Rob: Nu het aardse bestaan zich de afgelopen zomer heeft gemanifesteerd als een premortaal hellevuur, mijnheer Van Amerongen, vraag ik mij af of dat leventje van u daar in de Algarve in die periode nog een beetje te doen was. De hitte was hier in de lage landen al nauwelijks te harden.
        Dat laatste is overigens met name uw schuld, krijsten de rijkeluiskinderen van Extinction Rebellion voordat ze zich voor een nieuw A12-plakseizoen earthy boho-chic gingen opladen op Mykonos. U bleef namelijk maar heen en weer vliegen tussen Faro en Eindhoven, waarmee u op schandelijke wijze bijdroeg aan de klimaatverandering.
        Als ik u was zou ik ‘m behoorlijk knijpen, want in de gereformeerde kringen waarin u bent opgegroeid is de hel geen vagevuur waarin de ziel gewoon even een reinigingsbeurtje krijgt voordat-ie naar de hemel wordt geforward. Indien je van het houtje bent is dat vaak het geval, maar voor gelovigen van uw persuasie is het de plek waar de goddelijke rechtvaardigheid definitief wordt voltrokken. U zult na uw overlijden voor eeuwig in het duivelse vuur geworpen worden, en laten we eerlijk zijn: na al die malle fratsen van u valt dat te billijken.
        Troost u met de gedachte, waarde collega, dat de zomer van 2026 er een voorproefje van was. Neem Saint-Tropez. Tot voor enkele jaren - het huis dat ik dan altijd huurde is helaas niet meer beschikbaar - placht ik daar tijdens mijn vakanties in de Haut Var regelmatig een dagje te verkeren. Dat was weliswaar een heel gedoe. Wilde je deze mondaine badplaats per se per automobiel bereiken, dan stond je urenlang in de file op de D98A. Zag je daar vanaf, dan was je gedwongen je wagen in Sainte-Maxime te parkeren en aan boord van een Bateau Vert de Golf van Saint-Tropez over te steken. Ik had het er echter allemaal voor over omdat de markt gezellig was en omdat je er wel héél lekker kon lunchen.
        Zou ik er tegenwoordig nog heen gaan? Ik betwijfel het. Een temperatuur van veertig graden is in Saint-Tropez het nieuwe normaal, zo begrijp ik uit de berichten. Bovendien stond de omringende natuur steeds in brand en had het er dus angstaanjagend veel weg van de poel van vuur en zwavel en de eeuwige gloed waarover in het Evangelie van Mattheüs wordt gesproken. 
        En daar komen nog twee dingen bij. De horeca is voor de gewone man inmiddels echt niet meer te betalen (voorwaarde bij een lunchreservering voor vier personen in sommige VIP-zaken: er moet minimaal € 1500 worden gespendeerd) en het stadje is nu helemáál een verzamelplaats voor celebs geworden.
        Vroeger had je er slechts Brigitte Bardot. Nu kuiert de hele reutemeteut er rond: niet alleen types als George en Amal Clooney en Kate Moss, maar ook ontelbare hedendaagse influencers van wie de beroemdheid mij als oude witte man totaal is ontgaan. Steeds meer lokalen beklagen zich erover dat het Zuid-Franse karakter van Saint-Trop is verdwenen.
        Weet u welke Europeanen ik dit jaar veel vaker dan vroeger op het strand van Egmond aan Zee tegenkwam, mijnheer Van Amerongen?
        Fransozen.
        Ik bedoel maar.

Arthur: Wat grappig dat je over Saint-Tropez begint, boomer. Ik was daar voor het laatst in 1977 en toen was het al verworden tot een 'trou perdu': een verloren gat. Nadat ik was afgewezen door de toneelscholen van Amsterdam, Arnhem en Maastricht, besloot ik dan maar in een keer filmster te worden, zonder vier jaar lang 'method acting' te moeten studeren, die bespottelijke uitvinding van Konstantin Stanislavski.
        Ik was aangemoedigd door Hans Kemna, van het gelijknamige castingbureau dat later nog heel bekend geworden is door Job Gosschalk. Hans kwam ik tegen op een COC-avond in Amsterdam, speciaal voor jongeren uit de provincie die overhoop lagen met hun geaardheid, en na een optreden van Ronnie Tober mocht ik blijven logeren bij Kemna (“Zeg maar ome Hans, Tuurtje”). Toen ik ‘s anderendaags de trein naar Ede terug nam, met een knisperend nieuw biljet van vijfentwintig gulden (een geeltje heette dat in Mokum) in mijn boezeroen, galmden de woorden van de castingbons nog door mijn hoofd: “Jij wordt de nieuwe Rutger Hauer, Tureluurtje van me!”
        Later kreeg ik nog een brief van Kemna, waarin hij vroeg of ik stand-in kon zijn voor Toon Agterberg in Spetters, en met name in die scène met die dorpsjongens. Ik had mijn Hollywood-plannen toen allang in de ijskast gezet want mijn expeditie naar Saint-Tropez was volkomen mislukt. Ik was weliswaar bij diverse internationale castingagenten wezen auditioneren, maar dat leverde mij slechts bizarre lichamelijke aandoeningen op (heb jij wel eens gehoord van een Spaanse Kraag en een harde sjanker)? en iedere keer weer een flap van 100 Franse franken, het ruime equivalent van het Hollandse geeltje.
        De enige internationale ster die ik ontmoette in Saint-Tropez, was Wouter Lewenbach, jou beter bekend als Dave. Je weet wel, die meneer van Dansez Maintenant en Du côté de chez Swann. Ik mocht bij hem logeren en de volgende ochtend zei hij: “Je bent niet echt geschikt voor mijn achtergrondkoortje, maar als ik jou was, met je talenknobbel en die andere knobbel, zou ik Hebreeuws gaan studeren. Daar zit handel in, jonge vriend.” En zo geschiedde.
