Rob: Sta mij toe, mijnheer Van Amerongen, om deze aflevering van ons tweewekelijkse tweegesprek te beginnen met een variant op het beroemde lied ‘Dit is de tango van het blote kontje’, zoals in 1980 gecomponeerd door Toon Hermans. Het wijsje blijft hetzelfde, dus zing maar mee.
        “Dit is het eiland van de grote konten
        Van dikke billen, formaatje volle maan
        Men aanbidt ze hier op werk’lijk alle fronten
        Ze zijn de natte droom van elke Antiljaan”
        Excuses, collega, voor deze frivoliteit, die op zich wel in de Nieuwe Revu van 2026 past, met haar jonge, vrijpostige uitstraling, maar misschien iets minder in deze specifieke rubriek, die immers door de Waldorf & Statler van de polderlandse journalistiek wordt gecomponeerd.
        Bovendien is het de vraag wie van de lezers nog weet wie Toon Hermans was. Zelf zaten wij vroeger thuis weliswaar met het hele gezin rondom de pickup naar de langspeelplaten met zijn conferences te luisteren, schaterend over zijn gehaktbal-act, om er eentje te noemen. Maar inmiddels heeft de maatschappij zich dik een halve eeuw doorontwikkeld.
        Maar goed, Toon was voor mij de grootste van de Grote Drie (Wim Kan en Wim Sonneveld vormden de andere twee). Daarom veroorloof ik het mij toch om met gebruikmaking van dat vermaarde wijsje een link naar hem te leggen.
        Als ik eerlijk ben bestaat daar trouwens nóg een reden voor: Toon liet mij eind jaren zeventig bijna in een broodje kaas stikken tijdens een editie van de Open Nederlandse Tenniskampioenschappen op het Melkhuisje in Hilversum. Hij was daar als toeschouwer aanwezig, ik als verslaggever. We stonden met elkaar te keuvelen in het clubhuis en ik zei al kauwend op een kadetje met kaas: “Heerlijk, ik had nog niet eens ontbeten.” Dit was zijn antwoord: “Als ik die krant van jou gelezen heb, heb ik al gegeten en gedronken.”
        De belangrijkste reden dat ik met dit ‘grotekontenlied’ op de proppen kom is dat ik op het ogenblik met vakantie op Curaçao ben. Onevenredig veel dames beschikken hier inderdaad over flinke achterwerken, to put it mildly. De modewinkels spelen er zelfs op in. Ik dronk het verplichte glaasje groene rum in de Netto Bar, de fameuze kroeg in het schilderachtige stadsdeel Otrabanda. Zelfs onze koning wordt daar af en toe aan de toog aangetroffen wanneer hij een bezoek aan de overzeese gebiedsdelen brengt. Welnu, naast dat etablissement staat zo’n modewinkel. Tot mijn tevredenheid stelde ik vast dat de paspoppen van die winkel dezelfde grote, ronde derrières hebben.
        Ze zijn trots op hun voluptueuze bipsen, de Curaçaose vrouwen. Ze laten ze graag deinen en wiebelen en hun mannen kijken daar gretig naar, ofschoon er de laatste tijd wel iets tussen is gekomen. Nee, niet tussen die reusachtige billen, zoals u ongetwijfeld met uw verdorven, louter op penetratie gerichte Veluwse geest denkt. De dames hebben concurrentie gekregen, bedoel ik. Van The Blue Wave om precies te zijn, oftewel het nationale voetbalteam van Curaçao. Als kleinste land ooit (180.000 inwoners) wist Curaçao zich onder leiding van Dick Advocaat voor het WK Voetbal te plaatsen. Het hele eiland is nu geel en blauw gekleurd.
        Dat is heel inspirerend, mijnheer Van Amerongen.
        Al blijf ik natuurlijk wel goed om mij heenkijken.

Arthur: Ik wilde onze briefwisseling eindelijk eens een keer decent en oorbaar houden, maar nu jij kennelijk door de groene rum, de tropische zon en de sankanan grandi, senshual i temblando in hogere sferen bent geraakt, kan ik niet achterblijven en verval ik helaas toch weer in voorspelbare banaliteiten.
        Sankanan grandi is Papiaments voor dikke bipsen, terwijl je eigenlijk het Portugees-Braziliaanse woord bunda zou verwachten. Sanka komt - zo vertelde professor José Rentes de Carvalho mij op de Universiteit van Amsterdam - waarschijnlijk van het Iberische woord anca, dat in het Spaans en Portugees ‘heup’, ‘achterkant van een dier’ of ‘achterste’ betekent. Het woord is via het Spaans, Portugees en mogelijk ook het Kaapverdisch Creools in het Papiaments terechtgekomen.
        Mijn favoriete gedicht van de meesterlijke Braziliaanse poëet Carlos Drummond de Andrade is  ‘A Bunda’. Neem nog een slokkie rum, ouwe, en denk een heerlijke bossanova of samba bij deze zwoele ode aan de kont:
        "A bunda, que engraçada. A bunda, que engraçada.
        Está sempre sorrindo, nunca é trágica.
        Não lhe importa o que vai
        pela frente do corpo.
        A bunda basta-se. Existe algo mais?
        Talvez os seios."
        Mijn grote held August Willemsen vertaalde ‘A Bunda’ als volgt:
        "Het kontje, ach hoe aardig
        Het kontje, ach hoe aardig.
        Lacht altijd, nooit tragisch.
        Kan niet schelen wat
        van voren zit. Het kontje is zichzelf genoeg.
        Is er nog meer? Misschien de borsten."
        Overigens heb ik in tegenstelling tot jou louter pijnlijke herinneringen aan de Antillen. In 1980 besloot ik radicaal naar Aruba te emigreren - ik was toen al klaar met Nederland - en vloog met mijn jeugdvriend naar Caracas in Venezuela en daar vandaan zouden we met een retourbiljet van de Antilliaanse Luchtvaart Maatschappij naar Aruba gaan.
        Met een enkeltje liet Aruba je niet binnen. In een overmoedige bui hadden Ton en ik ons helemaal kaal laten scheren. Tot overmaat van ramp droegen we zonnebrillen, Panamahoeden, witte tropenkostuums van de HIJ, Ray Ban’s, Herman Brood-achtige puntschoenen én hadden we dikke sigaren in de borstzakjes van onze kostuums geprikt.
        We werden meteen aangehouden op de Koningin Beatrix Luchthaven. Daar zaten we dan in het bloedheet stinkhokje tegenover meneer Jansen, een zwetende Antilliaan van minstens 200 kilo. Hij was ervan overtuigd dat wij narco’s waren. Onze paspoorten werden in beslag genomen en we moesten ons dagelijks melden bij de douane.
        Wij logeerden noodgedwongen in een spotgoedkoop bordeelachtig pension in hoerendorp San Nicolas. Daar leerde ik het Papiamentse scheldwoord voor blanken kennen: makamba. We zopen de hele dag bier onder de klapperboom en na tien dagen werden we politiebegeleiding op het vliegtuig naar Schiphol gezet.
        Ik bleef onverstoorbaar door migreren en woonde met relatief succes in Beiroet, Jeruzalem, Paraguay, Rio de Janeiro en nu Portugal. Maar de vernedering van mijn mislukte migratie naar Aruba is nooit geheel verdwenen.                
        Wist je trouwens dat Gerard Reve het steevast over de overzeese geslachtsdelen had in plaats van overzeese rijksdelen?

Rob: Laat dit goed tot u doordringen, mijnheer Van Amerongen: de Parool-journalisten Paul Vugts en Wouter Laumans onderzoeken wekenlang hoeveel last winkeliers in de Amsterdamse binnenstad van criminele Syrische asielzoekers ondervinden, stellen vast dat de terreur ontoelaatbare vormen heeft aangenomen, besluiten tot publicatie van hun bevindingen over te gaan, maar vragen wel eerst nog, zoals het hoort, om een reactie in de Stopera.
        En wat geschiedt?
        De heren krijgen van enkele ambtenaren het verzoek om van publicatie af te zien omdat het ‘extreemrechts in de kaart zou spelen’.
        I kid U not!
        Liever nog zien ze ten gemeentehuize de stad naar de gallemiezen gaan!
        Gelukkig publiceerden Vugts en Laumans hun artikelen toch, waarna Vugts ook nog een cursiefje plaatste waarin hij kond deed van dit schandelijke staaltje persbeïnvloeding. Leidde het tot herrie in Pyongyang aan de Amstel? Verleende b&w de betrokken ambtenaren op staande voet ontslag? Welnee. En dat terwijl dit feitelijk nog erger was dan wat de toenmalige wethouder en loco-burgemeester Rutger Groot Wassink flikte met dat rapport - hij moffelde het heel lang weg - waaruit zonneklaar bleek dat anti-homogeweld onder allochtonen een groot probleem is.
        Wacht even…
        Werden die ambtenaren misschien stiekem door b&w aangestuurd?
        Benieuwd!
        Het hoofdstedelijke ambtenarenapparaat - zo’n 20.000 fte’s - bemoeit zich hoe dan ook steeds heviger met van alles en nog wat, zoals ook uit deze affaire blijkt. De betutteldrift en verbodzucht zijn grenzeloos en vermoedelijk krijgen de beambten daarbij carte blanche van het nieuwe college met wederom NEGEN wethouders, andermaal onder leiding van het langetenenvrouwtje. Onder het motto ‘Jouw stad is mijn stad’ wil B&W uiteráárd weer 10.000 extra parkeerplaatsen schrappen en de toeristenbelasting tot 20% (!) verhogen, om maar eens enkele van de desastreuze plannen te noemen waarmee de Amsterdamse ondernemers nog nadrukkelijker de oorlog is verklaard.
        Amsterdam moet weer van de Amsterdammers worden, vindt men in de Stopera (behalve als je een Jood bent, voeg ik daar gezien de totaal uit hand gelopen Gaza-obsessie zelf aan toe). Goedbeschouwd zou een slogan als ‘Eigen volk eerst’ om die reden passend zijn, maar ook dat zou extreemrechts vast wel weer in de kaart spelen.
        Er zijn 1.001 redenen om aandacht te besteden aan totaal mesjoggene wethouders als het paardenmeisje Zita Pels en kiezerbedriegster Esma Lahlah, wier groenlinkse gedachtengoed - illegalen bestaan niet, vindt juffrouw Pels - het Amsterdamse beleid ook op ambtelijk niveau grotendeels bepaalt.
        Een man van mijn leeftijd moet echter een beetje aan zijn gezondheid denken, al wil ik er wel nog op wijzen dat coalitiepartner D66 zich in de persoon van wethouder Alexander Scholtes evenmin onbetuigd laat. Hij wil geen fretten inzetten tegen de gigantische rattenoverlast van dit moment, die op zijn beurt een rechtstreeks gevolg is van de net zo gigantische, naar mijn stellige overtuiging bewust in stand gehouden, want toeristen wegjagende afvaloverlast. JA21 wil dat, met Rotterdam als voorbeeld, maar volgens Scholtes is die aanpak…. taadah!... niet diervriendelijk genoeg.
        Nooit geweten dat fretten géén dieren zijn.
        Zullen we dit voorlopig trouwens onder ons houden, mijnheer Van Amerongen?
        Voor je het weet krijgen we vanuit de Stopera een publicatieverbod opgelegd!

