Rob: Zonder enige twijfel zal het niet onopgemerkt aan ons voorbijgaan, mijnheer Van Amerongen: op 1 juni aanstaande is het honderd jaar geleden dat Marilyn Monroe in Los Angeles het levenslicht zag. Een eeuw Marilyn! Ik zie nu al op tegen de tsunami aan documentaires en publicaties waarmee wij dan zullen worden overspoeld.
        Toegegeven: toen de schoonheid werd uitgedeeld stond zij bepaald niet achteraan. Dat beaamde zelfs Brigitte Bardot nadat de twee grootste sekssymbolen van die tijd elkaar op 29 oktober 1956 hadden ontmoet bij een evenement ter ere van koningin Elizabeth II in het Empire Theatre in Londen, genaamd de Royal Command Performance.
        “Ze heeft een zekere fragiele uitstraling die ik nooit zal vergeten”, zei Brigitte destijds. In werkelijkheid haalde Marilyn Monroe het niet bij BB. Om mijn goede vader maar weer eens te citeren: Norma Jean Baker, zoals Marilyn volgens de burgerlijke stand heette, was er eentje voor door de week, terwijl Brigitte er eentje voor alle dagen was - en dan minstens drie keer per dag.
        Overigens wordt ook wel beweerd dat Marilyns ware naam Norma Jean Mortenson was, naar de man met wie haar moeder Gladys Baker getrouwd was toen Marilyn als resultaat van een buitenechtelijke affaire van Gladys met Charles Stanley Gifford - de biologische vader - het levenslicht zag.
        Marilyn Monroe, die wij ons voor eeuwig als jong en mooi zullen blijven herinneren omdat zij reeds op 5 augustus 1962 zelfmoord pleegde, deed het met een hele rits kerels, onder wie uiteraard John F. Kennedy en diens broer Robert. Om die reden sleep ik Diogenes er even bij, de meest vermaarde vertegenwoordiger van het Cynisme (een filosofische stroming). Toen hij volgens de overlevering op klaarlichte dag met een brandende lantaarn over de druk bezochte markt van Athene liep, zei Diogenes desgevraagd: “Ik zoek een eerlijk mens.” Maak daar “Ik zoek een vrouw die het nog nooit met een Kennedy heeft gedaan” van en u begrijpt wat ik bedoel.
        Maar goed, al zong zij zelf ooit vol overgave ‘My heart belongs to daddy’, hetgeen haar anno nu een uitgebreid onderzoek van een justitieel zedenteam zou hebben opgeleverd, dit staat vast: Marilyn Monroe was een sekssymbool. Dat brengt mij bij de volgende vraag: wie was, in de periode dat u nog diep bezorgd de huisarts belde als u vijf minuten achtereen geen erectie had gehad, eigenlijk uw sekssymbool, mijnheer Van Amerongen?
        Was het Viola Holt? Trea Dobbs? Willy Dobbe? Of toch Fred Emmer of Dick Passchier (in uw geval voel ik mij genoodzaakt deze mogelijkheden eveneens open te houden)? Ik besef dat ik nu namen noem die de gemiddelde Nieuwe Revu-lezer misschien doen afhaken, maar de waarheid dient te worden onthuld.
        Ik ben al zo oud, dat ik zelf aan Mylène Demongeot denk. Googel haar en u zult mij begrijpen. En natuurlijk was er ook Wubbeltien Schonewille, die begin jaren zeventig de bronzen medaille bij een Miss Bourtange-verkiezing veroverde waarbij ik als verslaggever aanwezig was. Laat ik het zo zeggen: aan de hooiberg van haar vader bewaar ik betere herinneringen dan aan de mestvork van haar broer.

Arthur: Je suggereert hier dat ik in mijn puberjaren een stijffie kreeg van Fred Emmer, de eerste nieuwslezer van de NOS met dwerggroei die bovendien in zijn vrije tijd erotische maar niet bepaald fapwaardige verhaaltjes schreef. Emmers alter ego was Irma (vermoedelijk daarom denk jij dat ome Fred van de verkeerde kant was), een vrouw die haar voeg niet met plassen versleet. Integendeel, Irma maakte pompertjes met ene Lieuwe, een ‘oningewijde knaap’, met Renne, een ‘geremde rijinstructeur’, en met Tamils, ‘die tekort komen’. 
        Jij denkt: waarom propt die lilliputter-pornograaf Tamils in zijn schunnige verhaaltjes? Nou, vermoedelijk omdat Tamils tot de eerste lichting asielzoekers behoorden. Ik ben ervan overtuigd dat Emmer’s broodheer, het NOS Journaal, stante pede verschillige en vooral larmoyante reportages maakte over deze arme drommels en dat onze kobold daarom dacht: “Ik laat Irma groepsgewijs uitwonen door die stakkers en dan heb ik mijn deugpunten mooi binnen geharkt.”
        Ik zag de Tamils begin jaren tachtig op de Dam en mijn Surinaamse vrienden (helaas vaak drugsgerelateerde camaraderie) maakten veel grapjes over de opvallende voortanden van de mennekes (denk Theo en Thea). Viola Holt is andere koek want zij is onderdeel van mijn erotische kabinet, dat grotendeels bestaat uit geplastificeerde tijdschriften met blote dames, de veertien Bavaria-kalenders met Tatjana Šimić, een slipje van Xaviera Hollander (z.g.a.n.) en een verdwaalde Playgirl met Ronn Moss (bekend van The Bold and the Beautiful) als centerfold, met het nietje op de kleine Ronn. Ik heb de Playboy met Viola regelmatig ‘bestudeerd’ in mijn jongensledikant, al kan het ook de editie met Willy Dobbe, Ria Valk of Bonny St. Clair zijn geweest. Je zou dus kunnen zeggen dat ik een cougar wanker was, maar dan wel een heterofiele cisgenderman.
        Ik zou bepaald niet opgewonden kunnen raken van een naaktfoto van Dick Passchier, ook al had de NRCV-legende geweldig haar. Ik werd wel botergeil (excusez le mot) van de grote live-spelshows die hij presenteerde, zoals Zeskamp, Spel zonder grenzen, Tweekamp en Stedenspel. Man man man, al die boerenmeisjes in dat kletsnatte acryl!
        Vergeet niet dat ik van de Veluwe kom en dat ik al opgewonden raakte van het gevederde poepertje van Juffrouw Ooievaar in de Fabeltjeskrant. Je begrijpt dat ik in seksuele zin ietwat gedeformeerd ben, maar dat komt door de Tiroler-seksfilms die ik begin jaren zeventig zag in de nachtvoorstelling in Bioscoop Buitenlust.
        Ik was dan altijd omringd door Turkse gastarbeiders, die ver van vrouw en vaderland hun troost zochten in de bioscoop. Het was nogal zompig in Buitenlust, en op een gegeven moment had ik gewoon een regenjas aan, omdat mama anders alle sportvlekken op mijn goeie goed zou zien. Dan kon ik wel piepen dat die niet van mij waren, maar ik mocht helemaal niet in dat voorportaal van de hel komen!
        En daarmee kom ik op de moraal van dit verhaal: het verschil tussen ons twee en de Kennedy’s is dat die nooit hoefden te handkarren want de Marilyn Monroes stonden voor die gasten in de rij. Wij moesten ons behelpen met Mylène Demongeot en Viola Holt, met als gevolg dat op onze catastrofale, respectievelijke huwelijksnachten zou blijken dat het wonder der vleselijke liefde veel meer inhield dan dwangmatig vuistvogelen.

Rob: Het is niet meer te tellen hoe vaak ik u op Zestienhoven  heb opgepikt, mijnheer Van Amerongen. Ik doe dat altijd om als uw chauffeur te fungeren wanneer u er weer eens in geslaagd bent om voor een paar tientjes zo’n losersvlucht vanuit Faro te boeken. Hebben ze in de Algarve eigenlijk geen goede rijschool?
        Eén aankomst op dat Rotterdamse vliegveld staat in mijn geheugen gegrift: die van 24 maart 2016, toen we net een begin hadden gemaakt met de verwezenlijking van een plan dat volgens velen gedoemd was te mislukken, ten eerste wegens te grote karakterologische verschillen, ten tweede omdat ik in de Telegraaf publiceerde en u toen nog in de Volkskrant: het schrijven van het nu al legendarische Grote Foute Jongens Boek deel 1. U stapte monter de hal in met de mededeling: “Zo, Cruijff is ook alweer dood.”
        U had uw mobieltje al die tijd wél geraadpleegd, ik niet. Ik wist uiteraard dat Johan ziek was, maar had er niet op gerekend dat hij zou overlijden. Ook Magere Hein zou hij vast wel zijn wil kunnen opleggen, dacht ik. Helaas bleek zelfs een wederopstanding onmogelijk. Jezus deed dat 40 uur na zijn heengaan, maar El Salvador van Barcelona bleef gewoon dood.
        Ik dacht eraan terug tijdens het kijken naar de prachtige vierdelige NPO-documentaire 'Cruijff', uitgebracht ter gelegenheid van de tiende sterfdag van Johan. Inclusief Danny verleende de hele familie Cruijff haar medewerking, zelfs toen de ontvoeringspoging uit 1978 ter sprake werd gebracht (de reden waarom hij niet naar het WK in Argentinië ging). Ik pinkte menig traantje weg, óók omdat ik beroepsmatig weleens met Johan van doen had gehad.
        Zo bezocht ik op 27 mei 1978 zijn afscheidswedstrijd als speler bij FC Barcelona, toen ik overigens ook ontdekte dat een mens gemakkelijk 36 uur zonder slaap kan. Mits hij regelmatig bijtankt, wel te verstaan, maar dat is op en rondom de Ramblas niet zo’n probleem, zeker wanneer je je in het gezelschap van - toen nog - piepjonge stieren als Sören Lerby en Frank Arnesen bevindt.
        Het duel ging tussen FC Barcelona en Ajax en eindigde in 3-1. Dat was in elk geval veel acceptabeler dan het gevoelloze pak slaag van 0-8 dat Ajax een half jaar later, op 7 november, van Bayern München in het Olympisch Stadion kreeg toen er voor Johan een andere afscheidswedstrijd werd georganiseerd, ditmaal als Ajacied. Daar was ik eveneens bij.
        Ik heb nooit een andere topsporter meegemaakt die zo bewonderenswaardig met zijn fans omging. Bovendien onderging de voetbalsport dankzij Johan een tactische revolutie. Zijn populariteit was zo groot, dat mijn vriend Eddy Terstall zijn meest recente meesterwerk ‘Land van Johan’ doopte. Er zit veel functioneel naakt in die film, té veel zelfs volgens de NPO, die tot verdriet van Eddy scenes wil schrappen. Het is jammer dat we Johan niet meer kunnen vragen wat híj daarvan vindt. In de documentaire vertelde Danny immers dat hij haar na hun eerste avondje uit had gezegd dat zij de volgende keer een minder kort rokje moest aantrekken.
        Johan was een bijzonder kind.