        Jouw probleem met Saint-Tropez is dat je daar al meer dan een halve eeuw niet meer herkend wordt op straat, ondanks je extreme lengte en je opvallende overeenkomst met Eric Campbell, die grote boze tegenspeler van Charlie Chaplin, die met die wenkbrauwen. Jij doet mij denken aan Johnny Kraaykamp, die met veel bombarie en ketelmuziek emigreerde naar Kaapstad. De Kraai was na een jaar al terug en jammerde tegen Stan Huygens dat hij daar niet herkend werd op straat, een euvel dat decennialang later ook Gordon zou overkomen.
        Jij wordt trouwens nog wel herkend in jouw natuurlijke biotoop Egmond aan Zee. Jouw betere andere helft, Wil, postte de afgelopen week een selfie van haar en jou, met Gerard Joling in het midden. Het kan ook Ed Nijpels zijn geweest trouwens, want die gasten lijken allemaal op elkaar na een total make over in een schimmige kliniek in Istanboel.
        Hoe het ook zij: je was heerlijk aan het shinen want Geer (of Ed) had je herkend. Egmond aan Zee is het nieuwe Saint-Tropez. Ik ruik een sitcom voor Omroep Max, met jou in de hoofdrol. 

Rob: Vraagje, mijnheer Van Amerongen: is 'The Odyssey' van Christopher Nolan reeds tot de Algarviaanse bioscopen doorgedrongen, of staat daar nog steeds 'Chaimite' van Jorge Brum do Canto uit 1953 op het programma?
        Wellicht geef ik hiermee blijk van een grove onderschatting van de ontwikkelingen die Portugal heeft ondergaan. Maar het is een feit dat ik in Olhão, nabij uw Villa Vischlugt, niet snel de indruk krijg dat Immersive Performances en Virtuel & Augmented Reality, om twee vormen van hedendaagse kunst te noemen, daar inmiddels de culturele toon bepalen.
        Dat bevalt mij juist zo aan de Oost-Algarve: de eenvoud. Ik las laatst een recensie van NRC-medewerker Hans den Hartog Jager over de expositie Schoonheid van modeontwerper Dries van Noten in Venetië. Het was een hoogdravend relaas dat de auteur, toen hij er ten langen leste een punt achter had gezet, ongetwijfeld zeer tevreden over zijn eigen voortreffelijkheid zijn laptop deed dichtklappen.
        Kunst is mooi totdat rechts het mooi gaat vinden, want dan wordt het lelijk, was in feite de stelregel van de recensent: “Met schoonheid is niks mis, zolang ze zich maar niet laat gebruiken als instrument van uitsluiting.” Ergo: zodra de Mona Lisa van het Louvre in Parijs naar de White House State Ballroom van Donald Trump verhuist is het een kunstwerk van niks. Toen ik mij eindelijk door het stuk had geploegd verlangde ik heel erg naar Olhão.
        Maar goed, ik dwaal af. Ik vroeg u of The Odyssey van Christopher Nolan reeds in de Algarve te zien is. Ik krijg namelijk steeds onbedwingbare aanvallen van de slappe lach van de massale reacties die de film bij het Nederlandse publiek oproept.
        Het snobisme van deze reaguurders! Hé, dat ontbreekt. Ha, dat zit anders. Ho, dat is historisch onjuist (alsof je daarover bij mondeling overgeleverde verhalen, want dat waren de Griekse mythen oorspronkelijk, kunt spreken). Ze wijzen er voortdurend op en willen daarmee zo graag de suggestie wekken dat zij tot de intellectuele elite behoren dat het wel héél potsierlijke trekjes krijgt.
        En dat terwijl ze het heldendicht van Homerus waarschijnlijk nooit van a tot z tot zich hebben genomen (wat trouwens een hele klus is). De kans is desondanks niet gering dat het naast Kapitaal van de 21ste Eeuw van Thomas Piketty en De Slinger van Foucault van Umberto Eco pontificaal op hun leestafel ligt. In Japan heeft men een woord voor de aanblik van boeken die je ongelezen op een goed zichtbare stapel legt: Tsundoku.
        Ik vond de film spectaculair en kan mij vinden in Nolans interpretatie van Odysseus’ barre terugreis, vanuit Troje, naar Ithaka. Maar wat een pretentieus gewauwel erover hier te lande. Matt Damon slacht als Odysseus bijna drie uur lang ontelbare tegenstanders meedogenloos af, en wat raakte Volkskrant-columniste Merel van Vroonhoven? “De waarde van Xenia, ook wel de Wet van Zeus genoemd: de code voor gastvrijheid die de oude Grieken als heilig beschouwden.” Waarna zij uiteraard een link legde met de ‘xenofobie’ waarmee in Nederland asielzoekers ‘worden weggezet als loslopende criminelen of vrouwenbelagers’.
        Verzin het maar eens, mijnheer Van Amerongen!

Arthur: Je weet, ouwe reus, dat ik Griekenland altijd associeer met ‘op zijn Grieks’, al noemen de Grieken het creatief gebruik van de artiesteningang - dus het poepertje niet louter functioneel als cloaca - dan weer ‘op zijn Turks’. Dat fenomeen van andere culturen betichten van sodomie kan je vergelijken met syfilis. De Engelsen noemen sief de Franse ziekte, en de Fransen noemen het de Engelse ziekte. Enfin. De Griekse cultuur is zoveel meer dan de tegennatuurlijke liefde, tzatziki, souflaki en Angelos Charisteas. De Griekse literatuur dus.