Arthur: Breek me de bek niet open, ouwe. Ik roep al jaren dat er een Berlijnse Muur om Amsterdam moet komen en dat de hele mikmak vervolgens afgezonken kan worden, als een hedendaags Atlantis. Als is dat spijtig voor jou want jij hebt een leuke pied-à-terre in het hartje van Goudeneeuws Mokum. (Jules Deelder in zijn tirade De Ziekte van Hedel: “Je zal der maar wonen an zo’n stinkgracht, waar de hele dag van die platboomde schuiten vol Moffen en Amerikanen voorbij kome drijven die je je vreten uit je bek zitten te kijken.”)
        D66-sokpop Alexander Scholtes zei overigens tegen de Halsemabode dat de druk foeragerende knaagdiertjes onlosmakelijk bij Amsterdam horen, en dat vindt romancier Pieter Waterdrinker ook want die schreef het allemaal in zijn bestseller De Rat van Amsterdam.
        Nou, als ik Wethouder van Rattenzaken was, zou ik de boa’s met stroomstokken en reuzelpistolen naar kansenwijken sturen want daar ligt het witbrood altijd massaal te schimmelen op straat (neen, dat is geen bijvoederproject van de Partij voor de Halal Geslachte Dieren). Na de gruwelijke moord op de 17-jarige Lisa riep Scholtes dat gratis bokscursussen voor meisjes het beste wapen zijn tegen femicide en ander geweld van blanke mannen die gehersenspoeld zijn door Andrew Tate. Zie je die roedel jongeren al schaterlachen in een Amsterdamse park als een 14-jarig meisje op haar met bloemetjes versierde fiets roept "I float like a butterfly, I sting like a bee?"
        Scholtes lijkt sprekend op een kruising van Lonny Gerungan (van de Indische oppiepmandjes) en Wibi Soerjadi en heeft de gratis cursus Basic Bitch Boxing bedacht voor queers in 020 Nieuw-West, de hipste buurt van Amsterdam, als ik de projectontwikkelaars mag geloven. De wethouder is zelf bokser en in de Reguliersdwarsstraat (Rue de Vaseline in de volksmond) krijsen ze ‘Rocky, Rocky!’ als hij weer eens op werkbezoek is. Er staat dan altijd wel weer een valse kapper tussen de afvalbergen te gillen dat ‘Sandra’ een Richard Geertje moet doen met zijn fretjes.
        Het verhaal van Parool-journalisten Wouter Laumans (Mocromafia) en Paul Vugts over de criminele Syriërs doet mij denken aan de recente explosie in het plofkraakatelier in Osdorp. Het hele kalifaat wist dat die knullen niet alleen maar aan het chillen en ballen waren in  de kelderbox (anders had het legioen ambtenaren van Halsema dat wel gehoord tijdens de vrijdagpreek in moskee Arrabitha Al-Islamia). Alleen de driehoek wist van niks. Wolla, dat is raar, broer.
        Ik sluit af met De Ziekte van Hedel, die knetterende tirade van Jules Deelder tegen 020: “En maar strompele door die zeventiende eeuw. Stelletje krokekokers! Wat vinde die mense d’r eige belangrijk! Ze kenne geen scheet laten of hij mot in het hele land geroke worde. Slaat de krante der maar op na. Wat interesseer míjn et nou wat er in die grafstad gebeur? Niet dat ik wat tegen Amsterdammers heb. ‘t Zijn beste mensen, hebben een goed hart, ‘t Moest alleen gekóokt op ter rug hangen en dan zo laag dat de honden erbij kennen.”