Arthur: Goede man, ik kreeg van onze geliefde hoofdredacteur Danny de nadrukkelijke opdracht om jou, de boomer des vaderlands, in deze briefwisseling te sarren en te pesten en te zuigen omdat de jongere lezers zulks aanspreekt, maar voor deze ene keer zal ik mijn gevoelige kant openbaren. Ook ik zat namelijk te snotteren bij de documentaireserie over Cruijff.
        Nou ben ik best wel een drama queen want ik huilde ook tranen met tuiten tijdens het zien van 'Van straat tot stadion', de briljante documentaire over Gerald Vanenburg uit 1984. Wel jammer dat die scène waarin het hele Vak F, inclusief mijn persoontje, minutenlang “piep piep piep” roept tijdens gepingel van Vaantje, gesneuveld is in de montage. Dat gepiep was de schuld van Johan Cruijff want die had in Voetbal International gezegd dat Vanenburg door dat hoge stemmetje nooit een echte leider kon worden. Johan kreeg daar later spijt van en bood excuses aan, maar de damage was done want zelfs de hooligans van TSV 1860 München, waar Vaantje zijn loopbaan afsloot, bleven hem pesten met zijn castratenstemmetje.
        Ik hield het ook niet droog bij 'Een Echte Ajacied', de aangrijpende film over Rafael van der Vaart en zijn verschrikkelijke jeugd op het woonwagenkamp, en ook bij ‘Sar’ (over Edwin van der Sar) zat ik als een oud wijf te janken, en met name bij de scene waarin hij met zijn vrouw in de keuken aan het legpuzzelen is (ik meen dat het een foto van de Keukenhof was). Of was dat nou in die docu van 2,5 uur van onze vriend Eddy Terstall over Ed de Goeij, ook al zo’n meesterwerk?
        Bij Cruijff moet ik vooral denken aan 24 november 1972, toen hij in Ede de sportzaak van wereldspits Gerdo Hazelhekke (N.E.C., FC Wageningen, De Graafschap en Go Ahead Eagles) opende. Jopie trapte een gesigneerde bal door een papieren deur en met gevaar voor eigen leven wist ik die in een scrimmage des doods te bemachtigen.
        Ik heb die bal nog steeds, en ook de vier peuken van het merk Roxy Dual die Cruijff had uitgetrapt voor het winkeltje van Gerdo. In mijn Cruijff-altaar bewaar ik verder het singletje uit 1969 met het enige liedje dat Cruijff ooit opnam: Oei Oei Oei (Dat Was Me Weer Een Loei). Het is een soort hoempapa-achtige schlager, de tekst is van Peter Koelewijn en Cruijff zingt zo vals als een kraai.
        Wat mij trouwens mateloos irriteerde in die docu over Johan, was die strontvervelende Ruud Gullit. Die heet eigenlijk Dil van achteren, maar dat zorgde voor flauwe woordgrapjes in de kleedkamer. Het leek wel of Ruud Dildo een dozijn joints Amnesia Haze had zitten paffen voorafgaande aan het interview want mijn god, wat zat die gozer te stuiteren en popie te doen. Ik zie nog zijn betraande gezicht toen hij met Feyenoord (met Cruijff) met 8-2 van Ajax had verloren in het Olympisch Stadion, in de stromende regen. Ook dat zit niet in de docuserie, al werd Feijenoord wel kampioen dat seizoen. De ultieme wraak van Jopie!

Rob: Wie duidelijk wenst te maken dat W.F. Hermans de beste schrijver van de laatste driekwart eeuw was, kan daar ontelbare redenen voor opsommen, mijnheer Van Amerongen: zijn onverbiddelijke stijl, zijn diepgang, zijn polemische vermogen, noem maar op. Ik voeg er nog eentje aan toe: zijn weigering om het Boekenbal te bezoeken.
        De grootste van de Grote Drie - de andere twee waren Reve en Mulisch, en met name de laatste ijdeltuit, die wél altijd acte de présence gaf, nam hij graag op de korrel - noemde het Boekenbal een verzameling van ‘elkaar bewierokende middelmatigheden’ en zei ook een keer dat hij geen zin had om ‘het woord op te offeren aan de kwantiteit van de bitterballen’.
        Wat had ik graag zijn commentaar willen horen op de meest recente editie van het Boekenbal, thema: ‘Mijn Generatie’. Peter de Smet (beter bekend als Hendrik Groen, auteur van het Boekenweekgeschenk 'Piaggio'), was een der eregasten. Bovendien verklapte ene Alma Mathijsen dat zij een jaar eerder een wipje in de koninklijke loge had gemaakt en klaagden dit jaar meerdere auteurs dat er zo weinig ruimte was om te dansen. Daar had W.F. wel raad mee geweten.
        Ik ben geen schrijver, collega. Mijn boeken zijn gebundelde columns en als kantlijnkrabbelaar heb ik niets op zo’n Boekenbal te zoeken. En als ik er wél wat te zoeken had, zou ik gegarandeerd een Hermansje doen. Al wil ik wel een kanttekening maken bij W.F.’s opmerking over die ‘elkaar bewierokende middelmatigheden’. De slijmballen bewieroken elkaar namelijk hoofdzakelijk wanneer zij zich in elkaars directe nabijheid bevinden. Buiten gehoorafstand krijgen de beoordelingen vaak een andere lading.
        Er is nog een reden waarom ik het literaire wereldje zo verafschuw: de laffe cancelcultuur die er heerst. Net als in de andere hoeken van de polderlandse kunst-scene moet je het bijvoorbeeld niet wagen om aangaande het Gaza-conflict een Israël-vriendelijk standpunt in te nemen. Dan lig je eruit en daarom krijsen 99 van de 100 Nederlandstalige schrijvers met al het opportunisme dat zij in zich hebben - dat is heel veel - met de Israël-haters mee. Kunt u zich de Zuid-Afrika-affaire rondom W.F. Hermans, die overigens een zwarte vrouw had, nog herinneren (hij negeerde de culturele boycot van dat land door de gemeente Amsterdam)? Er zijn sterke overeenkomsten.
        Nog een voorbeeld? No problem. Zoals ik al eens eerder in onze correpondentie meldde ben ik diep onder de indruk van het boek 'De Bandagist' van Marente de Moor. Mijn enthousiasme werd door veel literatuurcritici gedeeld, inclusief veldheer Jeroen Vullings. Welnu, De Moor gaf een interview aan het Nieuw Israëlietisch Weekblad, waarin zij felle kritiek uitte op de toekenning van de PC Hooft-prijs aan Gaza-activiste Anja Meulenbelt, die de Hamas-terreur van 7 oktober 2023 een dag later reeds rechtvaardigde als legitiem verzet. En wat geschiedde? 'De Bandagist' werd niet op de longlist voor de Libris Literatuurprijs geplaatst. Geen toeval, me dunkt. De eerste vereiste is dus niet dat je goede literatuur schrijft, maar dat je de correcte mening verkondigt.
        Ik kots erop, mijnheer Van Amerongen.

Arthur: Ik las ‘Bangalist’, heer Hoogland. A dirty mind is a joy forever, zeggen de Britten dan. Dit is volgens mij de derde keer dat jij in onze briefwisseling voor de Nieuwe Revu naar juffrouw De Moor verwijst. Doe je dit in opdracht van haar uitgever Mai Spijkers of gewoon uit jouw typisch Noord-Hollandse altruïsme?
        Maar laat ik puntsgewijs op jouw schrijven ingaan. Je hebt het over ene Alma Mathijsen, die een pompertje maakte in de koninklijke loge van de Stadsschouwburg. Welnu, het pluche daar plakt en kleeft nog steeds van de lauwe but van ons aller Prins Hendrik van Mecklenburg-Schwerin (1876–1934), de echtgenoot van koningin Wilhelmina. Henk stond ook wel bekend als Varkensheintje en de lezer van de Nieuwe Revu mag raden waarom.
        Ik verklap het maar vast: de overgrootvader van koning Pils vergreep zich altijd en overal aan het falderappes en het plebs, en bij voorkeur aan doofstomme, gebochelde dienstmeisjes. In de door jou genoemde koninklijke loge moest het personeel van de Stadsschouwburg het oranjebitter voor de prins serveren in lieslaarzen vanwege het ietwat drassige en zompige hoogpolige tapijt.
        Autreutel Alma Mathijsen is vooral bekend van een gruwelijke naaktkalender, met allerlei Amsterdamse hotemetoten en andere onrendabelen en non-valeurs. Ik schat dat Alma’s cupmaat FF is, en al doende doorstaat zij de potloodtest niet bepaald glansrijk. Ik zie nog liever Anja Meulenbelt in een Duitse Scheissemovie!
        Deze literaire verwijzing zal ik even uitleggen: in de epische film 'South Park: Bigger, Longer & Uncut' (1999) ontdekken de kids dat Cartmans moeder meespeelt in een Duitse scat-pornofilm. Ze zien een vrouw die poep eet, en dat blijkt Cartmans moeder te zijn. Cartman confronteert zijn mama later thuis met deze gruwelijke ontdekking: “Mam? Als jij in een Duits 'scheisse'-video had gezeten, dan zou je het me toch vertellen, hè?” Liane: “Tuurlijk, lieverd.” Vervang Liane door Anja, en krijg je nu beeld?
        De laatste keer dat ik het Boekenbal bezocht, behoorde ik tot de entourage van Gerrit Komrij en Jan Cremer. Cremer hield in een hoekje audiëntie en ik stond daar samen met Pieter Waterdrinker en Olaf Koens te slijmen en te bewonderen dat het een aard was. Jan zei toen: jongens, neuken jullie wel genoeg? De goede man was 80!
        Zijn vrouw Babette stond er wat ginnegappend bij, en Pieter Waterdrinker zei: “Jan, ken jij ene Alma Mathijsen? Ze zei dat ze graag een handtekening van mij wilde, op haar bips, in de Koninklijke Loge. Ik ging even kijken en daar stond een rij van 50 man. Met Eus, Kluun, Jan Mulder, Ellie Lust, Suger Lee Hooper, Herman Koch, Tommy Wieringa en Herman Brusselmans voorop.”
        Troostmeisje Mathijsen (ze is inmiddels 50) staat symbool voor de toestand van de Nederlandse literatuur en die van het Boekenbal in het bijzonder: leeghoofdige tiepgeitjes van uitgeverijen, met zaadvragende ogen, klapwiekend van de drank en als bleke worstjes in veel te strakke gehuurde baljurken gepropt, hobbelend en strompelend op naaldhakken.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

