolgrens en deze keer dodelijk. Vladimir Poetin speelde met hem zoals een kat met een gevangen muis: eerst het ene pootje eraf, dan het andere pootje, dan de staart en uiteindelijk toch ook maar de kop.

Hoe sadistisch wil je het hebben?

Aleksej Anatoljevitsj Navalny werd slechts 47 jaar. 

Ik bevind mij in Amsterdam en ga een bos bloemen kopen. Dan neem ik Bobbie mee uit wandelen naar het Frederiksplein, waar particulieren naast het Monument Walraven van Hall - een bronzen geknakte boom ter ere van de gelijknamige verzetsheld - een ander monumentje hebben aangelegd, ter ere van Aleksej Navalny. Er staan fotoportretten van hem en er liggen gedichten en bloemen, die telkens worden ververst.

Intussen zal ik iedere Nederlandse politicus die Vladimir Poetin nog durft te verdedigen vervloeken.

Een kwart eeuw terug ging het al mis

Wat een extreem vrolijkmakend nieuwsbericht toch weer, door het NIW verspreid, over de dienders die onder de huidige omstandigheden weigeren om Joodse personen en/of instellingen te hulp te schieten – en daartoe door korpschef Janny Knol in de gelegenheid worden gesteld. Dat het geen zevendedagsadventisten zijn, behoeft geen nader betoog.

Share

Read more

De foute Erdoganeske klopjacht op onschuldige zwerfhonden

Hier zou ik zonder dat ‘radicaalrechtse’ X nooit op zijn gewezen: een filmpje waarop te zien is hoe een Turkse teringlijer een puppy in de berm van een weg op beestachtige wijze, namelijk met een hooivork, vermoordt. Zijn verklaring, desgevraagd: „De overheid heeft dit met een wet mogelijk gemaakt.”

Ik trok wit weg.

Ik werk momenteel hard mee aan een hondenboek, waarvan de opbrengst naar hetzelfde immer in geldnood verkerende kleine asiel in Moncarapacho/Fuseta (Oost-Algarve) zal gaan waarvoor Arthur van Amerongen en ik enkele jaren geleden al 11.000 euro inzamelden - wie zich geroepen voelt om nu ook een bijdrage te leveren kan dat via deze link doen. Thrillerschrijfster Esther Verhoef, hét gezicht van de zwerfhondenlobby in Nederland, verzorgt het voorwoord en auteurs als Theodor Holman, Sylvain Ephimenco, Sylvia Witteman, Bart Nijman, Tessa de Loo, Marente de Moor, Jeroen Vullings, Paul Abels, A. L. Snijders (althans: degenen die over diens literaire nalatenschap gaan), het duo Annet de Jong & Dominique van der Heyde en vele anderen verlenen eveneens hun medewerking. Het is niet uitgesloten dat mijn gemoedstoestand danig door deze klus is beïnvloed - indien ik mij als ambassadeur van de stichting Second Chance Foundation (Animal in Need) ergens aan committeer ga ik meestal all in, en ik ben nu eenmaal slecht in loslaten. Toch zou ik vermoedelijk óók tot kotsen toe van dat iPhone-videootje hebben gewalgd wanneer de plannen voor dat boek niet zouden zijn gesmeed.

Hoeveel jaar beschaving zit er tussen die Turk en mij?

Of moet ik de vraag zo stellen: hoeveel jaar beschaving zit er tussen heel veel Turken en mij?

Klopt, Turkije is een verscheurd land, met grote cultuurverschillen tussen het veelal seculiere stedelijke en het vaak nog zeer religieuze rurale bestaan. Er zijn gelukkig óók heel veel Turken, vooral in de grote steden, die zich wél hebben ontwikkeld tot mensen die graag aan de normen en waarden van de westerse 21ste eeuw voldoen. Een paar weken geleden nog toonde het NOS Journaal een ontroerende reportage die duidelijk maakte hoe de beter opgevoede inwoners van Istanboel met de ontelbare zwerfhonden in die stad omgaan: ze voeren de dieren dagelijks en laten ze soms zelfs op hun kosten vaccineren. „Ze horen erbij”, zei een man die zijn favoriete straathond liefdevol Sultan noemde.

Maar ja (over sultans gesproken), er zijn ook Reçep Tayyip Erdogan en diens buitengewoon conservatief-religieuze AKP-vazallen. Die benaderen de zaken liever middeleeuws, zoals uit de door de president gelanceerde wet blijkt die de oplossing van het ‘probleem’ van de vier miljoen zwerfhonden van Turkije middels afmaken mogelijk maakt. Dat honden binnen de islam als onrein worden beschouwd ligt ongetwijfeld mede ten grondslag aan dit besluit en de eerste tekenen van de klopjacht die de dierenrechtenorganisaties direct vreesden zijn reeds gesignaleerd, getuige bijvoorbeeld dat filmpje op X. Al zijn er godzijdank ook velen die het niet pikken. Afgelopen zondag gingen duizenden inwoners van Istanboel de straat op om tegen deze schandelijke wet te demonstreren.

Je zou ook aan een sterilisatieprogramma kunnen denken.

Maar Reçep Tayyip Erdogan blijft liever die onbeschaafde bullebak.

Share

Zo’n zin om óók eens disproportioneel en onbehoorlijk op XR te reageren

Weer wat geleerd, via een NOS-artikel: een neusklem is een ordehandhavingstechniek waarbij de neus ‘krachtig en pijnlijk omhoog wordt geduwd’ en bij een bokkenpootje wordt de pols, eveneens bij pogingen om ongehoorzaamheid aan de wet en regelgeving een halt toe te roepen, ‘pijnlijk ver’ gebogen.