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Wacht even hoor. Zei je nou echt dat er nog 24 deradicaliseringsgesprekken met die hufter op het programma stonden? Ik ben geen rekenwonder, maar dat betekent dan toch dat ze er in totaal 26 wilden houden? ZESENTWINTIG!?!?
        Aber ist das nicht völlig verrückt?
        Ik krijg hier zulke extreme gedachten van dat ik binnenkort waarschijnlijk zelf in een deradicaliseringstraject moet worden opgenomen. Al valt zelfs hierin - Cruijff-adept, deze jongen, dat krijg je er niet meer uit - toch ook nog wel een voordeel te zien. Het maakt namelijk duidelijk dat Nederland niet het enige land ter wereld is waar de rechtshandhaving mesjogge is. Bij onze oosterburen is het minstens zo erg.
        Wir sind nicht allein!
        Mag ik aannemen dat de lezer weet waarover dit gaat? In Berlijn deden duizenden mensen hetzelfde wat ze de komende weken in ons geliefde hoofdgehucht doen: gezamenlijk vieren dat ze om elkaar geven. Daar hebben ze binnen de islamitische gemeenschap op zich al behoorlijk wat moeite mee, maar voor veel moslims wordt het helemáál een probleem wanneer mensen van hetzelfde geslacht elkaar openlijk de liefde verklaren, zoals tijdens de Gay Prides.
        Welnu, tot die - pleonasme-alert - conservatieve moslims behoorde tevens de 21-jarige Abdul Ballout, een Libanese Duitser die een busje huurde waarmee hij op traditionele IS-wijze op de feestende Berlijnse menigte inreed. Resultaat: één dode en 29 gewonden, en een dag later nog een dode erbij wiens lot over het algemeen minder werd betreurd, te weten Abdul zelf nadat hij na een klopjacht door 2000 dienders in een volkstuincomplex was getraceerd.
        En natúúrlijk - ziek, echt doodziek - werd toen niet massaal de grote hedendaagse plaag genaamd fundamentalistische islam aangeklaagd, maar her en der ook extreemrechts (alsof de fundamentalistische islam niet extreemrechts is).
        „De Nederlandse terrorisme-expert en hoogleraar Edwin Bakker vreest dat anti-immigratie- en anti-islamgevoelens de uiterst rechtse AfD in de kaart zullen spelen”, meldde De Volkskrant bijvoorbeeld. Verder weigerden allerlei roomblanke lefties - over cognitieve dissonantie gesproken - Abdul Ballout eveneens als voornaamste schuldige aan te wijzen en werd zijn daad op de sociale media weer onthutsend vaak toegejuicht. De ‘humanistische ex-moslim’ Abd Alfarrah op LinkedIn toonde dat laatste vol afschuw met ontelbare screenshots aan.
        Bovendien werd ons een kijkje gegund in de wereld van de hulpverlenings- c.q. reclasseringsindustrie, die ook in Duitsland veel te veel te vertellen heeft gekregen. De crimineel Abdul Ballout stond allang bekend als een potentiële terrorist en kreeg ook reeds gevangenisstraf opgelegd.  GESPREKENTwee gesprekken volgden, maar aan de derde sessie, waarin zou worden beslist of hij na de ‘Clearing phase’ zou worden toegelaten tot het volledige traject van 26 gesprekken (kassa!), kwam men niet meer toe omdat Abdul Ballout toen gewapend met een machete in een huurbusje stapte.
        Je zult maar de rechter zijn die hiervoor verantwoordelijk is.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Laten wij haar Nel dopen. Goeie naam voor een ha-ie-de-ha-ha, zoals de hulp in de huishouding vroeger bij ons thuis knipogend werd genoemd toen de maatschappelijke mores de functieomschrijving werkster niet meer als aanvaardbaar beschouwde. Bovendien bevat Nel zowel een n als een l, niet onbelangrijk zoals verderop in dit stukje zal blijken, omdat die twee letters gezamenlijk de afkorting voor Nederland vormen.
        Wat moet Nel doen?
        De boel op orde houden, voornamelijk. Het onderhoud voor haar rekening nemen. Verschonen, opruimen, ervoor zorgen dat alles netjes blijft. Voor dat soort dingen plegen wij de ha-ie-de-ha-ha in te huren. Wij betalen Nel daarvoor en gunnen haar daarbij zoveel mogelijk vrijheid, al rekenen wij er wel op dat zij daar geen misbruik van maakt. Stel je bijvoorbeeld eens voor dat zíj op een gegeven ogenblik zelf gaat bepalen hoe iets dient te gebeuren. En dat zij haar oorspronkelijke taak dus verwaarloost.
        Dat is wat er nu in Nederland op grote schaal geschiedt.
        Hoe je het ook wendt of keert, de overheid is onze Nel. Wij zijn er niet voor haar, zij is er voor ons. Wij hebben haar ingehuurd. In ruil voor de forse bedragen die zij van ons ontvangt mogen wij van Nel verlangen dat zij zich dienstbaar tegenover ons opstelt en dat wij er in elk geval op kunnen rekenen dat daarbij aan onze basisbehoeften wordt voldaan.
        Wij kunnen heel veel zelf doen. Maar er zijn nu eenmaal klussen waarover wij met z’n allen hebben afgesproken dat Nel die voor haar rekening neemt. De collectieve klussen, met andere woorden. Het nutswerk, zoals de levering van gas, stroom en water, het onderhoud van onze infrastructuur en het afvalbeheer. Essentiële zaken, die de samenleving bij veronachtzaming ervan kunnen doen vastlopen. Net als bij het laten versloffen van een andere kerntaak van de overheid: de wetshandhaving.
        Dat is wat Nel anno 2026 in ernstige mate doet: de essentiële zaken veronachtzamen. Zij verzaakt haar oerplichten. Zij dreigt de gaslevering in het honderd te laten lopen, heeft de stroomlevering her en der niet meer in de hand, kan niet langer garanderen dat er te allen tijde water uit onze kranen komt, ziet zich inmiddels gedwongen om onmisbare bruggen wegens achterstallig onderhoud te sluiten, laat de straten met name in de grote steden ernstig vervuilen en verwaarloost de wetshandhaving dusdanig, dat er sinds deze week zelfs een stadswijk is - in Rotterdam - die ‘s nachts voor derden moet worden afgesloten.
        En hoe komt dat? Doordat Nel het heft in de loop der jaren met een gigantisch ideologisch bord voor haar kop zelf in handen in heeft genomen. Of het nu over de natuur gaat, het milieu, het klimaat, de (her)inrichting van de maatschappij, de immigratie, de verdeling van ons geld, noem maar op, zij is de baas gaan spelen, wij zijn de ondergeschikten geworden.
        Nel is inmiddels gaan bepalen hoe ons huishouden reilt en zeilt. Zij stelt zich niet meer dienend op, maar bevoogdend, met oogkleppen ter grootte van olifantenoren. Zij lapt haar oorspronkelijke taak daarmee aan haar laars, met alle gevolgen van dien. Als ze mijn ha-ie-de-ha-ha was, vloog ze er onmiddellijk uit, maar helaas heb ik het in dit geval niet alleen voor het zeggen.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Au au, wat voel ik daar nu weer? O ja, natuurlijk: het volgende rukje aan de veters van het EU-korset dat ik als Nederlander verplicht heb moeten aantrekken. Dat ding begint zo langzamerhand behoorlijk te knellen. Al heb ik zo’n vermoeden dat tante Ursula van mening is dat wij nog veel strakker kunnen worden ingesnoerd.
        Hoe lang zal het nog duren voordat onze privacy vooral iets van vroeger was? Er is al veel te doen over de digitale euro die Brussel per se binnen vijf jaar wil invoeren en over de chatcontrol die officieel als doel heeft het online kindermisbruik aan te pakken. Klinkt goed, dat laatste, maar het is onmiskenbaar ook een inbreuk op het briefgeheim en het einde van de end-to-end encryption waarvoor je tevens om legale redenen kunt kiezen. Verder werken ze aan de Digital Identity Wallet, waarmee elke EU-burger zich met gebruikmaking van de smartphone digitaal moet identificeren voordat hij of zij van een dienst van welke aard dan ook gebruik wenst te maken. En wat gebeurt er met díe gegevens?
        Is dat alles? Welnee, er is nog veel meer, waaronder het camerasysteem genaamd ADDW (Advanced Driver Distraction Warning), waarmee elke nieuwe auto met ingang van deze maand in opdracht van de Europese autoriteiten verplicht dient te worden uitgerust.
        Ik citeer EénVandaag: „Het systeem houdt via camera's en infraroodsensoren de bestuurder nauwlettend in de gaten. Kijk je te lang naar een koe in de wei of dwalen je ogen per ongeluk af naar je trillende telefoon? Dan volgt er direct een waarschuwing in de vorm van een geluidssignaal en een flitsend symbool op het dashboard.”
        Nou ja zeg!
        Nog even en dat systeem maakt verbinding met de zipper van je gulp, waarna het reeds na het eerste voorzichtige kopje in je pendek ten gevolge van het feit dat je gedachten even naar het lekkere ding afdwalen dat aan het einde van de rit hunkerend op je zit te wachten, het strenge bevel laat horen subiet de eerste de beste vluchtstrook op te zoeken. Of hebben gedachten van erotische aard achter het stuur soms géén negatieve uitwerking op de verkeersveiligheid? Ik zou daar verhalen over kunnen vertellen, maar dat doe ik lekker niet.
        De EU Erection Eliminator!
        „Jawohl!” hoor ik tante Ursula al roepen.
        Uiteraard hoeven we ons geen zorgen te maken. Dat zeggen ze altijd bij dit soort maatregelen en in dit geval wijzen ze erop dat de gemaakte beelden niet voor andere doeleinden worden gebruikt en evenmin worden opgeslagen. En daar geloof ik dus geen ene jota van.
        Ik herinner mij dat verhaal over hacker Sammy Adoufal, die tijdens een programmeersessie van zijn Chinese DJI-robotstofzuiger ontdekte dat het ingebouwde cameraatje hem toegang verschafte tot 7000 andere DJI-robotstofzuigers in Amerika, China en Europa. Net als waarschijnlijk allerlei Chinese spionnen in Sjanghai kon hij overal live meekijken en -luisteren en zag en hoorde hij daardoor mensen die naakt door hun woning liepen, om maar eens iets te noemen.
        En dat kan hier dan níet mee?
        Ja, dag!
        Laat ik het maar bij een fatsoenlijk voorbeeld houden: zit ik mijn vrouw op de A9 met de nuance die ik mij onder dergelijke omstandigheden heb toegeëigend duidelijk te maken dat ze zich nooit, maar dan ook echt nooit met mijn rijstijl heeft te bemoeien, kijkt en luistert Frau von der Leyen gezellig mee Brussel.
        En ik héb dus al zoiets in mijn auto. 
        Ze noemen ‘m de rijstrookassistent, hij corrigeert mij als hij vaststelt dat mijn auto te veel naar links of rechts afwijkt en ik schrik mij daarbij telkens weer dusdanig te pletter dat de verkeersveiligheid terstond ernstig door mij in gevaar wordt gebracht.
        Maar goed, de rijstrookassistent kun je nog op ‘off’ zetten.
        Tante Ursula niet.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Het is dat ik een oom van mij ooit naar de magnetron in onze keuken heb zien zitten staren terwijl die arme man in de veronderstelling verkeerde dat het ons televisietoestel in de huiskamer was. Dat maakte diepe indruk op mij. Anders was ik nu best even graag een gevalletje Alzheimer Light geweest.
        Het eerste wat je dan kwijt raakt is je kortetermijngeheugen. Geen pretje natuurlijk, maar stel dat ik mij ten gevolge van deze kwaal de Lionel Messi van afgelopen zondag niet meer had kunnen herinneren, ofte wel de capo di tutti capi van de Argentijnse maffiaclan die zich tijdens de WK-finale zo verschrikkelijk misdroeg. En dat ik mij nog wél de briljante Lionel Messi van de voorafgaande kwart eeuw voor de geest kon halen.
        Legde een andere topvoetballer niet ooit een link tussen nadelen en voordelen?
        Nou dan!
        Terug naar die finale. Een Spaanse speler is bij een van de talloze moordaanslagen die Argentinië voor de Spanjolen in petto had aan zijn mond gewond geraakt. Zijn teamgenoot Marc Cucurella probeert dat aan Lionel Messi duidelijk te maken door zijn eigen hand voor een moment naar zijn mond te brengen. En wat doet deze grote Argentijnse vedette, die overigens nagenoeg onzichtbaar was? Goed op de hoogte van de nieuwe FIFA-regel dat spelers die met de hand voor de mond spreken uit het veld moeten worden gestuurd, begint hij om een rode kaart voor Cucurella te bedelen.
        En dat is dan de geniale, onstopbare dribbelaar ook mij zo vaak in vervoering bracht.
        Is het feit dat ik Lionel Messi nu een walgelijke matennaaier noem een gevolg van wat men in de psychologie het ‘recency-effect’ noemt, dat inhoudt dat onze meest recente ervaring met iemand ons oordeel over die persoon onevenredig veel gewicht toekent?
        Of zal dit weer slijten?
        Ik kan het mij nog maar moeilijk voorstellen. Ik blijf het Argentinië van het WK 2026 nog meer dan het Argentinië van het WK 2022 - en dat wil wat zeggen - een zooitje gangsters vinden, inclusief Lionel Messi dus, die hun doel met name tegen Engeland en Spanje vooral middels schandelijke staaltjes intimidatie trachtten te bereiken.
        Dat de Argentijnen geen brekebenen zijn bleek in dit toernooi wanneer ze - tegen Egypte en Engeland - op achterstand kwamen te staan. Maar het waren wél benenbrekers, tegen wie de arbiters lang niet genoeg optraden. De ene smerige overtreding volgde na de andere, zelfs na de wedstrijd nog, zoals de aftermath van de finale liet zien. Waarna dat tuig ook nog eens met de rug naar Spanje ging staan toen dat team als de nieuwe kampioen werd gehuldigd.
        „Het zal tijd kosten om weer zo’n groep te vormen”, jankte coach Lionel Scaloni na afloop (hij barstte werkelijk in tranen uit).
        Welnu, ik heb een tip voor Scaloni als hij inderdaad andermaal met een groep van dat kaliber in zee wenst te gaan: selecteer je nieuwe elftal in de San Juan-gevangenis in de gelijknamige Argentijnse provincie. Die extreem gewelddadige plek wordt ook wel de ‘hogeschool van de misdaad’ genoemd. Jonge criminelen die voor kleine vergrijpen binnenkomen, stromen er als geharde beroepscriminelen uit.
        En benoem Lionel Messi dan tot je assistent.
        De Lionel Messi van afgelopen zondag, bedoel ik. Niet die van de voorafgaande 25 jaar.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Beetje vreemde beeldspraak misschien, gezien de hitte van de afgelopen weken, maar ik gooi ‘m er toch in: ik heb het gevoel dat zelfs het Gaza-gerelateerde nieuws door al dat WK voetbal-gedoe ondergesneeuwd is geraakt.
        En dat terwijl er toch echt nog wel ernstige Israëlische misstanden te melden zijn!
        Weet je wat, ik neem je even mee naar Amsterdam-West, waar men zich net als in alle andere Amsterdamse stadsdelen voorbereidt op de Gay Pride. Wat kan ons het bommen, we zijn toch al van God los, bovendien is een bezoekje aan de Centrale Markthal de moeite waard.
        En waar stuiten we daar op?
        Op een peperbus.
        Peperbussen - officiële naam: transformatorzuil - doen tegenwoordig voornamelijk dienst als reclamepaal en dit exemplaar is volgeplakt met witte affiches die stuk voor stuk van dezelfde tekst en opmaak zijn voorzien. ‘No Pride In Genocide’ staat er in koeienletters op, met daaronder (ik vertaal het uit het Engels): “Isreal (nee, geen typefout, zo schrijven ze het echt) is niet LHGBTQ+-vriendelijk. Het is een apartheidsstaat.” Dááronder is „Homohuwelijk is er illegaal” te lezen en onderin de poster staat: “Waarom zijn onze vijanden welkom bij de Pride Walk en in het Pride Park? Sluit je voor onze blokkade op 25 juli om 11.00 uur bij ons aan op de Dam.”
        Nu kan het zijn dat ik nog enigszins beduusd was van de Argentijnse moordaanslagen tijdens het WK-duel tegen Engeland (dit stuk werd voorafgaand aan de finale, toen het allemaal nog veel erger werd, gepubliceerd): de scheidsrechter had binnen vijf minuten twee keer rood moeten geven (één Engelse speler kreeg zelfs een nekslag) en negeerde ook tal van andere smerige overtredingen van Los Malandras. Toch was ik vermoedelijk vooral onthutst door de tekst op die posters.
        Israël is het enige land in die regio waar de letterbakgemeenschap niets te vrezen heeft. De Gay Pride in Tel Aviv is wereldberoemd en dat het homohuwelijk er illegaal is heeft uitsluitend van doen met het feit dat het huwelijk in Israël geen wettelijke aangelegenheid is, maar een religieuze. Homohuwelijken die buiten Israël zijn gesloten worden wel officieel erkend en geregistreerd, en seculiere Israëliërs en heteroseksuele stellen met twee geloven op één kussen dienen de bezegeling van hun huwelijk óók over de grens te zoeken.
        Wil je weten wat ze in Gaza zelf zoal met LHGBTQ+’ers uithalen?
        Zie je die hoge toren daar?
        Ach, weet je, zoek het op Google op, maar neem wel eerst een diazapammetje.
        Dit is me toch weer een gotspe, en andermaal met steun van Queers for Palestine natuurlijk. Je weet hoe de buitengewoon geestige Canadese publicist Gad Saad, die het buigen van het westen voor de islam als suicidal empathy omschrijft, die club noemt? We kenden Chickens for KFC al, maar hij bedacht Geese for Foie Gras.
        Ik hoop van harte dat deze bespottelijke blokkeeroproep de rijklinkse meisjes die hun hart gezien hun luidruchtige deelnames aan al die demo’s aan de Palestijnse zaak hebben verpand en nu welverdiend high-end zitten te chillen op de Azoren of in Kyoto, niet ineens duidelijk maakt waarmee ze hun tijd in vredesnaam hebben vergooid.
        Zo’n abrupt einde verdient hun strijd nu ook weer niet.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Nog een paar nachtjes slapen en dan is het zover: een WK-loos bestaan waarin mijn vrouw en ik eindelijk weer eens gelijktijdig de koffer in kunnen duiken.
        Sla de lakens maar open, schat, ik kom eraan, zou Harold Robbins nu opgelucht hebben gezegd (hij schreef dat ooit in een voorwoord nadat hij het boek waarin dat was afgedrukt in zelfverkozen eenzaamheid had weten af te ronden).
        Ik slaakte vroeger ook weleens kreten van dat kaliber, maar roep de dekhengst die nog altijd ergens diep in mij sluimert nu maar niet aan. Ik keek zojuist in mijn paspoort en besefte toen dat het niet meer zo gepast is om met zo'n uitspraak op de proppen te komen. Al daar staat wél tegenover dat mijn leven eind vorige eeuw voor eeuwig is beïnvloed door de inspirerende reportage die ik destijds over de legendarische Duke of Lullwater schreef, de dekhengst die tot aan zijn verscheiden op 26-jarige leeftijd elke dag, ondanks zijn plastic knieën, de kunstmerrie naast zijn stal besprong en telkens weer ’een beker vol kreeg’, zoals zijn eigenaar zich trots liet ontvallen.
        Toch houd ik het nu bij de simpele constatering dat wanneer het WK zondag is afgelopen, wij gelukkig ook zijn verlost van dat gemekker over de wedstrijden voor het wereldkampioenschap voetbal - en dat met name over de arbitrage. Ik doe dat in de best wel deprimerende wetenschap dat ook de nieuwsberichten over dat evenement ons in toenemende mate via de socials bereiken. En u weet zo langzamerhand hoe dat gaat: op basis van ons eerdere klik- en kijkgedrag bepalen algoritmes op deze sociale media welke video’s, nieuwsberichten of advertenties wij te zien krijgen.
        Voordeel is dat degenen die weten hoe zoiets werkt er nu tevens van op de hoogte zijn hoe rijklinkse blanke meisjes met jeugdpuistjes zich zo kunnen laten meeslepen door de ’Free Palestine’-beweging. De algoritmes nemen de regie over zodra die types zonder noemenswaardige historische kennis op Instagram of TikTok een of twee bij elkaar gemanipuleerde Gaza-filmpjes hebben bekeken. Het gevolg is dat ze ontelbare van die leugenachtige filmpjes krijgen voorgeschoteld, en gaandeweg raakt hun zicht op de werkelijkheid daarmee volledig vertroebeld.
        En zo gaat dat dus ook met al die video’s, eveneens veelal gemanipuleerd, waarin wordt teruggeblikt op de wedstrijden van het wereldkampioenschap voetbal, waarbij je er soms zelfs niet eens in slaagt om je aan de indruk te onttrekken - en dat is dus ten onrechte - dat geen enkel duel níet door de FIFA is gefixt.
        Mij werden tot nu toe vooral filmpjes, vaak met AI bewerkt, over de wedstrijden van Argentinië opgedrongen, met een negatieve hoofdrol voor Lionel Messi. Maar dat kwam dus ook doordat ik veel van die filmpjes bekéék. Had ik dat niet gedaan en in plaats daarvan bijvoorbeeld voor soortgelijke filmpjes over Spanje gekozen, dan hadden de algoritmes mij overspoeld met een tsunami van beschuldigingen aan het adres van de FIFA over de bevoordeling, via de arbitrage, van Lamine Yamal en zijn teamgenoten, die trouwens wel een legendarische tikkietakkie halve finale tegen de torenhoge favoriet Frankrijk afwerkten.
        Om gek van te worden, inderdaad.
        Wanneer begint trouwens de Eredivisie weer?
        Nee, dán al?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Kunnen we het wel over 050 hebben (D66 in het college), 040 (D66 in het college), 030 (D66 in het college) en 020 (D66 in het college), maar laten we ook 010 niet vergeten (D66 in het college).
        Nee, het is geen toeval dat ik er steeds aan toevoeg dat Deug66 tot de overwegend progressieve partijen behoort die in deze tamelijk beroerd bestuurde gemeentes de dienst uitmaken.
        Het zou een thema kunnen zijn, waarbij bijvoorbeeld de vraag wordt opgeworpen of er een oorzakelijk verband bestaat. Maar in dit geval wil ik er voornamelijk op wijzen dat men bij Dedain66 (wellicht een betere bijnaam) heel goed weet hoe het gemene volk zich behoort te gedragen, maar dat men daarbij vaak vergeet om het goede voorbeeld te geven.
        Toch, Alexander Pechtold? Toch, Frans van Drimmelen ? Toch, Sidney Smeets? Toch, Kajsa Ollongren? Toch, Nathalie van Berkel?
        Hoe zei Jezus het in zijn Bergrede?
        Ook omdat ik zo van het archaïsche taalgebruik van de Statenvertaling houd kies ik voor deze versie, zoals verteld in Mattheüs 7, 3-5: „En wat ziet gij den splinter, die in het oog uws broeders is, maar den balk, die in uw oog is, merkt gij niet? Of, hoe zult gij tot uw broeder zeggen: Laat toe, dat ik den splinter uit uw oog uitdoe; en zie, er is een balk in uw oog? Gij geveinsde! Werp eerst den balk uit uw oog, en dan zult gij bezien, om den splinter uit uws broeders oog uit te doen.”
        Waarom dit vermaarde bijbelse splinterbalkcitaat in een stukje waarin het goddeloze D66 de rode draad is? Omdat zich binnen en rondom die partij in 010 (D66 in het college) een affaire heeft afgespeeld, of eigenlijk nog steeds afspeelt, waarbij een vrouw louter en alleen vanwege haar huidskleur uit de weg werd geruimd. Dat heet racisme als je het mij vraagt. En is racisme niets iets waartegen men met name bij D66 zo hartstochtelijk zegt te vechten?
        Namens D66 was Eva Heijblom officieel voorgedragen als de beoogde wethouder Cultuur en Mobiliteit. Alleen al qua uiterlijk is zij net als haar collega Chantal Zeegers - zij zouden de D66-kar in het Rotterdamse college gezamenlijk trekken - een typische sociaal-liberale bestuurster: aantrekkelijk, hedendaags elitair en roomblank. Precies dat laatste was de reden waarom men in de raad voorafgaande aan haar benoeming begon te morren, waarbij opvallend genoeg ook haar partijgenote Joan Nunnely zich niet onbetuigd liet.
        Was dit wel divers genoeg?
        Verdiende de samenleving geen betere afspiegeling?
        Normaal gesproken is zo’n verkiezing een formaliteit. Nu niet. In de gemeenteraad werd in het diepste geheim een plan bekokstoofd, dat erin resulteerde dat Eva Heijblom tot haar verbijstering - gekatapulteerd vanuit Den Haag, zat zij al klaar om de functie in dankbaarheid te aanvaarden - slechts 21 stemmen kreeg en de niet-gekandideerde (!) Joan Nunnely 23 (waaronder ook D66-stemmen), met als gevolg dat de nieuwe wethouder van Cultuur en Mobiliteit in Rotterdam zogenaamd ook tot haar eigen verrassing een Surinaams/Nederlandse mevrouw werd.
        Weg met dat witte wijf!
        Haar huidskleur deugt niet!
        Ik weet nog steeds niet of ik erom moet huilen of lachen.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Hoe oud zal ik geweest zijn? Een jaar of acht, negen. Het was in elk geval op een zondag, high noon, mijn vader was reeds met zijn maten naar het stadion vertrokken - lees: het café naast het stadion - en mijn moeder achtte het ineens de hoogste tijd om mij aan een cursus seksuele voorlichting te onderwerpen.
        Ik herinner mij dat zij heel voorzichtig formuleerde en dat het bij deze ene keer bleef (ik betrad het liefdespad dientengevolge nagenoeg als autodidact en toch kwam alles goed). Dat de cursus geen vervolg kreeg, kwam vooral doordat ik mijn moeder na een minuut of vijf ongeduldig onderbrak met een vraag die ik van aanmerkelijk groter belang achtte (en die het daarna op de feestjes van mijn ouders tot in lengte van jaren goed bleef doen als anekdote): „Mag ik nu naar de voetbal?”
        Robbie en Koning Voetbal: dát was pas passie.
        En dat is het nog steeds.
        Mijn liefde voor de voetbalsport wordt momenteel, tijdens het WK, behoorlijk op de proef gesteld. Dat is bijvoorbeeld aan de FIFA te danken, die de hydratatiebreaks instelde, zogenaamd in verband met de hoge temperaturen op het veld, maar in werkelijkheid ter bemachtiging van nog meer tv-reclamepoen. Die hitteonderbrekingen vinden namelijk ook bij regenval plaats. Het is een schandelijke knieval voor de commercie en een belediging voor de fans van deze volkssport bij uitstek, die gezien de absurd hoge ticketprijzen toch al met een dikke middelvinger zijn geconfronteerd.
        En toch blijf ik kijken.
        De zaak-Balogun: ook zoiets. Of kan ik beter over de zaak-Trump/Infantino spreken? Hoe dan ook kreeg VS-spits Folarin Balogun een rode kaart die hem verhinderde om aan het volgende duel tegen België deel te nemen. Maar toen belde Donald Trump even met FIFA-baas Gianni Infantino en werd de schorsing zomaar ongedaan gemaakt, een openlijk staaltje corruptie - hoe tekenend: Mr. President maakte er zelf vrolijk melding van - van heb-ik-jou-daar. Van de blufproleet Trump, als golfer niet voor niets een ‘cheater’ en let wel: een liefhebber van het professionele Hulk Hogan-worstelen waarvan de uitslagen vooraf worden bepaald, zijn we over een paar jaar weer af. Maar van Infantino?
        En toch blijf ik kijken.
        Ach, weet u, er zijn zoveel dingen waaraan ik mij ergerde. Het Marokkaans getinte straatgeweld dat met het WK verbonden was uiteraard. En waarom 48 teams? Ik las dat Infantino zelfs al aan een toernooi met 64 landen denkt? Mag het alsjeblieft een tikkie minder megalomaan? Wat verder te denken van het weer veel te ideologische pleidooi van onze sportminister Mirjam Sterk - theologe, godsdienstdocent, gevangenispredikant: dijk van een sportcarrière dus - voor de benoeming van Sarina Wiegman als opvolgster van Ronald Koeman? „De mannelijke bondscoaches kregen het niet voor elkaar”, zei de schat, die er daarmee een ‘Sophie-Straatje’ van maakte: alle witte mannen naar achteren. Woke voor alles en daarom verbaast het mij dat zij niet meteen voor Nikki de Jager pleitte.
        En toch blijf ik kijken.
        Tja, ‘t is voetbal, hè?
        Al blijven de bloemetjes en de bijtjes natuurlijk ook heel mooi.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Mijn eerste impuls was: ik vraag het per e-mail aan de Stopera (bellen is zinloos, je verstaat ze namelijk niet).
        Toen, echter, herinnerde ik mij het digitale antwoord van de Amsterdamse belastingbalie op een eerdere vraag, om precies te zijn over de door ons gewenste actualisering van onze adresgegevens in hun administratie, een handeling die normaal gesproken hooguit vijf minuten in beslag neemt: „Wij proberen uw e-mail binnen zes weken te beantwoorden. Als we meer tijd nodig hebben, laten wij u dat weten.”
        Dit zei de wijze György Konrád ooit: „Alle problemen die ik in mijn leven heb gehad, waren het gevolg van haast en niet van te laat zijn.” Ik had dat ook nu als een waardevolle levensles kunnen opvatten, maar dat lukte mij niet. De paarse krokodil vervloekend, stampvoette ik er ouderwets op los toen dat antwoord zich wederom aan mij opdrong.
        Wat ik wilde weten? De naam van de al dan niet externe instelling, door de afdeling Stadsbeheer van ons geliefde hoofdgehucht ingehuurd, die vorig jaar het Nationaal Monument op de Dam reinigde nadat een palliewappilonische Jodenhater van onbestemde gender het in een schattig rood jurkje met graffiti had besmeurd met teksten als ‘Never again is now’.
        Vergis u niet, lezer, voor het schoonmaken van poreus natuursteen is een specifieke expertise waartoe ook chemische kennis van zaken behoort vereist. De kalkstenen gevels en beelden van zo’n monument kunnen daarnaast slechts met gebruikmaking van specialistische apparatuur zoals stoom- of lagedrukreinigers op exacte temperaturen worden gereinigd. 
        Dat liep dus behoorlijk in de papieren, zou je denken.
        Dit is echter wat het kostte: € 895.
        Dat is tegenwoordig - inclusief wegsleepkosten, maar toch - één keer per ongeluk parkeren op een invalidenplek, zoals ik uit eigen ervaring weet (vandalen hadden het bord toen omgedraaid, waardoor ik het niet bemerkte).
        Hoe dan ook is het een schijntje, voor mij in eerste instantie reden om de Stopera voor te stellen om Stadsbeheer op non-actief te stellen en die instelling voor het schoonmaken van de hele stad in te huren. Dan gebeurt dat óók eindelijk eens, en bovendien voor een fooi. Al vroeg ik mij vervolgens wel iets af: klopt dat bedrag wel?