        Op de Mavo Beukenlaan in Ede lazen wij klasgewijs de Odyssee in de grondtaal en natuurlijk ook de Ilias, Oedipus Rex en Medea. Mijn favoriete boek was Lysistrata, een satire waarin vrouwen een seksstaking organiseren om oorlog te beëindigen. Ik dacht dat meisjes in Ede ook aan het seksstaken waren, maar dat had te maken met mijn dwerggroei en mijn acne fulminans. Niet voor niets was mijn bijnaam pindarotsje en kraterkop. Maar goed, dit gaat niet over mij maar over de Odyssee.
        Ik weet dat jij - net als ik - Alkibiades, de epische roman van Ilja Leonard Pfeijffer, op je nachtkastje hebt liggen. Het boek speelt zich af tijdens de Peloponnesische Oorlog en het leest weg als een gemiddeld werkje van Kluun. Wij zijn dus absoluut geen ‘victims of tsundoku’, al denken onze geliefde lezers van de Nieuwe Revu daar vast anders over. Ik ben overigens wel het slachtoffer van omorashi. De kinderen lezen mee, dus ik ga deze Japanse vrijetijdsbesteding niet uitleggen maar ik geef je één tip van Tuur: zorg dat je bij het uitoefenen van omorashi altijd een Tena-luier bij de hand hebt. 
        Heb jij trouwens dat weergaloze interview van Ilja Leonard Pfeijffer met Frans Timmermans gelezen, in De Morgen? Frenske zei dat hij als kindje in de mijnen altijd de Penguin-editie van de Odyssee bij zich had, in de Griekse grondtaal, en dat hij daardoor kon overleven al werd zijn brilletje vaak kapot gestampt door kompels, die hem hem laatdunkend professor buutreedner noemden.
        In dat interview noemde de heer Timmermans de Israëli’s de nieuwe nazi’s. Hij voegde daaraan toe dat de Duitsers tenminste nog humor hadden. Ik hoorde van een goede vriend van mij op de redactie van de Humo dat Timmermans op het laatste moment toch maar een zinnetje had weggehaald uit het interview. Het fijne weet ik er niet van maar het was iets in de geest van “ze zijn die Ronald Plasterk vergeten”. 
        Nou is mijn favoriete columnist bij de T. - op jou en jouw geliefde Marianne Zwagerman na - na de oorlog geboren en volgens de Neurenberger-wetten technisch gezien niet eens lid van het oude volk. Maar Frenske staat natuurlijk bekend als fabulant. In een interview met Jantje Hoedeman, voor het Algemeen Dagblad, riep De Pinokkio van Heerlen dat hij leerstoelen had aan de universiteiten van Oxford, Bologna en Florence. Dat had hij uit zijn duim gezogen.
        Ik schreef een en ander op in GeenStijl, met de subtiele toevoeging dat Frenske in 2018 in Eygelshoven wel de Orde van de Gulden Humor, een carnavalsonderscheiding van carnavalsvereniging Burgerlust, had ontvangen.
        Driewerf alaaf voor voor de beste premier die wij nooit hadden!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Bestaat er een verband tussen de ontdekking dat Rob Jetten zelfs dat o zo gevoelige bericht over Kamp Westerbork door een AI-chatbot liet componeren, en de vrees van een vooraanstaande AI-expert dat 'Artificial Intelligence' de mensheid binnen tien jaar zal vernietigen?
        „Sommige plekken maken je stil. Kamp Westerbork is zo’n plek.” Als je dat leest denk je: die schat zit gebroken in het Torentje, met terugwerkende kracht getroffen door al dat leed en onrecht. Hij heeft een hart en een ziel! Niet dus. Het betrof een ijskoude ChatGPT-tweet en de leider van onze natie was op dat moment zelf waarschijnlijk gezellig aan het holladiejeëen met z’n hockeyhunk. Als dat de kille werkelijkheid is, moet het einde der tijden toch nabij zijn?
        Knap werk trouwens, van De Volkskrant, om de kunstmatige oorsprong van veel van wat de premier op de socials te melden heeft bloot te leggen. Blijkbaar was niet de voltallige VK-redactie op Pauw & De Wit afgestuurd om te regelen dat Fleur Agema voortaan niet meer bij die talkshow zal worden uitgenodigd, zoals hun hoofdredacteur van de week in het Mediaforum eiste (toevallig moet ik zelf eveneens zo’n gesprek aangaan, namelijk met De Volkskrant zelf, ik heb een lijstje van 98 columnisten en cartoonisten die daar niet meer in zouden moeten publiceren als we dit land nog een beetje beschaafd willen houden).
        Deze keiharde primeur heeft wel veel duidelijk gemaakt. Zo zou het mij nu niet meer verbazen als Rob Jetten zelf óók een AI-product blijkt te zijn. Zet al zijn maniertjes maar eens op een rijtje: zó nagemaakt. Ik sluit zelfs niet uit dat heel D66 AI is. Neem Jan Paternotte. Alleen een nauwkeurig geprogrammeerde, met alle gênante smoezen ter wereld volgestouwde machine kan de gigantische Oekraïne-zeperd van zijn partijgenote Hanneke van der Werf bij Pauw & De Wit zo nonchalant afdoen zoals hij dat deed. Of neem al die jongedames in zijn fractie: allemaal van hetzelfde laken een pak. Niet onaantrekkelijk, geef ik toe, maar vermoedelijk zijn ze stuk voor stuk door de oude partijtijger Alexander Pechtold gekloond. Die heeft daar zo zijn eigen werkwijze voor.
        Het kan bijna niet anders. Ga maar na: de kans dat kunstmatige intelligentie de mensheid binnen tien jaar vernietigt is groter dan tien procent, waarschuwde Evan Hubinger, vooraanstaand onderzoeker bij AI-bedrijf Anthropic. Welnu, die kans is minstens zo groot als D66 aan de macht blijft. Geloof me, dat is geen toeval.