Ga je er dood aan?

Welnee.

Kan het pijn doen?

Een beetje, soms.

Read more

Teheran een zwanenzang, toedeledokie Ismaël Haniyeh

Nog twee te gaan, begreep ik ten tijde van het schrijven van dit stuk voor de T. uit de analyses: Yahya Sinwar en Mohammed Deif, respectievelijk chef van Hamas in Gaza en de opperste militaire hotemetoot van dezelfde mohammedaanse jodenhaters. Inmiddels is de dood van Deif ook officieel vastgesteld en actualiseer ik dus de column: nog één te gaan. Het lijkt mij slechts een kwestie van tijd voordat ook Sinwar aan de beurt is.

Of kijk ik te veel naar Fauda?

Dacht het niet.

Hoewel de bobo’s van die verachtelijke from-the-river-to-the-sea-club om het hardst roepen dat Al-Djannah - het islamitische paradijs, dat helaas alleen maar kan worden betreden wanneer de laatste adem is uitgeblazen - voor de ware gelovige het hoogst bereikbare is, geloof ik er helemaal niets van dat zij thuis volledig op hun gemak de vuilnisbak buiten zetten, om maar eens iets te noemen (sorry, het is het eerste wat in mij opkomt, het heeft ongetwijfeld van doen met het feit dat ik de helft van mijn tijd in Amsterdam verblijf, dat inmiddels een stinkende vuilnisbelt is geworden). De wetenschap dat zij hoe dan ook, waar zij zich ook bevinden, meedogenloos door de Israëliers te grazen zullen worden genomen, lijkt mij niet echt geruststellend.

Lang leve de Mossad voeg ik daar gretig aan toe, plus: toedeledokie Ismaël Haniyeh, de tot zijn verscheiden in opperste weelde in Qatar levende Hamas-leider die werkelijk een keer durfde te verklaren - ik zag zojuist het filmpje nog - dat het bloed van de Palestijnse vrouwen en kinderen moet vloeien omdat dat uiteindelijk de overwinning dichterbij brengt. Vrij naar schrijver F. Springer: Teheran was zijn zwanenzang.

Zelfs bij zijn fascistisch-religieuze financiers in de Iraanse hoofdstad bleek Haniyeh niet veilig te zijn, hoe vernederend wil je het hebben. Na Murad Abu Murad (hoofd luchtmacht), Ali Qadhi (brein achter de terreuraanval bij dat muziekfestival), Osama Mazini (een van de toonaangevende religieuze leiders), Saleh Al-Arouri (oprichter van de Al-Qassam-brigades) en Marwan Issa (sous-chef van de militaire vleugel) bleek hij het volgende - en belangrijkste - Hamas-kopstuk dat de 7 oktober-terreur van die islamitische gangsters met een gewelddadige dood moest bekopen.

Over de doden niets dan goeds. Zou ik dat spreekwoord eerbiedigen, dan zou ik nu al een punt achter dit stukje kunnen zetten of bijvoorbeeld nog iets gezelligs over de Olympische Spelen kunnen gaan schrijven, waar de nieges door het goud voor de dubbel-vier bij onze mannelijke roeiers en het zilver voor hun vrouwelijke collega’s in dezelfde discipline (au, au: die meiden gingen 1995 van de 2000 meter aan de leiding) is weggevaagd en Nederland sindsdien het ene succes na het andere boekt.

Share

Read more

Zo eentje als Mark Rutte krijgen we nooit meer terug

Dat zal wel even wennen worden, met Dick Schoof aan het bewind. Ik ken de nieuwe premier niet, maar durf toch al te voorspellen dat hij je tijdens een persoonlijk onderhoud niet terstond het gevoel zal geven dat hij die conversatie als het belangrijkste en/of het gezelligste moment van de dag beschouwt.

Zijn voorganger kon dat wel.

Met wie hij ook sprak.

„Hallo zeg! Wat ontzettend gaaf dit!”

In alle media, inclusief de Telegraaf, is uitvoerig teruggeblikt op de veertien jaar die Mark Rutte de premier van Nederland was. Ik doe daar voor één keer aan mee middels het in herinnering brengen van een ontmoeting die de man zo typeert (toegegeven: béétje ‘How can I make this about me’, het is niet anders).

Samen met Arthur van Amerongen, die toen nog in De Volkskrant publiceerde, had ik even eerder het Grote Foute Jongens Boek I voltooid. Het was voor de eerste keer in de geschiedenis dat columnisten van De Telegraaf en De Volkskrant in dialoogvorm een boek hadden geschreven. Zo’n beetje alle taboes werden erin doorbroken en baldadig als wij waren vonden wij het daarom wel passend de minister-president te vragen een voorwoordje te schrijven én het eerste exemplaar in ontvangst te nemen.

Op beide verzoeken zei hij tot onze verbazing ja.

Het geestige voorwoordje eindigde Mark Rutte zo: „Het is mij een raadsel waar dit boek over gaat. Maar we kunnen natuurlijk altijd leren van andermans fouten, dus vandaar dat ik graag zeg: lees dit boek!” Voor de overhandiging van het boek werden wij nota bene in Het Torentje uitgenodigd. Zijn secretariaat had er inclusief het fotomoment een kwartiertje voor uitgetrokken, maar het werden drie kwartier. Ik weet nog precies wie er na ons gepland stond, maar houd dat voor mij omdat ik er voor pas om met terugwerkende kracht bilaterale betrekkingen in gevaar te brengen. „Die kan nog wel even wachten”, grijnsde de MP.

Share

Read more