        De rechter ging daar deze week onvoorwaardelijk vanuit, getuige zijn opvallende vonnis in de zaak tegen de Conchita Wurst onder de palliewappies: schuldig, maar geen straf, let wel: voor de ontering van ons belangrijkste nationale monument. En waarom? Omdat de verdachte de schoonmaakkosten van € 895 reeds had vergoed.
        Ik nam terstond aan dat menige boer die tegen zijn hem beleidsmatig opgedrongen ondergang vecht, er stevig op los vloekte toen het hem gegund werd dit nieuws te vernemen. Met in het achterhoofd ook de heersende opinie binnen de hedendaagse elite aangaande het Gaza-conflict, kon ik toch weer de gedachte niet weerstaan dat rechtspraak en politieke vooringenomenheid niet altíjd twee los van elkaar opererende grootheden zijn.
        Maar wat zegt u dáár nu, mevrouw?
        Dat ze in de Stopera, waar de liefde voor Israël er evenmin vanaf spat, misschien wel een klein factuurtrucje hebben uitgehaald?
        Hoe durft u!
        -
        UPDATE. Lezeres Erna Meijer reageerde als volgt op Facebook: „Ik lees net uw stukje over het factuurtje voor schoonmaken van ons Nationaal Monument op de Dam. In 2007 had ik een klein stukje muur van ons huurhuis wit geschilderd met gewone latex muurverf. U snapt het al, dat mocht niet, ik moest de verf meteen verwijderen, zonder dat deed de woningbouwvereniging het wel. En niet voor 895 euro, nee, voor 1.200 euro. Let wel: in 2007. Meer hoef ik niet te zeggen.”