In het keiharde besef dat mijn voetbalavonturen zich afspeelden in de tijd dat de bal nog het lederen monster werd genoemd, spelers met afgezakte sokken en met hun shirtje uit hun broek de trage spelverdelers waren van wie de genialiteit in de eerste plaats door henzelf werd herkend, iedereen met ook maar het allereerste begin van een tattoo voor eeuwig uit de kleedkamer werd verbannen en juichen na een doelpunt geen narcistisch statement was maar een epileptische aanval deed vermoeden, ga ik mij ook eens tegen het WK voetbal aan bemoeien.
        Jazeker, opa heeft eveneens wat over de wereldtitelstrijd te melden, met name omdat hij zich tijdens de wedstrijden tot nu toe groen en geel heeft zitten ergeren aan de grootste knieval die men bij de meest beoefende sport ter wereld op het allerhoogste niveau voor de commercie heeft gemaakt: de verplichte hydratatiepauzes na 22 minuten spelen in zowel de eerste als de tweede helft.
        Flikker toch op met die commerciële waanzin, Gianni Infantino!
        In het rapport ‘Pitches in Peril’, opgesteld door Football for the Future en Common Goal, wordt benadrukt dat tien van de zestien WK-stadions in de VS, Mexico en Canada een hoog risico lopen op extreme hittestress, zo las ik ergens toen het toernooi nog moest beginnen. Ik trapte er terstond in. Wat goed dat de FIFA die drinkpauzes na 22 minuten heeft ingevoerd, dacht ik.
        Nu het evenement eindelijk op gang is gekomen zie ik pas de ware bedoeling: ze zijn vooral bedacht om ruimte te creëren voor reclameblokken. Of het nu om American Football gaat, tennis, golf, honkbal of basketbal, bij elk dood spelmoment worden in de VS advertentiespotjes uitgezonden. En zo geschiedde ook tijdens Nederland-Japan in Dallas, waar het buiten inderdaad bloedheet was, maar in het overdekte stadion dankzij de airco slechts 20 graden.
        Waarom dan toch die pauzes?
        Oók natuurlijk omdat hij als voetballer samen met Dennis Bergkamp bij Arsenal triomfen vierde, heb ik Thierry Henry al lief sinds ik hem ken. De sierlijkheid van dat duo! Wow! Tegenwoordig is de Fransman tv-analist, onder andere voor Fox, en nu heeft hij nogmaals mijn hart gestolen met zijn commentaar op de hydratatiepauzes tijdens het duel VS-Paraguay.
        Komt-ie.
        „De vierde official die daar aan de zijlijn stond, arm omhoog, en de scheidsrechter instrueerde om de herstart uit te stellen… niet vanwege een blessure, maar omdat men nog niet klaar was met de reclames. Deze prachtige sport wordt gewurgd door hebzucht. Het is alsof je een symfonie midden in de climax stopt omdat de adverteerders hun jingle willen laten horen. Voetbal veroverde de wereld juist doordat er van die eindeloze time-outs en reclamepauzes werd afgezien. De scheidsrechter leek op een marionet aan touwtjes, bestuurd vanuit een of andere uitzendwagen. Het WK zou de kathedraal van het voetbal moeten zijn. In plaats daarvan veranderen we het in een winkelcentrum met een veld in het midden.”
        Boem!
        En laat Virgil van Dijk er nou ook zo over denken!
        Nog niet alles is verloren.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Dus die ordinairlinkse verkiezingszwendelaar - pleonasme! - heet geen Lahlah, maar Lehleh? Of is het nou Lihlih? Ik ben echt in de war, hoor. Zelf prefereer ik trouwens Loehloeh. Dat doet mij denken aan een zwoele nacht in Constantinopel, al droeg de betrokken dame geen hoofddoekje. Ik licht één tipje van de sluier op: ze droeg helemaal niks en deed alles wat Allah verboden heeft.
        Die mevrouw hield ook niet van André Hazes. Esmah Lahlah, zoals ik de nieuwe Amsterdamse wethouder van Onderwijs toch maar blijf noemen, doet dat wel, al kan ik mij niet voorstellen dat zij het eerste couplet uit Dré’s klassieker ‘Zeg maar niets meer’ de komende jaren letterlijk zal nemen. „Zeg maar niets meer / Ik ga wel weg, als je dat wil / Zeg maar niets meer / Laat me maar gaan, wees nu maar stil”. Zing het!, zullen velen smeken. Maar ik denk dat zij dat alleen nog maar doet als zij ergens burgemeester kan worden.
        En dat wil zij nooit van d’r leven.
        O, wacht!
        Het is overigens volkomen begrijpelijk dat het linkergedeelte van de Amsterdamse gemeenteraad - de overgrote meerderheid dus - het voorstel van Dunk-raadslid Shoehoer Khon, zoals wij ‘Denk-raadslid Sheher Kahn’ horen uit te spreken, om de naam van Esmah Lahlah op correcte wijze uit te spreken, met applaus ontving.
        Stel je toch eens voor dat ze van die radicaalextreemultradomrechtse onderwerpen als het hoofdstedelijke vuil op de straat zouden moeten bespreken. De suggestie alleen al dat zulks in de buurt van het Rosewood aan de Prinsengracht een gemeentelijk ‘bewussie’ is omdat dat toch maar een hotel voor de welgestelden is, klopt wel, maar daar praat je gewoon niet over.
        Wat te denken, bovendien, van die enorme kritiek op de verhoging van de toeristenbelasting naar 20%, op het schrappen van 10.000 extra parkeerplaatsen, op de extra miljoenen voor cultuur in de buitenwijken (whatever that may be), op de structurele gemeentelijke Jodenhaat, op het gebrek aan handhaving van de Syrische asielzoekersterreur bij de binnenstadswinkeliers en op het dwarsbomen van alle pogingen van de middenstand om het hoofd boven water te houden?
        Dan heb je het liever over Lijhlijh!
        Rest mij te vermelden dat ik in het buitenland Hoeklend ben genoemd, Kookland, Goeglend, Ooglân plus nog het een ander, dat men er buiten de Nederlandse grenzen nog nimmer in geslaagd is de namen Johan Cruijff, Steven Berghuis en Joost Luiten op de juiste wijze uit te spreken en dat mijn legendarische collega wijlen Nico van der Zwet Slotenmaker zich om die reden altijd Nico Enzovoorts noemde, hetgeen uiteindelijk Nenzo werd.
        Maakten wij daar een punt van?
        Eeehh… nee.
        We blijven ook hardnekkig Lissabon in plaats van Lisboa zeggen en Florence in plaats van Firenze, en laat ik er dan toch ook maar op wijzen dat het Constantinopel waarover in de eerste alinea werd gerept alweer veel te lang Istanboel heet.
        Maar ik blijf het Constantinopel noemen!
        Lekker christelijk!
        Wat jij, Luhluh?

Wat je als kantlijnkrabbelaar nooit moet doen, indien je voor twee weken met vakantie in de overzeese gebiedsdelen vertoeft: reminders naar jezelf sturen voor wanneer je thuis weer aan de slag gaat.
        Ik deed dat dus wel.
        Grrr.
        Ik heb veel respect voor stukadoors. Laatst vroeg ik aan een van hen hoeveel kilo Knauf hij dagelijks gemiddeld tegen het plafond kwakt. Inclusief water grofweg zo’n 250 kilo, antwoordde hij. „Ze zouden jullie allemaal een lintje moeten geven”, sprak ik vol bewondering. Maar dit is natuurlijk óók zo: een stukadoor die op een strand in Curaçao ligt, houdt zich over het algemeen niet echt bezig met de vraag of hij bij zijn volgende klus roodband, geelband of goldband gaat gebruiken. Die klokt nog een Blue Wave Amstel Bright naar binnen en denkt terecht: na mij de zondvloed.
        Ach, was ik maar zo.
        Ik lag daar eveneens vaak op het strand, te midden van types van alle soorten en maten, die soms een lust voor het oog waren en soms niet, maar ja, dat laatste geldt ook voor molochs zoals moi. Er was in elk geval genoeg te zien en ik maakte veel te weinig gebruik van die mogelijkheid. Ik had namelijk het plan opgevat om mezelf veertien dagen achtereen allerlei wetenswaardigheden over de islam te mailen, zodat ik daar later iets mee kon doen. Die kwam ik dan tegen op X en die stuurde ik vervolgens van mijn Gmail-account naar mijn Telegraaf-account, waar ik ze opsloeg in het mapje ‘Religie van de vrede’.
        Ziet u het voor zich?
        Heupwiegt er in minibikini een kloon van Shanina Shaik voorbij - zie boven- en neem ik via mijn mobieltje de volgende, door twitteraar dr. Maalouf opgetekende uitspraak van een Duitstalige imam in mij op: „Natuurlijk kun je hier in Duitsland niemand stenigen wegens overspel. Dat kan niet. Maar als we een islamitische staat worden, ja, als de islamitische staat er hier is, dan is het de plicht van iedere leider om deze opdrachten van de Koran uit te voeren.”
        En wat te denken van deze, die ook via dr. Maalouf tot mij kwam, als commentaar bij een filmpje waarin te zien was hoe fundamentalistische moslims elektronische apparatuur vernielen: „Ze vernietigen tv's, laptops, antennes en satellieten omdat ze niet bestonden in de tijd van Mohammed. Ondertussen gebruiken ze hun telefoons om het te filmen en online te plaatsen. Stomheid kent geen grenzen.”
        Ik sluit af met een tweet van John Cleese, die het getuige zijn recente kritiek op de islam ook helemaal met deze specifieke vorm van barbarisme heeft gehad. Hij zei het volgende bij een bericht waarin de Britse parlementariër Iqbal Mohamed zich tegen een verbod op huwelijken tussen neven en nichten in het Verenigd Koninkrijk uitsprak: „Zoals Matthew Syed overtuigend heeft betoogd, leidt een huwelijk tussen neven en nichten van de eerste graad tot een corrupte samenleving, omdat het leidt tot wijdverbreid nepotisme.”
        De oude Cleese hield het ditmaal wel héél netjes.
        Shanina Shaik was toen allang uit beeld en ik had dat verdomme niet eens in de smiezen.
        Ik haat mezelf.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Het kan dus domweg niet. Of laat ik het zo zeggen: de kans dat Oymyakon in Oost-Siberië, het koudste dorp op aarde waar het in januari overdag gemiddeld 36 graden vriest, door een hittegolf wordt getroffen is groter (ik wilde eerst schrijven dat de kans dat het gezonde verstand bij Rob Jetten terugkeert groter is, maar je moet altijd iets van een mogelijkheid open houden).
        En toch, hè. En toch hoop ik van ganser harte dat het nationale team van Curaçao na de eerste ronde van het WK Voetbal nog in de strijd zal zijn. Toegegeven, het zou met alle voetbalwetten spotten. Eerste wedstrijd: Duitsland, titelkandidaat. Tweede wedstrijd: Ecuador, in de Zuid-Amerikaanse voorronden beter dan Brazilië. Derde wedstrijd: Ivoorkust, dat vorige week nog van een andere favoriet van het wereldkampioenschap won, te weten Frankrijk.
        Ga er maar aan staan, als de kleinste WK-deelnemer ooit (Curaçao heeft 185.000 inwoners, 0,0022% van de wereldbevolking, het doet mij zomaar denken aan Rob Jettens bijdrage van 28 miljard euro aan de bestrijding van de klimaatverandering). Maar wonderen bestáán, geloof me. Bel het Medisch Bureau van Lourdes (CMIL) maar. Daar hebben ze sinds de negentiende eeuw tot nu toe zeventig onverklaarbare gevallen genoteerd. Botbreuken die binnen in een uur aan elkaar groeien, dat soort dingen. Daar kan dus best een 71ste wonder bij: Curaçao door naar de volgende ronde. Al zou dat het equivalent zijn van de spontane genezing van een verbrijzelde bekkenfractuur.
        Ach, laat me even.
        Ik heb mijn hart nu eenmaal aan Curaçao verpand.
        Ik verbleef er, de afgelopen twee weken. Sterker nog, ik verbleef er in het hotel waar Team Curaçao eveneens vijf dagen logeerde voordat het maandag naar het trainingskamp in Boca Raton (Florida) vertrok. Daar, in Boca Raton, heb ik óók weleens gelogeerd. Met mij liep het toen heel goed af. Ze heette Dolly en toen ik daarover aan onze Curaçaose beachbar in het bijzijn van Dick Advocaat klassiek manosferisch zat te pochen (we go way back, Dick en ik, ik heb hem zelfs nog uit hoofde van mijn toenmalige functie als een driftige middenvelder zien acteren bij Roda JC), noteerde hij dat toch even in zijn peptalkboekje. Beter iets dan niets, nietwaar. En Dolly had iets.
        Wat een feest, op dat heerlijke Caraïbische eiland. De halve bevolking liep er in het blauw en geel rond en de blijdschap op straat was 24 uur per dag net zo groot als bij ons op die ene dag op 26 juni 1988 in de Amsterdamse grachten nadat we Europees kampioen waren geworden. En wat een leuke gasten, die Curaçaose voetballers. Ze zagen weliswaar allemaal het levenslicht in Nederland, maar hun verbondenheid met het eiland van hun (voor)ouders is groot en als ze ook maar even naast hun schoenen dreigden te gaan lopen greep Dicky succesvol in. En ze dansten de hele dag, met gebruikmaking van hun ghettoblasters.
        Hoe leuk voetbal kan zijn realiseerde ik mij op Curaçao weer.
        Het is inmiddels ernstig met mij gesteld hoor, vergis je niet: ik weet zelfs niet meer welke ploeg ik zou aanmoedigen als Oranje tegen Curaçao zou spelen.
        Nou ja, eigenlijk weet ik het wel.
        Zet ‘m op, Blue Wave!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Zo! Is me dat even een statement van het Openbaar Ministerie! En wij maar zeiken dat wij in Nederland helemaal niets aan criminaliteitsbestrijding doen!
        Zo’n geruststellend bericht in de T.: „Het aantal flitspalen in ons land wordt ruimschoots verdubbeld. Van de huidige 650 plekken gaat het naar bijna 1500. Daarmee wil het Openbaar Ministerie de strijd aanbinden met te hard rijdende en appende bestuurders.”
        Hoera!
        Oma kan ‘s avonds laat weer veilig Fikkie uitlaten!
        O ja, zeker, u heeft volkomen gelijk: dit is wederom zo’n stukje waarmee de schrijver in feite de kreet ‘Ga eens boeven vangen!’ slaakt, het cliché dat boze burgers altijd van stal halen wanneer zij weer eens wegens een overschrijding van de maximumsnelheid met slechts een paar kilometer op de bon zijn geslingerd.
        Ik kan er niets tegenin brengen, het thema is inderdaad reeds 8.913.587 keer behandeld en dit is de 8.913.588ste keer. Maar ik schrijf het in volle overtuiging. Ik noteer het voor de 8.913.588ste keer omdat onze hotemetoten er de vorige 8.913.587 keer niets mee hebben gedaan.
        Sterker nog, ik ga óók nog het gedicht ‘Roeping’ citeren, dat Gerard Reve in 1973 schreef. Dat is eveneens reeds ontelbare malen gebeurd, maar het heeft wat mij betreft nog niets aan kracht verloren.
        Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar
        verlamde oude mensen wast, in bed verschoont,
        en eten voert
        zal nooit haar naam vermeld zien.
        Maar elke ongewassen aap die met een bord: dat hij
        vóór dit, of tegen dat is, het verkeer verspert,
        ziet 's avonds reeds zijn smoel op de tee vee.
        Toch goed dat er een God is.
        Denk Reve’s heerlijke ironische stem erbij. Dat maakt het nog mooier en bovendien vind ik het andermaal niet meer dan gepast om dit 53 jaar oude gedicht erbij te slepen omdat de ‘ongewassen aap’ die erin wordt beschreven wat mij betreft staat voor al het onbeschofte XR- en pallietuig dat de maatschappij momenteel ernstig ontwricht, let wel: grotendeels straffeloos.
        „De wet kan regels stellen ter bescherming van de gezondheid, in het belang van het verkeer en ter bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden”, zegt lid 2 van artikel 9 van de Grondwet over de vrijheid van vergadering en betoging waarop die demonstranten zich altijd beroepen. Dat dat lid in dit geval - er zijn ook andere gevallen - zo vaak door onze veel te ideologisch acterende ordehandhavers wordt genegeerd, constateer ik met stijgende verbijstering.
        Waar faalt de handhaving eigenlijk níet in dit land?
        Nou, bij het flitspalenbeleid dus, hoewel daarmee in werkelijkheid natuurlijk niet de strijd met te hard rijdende en appende bestuurders wordt aangebonden, zoals ze ijskoud beweren, maar de strijd met de tekorten in het staatsbudget: in 2025 werden er via de vaste Nederlandse flitspalen 2.709.237 bekeuringen uitgedeeld en leverden alle verkeersboetes de staat bij elkaar opgeteld bijna 923 miljoen euro op. 
        En dat wordt nu dus twee miljard.
        Wist u het zeker, heer Reve, dat er een God was?