        Ook door wat die vooraanstaande AI-expert over de ondergang van de mensheid beweerde, dacht ik aan The Terminator met Arnold Schwarzenzegger. Weet je nog wat het defensienetwerk Skynet in die filmklassieker flikte? Toen zijn operators in paniek de stekker uit hem trachtten te trekken beschouwde deze supercomputer die handeling als een existentiële bedreiging en nam hij de macht over. Hij bombardeerde vijand Rusland en concludeerde daarna dat hem nog slechts één oplossing restte: de systematische uitroeiing van de gehele wereldbevolking door een door hem gecreëerde robot, genaamd Terminator.
        Nou, zoiets wordt het dus, met AI-club D66 op het pluche. Want welke partij wilde laatst óók Rusland aanvallen, op instigatie van voornoemde Hanneke van der Werf?
        Goed geraden!
        Ik zoek een veilig heenkomen, met uw welnemen.
        Over twee weken durf ik wel weer naar buiten.
        Tot dan.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Op wie ik best jaloers was tijdens de OV-stakingsdag van woensdag: de man die eenzaam en alleen, terwijl de regen als in Genesis 6-9 uit de hemel viel, bij een opstapplaats aan het IJ stond te wachten op een veerpont die hem naar Noord zou overzetten.
        Ik had daar ook graag willen staan.
        De hele dag, wel te verstaan.
        En zonder paraplu.
        Hij was een onwetende buitenlander en vertrok weer nadat hem duidelijk was gemaakt dat er 24 uur lang geen veerboot zou aanleggen. Zelf zou ik zijn gebleven, in mijn eentje, om al starend in de golven een beetje te versterven, zoals Japi in Nescio’s De Uitvreter. Ik zou er zeiknat zijn geworden en dat had juist gemoeten.
        Waar zou je het gedoe van nu beter kunnen overpeinzen?
        Het is zo deprimerend allemaal.
        Zo beschamend, zo gemakzuchtig ook.
        Met ‘het gedoe’ doel ik met name op de polderlandse commentaren op de megawinst van AfD in een Oost-Duitse deelstaat en op het enthousiast door de NPO bevorderde besluit van Rianne Letschert om Ongehoord Nederland uit het omroepbestel te kieperen. Die gebeurtenissen staan los van elkaar, maar worden her en der in deugend Nederland gretig met elkaar verbonden vanuit de overtuiging dat het extreem-rechtse monster zich in meerdere gedaanten aan ons openbaart.
        Nee hoor, niet mijn partij, AfD. En ON is niet mijn omroep. Om van ander gedoe af te zijn, benadruk ik dat alvast met een diepe zucht. Ik heb zelfs nog nooit iets van die mafketels van ON gezien, op enkele krankjoreme, volgens mij evenwel niet strafbare, op X vertoonde uittreksels na.
        Maar wat een totaal overspannen reacties, in beide gevallen. Ik pik er twee uit. EénVandaag gaf zonder tegenwerping het woord aan een analist genaamd Stefan de Vries, die naar aanleiding van het electorale succes van AfD glashard beweerde dat het systeem van de democratie dient te worden vervangen ‘omdat het niet meer werkt’, al wist hij nog niet door wat (tip voor Stefan: haal Orwells 1984 uit je boekenkast, daar staat je ideale systeem precies in beschreven, de 85% die de proles vormen hebben geen stemrecht). En bij het Mediaforum op Radio 1 stelde Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Klok onomwonden dat er te veel rechtse mensen in NPO-talkshows te gast zijn en dat er een gesprek met Pauw & De Wit moet worden aangegaan zodat ze Fleur Agema niet langer uitnodigen.
        Ja, echt.

        Hij mocht het onweersproken beweren, terwijl niemand, werkelijk helemaal niemand, over de ware reden van de opkomst van wat zij ‘extreem-rechts’ noemen repte: de totaal uit de hand lopende immigratie die de maatschappij niet alleen in Oost-Duitse deelstaten maar in heel West-Europa op tal van manieren ondermijnt, terwijl de bestuurders wegkijken.
        Is het verder geen gotspe van jewelste als uitgerekend de NPO, gezien bijvoorbeeld haar Gaza-verslaggeving, wil uitmaken wat journalistiek oorbaar is?
        Nou ja, dat - en nog veel meer - had ik dus willen overpeinzen, uren achtereen, in de stromende regen op die verder volledig verlaten steiger aan het IJ.
        Jazeker, ik weet hoe Japi aan zijn einde kwam.
        Maar dat was in de Waal.

Eindelijk heeft Rob Jetten zich dan de leider getoond die hij als premier behoort te zijn. Ik geef het gewoon maar toe: ik was wat dat betreft echt aan hem gaan twijfelen.
        Laten we wel wezen, tot voor kort leek hij eerst en vooral een ceremoniële functie te bekleden. Óf hij zat in een wankel sloepje naar feestvierende lhbtiq-plussers en hun aanhang te zwaaien, óf hij stond gehuld in een Argentinië-shirtje zijn aanstaande bruid(egom) aan te moedigen bij een of ander hockeytoernooi, óf hij verstuurde selfies, waar ook vandaan, met steeds weer diezelfde say-cheese-smile. En wat deed hij daartussendoor? De ene holle frase na de andere onder zijn volk verspreiden.
        Maar nu, dames en heren…
        Nu heeft Rob Jetten woorden gesproken waar wij ons voor eeuwig aan kunnen vastklampen.
        „Je identiteit vrij en voluit kunnen beleven, dat zou in Nederland vanzelfsprekend moeten zijn”, twitterde hij via zijn officiële @MinPres-account.
        What a man!
        Pardon? Dat is óók een holle frase, zegt u? Hohoho, mevrouwtje, dit is nou echt weer zo’n typisch gevalletje gemakzuchtige D66-haat. Nog even en u gaat ook nog beweren dat Hanneke van der Werf, die voor de kamerfractie van Jettens merkwaardige clubje de portefeuille Buitenlandse Zaken en Internationale Veiligheid beheert, zichzelf en dus ook haar partij bij Pauw & De Wit volledig voor joker zette door het idee te opperen dat Nederland ter ondersteuning van Oekraïne dan maar zélf de Russische lanceerinstallaties onder vuur moest nemen.