Ze zeggen dat je er milder op wordt wanneer de klokken in de verte al voor je luiden. Als dat klopt, ben ik de uitzondering die de regel bevestigt.
        Neem de Marokkaanse teringlijers - dixit Hugo Borst - die elke zege van Marokko op het WK Voetbal - en naar later bleek ook de uitschakeling - aangrijpen om het land waar ze nota bene zijn geboren en opgegroeid te terroriseren (waar het niet bij blijft, zoals de Zandvoortse strandexploitanten weten). Ze krijgen hier veel betere maatschappelijke kansen dan hun voorouders in het land waar ze nu zo fanatiek voor juichen, maar dat maakt blijkbaar niets uit.
        Ooit was ik wel enigszins gevoelig voor de argumenten waarmee werd gesteld dat hun wangedrag tevens voortvloeide uit het feit dat ze zich als tweederangsburgers behandeld voelen. Inmiddels denk ik dat je er inderdaad op moet inhakken, zoals Borst voorstelde, en dat de heertjes verder via een zogeheten supersnelrechtprocedure (maximumstraf: één jaar cel) juridisch dienen te worden aangepakt.
        Joehoe, Amsterdamse driehoek! Doe eens stoppen met dat even gemakzuchtige als beschamende de-escalatie-beleid! Het werkt niet, het heeft nog nooit gewerkt en het zal ook in de toekomst niet werken. Zijn er in de Marokkaanse steden soortgelijke problemen? Niet dus. Hoe zou dat nou komen. Ter illustratie citeer ik nu ook een door mij ingekort AT5-bericht, gecomponeerd na de rellen die na de overwinning van Marokko op Canada gestalte kregen in ons geliefde hoofdgehucht.
        „Drie mannen zijn gewond geraakt nadat een motorscooter rond middernacht in botsing kwam met een fatbike op de Slotermeerlaan in Nieuw-West. Het ongeluk gebeurde te midden van de feestvreugde op straat na de overwinning van Marokko op het WK. De politie laat weten dat de motorscooterrijder – een 18-jarige Amsterdammer – uit het ziekenhuis is ontslagen en is aangehouden. Naast dat hij geen rijbewijs had, was de motorscooter waarop hij reed ook nog eens gestolen.”
        Die laatste zin!
        Naast dat hij geen rijbewijs had, was de motorscooter waarop hij reed ook nog eens gestolen…
        Hoe typerend wilt u het hebben, mevrouw de burgemeester?
        Of hij heeft u geen tijd om dit te lezen omdat u toevallig net bezig bent met het invullen van een formulier waarmee de vrijlating van dit gangstertje wordt gelast, of met het schrijven van een complimentje aan de ME-hotemetoot die in de T. verklaarde dat er van hard ingrijpen moet worden afgezien omdat het anders oorlog wordt?
        Ik kan daar gewoon niet meer genuanceerd over doen. Het lukt mij niet langer. Wat mij betreft is het over & uit met het geaai en het gepamper van deze criminelen, want dat zijn het. Zoals ik ook niet direct afwijzend kan reageren op de uiteraard weer veel bekritiseerde suggestie van Mona Keijzer om ook maar eens een keertje met scherp op de benen van die gasten te gaan schieten.
        Wie de wettelijke bevoegdheid heeft om gezag uit te oefenen, zoals Femke Halsema, heeft daarmee het recht en goedbeschouwd ook de plicht om anderen te leiden, gehoorzaamheid te eisen en dwingend op te treden indien er gebeurtenissen plaatsvinden waarmee dat gezag - in dit geval geschiedt dat heel bewust - ernstig wordt ondermijnd.
        Gebruik die mogelijkheden verdomme eens een keer.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Dit stukje komt tot u vanuit een bunker. Met twee meter dikke muren van barietbeton, bijvoorbeeld bestand tegen hoge doses ioniserende straling, staat-ie in mijn achtertuin. Ik heb mezelf er tot het einde der tijden hermetisch in opgesloten.
        Niet dat ik slechts bang ben voor Poetins kernwapens. Ik ben bang voor alles. En dat terwijl deze jongen het bestaan ooit onbevreesd tegemoet trad. „Kom maar op, wereld!” schreeuwde ik, als Bokito roffelend op mijn borst. Nu lijk ik Rosalie wel, het bibberende dwergpoedeltje van buurvrouw Gordijn - den Wezenaere. Ik hoefde maar naar haar te kijken of ze kroop jankend onder het bed. Dat hondje, bedoel ik. Mevrouw Gordijn - den Wezenaere ging dan zelf altijd niet onder, maar op het bed liggen, heel merkwaardig.
        Waar mijn panofobie vandaan komt?
        Moet ik dat echt uitleggen?
        Tip voor Den Haag: roep bij de vorming van het volgende kabinet een Ministerie van Angstzaaien in het leven. Dat wordt me toch een mega-departement, niet te geloven. Alle werkgroepen, platforms, raden, colleges, panels, overlegorganen, projectteams, taskforces, squads, eenheden, denktanks, hubs, klankbordgroepen, comités, fora, allianties en instituten die zich in de loop der jaren in de werelden van de ambtenarij, de wetenschap en het gretig aan de diverse subsidietieten lurkende bedrijfsleven hebben gevormd, kunnen dan onder deze paraplu functioneren. Met de dikke, onleesbare rapporten waarmee die clubs de politiek beleidsmatig plegen te sturen, kan het aanjagen van angst onder het volk daarmee nog beter worden gecoördineerd.
        Wat las ik laatst nou weer? Dat het RIVM, u weet wel: de organisatie die ons zes jaar terug al eens opsloot, voor een polycrisis vreest, oftewel een noodtoestand waarbij meerdere gezondheidsdreigingen tegelijk optreden en elkaar versterken. Uiteraard lagen ook de klimaatverandering en de desinformatie aan die conclusie ten grondslag. Toen ik het vernam zei ik tegen de vertegenwoordigers van het klusbedrijf dat op dat moment mijn bunker aan het bouwen was: doe die muur nog maar een metertje dikker.
        Wat moeten we níet van al die instellingen? We moeten het stijgen van de zeespiegel bestrijden, we moeten de droogte én de wateroverlast (...) aanpakken, we moeten van het gas af maar ook onze electraverbruik beperken, we moeten consuminderen en minder vliegen omdat El Nino anders nóg meer dood en verderf zaait, we moeten minder koeien in onze weilanden, we moeten minder stikstof uitstoten, we moeten vlees en zuivel door bonen en noten vervangen, we moeten zelfredzamer worden en last but not least moeten we onophoudelijk luisteren naar de Gezondheidsraad. Wat eisten ze dáár laatst van ons? Een geheelonthoudersbestaan. Het inspireerde De Volkskrant tot het creëren van deze alles zeggende kop (als opening van de krant!): „Alcohol is niet meer normaal - ook één glas per dag niet.”
        Nou, in mijn geval is het gelukt, hoor.
        Ik zit inmiddels 24 uur per dag als een rietje te trillen in mijn bunker, let wel: níet van een cold turkey, maar als gevolg van de angst die al die instanties mij hebben aangepraat.
        Verzoek aan Eugène Gordijn, zoon van bovengenoemde buurvrouw, die volgens velen overigens een opvallende gelijkenis met mij vertoont: „Breng mij 40 kratten bier, Eus. Gooi de sleutel van de bunker daarna in de sloot. Vaarwel.”