De accountantszoon in mij ontwaakte weer eens. Of moet ik de schaatsfanzoon zeggen?
        Die ouwe zat immers niet alleen te ‘balansen’, maar tijdens WK’s en EK’s langebaanschaatsen ook, in zijn luie stoel voor de kwelbuis, met een groot schrijfblok van ruitjespapier op zijn schoot de rondetijden van letterlijk alle deelnemers te noteren, inclusief Ard & Keessie uiteraard. Op die manier kon hij hun verrichtingen via zijn eigen tevoren gecreëerde schema’s direct met elkaar vergelijken.
        „Nee, eikel! Schenk liep twee ronden terug al op Fred Anton Maier in!”
        Dat soort kreten voegde hij de Studio Sport-commentator van dienst dan luidkeels toe, terwijl mijn moeder aan tafel haar hoofd zat te schudden.
Cijfertjes, daar was mijn vader goed in, met zijn priegelige handschrift. Dat heb ik van hem geërfd, zij het niet in boekhoudkundige zin. Ik ben zo’n freak die onmiddellijk aan het rekenen slaat (zonder rekenmachine wel te verstaan, net als pa) zodra ik mij daartoe door de omstandigheden gedwongen voel, bijvoorbeeld wanneer Vitens-hotemetoot Tjeerd Roozendaal bij WNL beweert dat er in Nederland een drinkwatertekort dreigt, na 2030 oplopend tot 8%.
        Of we alvast minder lang willen gaan douchen, vroeg meneer.
        „Huh!?” riep ik. „Wonen wij in de Atacama-woestijn of zo? Daar, in Chili, ben ik een keer geweest, in 2007 om precies te zijn. Het is de droogste zandvlakte ter wereld, met gemiddeld één tot drie millimeter regen per jaar. In het hart ervan is de boel zelfs zo dood dat er geen enkele voedselketen bestaat. Wij wonen in Nederland, man, waar negentien procent van de oppervlakte uit water bestaat.”
        En toen googelde ik, in de wetenschap dat je een volume berekent door de oppervlakte te vermenigvuldigen met de diepte, de afmetingen van het IJsselmeer (zonder Markermeer), waar wij zo’n 40% van ons drinkwater vandaan halen. Het bleek 1.100 vierkante kilometer groot en gemiddeld 4,4 meter diep te zijn. Welnu, 1.100 vierkante kilometer x 4,4 meter is dik 4,8 miljard kubieke meter. Aangezien één kubieke meter voor 1.000 liter water staat, leerde ik dat in het IJsselmeer ruim 4,8 BILJOEN liter water ligt. Ik had er slechts een kwart velletje van mijn grote schrijfblok met ruitjespapier - zo vader, zo zoon - voor nodig.
        En dan dreigt er een tekort?
        Ja hoor, ik weet ook wel dat er ingewikkelde zuiveringsprocedures dienen te worden gevolgd voordat IJsselmeerwater naar de huidige maatstaven schoon genoeg is voor menselijk gebruik. Het water komt er onder andere via onze rivieren binnen, waarin algen, bacteriën en virussen welig tieren, waarin mensen en dieren hebben gepiest en gepoept en waarin zich ook industriële chemicaliën, medicijn- en brandstofresten en left-overs van landbouwbestrijdingsmiddelen bevinden, enzovoorts, et cetera. Er moet dus heel wat gezeefd en gefilterd worden, plus nog het een en ander.
        Maar het werkwoord anticiperen is toch niet voor niets bedacht, meneer Roozendaal?
        Zo, en nu ga ik eens, twee weken lang, heel ander water opzoeken.
        Tot dan.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Omdat ik vijftig jaar voor de T schrijf ontving ik van een jongeman die mij na aan het hart ligt een rode Ganesha met een gewicht van zeker acht kilo, die nu op de vensterbank van mijn werkkamer staat. De zon doet ‘m opgloeien, wat een bijzonder beeld geeft.
        Ganesha is een van de twee zonen van oppergod Shiva en heeft het lichaam van een dikbuikig mens en het hoofd van een olifant. Jaja, u heeft gelijk, ik zou ‘m zelf ook subiet inkoppen: alleen al om die reden is dit een passend cadeau voor mij. Maar er komen toch nog wel een paar dingen bij: Ganesha neemt de hindernissen op je levenspad weg en fungeert bovendien -  met name wanneer hij roodkleurig is, zoals dit fraaie, in Bangkok op de beroemde amulettenmarkt aangeschafte exemplaar - als de beschermheer van de wetenschap, het intellect, het schrift en de kunsten.
        Op meerdere gebieden brengt hij je dus wijsheid bij.
        Is er een goeroe of swami die even voor mij zou willen uitzoeken of het misschien mogelijk is dat zoiets niet onmiddellijk in werking treedt? Ik stel die vraag omdat deze Ganesha nu al drie dagen vanaf mijn vensterbank als mijn beschermheer fungeert, terwijl ik nog steeds net zo weinig van de dingen snap als vroeger.
        Hoe kan een voetballer die zich tijdens de finale om de Afrika Cup zo onsportief gedraagt tegenover de doelman van de tegenpartij - ik bedoel uiteraard PSV’er Ismael Saibari in die beruchte wedstrijd tussen Marokko en Senegal - in Nederland doodleuk worden benoemd tot Voetballer van het Jaar? Heeft zo’n gozert dan geen voorbeeldfunctie? Of hang ik nu weer veel te nadrukkelijk de moraalcolumnist uit?
        Het zijn tevens dergelijke vragen waarop ik ook met die Ganesha op mijn vensterbank maar geen antwoord op kan vinden, net als trouwens op mijn vraag waarom er ter linkerzijde nog nooit, maar dan ook echt nog nooit een reactie op basis van reële argumenten is verstrekt wanneer iemand die niet tot hun biotoop behoort in het zonnetje wordt gezet.
        Ik haast mij te verklaren dat ik hiermee niet op mijn eigen gouden Telegraaf-jubileum doel. Ze doen maar, ik lach erom. Maar ik verwijs wel naar het feit dat de Iraanse Nederlander Keyvan Shahbazi, een keurige, buitengewoon sympathieke en zeer kundige publicist die de verschrikkingen van het Iraanse ayatollahbewind letterlijk aan den lijve heeft moeten ondervinden, woensdag de Pim Fortuyn Prijs kreeg uitgereikt. Ronald Plasterk berichtte daar juichend over en vanuit de linkerhoek wijdde men er toen bijvoorbeeld het volgende commentaar aan, in de vorm van een opmerking bij een afbeelding waarop Shahbazi werd geflankeerd door gerenommeerde schrijvers als Martin Sommer en Afshin Ellian.
        “Een groepsfoto van mensen die het niet ongevaarlijke (extreem)rechtse gedachtegoed een warm hart toedragen, bevolkingsgroepen uitsluiten en dat ook graag ventileren met als gevolg toename van verspreiding van haat & angst en tweedeling in de samenleving”, schreef een medewerker van Vluchtelingenwerk.
        Weet je wie er twaalf jaar lang vrijwilligerswerk voor Vluchtelingenwerk verrichtte?
        Keyvan Shahbazi.
        Hé Ganesha!
        Ja, jij daar op de vensterbank!
        Doe eens wat beter je best!