        Ja, nee, klopt: dat was natuurlijk ook zo, daarover geen misverstand. Die schat stond echt voor paal. Daarom maakte ze een dag later ook zo’n opvallende terugtrekkende beweging. Maar als u het daarbij zou laten, zou onvermeld blijven dat het hier om zo’n roomblank, blond poppetje uit de D66-kloonfabriek gaat, dat zich een half jaar geleden al vergaloppeerde toen zij zich tegenover vlogger LeftLaser, een echte luis in de pels, niet meer kon herinneren welk standpunt zij namens D66 een paar uur eerder over de Israëlisch/Amerikaanse bombardementen op Teheran had verkondigd.
        Hoe dan ook probeer ik nu mijn identiteit vrij en voluit te beleven. Dat moet namelijk van onze minister-president, al lukt het mij eerlijk gezegd tot nu toe niet zo heel erg goed omdat het verdomd moeilijk is om erachter te komen wat precies zijn definitie van identiteit is. Zelf weet ik het ook niet, trouwens. Zojuist keek ik in de spiegel. Moet ik samen met die ouwe mijn identiteit vrij en voluit beleven, dacht ik wanhopig.
        Help mij, excellentie!
        Ik kom er niet uit!
        In ruil zal ik dan verzwijgen dat die woorden het begin waren van een tweet waarmee u de Joden onder ons zogenaamd een hart onder de riem wilde steken, terwijl u momenteel in werkelijkheid druk doende bent - als een ware meeloper zonder enige kennis van zaken - om dat veel te haastig en slordig opgestelde, want ongelijkheid bevorderende ‘Sanctiebesluit Bezette Gebieden’ er doorheen te jassen.
        Of hoort dat misschien óók bij uw identiteit?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Wat ik mij nooit goed heb gerealiseerd: wie lid is van PROTEST, de jongerenafdeling van PRO, mag niet ouder zijn dan zes jaar. Pas toen hun plannen voor het Nederland van de toekomst tot mij kwamen, drong dat tot mij door.
        Achteraf beschouwd was het best naïef van mij om er vanuit te gaan dat ook de prefrontale cortex van een dreumes die zich bij zo’n progressief en toch de ultraconservatieve islam omarmend gezelschap aansluit, reeds naar behoren functioneert. Impulscontrole, emotieregulatie, het ontwikkelen van een flexibele gedachtegang: wie je ook bent, je moet meters maken voordat je dat allemaal voor elkaar hebt.
        Ook het feit dat Jesse Klaver uit DWARS voortkomt, PROTEST’s voorganger bij GroenLinks, had bij mij natuurlijk al duizend alarmbellen moeten doen afgaan. Neem die straatpersco van woensdag. Ik houd mij weliswaar verre van het peloton Haagse journo’s dat zijn hyperpopulistische uitspraken over het kabinetsakkoord slaafs en kritiekloos doorgaf („Alleen de rijken worden er beter van”: feitenvrije lariekoek). Maar ik gooide toen geen baksteen naar mijn tv. Waarom niet, in vredesnaam? En waarom deed ik dat een dag later evenmin toen de Jessias niet besefte dat de microfoon nog open stond, na die door hem geleide commissievergadering ter bevordering van de Vernichtung van Israël?
        „Tering”, zei het kind.
        Ik bedoel maar.
        Wat er geschiedde, de afgelopen tijd? Nou ja, kijk, GroenLinks annexeerde dus de PvdA. Alle klassieke sociaaldemocratische principes werden in de prullenbak gemikt en volksmenner Jesse Klaver verving faalhaas Frenske. Bovendien maakte DWARS plaats voor PROTEST, een beweging die er zowaar in slaagde om zich nóg nadrukkelijker als een kleuterklas te gedragen.
        Een hele reeks ideeën bevat hun conceptprogramma. En uit vrijwel elk idee - gek genoeg pleiten ze ook heel verstandig voor afschaffing van het bijzonder onderwijs, blijkbaar speelden ze toen even tikkertje op het schoolplein en lieten ze de meester het punt opstellen - bleek dat ze werkelijk geen idee hebben wat de consequenties van hun voorstellen zouden zijn.
        Uiteraard wordt de NAVO afgeschaft. Uiteraard verdwijnt de politie. Uiteraard worden gevangenisstraffen zoveel mogelijk teruggedrongen. Uiteraard komt er een 25-urige werkweek. Uiteraard eisen ze een vakantie van acht weken. Uiteraard gaan alle grenzen open. Uiteraard krijgt iedere migrant asiel. Uiteraard voeren ze niet alleen herstelbetalingen voor ons slavernijverleden in, maar ook voor onze klimaatmisdragingen. Uiteraard worden alle vermogens boven tien miljoen euro gevorderd. En uiteraard wordt Israël van de kaart geveegd.
        Waarom ik er steeds ‘uiteraard’ bij zeg?
        Omdat zesjarige kinderen nu eenmaal zo redeneren: rijke mensen zijn hartstikke fout, vreemde mensen zijn hartstikke zielig, oorlog is hartstikke gemeen, werken is hartstikke saai, de pliesie is hartstikke stom.
        En papa betaalt de rekening.
        En dat de Joden niet deugen?
        Tiktokkificatie.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Dat wij een narcovolk zijn lijkt nog altijd niet geheel en al tot iedereen doorgedrongen. Nog steeds zetten zelfs gerenommeerde duiders ons graag neer als een kneuterig calvinistenvolk met een spruitjesmentaliteit. Dat is allang niet meer het geval.