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Tante Ursula tracht de boel namens Europa aan te pakken en hier te lande is een initatief genaamd The Firewall ontwikkeld, dat zich gezien het zuurheidsgehalte van degenen die hun naam eraan verbonden hebben goed zou lenen voor een lichtvoetige satire.
        Neem niet weg dat ze een punt hebben. „Door de extreme marktmacht van Big Tech verliezen we de controle over onze nieuws- en informatievoorziening”, lees ik op de Firewall-site. „De aanhoudende stroom van online nepnieuws, misleiding, haat en onverdraagzaamheid die via hun platforms tot ons komt, splijt de samenleving.”
        Nu zijn er wel meer dingen die de samenleving splijten. Wat te denken van het met name sociaalliberale dédain - over haat en onverdraagzaamheid gesproken - voor andersdenkenden, die veel te snel en gemakzuchtig van de stempels ‘radicaalrechts’ en ‘domrechts’ worden voorzien: ook niet echt verbindend. De criticasters zouden wat vaker in de spiegel kunnen kijken, al is het ontegenzeggelijk een feit dat de algoritmes op de sociale media een schrikbarend toenemende hoeveelheid nepnieuws over ons uitstorten, waarmee op tal van niveaus ernstige manipulatiepogingen worden ondernomen.
        Ik noem een simpel WK-voorbeeld.
        Iran dacht zich door een treffer in de blessuretijd van de wedstrijd tegen Egypte te hebben geplaatst voor de knockout-fase. Maar de VAR greep in. Buitenspel, oordeelde de videoscheidsrechter. Dat was terecht. Wat ontelbare mensen echter niet begrepen was dat de Egyptische keeper op dat moment niet de laatste man tussen de bal en de doellijn was, maar een andere speler van zijn team. Dat maakt voor de buitenspelregel niet uit, maar velen zijn daarvan niet op de hoogte.
        Het resultaat: een tsunami aan woedende tweets die zonneklaar vanuit Iran werden verzonden of aangestuurd, waarbij de FIFA van corruptie werd beschuldigd. De wereldvoetbalbond en de VS wilden gewoon van Iran af, zo stelde men. Het was pure misleiding en het verleidde mij ertoe met deze tweet te reageren: „Het lijkt wel of Iran haar ondergeschikten van het persbureau van Hamas heeft opgedragen om herrie te schoppen over die - terecht! - afgekeurde WK-goal. Er wordt wel heel stevig op los gemanipuleerd.”
        Men deinsde er zelfs niet voor terug om tal van grootheden uit de voetbalsport met grote lappen tekst te ‘citeren’, die zogenaamd óók zeer verontwaardigd waren over het VAR-besluit (en later ook over andere zogenaamd discutabele besluiten). Ik noem er enkele: Zlatan Ibrahimovic, José Mourinho, Alan Shearer, David Beckham.
        Wat bleek telkens als je dat checkte? Dat ze dat domweg niet hadden gezegd. Waarmee de affaire overigens niet was afgelopen, want toen maakte Oostenrijk ook nog eens in de allerlaatste seconde gelijk tegen Algerije, kon Iran het dientengevolge vergeten dat het zich alsnog als een van de acht beste derden uit de groepsfase voor de volgende ronde plaatste en gingen de Perzische remmen helemáál los: afgesproken werk!
        En zo gaat het op talloze terreinen bij die Big Tech-platforms.
        Kom dus maar op met die maatregelen.
        En begin dan eens met het weren, wereldwijd, van alle anoniempjes.

Geen punt maar een komma, zou dat ook voor Oranje gelden? Of moet hier ‘Geen punt maar een komma: zou dat ook voor Oranje gelden?’ worden geschreven, met een dubbele punt in plaats van een komma?
        U bent gewaarschuwd: ik ga weer eens iets uitleggen.
        „Zondag wordt er ook geschreeuwd op de Dam tijdens een ‘solidariteitsdemonstratie met Gaza’ georganiseerd door aan Hamas gelieerde organisaties, Milli Görus en de moskeekoepel FIO”, schreef mijn geweldige collega Nausicaa Marbe in januari vorig jaar. De koepel was zo boos, dat het tot een rechtszaak kwam die tot veler verrassing door die club werd gewonnen. Zelfs het Hof kwam tot de slotsom dat de komma achter ‘organisaties’ onvoldoende duidelijk maakte dat Milli Görus en FIO door Nausicaa niet als ‘aan Hamas gelieerde organisaties’ werden beschouwd.
        Mij lijkt dat laatste nogal wiedes. Er stond immers geen dubbele punt, maar een komma. Maar ja, ik schrijf slechts, net als Nausicaa, voor een gemiddeld lezerspubliek. Althans, die mening is onze gerechtelijke macht toegedaan, getuige deze zin: „Voldoende aannemelijk is dat een aanmerkelijk deel van het gemiddelde lezerspubliek, mede gelet op de verdere inhoud van de tekst, de passage ondanks het gebruik van een komma in plaats van een dubbele punt zo zal lezen dat FIO behoort tot ‘aan Hamas gelieerde organisaties’.”
        Begrijp me niet verkeerd, ik eerbiedig ons rechtssysteem. Ik blijf het echter opmerkelijk vinden dat een rechter zichzelf bevoegd acht zoiets vast te stellen, en dat hij of zij ook nog eens concludeert dat ‘een aanmerkelijk deel’ van dat gemiddelde lezerspubliek niet in staat is dat onderscheid te maken. Met andere woorden: dat veel mensen daar te dom voor zijn. Het zal je maar gezegd worden door een edelachtbare, en nu we toch aan het kommaneuken zijn: ik vind het óók opmerkelijk dat niemand het over het ontbreken van het lidwoord ‘de’ voorafgaande aan ‘aan Hamas gelieerde organisaties, Milli Görus en de moskeekoepel FIO’ heeft. Dan zou het namelijk pas écht andere koek zijn geweest.
        Enfin.
        Geen punt maar een komma, zou dat ook voor Oranje gelden? Daar begon ik deze bijdrage mee, uiteraard met een komma in plaats van een dubbele punt. Ik verwees daarmee naar de excuses van eerst Mark Rutte en onlangs weer van Rob Jetten voor ons slavernijverleden, uitspraken waar ik gezien de consequenties ook al zo weinig van begrijp, maar dat komt natuurlijk doordat ik het nooit verder heb geschopt dan een functie als kantlijnkrabbelaar voor een gemiddeld lezerspubliek.
        Om duidelijk te maken dat de zaak nog niet voorbij was, gebruikten ook zij de frase ‘geen punt maar een komma’. Dat doe ik nu na de dramatische uitschakeling van het Nederlands elftal. Voor Oranje betekent het slechts een komma, daar ben ik van overtuigd. Voor Ronald Koeman betekent het helaas een punt. Ik bedank hem voor de bewezen diensten, al kan ik dat slechts namens het gemiddelde voetbalpubliek doen. Ik wens hem en Bartina veel sterkte toe.
        Kijk, zo kan het ook.
        O nee, sorry.
        Kijk: zo kan het ook.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Rob: Hij moet het in de kringen waarin hij vertoeft ongetwijfeld vaak uitleggen, maar vermoedelijk is hem dat een rotzorg: ik ben bevriend met Martin Koolhoven, op dit moment Neerla…