Het is zwichten voor terreur, zo las ik ergens. Maar dat kan dus helemaal niet. Sharon Dijksma is de 21ste-eeuwse koningin Wilhelmina. En echt niet alleen qua uiterlijk. Zo’n standvastig mens kan domweg niet voor terreur zwichten.
        Churchill noemde Wilhelmina ‘de enige man van het Nederlandse kabinet’. Ofschoon ik besef dat een man in mijn functie in dit manosfeertijdperk op zijn woorden moet passen, noem ik Sharon ‘de enige man van het Utrechtse college’. Dat mens heeft me toch een ballen, niet normaal. Ze is net zo vastberaden, plichtsgetrouw en eigenzinnig als onze stoere voormalige koningin. Ook Sharon is wars van uiterlijk vertoon en regeert met ijzeren discipline
        Waar ik op doel, vraagt u?
        Zucht, dan vertel ik het nog een keer: samen met haar ook al zo kordate loco Linda Voortman, zeg maar haar eigen jonkvrouwe Louise Odilie Prisse (de dame du palais die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Londen Wilhelmina’s steun en toeverlaat was), legde burgemeester Sharon Dijksma van Utrecht vrijdag een krans bij een Nakba-plechtigheid. De pallies herdenken daarbij dat bij de stichting van de staat Israël „750.000 Palestijnen werden verdreven en op de vlucht sloegen”. Ik plaats dat tussen aanhalingstekens omdat daar onder historici om buitengewoon begrijpelijke redenen meningsverschillen over bestaan, maar goed, feit is dat die herdenking ook in Utrecht plaatsvond, om precies te zijn bij het Verzetsmonument op het Domplein.
        Ja, nee, echt, geen grap, ze hadden er het Verzetsmonument voor uitgekozen en voor de gelegenheid hadden ze de kransen die daar nog van de Dodenherdenking van 4 mei lagen maar naar achteren gekwakt, zoveel mogelijk uit het zicht, want dit was veel belangrijker. Sharon legde het verwijt dat deze herdenking niets met lokale politiek van doen heeft ook naast zich neer. Zij wilde „het verdriet en de intense pijn van Palestijnen erkennen”.                                        
        Blijkbaar kon dat nergens beter dan daar.
        Maar waarom dan?
        Ik laat nu even de onvolprezen onderzoeksjournalist Carel Brendel aan het woord, nadat hij al in een serie tweets heeft uitgelegd welke groeperingen het initiatief hebben genomen voor deze herdenking (laat ik er zelf maar alvast aan toevoegen dat Sharon Dijksma vorig jaar dusdanig door dezelfde hufters is belaagd dat zij zichzelf gedwongen zag in haar dienstauto te vluchten): „Samenvattend. In juli 2025 misdraagt de achterban van Utrecht4Palestine and New Neighbours zich bij een raadsdebat, in mei 2026 krijgen beide clubs toestemming voor een kranslegging bij het verzetsmonument en blijkt burgemeester Dijksma zelfs bereid om een krans te leggen.”
        Wordt u daar nou ook zo achterdochtig van?
        En vindt u ook dat de Nederlandse rechtsstaat geen knip voor de neus waard zou zijn als dat niet wordt onderzocht?
        „Wie thans nog gelooft, dat men door onderhandelingen met den overweldiger iets bereiken kan, die dwaalt”, zei koningin Wilhelmina op 14 mei 1940 via de BBC vanuit Londen.
        Geen idee waarom ik dat er nog aan toevoeg.

De kans dat het bestaan van buitenaardse wezens dit jaar nog van officiële zijde wordt bevestigd is van negen naar negentien procent gestegen, begrijp ik uit een nieuwsbericht van Polymarket. Zet je er honderd dollar op in, dan ontvang je 526 dollar als het bewijs voor 1 januari 2027 wordt geleverd.
        Dat zou toch wat zijn zeg. Dat een groep buitenaardse wezens ’s nachts in een Californisch bos landt om planten te verzamelen, ik noem maar iets. Dat een eenheid van de Amerikaanse overheid de landingsplaats ontdekt, waarna die aliens halsoverkop het heelal weer opzoeken. Dat ze daarbij in hun paniek één kleine lotgenoot per ongeluk achterlaten, die diepbedroefd een nabijgelegen buitenwijk intrekt, waar hij wordt aangetroffen door een eenzaam tienjarig jongetje dat hem in zijn slaapkamer verstopt. En dat-ie op een gegeven moment ‘Phone home’ gaat kwelen.
        Ach, ET.
        Vierenveertig jaar geleden - Steven Spielberg maakte zijn klassieker in 1982 - schilderde ik het ontroerende portret van ‘The Extra-Terrestrial’ met gouden verf op een wit t-shirt en vanaf dat moment liep alles tussen mij en het joch dat het shirt vanaf die dag zo vaak mogelijk droeg gesmeerd.
        Nou ja, bijna alles.
        Wel fascinerend natuurlijk, die voorspelling van Polymarket. De kans dat Bulgarije het Songfestival zou winnen was kleiner, laten we dat bijvoorbeeld niet vergeten. Ik kan mij eerlijk gezegd nog steeds niet voorstellen dat het bewijs de komende zeven maanden inderdaad zal worden geleverd, maar wetenschappers hebben wel inmiddels vastgesteld dat bijna elke ster in de Melkweg minstens één planeet heeft. Deze bevinding houdt in dat er alleen al in ons eigen sterrenstelsel miljarden planeten bestaan die vaker dan vroeger gedacht vloeiend water hebben, waarmee zij aan voorwaarde numero 1 voldoen.
        Waar ik zelf ook rekening mee houd is de mogelijkheid dat die buitenaardse wezens, zodra ze onze planeet een bezoek komen brengen, zich helemaal te pletter schrikken. Kijk zelf maar eens naar wat we er de laatste tijd van hebben gebakken. We putten de planeet uit, wat niet alleen tot extreme hitte, tot smeltende ijskappen en tot een stijgende zeespiegel leidt, maar ook tot massale ontbossing en tot ernstige vervuiling van onze oceanen. En dan zijn er ook nog de geopolitieke conflicten die steeds dreigender worden, dankzij leiders van wie de een nog krankzinniger is dan de ander.
        Wat ik zelf zou doen, als buitenaards wezen, wanneer ik dat allemaal zou ontdekken?
        Onmiddellijk rechtsomkeert maken!
        „Phone home en zeg tegen moeder de vrouw dat zij alvast een schaaltje met Reese’s Pieces klaarzet!”
        Ter verduidelijking: Reese's Pieces, kleine snoepjes van pindakaas met een gekleurd suikerlaagje, waren het favoriete snoepgoed van ET.
        Die asteroïde ter grootte van een basketbalveld, genaamd 2026JH2, die maandagavond tussen elf en twaalf uur op slechts 90.000 kilometer afstand en met een snelheid van negen kilometer per seconde langs de aarde denderde?
        Dat was dus geen toeval.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Zwijg, verordonneer ik mezelf vaak, wanneer ik door de neiging word besprongen om te reageren op stukken in andere media.
       Er zijn slechts weinig mensen die meer dan één krant lezen (als ze dat tegenwoordig al doen). Dat soort stukken is daardoor te ‘incrowd’. De ‘nieuwsconsument’ - vreselijk woord - is bovendien maar matig geïnteresseerd in kijkjes in de journalistieke keuken. Om die reden beschouw ik het dagelijkse Mediaforum op Radio 1 ook als overbodig. Bij dat oordeel speelt het stuitende gebrek aan nederigheid bij veel deelnemers trouwens eveneens een rol.
       Ditmaal reageer ik wél, al is er toch een verschil: ik doe het niet op een stuk dat is gepubliceerd, maar dat juist níet is gepubliceerd. Dat wil zeggen: niet overal. De Telegraaf zette het nieuws volop in de schijnwerpers. De Volkskrant maakte er een kort bericht in the middle of nowhere van. Maar de NOS, Trouw en NRC Handelsblad, die de afgelopen 2 ½ jaar sowieso al zeer eenzijdig over Israël rapporteerden, negeerden het.
       Ik stel Walter Duranty aan u voor. Als New York Times-correspondent in Moskou won hij in 1932 de Pulitzer Prijs voor een reeks artikelen over het ‘succes’ van Stalins eerste vijfjarenplan. Later bleek dat hij de hongersnood in Oekraïne (de beruchte Holodomor) bewust had verzwegen. Miljoenen Oekraïners stierven, maar Walter schreef dat er ‘geen feitelijke hongersnood’ was. Hij volgde daarmee de officiële Sovjet-propaganda en dat leverde hem Kremlin-privileges op.
       Werken de 21ste-eeuwse Walter Duranty’s bij de NOS, Trouw en NRC Handelsblad? Ook wanneer duidelijk was dat de Palestijnse propagandamachine op volle toeren draaide en verschillende VN-clubs vooral pallievehikels bleken te zijn, omschreven ze 2 ½ jaar lang elke stinkende Hamas-scheet als een Dior-luchtje en bleven ze de Israëlische interventies in de Gaza-strook in strijd met de waarheid genocide noemen.
       En wat deden ze vorige week met het uiterst zorgvuldige, liefst 300 pagina’s dikke onderzoeksrapport van de Civil Commission on October 7th Crimes by Hamas against Women and Children, een onafhankelijke Israëlische commissie van juridische experts en mensenrechtenadvocaten?
       Ze lieten het onbesproken, ongetwijfeld tot grote vreugde van de schaamteloze Nakba-vereersters Femke Halsema en Sharon Dijksma, die het afgelopen weekeinde op verschillende manieren blijk gaven van een schrikbarend gebrek aan kennis van zaken. En dat terwijl de onverteerbare verschrikkingen van 7 oktober 2023 in dat rapport gedetailleerder en overtuigender dan ooit worden beschreven.
       Het ene na het andere bewijs dat de Hamas-terroristen onmenselijke beulen waren, brute verkrachters en wrede moordenaars die niet terugdeinsden voor de smerigste martelingen, wordt erin geleverd. Als je zegt dat het beestenwerk was, beledig je de beesten. Daarom deden ze er blijkbaar niks mee, bij voornoemde media. Daarom zwegen ze tot nu toe wellicht, als ware Walter Duranty’s. Het beeld dat zij over het Gaza-conflict hadden gecreëerd, mocht kennelijk niet worden verstoord.
       Is het ontkenning?
       Is het cognitieve dissonantie?
       Het is in elk geval een schande.

Wat zie ik nou aan die paal hangen? Word ik potdorie in één keer teruggeslingerd naar de jaren zeventig!
       Ondanks de regen ben ik aan de wandel. Dat zou de lezer ook eens wat vaker moeten proberen. Het is gezond voor lijf en leden en het verfrist de geest, al zou hij (m/v/x) er dan misschien verstandig aan doen om niet voor de locatie te kiezen waar ik nu ben beland.
       Ik loop over het Amsterdamse Frederiksplein, dat dankzij achterstallig gemeentelijk onderhoud, in de breedste zin van het woord, is verworden tot een stadspark waar de groendiensten nog slechts sporadisch actief zijn, waar ratten brutaal tussen het afval snuffelen dat ruw door statiegeldjagers uit de vuilnisbakken is getrokken, waar zwervers c.q. verslaafden ook bij dit slechte weer op de banken overnachten.
       Het is een van mijn vaste routes en als mijn vrouw mij vergezelt schudt zij daar negen van de tien keer als een 21ste-eeuwse Elisabeth van Thüringen haar portemonnee leeg zodra die daklozen haar met hun droevige, veelal Oost-Europese ogen beginnen aan te staren.
       „Tja, de regen, hè?” zeg ik dan tegen de voorbijgangers die daarbij mijn blik vangen.
       „Rain and tears”, zong Demis Roussos 58 jaar terug al met Aphrodite's Child.
       Er worden regelmatig affiches aan de lantaarnpaal vastgeplakt. Meestal zijn het noodkreten van honden- en vooral kattenbezitters, wier huisdieren plotseling foetsie zijn. Nu is het iets anders: „Privé-bezit stinkt. De wooncrisis is het kapitalisme zelf. Vernietig het. Leuker kan het niet.” Het staat er in kapitale letters en het voert mij vrijwel onmiddellijk terug naar de tijden dat ik uit hoofde van een vorige journalistieke functie veel bezoeken bracht aan landen achter het IJzeren Gordijn.