        Weet u hoe mijn gemeente weleens wordt genoemd? Medellin aan Zee. Al moet ik daar wel meteen aan toevoegen dat die gemeente sinds 1 januari 2001 uit acht dorpskernen bestaat en dat ze in de dorpskern waarvan ikzelf al veertig jaar deel uitmaak weliswaar niet vies zijn van ontremmende middelen, maar dat ze die doorgaans, als ware vissersnazaten, liever via de bierpomp dan via een sealtje met witte poeder tot zich nemen.
        Elders, echter…
        Nou ja, doet er verder niet, geloof me voor één keer op mijn woord: Medellin aan Zee is niet voor niets verzonnen. En wat ik er óók meteen aan moet toevoegen: die bijnaam zou tevens aan talloze andere polderlandse gemeenten kunnen worden gegeven (hoewel je ‘aan Zee’ dan misschien moet weglaten). Waaronder uiteraard ons geliefde hoofdgehucht, getuige bijvoorbeeld het feit dat de voormalige Amsterdamse D66-wethouder (!) Reinier van Dantzig vorig jaar met sporen van cannabis, cocaïne, xtc en mda van de weg is gehaald.
        „Het is on-Nederlands”, zei minister van justitie David van Weel over het buitensporige, drugsgerelateerde geweld van deze week in het Gelderse Overasselt (één dode beveiliger, twee gewonde dienders, 34 arrestaties).
        Nee, excellentie, het is juist héél Nederlands. Vraag het anders aan de nazaten van Derk Wiersum en Peter R. de Vries. Terwijl jullie in Den Haag maar blijven doorpietepeuteren over tal van miljarden verslindende maatregelen waarvan iedereen weet dat ze óf niet uitvoerbaar zijn, óf niet haalbaar, is dit land vooral dankzij de verwaarlozing van de handhaving allang in de greep geraakt van ‘Zuid-Amerikaans’ opererende drugsbendes, zoals ook in Overasselt bleek. En hun soldaten werven ze met name in Noord-Afrikaanse gemeenschappen in Europa, waarbij de enige voorwaarde die ze blijkbaar stellen is dat het IQ niet hoger dan 50 mag zijn.
        Die dreigvideo al gezien? Hij is gericht aan de door de ’concurrentie’ van een ripdeal verdachte bewoner van de Overasseltse woonboerderij die het doelwit was van de massale overval. De heren dragen bivakmutsen en de film doet sterk denken aan de manier waarop IS- en Hamas-beulen hun boodschappen aan de man brengen.
        „Je hebt twaalf uur om ons de lading terug te geven. Gebeurt dat niet, dan vermoorden we iedereen die je lief is. Vrienden, familie en iedereen die je helpt of voor je werkt. We zullen jullie allemaal vermoorden, motherfucker.”
        Gezellig, hè?
        Nee, klopt: Nederland voldoet niet aan alle kerncriteria van een narcostaat. Maar wel aan deze: de aantasting van het geweldsmonopolie, waarbij de overheid niet langer in staat is om haar burgers te beschermen tegen het geweld van de georganiseerde misdaad.
        Ga dáár eens tot diep in de nacht over vergaderen, David van Weel.

Robert de Niro en Michael Keaton samen in één film: de kans om daar getuige van te zijn laat de ware filmliefhebber natuurlijk niet lopen. En wat ook best lekker is met dit pokkenweer: je hoeft er het huis er niet voor uit. The Whisper Man, zoals-ie heet, is een Netflix-productie en kan dus gewoon op de kwelbuis worden bekeken.
        Anderhalf uur nadat ik op Play heb gedrukt - schandelijk: een oude witte man beheert bij ons thuis de afstandsbediening en rekent er daarnaast onbarmhartig op dat zijn wederhelft het bijbehorende kopje thee onderdanig serveert - ontwikkelt zich in onze huiskamer de volgende dialoog.
        „Zeg schat, heb ik soms per ongeluk de eclipsbril van die zonsverduistering van een paar weken terug opgezet?”
        „Je draagt je gewone bril, gekkie.”
        „Zou ik dan blind worden?”
        „Haha, nee hoor.”
        Omdat ik mijn onvrede over een belangrijke eigenschap van The Whisper Man op dat moment reeds meerdere malen al zo uitvoerig scheldend en tierend onder woorden heb gebracht dat ik mij daarna telkens gedwongen voelde om de film minstens vijf minuten terug te spoelen, weet mijn wederhelft precies waar ik op doel: het feit dat met name in de slotfase van deze thriller, maar ook al in de eerste scenes, zo weinig belichting is gebruikt dat nauwelijks is waar te nemen wat de acteurs uitvoeren en/of op welke locatie zij zich bevinden. Je tast regelmatig volledig in het duister.
        Het is een trend, ik weet ‘t. Met name in spannende films van het kaliber van The Whisper Man - verfilming van een bestseller van de Britse schrijver Alex North uit 2019 - wordt de laatste tijd veel regelmatiger dan vroeger low-key lighting (weinig hoofdlicht, veel schaduw) gebruikt om meer sfeer en beklemming te creëren.
        Tegenwoordig is dat technisch allemaal mogelijk. Moderne digitale camera's vangen ook bij weinig licht veel details op en regisseurs maken daar gretig gebruik van. Steeds vaker kiezen zij ervoor om met 'natuurlijk' licht te werken, bijvoorbeeld een enkele lamp op tafel of kaarslicht.
        In een donkere bioscoop kan dat goed werken. Maar op een doorsnee televisie vallen al die subtiele details in de schaduwen weg. De huiskamer is doorgaans verlicht en bovendien wordt een videobestand, ter besparing van data, gecomprimeerd wanneer een streamingsplatform zich erover heeft ontfermd. Juist de donkere scènes lijden eronder: het beeld verandert al snel in een grote, zwarte vlek.