Rob: Zonder enige twijfel zal het niet onopgemerkt aan ons voorbijgaan, mijnheer Van Amerongen: op 1 juni aanstaande is het honderd jaar geleden dat Marilyn Monroe in Los Angeles he…

Het kan dus domweg niet. Of laat ik het zo zeggen: de kans dat Oymyakon in Oost-Siberië, het koudste dorp op aarde waar het in januari overdag gemiddeld 36 graden vriest, door een hittegolf wordt getroffen is groter (ik wilde eerst schrijven dat de kans dat het gezonde verstand bij Rob Jetten terugkeert groter is, maar je moet altijd iets van een mogelijkheid open houden).
        En toch, hè. En toch hoop ik van ganser harte dat het nationale team van Curaçao na de eerste ronde van het WK Voetbal nog in de strijd zal zijn. Toegegeven, het zou met alle voetbalwetten spotten. Eerste wedstrijd: Duitsland, titelkandidaat. Tweede wedstrijd: Ecuador, in de Zuid-Amerikaanse voorronden beter dan Brazilië. Derde wedstrijd: Ivoorkust, dat vorige week nog van een andere favoriet van het wereldkampioenschap won, te weten Frankrijk.
        Ga er maar aan staan, als de kleinste WK-deelnemer ooit (Curaçao heeft 185.000 inwoners, 0,0022% van de wereldbevolking, het doet mij zomaar denken aan Rob Jettens bijdrage van 28 miljard euro aan de bestrijding van de klimaatverandering). Maar wonderen bestáán, geloof me. Bel het Medisch Bureau van Lourdes (CMIL) maar. Daar hebben ze sinds de negentiende eeuw tot nu toe zeventig onverklaarbare gevallen genoteerd. Botbreuken die binnen in een uur aan elkaar groeien, dat soort dingen. Daar kan dus best een 71ste wonder bij: Curaçao door naar de volgende ronde. Al zou dat het equivalent zijn van de spontane genezing van een verbrijzelde bekkenfractuur.
        Ach, laat me even.
        Ik heb mijn hart nu eenmaal aan Curaçao verpand.
        Ik verbleef er, de afgelopen twee weken. Sterker nog, ik verbleef er in het hotel waar Team Curaçao eveneens vijf dagen logeerde voordat het maandag naar het trainingskamp in Boca Raton (Florida) vertrok. Daar, in Boca Raton, heb ik óók weleens gelogeerd. Met mij liep het toen heel goed af. Ze heette Dolly en toen ik daarover aan onze Curaçaose beachbar in het bijzijn van Dick Advocaat klassiek manosferisch zat te pochen (we go way back, Dickie en ik, ik heb hem zelfs nog uit hoofde van mijn toenmalige functie als een driftige middenvelder zien acteren bij Roda JC), noteerde hij dat toch even in zijn peptalkboekje. Beter iets dan niets, nietwaar. En Dolly had iets.
        Wat een feest, op dat heerlijke Caraïbische eiland. De halve bevolking liep er in het blauw en geel rond en de blijdschap op straat was 24 uur per dag net zo groot als bij ons op die ene dag op 26 juni 1988 in de Amsterdamse grachten nadat we Europees kampioen waren geworden. En wat een leuke gasten, die Curaçaose voetballers. Ze zagen weliswaar bijna allemaal het levenslicht in Nederland, maar hun verbondenheid met het eiland van hun (voor)ouders is groot en als ze ook maar even naast hun schoenen dreigden te gaan lopen greep Dickie succesvol in. En ze dansten de hele dag, met gebruikmaking van hun ghettoblasters.
        Hoe leuk voetbal kan zijn realiseerde ik mij op Curaçao weer.
        Het is inmiddels ernstig met mij gesteld hoor, vergis je niet: ik weet zelfs niet meer welke ploeg ik zou aanmoedigen als Oranje tegen Curaçao zou spelen.
        Nou ja, eigenlijk weet ik het wel.
        Zet ‘m op, Blue Wave!

Wat je als kantlijnkrabbelaar nooit moet doen, indien je voor twee weken met vakantie in de overzeese gebiedsdelen vertoeft: reminders naar jezelf sturen voor wanneer je thuis weer aan de slag gaat.
        Ik deed dat dus wel.
        Grrr.
        Ik heb veel respect voor stukadoors. Laatst vroeg ik aan een van hen hoeveel kilo Knauf hij dagelijks gemiddeld tegen het plafond kwakt. Inclusief water grofweg zo’n 250 kilo, antwoordde hij. „Ze zouden jullie allemaal een lintje moeten geven”, sprak ik vol bewondering. Maar dit is natuurlijk óók zo: een stukadoor die op een strand in Curaçao ligt, houdt zich over het algemeen niet echt bezig met de vraag of hij bij zijn volgende klus roodband, geelband of goldband gaat gebruiken. Die klokt nog een Blue Wave Amstel Bright naar binnen en denkt terecht: na mij de zondvloed.
        Ach, was ik maar zo.

Nu zal het vast wel kloppen dat de T. binnen onze magistratuur niet de meest gelezen krant is. In deze hoog boven ons verheven gelederen prefereert men sinds jaar en dag het dagblad dat naar eigen zeggen Lux et Libertas nastreeft (licht en vrijheid). Gezien de activistische wijze waarop ze daar heden ten dage juist donkerte en onvrijheid propageren is dat behoorlijk achterhaald, maar goed: ieder z’n meug.
        Toch vraag ik de lezer voor alle zekerheid zoveel mogelijk terughoudendheid in acht te nemen bij de verspreiding van waar ik in dit Telegraaf-stukje op wijs. U bent namelijk een wakkere Nederlander met een gezond verstand. Dat kan niet anders, want anders zou u dit niet lezen. Maar stel dat u de inhoud van deze column in uw stamkroeg met een andere wakkere Nederlander met een gezond verstand deelt. Dan wordt het linke boel!
        Op zich zou het begrijpelijk zijn. Ook in de niet-religieuze betekenis van de term zijn mensen van gelijke gezindte sneller geneigd elkaar in vertrouwen te nemen. Het schept ontegenzeggelijk een band, maar helaas kan het niet uitgesloten worden geacht dat uw woorden dan tevens worden opgevangen door een persoon voor wiens oren ze niet zijn bestemd, om maar eens iemand te noemen: de echtgenoot van de nicht van de buurman van de maîtresse van een Nederlandse rechter. Dan zou het zomaar kunnen dat die edelachtbare via via op een idee wordt gebracht.
        Niet verder vertellen, verzoek ik u daarom. Feind hört mit. Wij kunnen niet voorzichtig genoeg zijn, omdat wij er inmiddels drommelsgoed van op de hoogte zijn welke verzachtende omstandigheden rechters tegenwoordig allemaal uit hun hoge hoed toveren voordat zij een oordeel vellen. Op die manier zijn in de loop der jaren talloze vormen van een verminderde toerekeningsvatbaarheid ontstaan, de een nog potsierlijker dan de ander, belichaming van een toonaangevend voorbeeld: de verwarde man.
        Onlangs is er daar in Noorwegen zelfs nog eentje bij verzonnen. Rechter Harald Tore Roaldsen moest de zaak behandelen van de brute verkrachting, in een fietsenstalling in Tromsø, van een dertienjarig Noors meisje door een Syrische migrant. Na ampele overweging veroordeelde hij de dader tot slechts zes maanden celstraf, omdat het IQ van de verkrachter laag was (tussen 64 en 75) en diens cognitieve/mentale ontwikkeling beperkt.
        I kid U not!
        De hufter was volgens die softe Scandinavische hamerzwaaier te dom om de ernst van zijn daad te kunnen overzien!
        Begrijpt u nu waarom ik u met klem verzoek dit onder ons te houden? Als ik de kringen onder de loep neem waarin dit soort delictplegers hier te lande pleegt te bivakkeren, valt mij altijd één ding terstond op, dat ik hier overigens niet nader wens te specificeren omdat juridische procedures, van welke aard dan ook, anno 2026 voor de aangeklaagde danig in de papieren kunnen lopen. Maar we moeten er als Nederlandse bevolking wel mee zien te dealen en daarom wil ik te allen tijde voorkomen dat deze Noorse approach ook tot onze rechtspraak doordringt.
        Dan loopt dat hele zooitje binnen de kortste keren vrij rond!
        Mondje dicht, lezer!

Ah, daar hebben we er weer eentje van de Club van WOB, zoals je GroenLinks/PvdA, of Progressief Nederland, of PRO, of PN, of weet-ik-veel welke naam die partij tegenwoordig heeft, beter zou kunnen noemen.
        WOB staat in dit geval voor Wegkijken, Ontkenning & Bagatellisering en ik heb het over het vooraanstaande lid Mariëlle Vavier, wethouder van… even diep ademhalen… Armoede, Inclusie, Zorg en Internationale Zaken, Voedselstrategie en Stadsdeel Laak te ’s-Gravenhage.
        Als het je bedoeling is om de lezer in je openingsalinea’s te verleiden om de rest van het stuk eveneens tot zich te nemen, is het misschien niet zo handig om zo’n omvangrijk takenpakket meteen in zijn volledigheid op te sommen. Maar in het wel heel bijzondere geval van Mariëlle acht ik het wel degelijk van belang, aangezien zij het plan heeft opgevat om de probleemjongeren die Scheveningen weer eens terroriseren - u kent dat geteisem wel: ze noemen vrienden ’brrroer’ en vrouwen ’hoerrr’ - met gesubsidieerde kickbokslessen in toom te houden.