       Daar, in Moskou, Zagreb, Belgrado, Boekarest, Warschau, Oost-Berlijn, Sofia, Tirana, noem maar op, maakte ik óók vaak wandelingen. Wat ik mij daarvan in de eerste plaats herinner waren de gigantische troosteloze betonnen flatgebouwen, waar de overgrote meerderheid van de stedelijke bevolking woonde. Buiten de steden van de communistische landen was privébezit, onder restricties, nog wel toegestaan, maar deze complexen waren zonder uitzondering staatseigendom. Een wooncommissie deelde de woonrechten uit (propiska in de Sovjet Unie) en daarbij telde de loyaliteit van de kandidaten aan de Partij extra mee.
       In 1986 slaagde ik er via via in een afspraak te maken met een stel dat in zo’n gebouw in Oost-Berlijn woonde. Ze heetten mij na mijn binnenkomst via Checkpoint Charlie van harte welkom, maar toen ik in hun flat een serieus gesprek over hun leefomstandigheden wilde beginnen hield de man met zijn ene hand een wijsvinger voor zijn lippen en wees hij met zijn andere wijsvinger naar het plafond.
       Stasi, bedoelde hij.
       Zijn grootse vreugde, later op die dag: dat hij achter het stuur van mijn Opel Kadett mocht plaatsnemen.
       „Lang leve het privébezit”, zeg ik hier op het Frederiksplein tegen een man met een paraplu en een roestbruine labradoedel. „Ondanks alles.”
       Ik heb niet de indruk dat hij mij geheel en al begrijpt.

Aan de telefoon Jan Paternotte, fractievoorzitter van D66 in de Tweede Kamer. Fijn dat u mij te woord wil staan, meneer Paternotte.
       „Ik vind het ook heel fijn om met u te praten.”
       Dat is precies waarover ik het met u wil hebben. ‘In Nederland praten wij met elkaar’, zei u laatst. Het was uw commentaar op de onlusten over de vestiging van een asielzoekerscentrum in Loosdrecht. Wat is uw definitie van met elkaar praten?
       „Nou, wat wij nu aan het doen zijn.”
       Het uitwisselen van gedachten?
       „Dat hoort u mij niet zeggen.”
       Maar dat is toch de essentie van met elkaar praten, meneer Paternotte? Door kritische vragen te stellen, dwingt men elkaar de eigen aannames te onderzoeken, stelde Socrates al. Je moet ook je oor te luisteren kunnen leggen.
       „Hè, wat een flauwe woordspeling dit. Nog even en u gaat ook nog zeggen dat ik een en al oor dien te zijn. Wat kan ik er nou aan doen dat de Schepper mij met twee van die twee spinnakers heeft opgezadeld? Hoe dan ook: vergeet niet dat de Socratische methode alweer bijna 2.500 jaar oud is. Waar staat anno 2026 nog geschreven dat als je met iemand praat, dat je dan ook naar die persoon moet luisteren? U kent Hannah Arendt, mag ik aannemen? Zij zag praten als de hoogste vorm van menselijk handelen. Punt.”
       Iets zegt mij dat u mevrouw Arendt nu nogal selectief citeert, meneer Paternotte. Maar goed, terug naar het heden. De meeste inwoners van Loosdrecht zijn het niet eens met het besluit om asielzoekers in hun woonplaats onder te brengen. En dan heb ik het dus niet over dat geteisem van Identitair Verzet en dat soort clubs, die voor het geweld verantwoordelijk zijn. Ik heb het over de Loosdrechtenaren zelf, die tot de 75% van de Nederlanders behoren die vinden dat er eindelijk eens iets aan de migranteninstroom moet worden gedaan. Er komen nog steeds bijna 1.000 asielzoekers per week Nederland binnen, die hun paspoorten dan vaak hebben verscheurd omdat dat meer verblijfkansen biedt - hoe cynisch wil je het hebben. De boel staat inmiddels serieus op barsten.
       „Daarom staat ons maar één ding te doen: met elkaar praten.”
       Maar is het dan niet vreemd, meneer Paternotte, dat u en uw gelijkgestemden juist nergens over wilden praten toen tijdens de studentenrellen naar aanleiding van het Gaza-conflict de halve UvA door de actievoerders werd gesloopt: schade dik vier miljoen euro, door de samenleving te betalen? En dat u er nog steeds hoofdzakelijk het zwijgen toe doet wanneer Extinction Rebellion weer eens een snelweg, gebouw of spoorlijn bezet? Blijkt daar geen ergerlijke eenzijdige verontwaardiging uit?
       „Daarom is het een goed idee om met elkaar te gaan praten.”
       Je zou ook het beleid kunnen veranderen.
       „Nee, in Nederland praten wij met elkaar.”
       Maar dat doen we nu toch al jaren? Zouden we niet beter eindelijk iets kunnen gaan doen? Geen woorden maar daden, meneer Paternotte!”
       „Sorry, maar nu wordt het mij te extreemrechts.”
       Tuut-tuut-tuut.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Van alle uitspraken die EenVandaag ter omlijsting van een peiling over het Eurovisie Songfestival ontlokte aan zijn Opiniepanel, is met name de volgende een pareltje.
        „Als doorgewinterde fan kijk ik altijd reikhalzend uit naar de finales. Dit jaar voelt het niet goed door de deelname van Israël. Als protest gaan we met onze vriendengroep tijdens de finale een oudere editie terugkijken, uit de tijd dat het Songfestival nog stond voor verbroedering en de uitwisseling van culturen.”
        EenVandaag publiceerde dit citaat in een verhaal waaruit ik concludeerde dat de schrijver zelf, zij het vergeefs, nog enigszins probeerde om de schijn van onpartijdigheid op te houden, maar dat de koppenmaker al ‘From the river to the sea’ krijsend door de straten van Amsterdam pleegt te trekken.
        In de kop werd namelijk gesteld dat vier op de tien Songfestivalliefhebbers niet zullen kijken omdat Israël meedoet, terwijl in het artikel zelf tenminste nog enigszins duidelijk werd gemaakt dat er ook landgenoten zijn die het festijn overslaan omdat de opperdeugers van AVROTROS, zogenaamd om een daad te stellen, geen Nederlandse afvaardiging hebben ingeschreven.
        Laat ik eerst vermelden dat het mij grote moeite kost om mij met volledige uitschakeling van mijn vooroordelen een beeld te vormen van ‘doorgewinterde’ songfestivalfans die als ‘vriendengroep’ naar hun favoriete jaarlijkse evenement zitten te kijken. Ik moet mezelf dus maar weer eens streng toespreken, al kan ik nog steeds de verleiding niet weerstaan om erop te wijzen dat de Griekse beginselen in het Gaza waarmee zij zo solidair zijn een tikkie anders worden beoordeeld dan in het vrije westen.
        Maar goed, het gaat mij nu vooral om die geciteerde uitspraak, en dan in het bijzonder om het gedeelte waarin de lezer wordt ingelicht over het voornemen van de vriendengroep om tijdens de finale een oudere editie terug te gaan kijken, “uit de tijd dat het Songfestival nog stond voor verbroedering en de uitwisseling van culturen.”
        Wannéér stond het Songfestival daar voor?
        Nou, vooral in 1969 als je het mij vraagt, toen vier landen aequo op de eerste plaats eindigden. De winnaars gunden het elkaar van harte, ze waren allemaal even blij, grotere verbroedering en uitwisseling van culturen dan toen is nauwelijks mogelijk. Ga dus naar díe oudere editie kijken, vriendengroep. De volkeren waren hartverwarmend eensgezind en…
        O, wacht even!
        Wie was destijds een van die vier winnaars?
        Lenny Kuhr met ‘De Troubadour’, ofte wel de vrouw die binnenkort naar Israël gaat emigreren omdat ze de Jodenhaat alhier niet langer aankan en tijdens haar afscheidstoernooi door Nederland in verband met haar liefdesverklaringen aan haar nieuwe thuisland over anderhalve week níet welkom zal zijn in het Rosa Spier Huis. Dat is een verzorgingstehuis voor oudere kunstenaars en wetenschappers in Laren, dat nota bene vernoemd is naar een beroemde Joodse harpiste die tijdens de Tweede Wereldoorlog de ultieme antisemitische verschrikkingen moest doorstaan.
        De Nederlandsche Kultuurkamer is in Laren blijkbaar nog steeds actief: Lenny mag er in verband met haar pro-Joodse opvattingen niet optreden.
        Oei!
        Wat is het leven soms toch moeilijk.

Wat mij dan weer interesseert: waarom zou je in vredesnaam bewindspersoon van asielzaken willen worden? Is het ordinaire geldingsdrang? Ben je een supernarcist? Of lijd je aan wat tegenwoordig ook wel het Main Character Syndroom wordt genoemd?
        Ik sluit niet uit dat het ernstiger is. Zo kun je een auto-agressor zijn (een klinische term voor iemand die agressie die eigenlijk voor derden is bedoeld op zichzelf richt). Bovendien bestaan er martelaren van de eigen geest: personen die zichzelf om welke reden dan ook van alles en nog wat de schuld geven en dientengevolge het liefst zoveel mogelijk boete willen doen. En wat natuurlijk eveneens tot de mogelijkheden behoort: je bent een masochist die genot of bevrediging ontleent aan pijn en vernedering.
        Waarom ik het mij afvraag?
        Nou ja, kijk, Bart van den Brink, de huidige CDA-minister van Asiel & Migratie (ja ja, voor het eerst hebben we van doen met een kabinet waarin niet slechts een staatssecretaris verantwoordelijk is voor het asielbeleid, maar een heuse minister, al maakt het tot nu toe qua instroom kein flaus aus), werd laatst geconfronteerd met een vraag over de ontdekking, door deze krant, dat Nederland vergeleken met andere Europese landen verreweg de meeste Palestijnen opvangt die voor een Griekse ‘vluchtroute’ hebben gekozen.
        „Weet u hoe dat komt?” vroegen ze hem.
        En wat antwoordde Bart, die potdorie ook nog eens vice-premier is?
        „Ik heb daar geen verklaring voor en zou het heel graag willen weten.”
        Ja, echt!
        Landgenoten! Ik heet u van harte welkom in Afas Live. Het is geweldig om te kunnen constateren dat de zaal tot en met de laatste plaats is uitverkocht. Dat betekent dat er 6.000 mensen zijn komen opdagen, die ik bij dezen wil vragen of zij hun hand willen opsteken als zij net als Bart van den Brink geen idee hebben waarom die ‘Griekse’ Palestijnen massaal voor Nederland kiezen.
        Huh!?
        Niemand steekt zijn hand op!
        Kunt u mij dat uitleggen, mevrouw op de eerste rij, daar bij het gangpad?
        „Geen probleem, ome Rob. In Griekenland worden vluchtelingen na het verkrijgen van een status aan hun lot overgelaten, terwijl de Nederlandse asielindustrie hen juist optimale ondersteuning biedt. Via de tamtam zijn ze er dondersgoed van op de hoogte gesteld dat ze hier onmiddellijk een integratietraject ingaan en dat ze daarbij van alles gratis en voor niks krijgen toegestopt: geld, kleding, zorg, rechtsbijstand, onderwijs en vanzelfsprekend ook een woning, zodra er eentje vrijkomt waarop een oorspronkelijke inwoner van het land eveneens zijn zinnen heeft gezet, die dan maar gewoon maar weer een paar jaar geduld moet hebben.”
        En dat weet de verantwoordelijke minister echt niet, zoals hij zegt?
        „Natuurlijk weet-ie dat wel, ome Rob. Het was gewoon een leugentje om des kabinets bestwil.”
        Maar aan welke kwaal lijdt Bart van den Brink dan?
        „Die diagnose lijkt mij niet zo moeilijk: pseudologia fantastica.”