        Je zou dus mogen verwachten dat de makers van The Whisper Man - de Nieuw-Zeelandse regisseur James Ashcroft en de gebroeders Joe en Anthony Russo van productiemaatschappij AGBO - zich daar goed van bewust waren toen zij met hun geldschieter in zee gingen. Het gaat hier immers om een verfilming die door Netflix is gefinancierd en in ruil daarvoor níet in de bioscopen wordt vertoond, maar uitsluitend bij Netflix zelf.
        Maar nee hoor.
        Wat zegt u, mevrouw?
        Of ik Robert de Niro en Michael Keaton daadwerkelijk ook heb gezien?
        Af en toe.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Rob: Mocht u soms denken dat de betutteldrift in Nederland 
zo’n beetje haar hoogtepunt heeft bereikt, mijnheer Van Amerongen, dan vergist u zich deerlijk.
        Daarom heb ik een verzoek aan u. Als u op dit moment doet wat ik zelf op dat heerlijke plekje zou doen: vanaf het terras van uw 365-dagen-per-jaar-vakantiehuisje volledig tevreden met het bestaan uitkijken over dat adembenemende Algarviaanse doolhof van lagunes, eilandjes en zandbanken van de Ria Formosa, dan voelt u er vast weinig voor om erop in te gaan. Toch vraag ik het: zou u de papieren editie van de Volkskrant van 26 juni jongstleden op uw Lidl-laptopje willen opzoeken?
        Wellicht trek ik u over de streep met de mededeling dat het bestuderen van de voorpagina volstaat, met andere woorden: dat het zo gepiept is. De krant opent namelijk met het bericht waarvoor ik uw aandacht vraag.
Overal wordt de wereldvrede ernstig bedreigd: Rusland en Oekraïne staan elkaar heviger dan ooit naar het leven, de Straat van Hormuz zou zomaar het epicentrum kunnen worden van een ongekende economische aardbeving, in Afrika worden dagelijks duizenden christenen afgeslacht door jihadisten, in Gaza en Libanon blijft het kommer en kwel, enzovoorts. En waar wil De Volkskrant zijn lezers in de eerste plaats op wijzen? Hou u vast: ’Alcohol is niet meer normaal - ook één glas per dag niet’.
        De Gezondheidsraad concludeerde dat in een rapport, waaruit bijna likkebaardend werd geciteerd.
        Je krijgt er kanker van, namelijk.
        Zeven soorten zelfs!
        Nu geef ik onmiddellijk toe dat het van enige gemakzucht getuigt dat ik deze kwestie aan u voorleg. Goedbeschouwd is het vragen naar de bekende weg, want u heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat u als vooraanstaand lid van de natte gemeente menig monsterverbond met Koning Alcohol sloot. Bovendien heeft u voor De Volkskrant gewerkt en bent u derhalve als geen ander op de hoogte van de vooraanstaande rol die de drank altijd bij de redactie van dat dagblad heeft gespeeld (zoals bij de redactie van ieder dagblad).
        Waar het mij echter vooral om gaat is de betutteldrift die ook uit deze nieuwskeuze blijkt. Ze durven zelfs ook in dit geval voor een ontmoedigingsbeleid te pleiten. Alsof we al niet op genoeg terreinen door de overheid worden geknecht. De persoonlijke vrijheid lijkt steeds minder te tellen.
        Ik besef dat deze benadering past bij de Zeitgeist waarvan De Volkskrant als vooruitstrevend medium zo graag deel uitmaakt. Een alcoholvrij leven wordt in toenemende mate gezien als een bewuste lifestyle (de zogeheten sober-curious beweging). Toch vraag ik mij iets af: worden de maatschappelijke krachten die dit alles stimuleren, ter voorbereiding op de geplande islamisering, misschien heimelijk gesponsord door de Muslim Brotherhood?
        De somberheid!
        Die angst om te genieten!
        Na de hittegolf van juni - twee dagen, meer niet - schreef Volkskrant-hoofdredacteur Piet Klok dit: “Warm weer een vrolijke gebeurtenis? Die tijd is voorbij.”
        Want o, o, dat klimaat.
        Vroeger zopen ze zich zeven dagen per week een stuk in de kraag bij de Volkskrant.
        Inmiddels is het tijd voor een onbeperkte groepsinname van dexamfetamine.

Arthur: Waarde penvriend, je overvalt mij een beetje met dit schrijfsel want ik zit net aan het ochtendbier bij Bella, de getormenteerde uitbaatster van het gore kroegje op de kade van jouw geliefde Olhão. Die uitspanning heet in de volksmond Die Deutsche Botschaft omdat het er altijd wemelt van de moddervette alcoholische moffen met Nick Woltemade-coiffures.
        Overigens kijkt niemand in de Algarve er raar van op als je om 9 uur in de ochtend een ijskoude fles Sagres of Superbock naar binnen klokt. Portugezen zijn immers gezonde innemers en staan qua wijnconsumptie stijf op 1 in Europa. Hier dus geen jihad tegen Koning Alcohol. Vergeet niet dat de dappere Portugezen de mohammedaanse bezetter al in 1249 wegjoegen, ruim twee eeuwen vóór het einde van de Reconquista in Spanje.
        Ook mij viel het op dat de gazettekes van DPG bol staan van de alarmerende berichten over alcohol. Ik kan jou uit eerste hand verzekeren dat de inktkoelies van Het Parool en De Volkskrant zuipen als maleiers, tempeliers en ketters. De kans bestaat natuurlijk dat al die agitprop tegen Moeder Alcohol (schitterend liedje van de onvergetelijke Frans Halsema) door A.I. wordt uitgebraakt, of dat het gewoon mededelingen van de overheid zijn die een op een in de krant worden gepubliceerd.