Dat eenvoud mijn kenmerk is, blijkt ook uit mijn oplossing voor de transproblematiek in de topsport en de daaraan verwante kwestie betreffende het feit dat niet-biologische vrouwen hier en daar nog steeds als vrouw aan topsportevenementen kunnen deelnemen: slechts één open categorie voortaan, waarin het hele zooitje bij elkaar wordt geveegd.
          Nooit gedacht dat ik iets van D66 zou jatten, maar nu eigen ik mij toch voor even hun verkiezingsleus toe: het kan wél. In de paardensport, bijvoorbeeld, doen hengsten, ruinen en merries aan dezelfde wedstrijden mee. Bij de Grand National, ‘s werelds allerzwaarste race, greep de merrie Nickel Coin zelfs een keer de zege, in 1951 weliswaar, waarna geen merrie het haar nog nadeed, maar je kunt niet alles hebben.
          Hoe dan ook, mannen, vrouwen, mannen die beweren dat ze vrouw zijn (andersom komt ook voor, maar in de topsportwereld nooit, hoe zou dát nou toch komen), transgenders, non-binairen, alles op één grote hoop: alleen al uit het feit dat ik daar een voorstander van ben kun je opmaken hoe altruïstisch ik ben ingesteld. De cisgender in mij mag immers nog steeds graag naar vrouwentopsport kijken, met name wanneer Braziliaanse beachvolleybalsters acte de présence geven, of wanneer Lieke Klaver de 400 meter loopt, of wanneer de Ecuadoraanse Anicka Delgado haar baantjes zwemt.
          Stel, mijn voorstel wordt aangenomen. Dan zullen deze oogverblindende vrouwen nooit meer op de Olympische Spelen te zien zijn, en verreweg de meeste andere vrouwen ook niet (alleen in de schietsport houden zij min of meer gelijke tred met mannen). Nooit meer Lieke Klaver, dat is eigenlijk niet te doen. Ik breng dus een groot offer, maar dat moet dan maar. Oneerlijkheid moet in al haar vormen in de topsport vermeden worden en de zoektocht naar het antwoord op de vraag wanneer een topsporter een man is of een vrouw is echt niet zo ingewikkeld.
          Ik herinner mij hoe de Algerijnse boks(t)er Imane Khalif, zo’n twee-keer-per-dag-knippen-en-scheren-type dat overigens een grote gelijkenis met Ali B vertoont, tijdens de laatste spelen in Parijs de ene na de andere vrouw in elkaar beukte. Het was een geslachtschromosomen-dingetje. Normaal gesproken hebben mannen XY en vrouwen XX, maar dankzij een sterk staaltje zwarte humor van Moeder Natuur had Khelif óók XY. Al haar/zijn kenmerken waren mannelijk, behalve in haar/zijn broekje, hoewel zelfs daar twijfels over bestonden.
          Bij het o zo correcte IOC durfden ze uitsluiting van Khelif destijds niet aan, maar daar is inmiddels verandering in gekomen. Beseffende dat de Spelen van 2028 in Los Angeles worden gehouden, in het land dus waar Donald Trump ook zo zijn gedachten over dit thema heeft, heeft het IOC besloten uitsluitend biologische vrouwen aan de vrouwenonderdelen te laten deelnemen: een stap voorwaarts, maar nog niet de reuzenstap die ikzelf, om van het gedonder af te wezen, voor ogen heb.
          Er is trouwens nóg een rigoureuze oplossing, besef ik plots: geen kerels meer.
          Goh, daar zeg ik zoiets.
          Vergeet wat ik hierboven allemaal heb betoogd.
          Denkend aan Key Alves, een Braziliaanse beachvolleybalspeelster, ben ik daar ineens heel erg vóór.

Van mij mag-ie, die autoloze zondag. Op één voorwaarde: dat ik net als dik 52 jaar geleden een ontheffing krijg. Man, wat voelde ik mij oppermachtig destijds, vrijwel in mijn eentje op ‘s heren wegen. Zelfs het beschamende feit dat ik in een Citroën Dyane reed, de übertruttige variant van een Eend, deed daar geen afbreuk aan.
          Waarom kom ik hiermee? Omdat de Kamerleden André Flach en Pieter Grinwis onlangs een motie indienden waarmee voor de herinvoering van de autovrije zondag werd gepleit. Als argument droegen zij aan dat er dankzij de Iran-kwestie brandstofschaarste dreigt. Ik voel mij geroepen hieraan toe te voegen dat de heren respectievelijk de SGP en de ChristenUnie vertegenwoordigen, partijen die ervan uitgaan dat God de wereld in zes dagen schiep en op de zevende dag rustte.

Zo’n oorlog zelf is nog wel te doen. Er gaat doorgaans niet echt een gezelligheidsbevorderende werking vanuit, zoals nu ongetwijfeld in Iran en omgeving merkbaar is. Maar daar staat tegenover dat er op deze planeet nog nooit géén oorlog is gevoerd. Oorlog hoort erbij.
          Waar ik veel meer moeite mee heb is wat er hier te lande telkenmale uit voortvloeit. Neem zaterdagochtend. Ik sta vroeg op, zet het espresso-apparaat aan en open - het eerste van talloze gevalletjes beroepsdeformatie van die dag - mijn telefoon. En daar staat ‘t in koeienletters op mijn schermpje: ‘Israël bombardeert Teheran’ (dat het in innige samenwerking met Amerika geschiedde was toen nog niet bekend).
          Ik krijg subiet de beverik.
          Niet omdat Israël Teheran bombardeert. Dat gebeurt wel vaker, met alsmaar hetzelfde resultaat: in die regio wint David het altíjd van Goliath (ter duiding: Israël is twee keer zo klein als Nederland, Iran is 80 keer zo groot als Israël). Dat is een geruststellende wetenschap, al vraag ik mij wel in toenemende mate af hoe ze er steevast in slagen om voor iedere martelaar 72 maagden op te trommelen. Zelfs in het islamitische paradijs moeten de onbevlekte vrouwtjes op een gegeven moment op zijn. Zo kuis zijn ze nu ook weer niet. Of schakelen ze dan over op deelmaagden? Ik vraag mij nóg iets af, trouwens: staat die beloning je ook te wachten als je pas op 86-jarige leeftijd het Jannah wordt ingebombardeerd, zoals Ali Khamenei? Als ze een half jaartje hadden gewacht was-ie wellicht een natuurlijke dood gestorven, en dus níet als martelaar.
          Wat een mazzelpik, die dolle ajatol!
          Ik hoor het hem roepen, terwijl hij er daarboven op los ontmaagdt: "Lang leve Israël!"
          Goh, waar was ik ook alweer? O ja, dat ik subiet de beverik kreeg van de eerste berichten over de bombardementen in Iran. Ik zal nu onthullen waarom: onmiddellijk drong het besef tot mij door dat wij polderlanders op onze beurt óók kapot zouden worden gebombardeerd, niet met Bunkers Busters, Tomahawk Cruise Missiles en Jericho-raketten, zoals die Iraanse religieuze fascisten, maar met commentaren van deskundologen, onder wie zelfs ook vertegenwoordigers van het journaille. Ze zeggen weleens dat wij vijftien miljoen bondscoaches hebben. Welnu, wij hebben nog meer Midden-Oosten-experts.
          En ja hoor, Rob de Wijk, de morsige man met wallen als rumbonen van Jamin onder zijn ogen, die grote gelijkenissen vertoont met de legendarische dr. Clavan van Van Kooten & De Bie, was niet meer van de kwelbuis weg te slaan. Vijf minuten googelen en ik weet net zoveel als De Wijk, dacht ik voortdurend. En ik dacht hetzelfde na het aanhoren van vele andere kenners, van wie ik in één verklaring, om precies te zijn die van NOS-correpondente Daisy Mohr zondagavond in Beiroet, zelf niet zou hebben aangedurfd. In een bewogen in memoriam, dat zij nog net niet met ‘Sallallahu alaihi wa sal lam’ afsloot, zette zij Ali Khamenei neer als een door en door vriendelijke altruïst die alleen maar zoveel geld aan clubs als Hamas en Hezbollah had geschonken omdat ze zichzelf dan konden beschermen.
          Lief hè?
          Nooit weg, zo’n oorlog.
          Maar bespaar mij de duiders.

Ooit werd Number 10 bewoond door een Bulldog genaamd Winston Churchill en - 24 jaar later - door een Mastiff genaamd Margaret Thatcher. En van wie is het tegenwoordig het huisadres, daar in Downing Street? Een schurftig vuilnisbakkie genaamd Keir Starmer, dat voortdurend de staart tussen z’n poten houdt.
          Ik zag twee filmpjes.
          Nou ja, ik zag er wel meer, waaronder eentje die ik elke dag wel een paar keer bekijk, omdat ik met name dankzij de zotte kuren die deugend Nederland in haar totale paniek aangaande de Iran-kwestie uithaalt, steeds vaker een bevestigend antwoord zoek op de vraag of het leven te midden van dat soort volk nog wel zin heeft. In dat beeldverslag wordt een demo in Amsterdam gevolgd, waarin steun aan het Iraanse verzet en dankbaarheid jegens de VS en Israël wordt uitgesproken. Geen enkele betoger draagt gezichtsbedekkende kleding en de begeleidende dienders krijgen geen ammoniak in hun ogen gespoten, maar bloemen in hun armen gedrukt.
          Indrukwekkend.
          Terug naar Keir Starmer, met gezonde tegenzin.

Rob: Lang geleden, mijnheer Van Amerongen, heel lang geleden, als ik het mij goed herinner hadden de geuzen in mijn geboorteplaats zich nog maar net aan het juk der Spanjolen ontwor…