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Als we even niet opletten draagt Air France/KLM straks de naam De Gaulle Aviation, Pasteur Aérienne, of Air Jeanne d’Arc. Laten we daarom snel handelen, landgenoten. Die Fransozen zij…

Ook die KLM-stewardess heeft nu negatief getest. Net als de twee andere Nederlanders die hun lot samen met haar in handen van polderlandse virologen hadden gelegd, heeft zij geen Hantavirus maar slechts een griepje onder de leden.
        Voor een korte wijle overwoog ik de ode die ooit op deze plek aan de KLM-kuit werd gebracht wegens paniekschopperij ongedaan te maken. Ik had mij destijds tot die lofzang laten inspireren omdat ik dienaangaande, in de loop van mijn reizigersjaren, een ware fetisj had ontwikkeld, en vroeg mij af of-ie nog wel gepast was.
        Met name wanneer de stevige, typisch Hollandse, in een onverwoestbare panty verpakte kuiten van de trolley-dolly waren gecombineerd met een kloeke derrière, alsmede met kordate donkerblauwe pumps met halfhoge blokhakken aan de bijbehorende voeten, gingen mijn cisgenderologische fantasieën voortdurend met mij aan de loop (ik geef schoorvoetend toe dat een zweepje daarbij soms de revue passeerde). Ik wiĺde dat van mij af schrijven en zette die liefdesverklaring daarom op papier.
        KLM-stewardessen waren toch van die stoere wijven?
        En nu dit!
        Na ampele overweging besloot ik echter toch achter de ode te blijven staan, in de eerste plaats ter vermijding van de beschuldiging dat ik boter op mijn hoofd heb. In zijn vermaarde toneelstuk ‘Le Malade Imaginaire’ beschrijft Molière hoe de hoofdpersoon op zoek naar aandacht zijn hele leven rond niet-bestaande ziektes inricht. Zo erg is het nu ook weer niet met mij gesteld, maar een lichte neiging tot hypochondrie is mij niet vreemd.
        Ik herinner mij de vlucht die ik in februari 2020 van Lanzarote naar Schiphol maakte, niet met KLM maar met Transavia (met Transavia-kuiten heb ik gek genoeg veel minder). Een week later zou de corona-pandemie wat Nederland betreft officieel beginnen toen een 56-jarige man uit Loon op Zand die in Lombardije was geweest, getroffen door het virus werd gehospitaliseerd. In dat toestel zat de helft van de passagiers toen reeds danig te hoesten en te proesten, mind you: zonder mondkapjes. In toenemende mate werd ik overvallen door de gedachte dat ik met haastige spoed voorbereidingen op mijn teraardebestelling diende te treffen.
        Nou ja, we weten allemaal nog wel wat er nadien geschiedde. Er vielen wereldwijd miljoenen doden, we bleven beleidsmatig in de mist varen (dixit Mark Rutte), de maatschappij ging meerdere malen op slot, degenen die zich niet lieten vaccineren voelden zich gediscrimineerd - en voelen zich dat al scheldend en tierend nog steeds - en virologen kwamen lijnrecht tegenover elkaar te staan.
        Dat laatste dreigde nu weer, dankzij het onheil op de Hondius.
        „Deskundigen verklaren dat het Hantavirus niet van mens op mens overdraagbaar is”, meldde de radionieuwsdienst eerst.
        „Deskundigen verklaren dat het Hantavirus wel van mens op mens overdraagbaar is”, meldde de radionieuwsdienst toen.
        Waarna de paniek alom uitbrak.
        En nu verdwijnt dat Ushuaiaanse rattenvirus misschien wel vanzelf.
        Voorlopig vlieg ik uitsluitend nog met Ethiopian Airlines.

Nou zat ik daar dus een beetje over te peinzen, over dat jaarlijkse gedoe in de eerste week van mei bedoel ik. En toen riep ik het zomaar ineens: „Eureka!”
        No worries, dit verhaal zal niet zo eindigen als de legende over Archimedes van Syracuse, die deze uitroep als eerste deed nadat het hem was opgevallen dat er water over de rand stroomde wanneer hij in een volgelopen bad stapte. Plots drong toen namelijk het besef tot hem door dat het volume van het verplaatste water gelijk was aan het volume van het ondergedompelde deel van zijn lichaam.
        En toen riep-ie het, die dekselse Griekse uitvinder en wiskundige: „Eureka, de opwaartse kracht die een voorwerp in een vloeistof ondervindt, is gelijk aan het gewicht van de verplaatste vloeistof!” De Wet van Archimedes was geboren, waarna de goede man al jubelend poedelnaakt over straat ging lopen, waar ik vanaf zal zien. Er zijn al veel te veel mannen jaloers op mij, en heus niet alleen omdat ik een bloedmooie vrouw heb.
        Goed, laten wij eerst eens op een rijtje zetten wat zich tegenwoordig in de eerste week van mei allemaal afspeelt: 1 mei Dag van de Arbeid (niet dat de arbeider er nog toe doet voor links, maar goed), 4 mei Dodenherdenking, 5 mei Bevrijdingsdag, 6 mei Pim Fortuyn-herdenking. Persoonlijk zou ik daar ook nog 3 mei tussen kunnen zetten, wanneer bij ons thuis de jaarlijkse herdenking plaatsvindt van het feit dat bovengenoemde bloedmooie vrouw op die datum het levenslicht zag („Wanneer komt de volgende?” vroeg meneer pastoor niet lang daarna, waarop mijn schoonmoeder antwoordde met: „Maria had er toch ook maar eentje?”). Maar daar zie ik om altruïstische redenen vanaf. Bovendien wees een lezer met bijbelkennis mij er na de publicatie van dit stuk in de T. streng op dat Maria meer zonen had.
        Waarom riep ik ‘Eureka!’?
        Omdat het volgens mij een geniaal idee is om dan gelijk maar de hele eerste week van mei met feest- en herdenkingsdagen te vullen. Dan zijn we, net als God toen hij de wereld schiep, in zeven dagen van het gelazer af.
Mag ik aannemen dat ik niet de enige ben die het helemaal gehad heeft met het Jodenhatende palliegeteisem dat de dag van de Dodenherdenking steeds weer hyperagressief opeist, zelfs tijdens die heilige twee minuten stilte, zogenaamd om de aandacht te vestigen op de slachtoffers van een genocide die helemaal geen genocide is? Mijn voorstel: geef die wappies 2 mei. Hebben zij hun eigen dag en kunnen wij gezellig gaan klaverjassen.
        Dan volgt 3 mei, de dag die volgens mij bij uitstek geschikt is voor het Suikerfeest. Krijgen de islamieten ook eindelijk de nationale vrije dag waar zij al zo lang om zeuren, terwijl ikzelf rustig de verjaardag van mijn wederhelft kan vieren. Het vereist enige religieuze aanpassingen, maar zoals wij allen weten is dat volk de inschikkelijkheid zelve, dus dat komt wel goed, net als met mijn idee aangaande Hemelvaartsdag, Tweede Paas- en Tweede Pinksterdag, feestdagen waarvoor het maatschappelijk verkeer elders in de wereld minder vaak wordt stilgelegd. Die vieren we dan in één keer op 7 mei.
        1 tot en met 7 mei helemaal gevuld!
        En verder geen gezeur!
        Ome Rob, voor al uw oplossingen.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Ah, daar hebben we er weer eentje van de Club van WOB, zoals je GroenLinks/PvdA, of Progressief Nederland, of PRO, of PN, of weet-ik-veel welke naam die partij tegenwoordig heeft, beter zou kunnen noemen.
        WOB staat in dit geval voor Wegkijken, Ontkenning & Bagatellisering en ik heb het over het vooraanstaande lid Mariëlle Vavier, wethouder van… even diep ademhalen… Armoede, Inclusie, Zorg en Internationale Zaken, Voedselstrategie en Stadsdeel Laak te ’s-Gravenhage.
        Als het je bedoeling is om de lezer in je openingsalinea’s te verleiden om de rest van het stuk eveneens tot zich te nemen, is het misschien niet zo handig om zo’n omvangrijk takenpakket meteen in zijn volledigheid op te sommen. Maar in het wel heel bijzondere geval van Mariëlle acht ik het wel degelijk van belang, aangezien zij het plan heeft opgevat om de probleemjongeren die Scheveningen weer eens terroriseren - u kent dat geteisem wel: ze noemen vrienden ’brrroer’ en vrouwen ’hoerrr’ - met gesubsidieerde kickbokslessen in toom te houden.
        Dan hoort de lezer, vind ik, wel onmiddellijk te weten wat zo’n mens allemaal uitvreet.
        „Die jongens moeten hun energie toch ergens kwijt”, verklaarde mevrouw Vavier bovendien.
        Nu ondervindt onze Mariëlle binnen de Club van WOB natuurlijk wel behoorlijk stevige concurrentie van de huidige burgermoeder van ons geliefde hoofdgehucht, die vorig jaar, als luid bejubelde Zomergast bij de VPRO, al eens verklaarde dat zij in de eerste plaats respect in zich voelde opborrelen toen zij een jongen met een wapperende Palestijnse vlag op een scootertje door Amsterdam zag rondrijden.
        „Wow, hij is bezig met de wereld, hij had ook thuis kunnen gaan zitten gamen”, zei Femke toen. En maandag deed zij zelfs nog een verwoede en geslaagde poging om dat te overtreffen door de bekladding met rode verf, inclusief de toevoeging ’genocide’, van het Monument op de Dam, uitgerekend op de nacht voor de Dodenherdenking, te becommentariëren met: „Dit is geen protest, maar vernielzucht.”
        Let wel, deze gênante ontkenning van de ideologische basis van die wandaad uitte zij niet alleen als eerste burger, maar ook als afgestudeerd criminologe. Blijkbaar had zij tijdens die studie even niet opgelet toen het onderwerp ’Preventie’ werd behandeld. Anders had zij het oorlogsmonument gezien de bedreigingen die al waren geuit de nacht voor de jaarlijkse plechtigheid vast wél laten bewaken.
        Hoe zou Mariëlle Vavier erop hebben gereageerd?
        Dacht zij misschien: „Jeetje, hoe kom ik hier nog overheen? Door te verklaren dat het bij nader inzien wellicht een beter idee is om die jongens met het oog op hun toekomst geen gesubsidieerde kickbokslessen te laten volgen, maar gesubsidieerde schietlessen, of anders een gesubsidieerde cursus plofkraakbommen plaatsen?”
        Weet je wat, ik geef voor één keer, met een diepe buiging, ruimte aan antropoloog Teun Voeten, die als volgt op het idee reageerde: „Als ze hun energie kwijt moeten, waarom laat je ze dan niet bij de boer het land omspitten?”

Nu zal het vast wel kloppen dat de T. binnen onze magistratuur niet de meest gelezen krant is. In deze hoog boven ons verheven gelederen prefereert men sinds jaar en dag het dagblad dat naar eigen zeggen Lux et Libertas nastreeft (licht en vrijheid). Gezien de activistische wijze waarop ze daar heden ten dage juist donkerte en onvrijheid propageren is dat behoorlijk achterhaald, maar goed: ieder z’n meug.
        Toch vraag ik de lezer voor alle zekerheid zoveel mogelijk terughoudendheid in acht te nemen bij de verspreiding van waar ik in dit Telegraaf-stukje op wijs. U bent namelijk een wakkere Nederlander met een gezond verstand. Dat kan niet anders, want anders zou u dit niet lezen. Maar stel dat u de inhoud van deze column in uw stamkroeg met een andere wakkere Nederlander met een gezond verstand deelt. Dan wordt het linke boel!
        Op zich zou het begrijpelijk zijn. Ook in de niet-religieuze betekenis van de term zijn mensen van gelijke gezindte sneller geneigd elkaar in vertrouwen te nemen. Het schept ontegenzeggelijk een band, maar helaas kan het niet uitgesloten worden geacht dat uw woorden dan tevens worden opgevangen door een persoon voor wiens oren ze niet zijn bestemd, om maar eens iemand te noemen: de echtgenoot van de nicht van de buurman van de maîtresse van een Nederlandse rechter. Dan zou het zomaar kunnen dat die edelachtbare via via op een idee wordt gebracht.
        Niet verder vertellen, verzoek ik u daarom. Feind hört mit. Wij kunnen niet voorzichtig genoeg zijn, omdat wij er inmiddels drommelsgoed van op de hoogte zijn welke verzachtende omstandigheden rechters tegenwoordig allemaal uit hun hoge hoed toveren voordat zij een oordeel vellen. Op die manier zijn in de loop der jaren talloze vormen van een verminderde toerekeningsvatbaarheid ontstaan, de een nog potsierlijker dan de ander, belichaming van een toonaangevend voorbeeld: de verwarde man.
        Onlangs is er daar in Noorwegen zelfs nog eentje bij verzonnen. Rechter Harald Tore Roaldsen moest de zaak behandelen van de brute verkrachting, in een fietsenstalling in Tromsø, van een dertienjarig Noors meisje door een Syrische migrant. Na ampele overweging veroordeelde hij de dader tot slechts zes maanden celstraf, omdat het IQ van de verkrachter laag was (tussen 64 en 75) en diens cognitieve/mentale ontwikkeling beperkt.
        I kid U not!
        De hufter was volgens die softe Scandinavische hamerzwaaier te dom om de ernst van zijn daad te kunnen overzien!
        Begrijpt u nu waarom ik u met klem verzoek dit onder ons te houden? Als ik de kringen onder de loep neem waarin dit soort delictplegers hier te lande pleegt te bivakkeren, valt mij altijd één ding terstond op, dat ik hier overigens niet nader wens te specificeren omdat juridische procedures, van welke aard dan ook, anno 2026 voor de aangeklaagde danig in de papieren kunnen lopen. Maar we moeten er als Nederlandse bevolking wel mee zien te dealen en daarom wil ik te allen tijde voorkomen dat deze Noorse approach ook tot onze rechtspraak doordringt.
        Dan loopt dat hele zooitje binnen de kortste keren vrij rond!
        Mondje dicht, lezer!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Het eerste waaraan ik denk zodra dat ene nieuwsbericht mij heeft bereikt: vrolijke kinderen o…

Van alle verwerpelijke neigingen die ik heb - Haben Sie eine Stunde? - is de hang naar bevestiging van mijn vooroordelen misschien wel de meeste hardnekkige.
          Ik heb hier a…

Nu het zoveelste staaltje politiek wanbeleid ervoor heeft gezorgd dat het overbelaste stroomnet Groot-Utrecht wellicht voor meerdere jaren voor nieuwe gebruikers wordt afgesloten, h…

Waar ik maar niet verlost van raak, is de vraag hóe minister-president Rob Jetten er ’alles aan heeft gedaan om tot een andere uitslag te komen’, zoals hij desgevraagd letterlijk be…

Ja, luister eens, er stroomt nu eenmaal puur Alkmaarsch bloed door mijn aad’ren, als gevolg van een samensmelting tussen een pure Alkmaarsche man en een pure Alkmaarsche vrouw, waar…

Cortés is een cartoonist, die onder andere voor GeenStijl werkt. Een verdomd goeie, als je het mij vraagt, ofschoon daar binnen de groepsconformistische deugpronkbubbel waar veel co…

Note to self: voordat je ‘s avonds laat je bedlampje uit klikt voortaan geen filmpjes meer op je telefoon bekijken.
          O zeker, er zitten vaak schattige filmpjes bij. Zo krijg ik regelmatig video’s voorgeschoteld waarop te zien is hoe babyolifanten door dappere Afrikaanse lokalen met behulp van een takelwagen uit de modder worden getrokken waarin zij vast zijn komen te zitten.
          Vooral wanneer de matriarch van de kudde waartoe het jonge beest behoort al trompetterend haar dankbaarheid jegens de redders betuigt, ontroeren die beelden mij bovenmatig. Ik likete deze filmpjes daarom in den beginne veelvuldig. Het resultaat is dat de algoritmes mij er nu bijkans mee doodgooien, zoals zij dat ook doen met de heerlijke gesprekken die de Amerikaans/Iraanse komiek Max Amini met zijn publiek voert. Ik bekijk ze allemaal van het begin tot het einde, waardoor TikTok en Instagram ze telkens weer voorrang verlenen zodra ik heb ingelogd.
          Kijk, dan is het niet zo moeilijk om snel en tevreden de slaap te vatten.
          Helaas, echter, bestaan er ook andere filmpjes, waarvan ik er dinsdagavond twee voor mijn kokosnoot kreeg die het tegendeel bewerkstelligden.
          Ik had ze natuurlijk meteen moeten weg klikken, maar deed dat niet, eigenlijk omdat ik mijn ogen niet kon geloven. Ik bleef mij dientengevolge maar rusteloos omdraaien in mijn bed, en toen de slaap dan eindelijk vat op mij had gekregen leek het wel alsof de REM-fase per direct intrad. Een van de kenmerken daarvan is dat je hersenactiviteit bijna net zo hoog is als wanneer je wakker bent. Wat getoond werd bleef mij maar bezighouden en deed mij zelfs wanhopig afvragen waar het heen moet met dit land.
          Het eerste filmpje toonde twee gassies op een fatbike in Brunssum. Ik zou nu een gedetailleerde beschrijving van ze kunnen geven, maar volgens GroenLinks Amsterdam werkt dat veel te stigmatiserend. Daar zie ik dus maar vanaf. Hoe dan ook poseerden ze trots, hetgeen mij helemáál van afgrijzen vervulde. Want wat deed het jeugdige duo? Zo snel mogelijk fietsend - en dat is heel snel met zo’n half gemotoriseerd onding - een teckel aan een touwtje achter zich aan slepen. Ik neem aan dat ik niet hoef te verduidelijken wat dat voor zo’n vermoedelijk voor eeuwig getraumatiseerd hondje inhoudt.
          Het tweede filmpje werd op het Smaragdplein in Utrecht geschoten en toonde een hevig brandende rolstoel. Hij bleek tot een bedelaar zonder benen te behoren, die tegelijkertijd in brand was gestoken, maar al door een omstander was weggesleept. De man - hij werd later met ernstige verwondingen in het ziekenhuis opgenomen - had ruzie gekregen met twee andere mannen, die openbare verbranding van hun invalide opponent kennelijk als de enige juiste manier beschouwden om hem van repliek te dienen (overigens werden zij in tegenstelling tot de twee jongens op die fatbike wél gearresteerd).
          Dat angstaanjagende gebrek aan empathie, in beide gevallen!
          Weet u wanneer ik óók zo slecht slaap?
          Als ik door pessimisme word overvallen.

Mannen van Nederland! We hebben er dankzij Elon Musk eindelijk weer eens een goeie smoes bij!
          Ik weet natuurlijk niet hoe jullie echtgenotes in elkaar steken, maar die van mij lijkt soms precies op Bette Milder in The Rose.
          Bette speelt in deze op het leven van Janis Joplin gebaseerde film zangeres Mary Rose Foster en roept op een gegeven moment: „En als je man dan eindelijk thuiskomt, om een of vier 's ochtends… met een adem van whisky en met de geur van een andere vrouw om zich heen… zeg je dan: ‘Oh, lieverd, ik open meteen mijn benen voor je’, of zeg je: ‘Pak je koffers, schoft! Ik zet mijn serveerstersmutsje op en trek mijn chique hoge hakken aan. Ik ga op zoek naar een echte man, een ware man, een man die van me houdt’!”
          Grote overeenkomsten, qua reacties. En niet verder vertellen: de laatste tijd begon ik mijn vrouw op die momenten steeds beter te begrijpen. Het besef dat de houdbaarheidsdatum van mijn smoezen was verlopen was zelfs tot mij doorgedrongen. Sorry schat, ik moest overwerken. Sorry schat, ze waren de A9 aan het asfalteren. Sorry schat, ik was mijn sleutels kwijt. Sorry schat, er was een wisselstoring. Sorry schat, de accu van mijn telefoon was leeg. Ik kwam gewoon niet meer met dat soort stoffige leugens weg. Mijn wederhelft tuinde er niet langer in en daarom ga ik nu als de wiedeweerga een Tesla aanschaffen.
          U heeft het toch wel vernomen, mag ik aannemen?
          Nederland is sinds 10 april het eerste Europese land waar de geavanceerde versie van Tesla's FSD-rijsysteem (Full Self-Driving) officieel door de RDW is toegestaan, let wel: in gansch het land en zowel binnen als buiten de bebouwde kom. De bestuurder hoeft helemaal nergens meer zelf te rijden en kan dat dus gewoon aan zijn boordcomputer overlaten, al moet hij voorlopig nog wel op de bestuurdersstoel blijven zitten en is hij wanneer er iets misgaat juridisch aansprakelijk.
          Maar laten we wel wezen: het opent wél perspectieven voor de momenten dat je verleidingen, van welke soort dan ook ,weer eens niet hebt kunnen weerstaan, met een veel te late thuiskomst als resultaat.
          Sorry schat, maar wat denk je dat er is gebeurd? Ik geef die Model X van mij onmiddellijk na kantoortijd de opdracht dat hij mij als de wiedeweerga naar huis moet rijden omdat ik zo vreselijk naar mijn lieve vrouwtje aan de Noord-Hollandse kust verlang. En wat doet-ie vervolgens? Hij zet zomaar koers naar Slenaken in Zuid-Limburg. Wat ik ook probeerde, dat koleresysteem was niet meer te resetten. Die auto karde maar door en als ik mijn mede-weggebruikers bij het inhalen met wilde armgebaren duidelijk trachtte te maken dat er iets mis was, zwaaiden ze alleen maar vrolijk terug. En toen ik eindelijk in Slenaken was gearriveerd, moest ik ‘m ook nog eens een half uur opladen. Zo erg!
          Durf dan, als digibetische vrouw, je serveerstersmutsje nog maar eens op te zetten.
          Het is trouwens ook een gouden kans voor IS als er weer eens op een mensenmassa moet worden ingereden.
          Of is het dan een verwarde auto?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

En ik maar schateren, over die nieuwe Schijf van Vijf. Wat zeg ik? Proesten was het. Lachen, gieren, brullen. Ik rolde zelfs schuddebuikend over de grond, totdat plots het besef tot…