        Pieter Klok is een schaamteloos verlengstuk van de macht, zo weten wij uit de coronatijd, en hij zit dan ook werkelijk vuistdiep in Jetten 1, met een mooie baan als voorlichter in Den Haag in het vooruitzicht ter afsluiting van zijn briljante carrière als loopjongen van de EU, DPG en Vak K.
        Wij leerden Pietje ooit kennen als een vrolijk drinkebroer die in kennelijke staat ons eerste Grote Foute Jongens Boek overhandigd kreeg in het Paleis van de Weemoed, maar sinds hij op last van zijn grote baas Christian van Thillo een disulfiram-implantaat (jou beter bekend als refusal) ingenaaid kreeg, is de goede man niet meer zo gezellig. Hij zit soms bij Jinek, met dat hele vreemde plukje haar tussen de inhammen van wat ooit een kapsel was, en ik heb al een paar keer gezien dat hij een vuurrode kop kreeg. Dat is geen foutje van de juffrouw van de make-up, maar ons aller Pietje heeft dan stiekem een slokje genomen van de huiswijn en dan begint de refusal heftig te protesteren.
        Jouw suggestie dat de jihad tegen alcohol in de Nederlandse media een onderdeel van een intense islamiseringscampagne van het Mohammedaanse Broederschap is, wil ik niet geheel onder het tapijtje van de fakir moffelen. Dagblad Trouw - fout na de oorlog - weigert al geruime tijd reclames van de Gall en Gall (tevens de bijnaam van komisch duo Rob de Wijk en Arend Jan Boekestijn) omdat dat kwetsend is voor de bezorgers van de krant. Die zijn ongeletterd maar wee je gebeente als ze een plaatje van een flesje Coebergh zien: Tfoe! Haram! Wolla broers, wij niet bezorg die kafirkutkrantje!
        Goeie tip van jou trouwens, die dexamfetamine. Ik heb net een flinke lijn genomen, en het is een gouden huwelijk met aguardiente. Maar je kent mijn motto: alles met mate.

Rob: Als ik terugkijk op mijn leven, mijnheer Van Amerongen (een andere keuze heb ik als hoogbejaarde niet, wil ik in de toekomst kijken dan stuit ik op een muur met een poort die door een veelbetekenend grijnzende man met een zeis wordt bewaakt), dan zie ik best wel een paar leuke dingen, maar ook veel verprutste periodes.
        In retrospectief stel ik mezelf daar vragen over, stuk voor stuk varianten op: had ik net als Robert Frost een minder voor de hand liggend pad moeten volgen? “I took the one less traveled by, and that has made all the difference”, dichtte deze Amerikaan in ‘The Road Not Taken’, dat in Nederland vooral vermaardheid verwierf nadat de toenmalige PvdA-leider Wouter Bos het als zijn leidraad had geopenbaard.
        Waarom nam ik de afgelopen dikke maand ook niet ‘the road less traveled by’, bijvoorbeeld in de vorm van het herlezen van de Odyssee van Homerus, het oerboek dat dankzij de meesterlijke verfilming door Christopher Nolan ineens weer helemaal hot is? Ik sloeg toch weer ‘the road much traveled by’ in. Voetbalverdwazing maakte zich van mij meester. In de VS, Canada en Mexico werd het WK 2026 afgewerkt en ik zat onthutsend vaak voor de kwelbuis, óók nadat Oranje in een veel te vroeg stadium uitgerekend door de Mocro’s was uitgeschakeld.
        Goedbeschouwd was deze editie van het wereldkampioenschap voetbal een walgelijk evenement, dat iets te nadrukkelijk naar corruptie riekte, ofschoon ik weiger mee te gaan in al die door algoritmes gestimuleerde, uit de duim gezogen verhalen over de bevoordeling, door de FIFA aan de arbiters opgelegd, van Argentinië in het algemeen en van Lionel Messi in het bijzonder. Ik geloof daar domweg niet in.
        Wat ik mij wél afvraag is wat de mensen bezielde die uitspraken waarmee dat werd gesuggereerd zomaar in de mond legden van Zlatan Ibrahimovic, José Mourinho en andere voetbalgrootheden, die in werkelijkheid helemaal niets van die strekking zeiden. Het geschiedde ontelbare malen op de socials en de anonieme trollen die voor die verzinsels verantwoordelijk waren werden opvallend vaak vanuit landen met een islamitische persuasie (Iran, Algerije, Egypte) aangestuurd. Het leek wel of de persdienst van Hamas was ingezet.
        Zeker, er waren mooie wedstrijden bij. Toch durf ik ook in dit geval over een verprutste periode te spreken. Het was allemaal veel te megalomaan, met die 48 deelnemers (FIFA-baas Gianni Infantino speelt inmiddels zelfs al met het plan om er 64 van te maken). Het was ook te poenerig, met die buitensporige entreeprijzen en die krankzinnige dyhadratatiepauzes ten behoeve van de commercie halverwege beide helften. En het was dus te corrupt.
        Alleen al het feit dat het überproleet Donald Trump in een eentweetje met Infantino lukte - hij maakte er zelfs schaamteloos melding van - om de schorsing van de Amerikaanse spits Folarin Balogun ongedaan te maken, had mij moeten doen besluiten om mij niet langer op dat WK aan de overkant van de grote plas te richten, maar op Odysseus’ barre, twintig jaar vergende terugreis naar Ikatha.
        Dat was pas bijzonder, mijnheer Van Amerongen!

Arthur: Don Roberto, ik heb een bloedhekel aan kantoorklerken die de hele dag met oneliners en aforismen van Johan Cruijff strooien, maar ik kom toch even aankakken met een banale voetbalwijsheid en wel van Gary Lineker, die na de uitschakeling van Engeland door West-Duitsland op het WK van 1990 verzuchtte: “Football is a simple game; 22 men chase a ball for 90 minutes and at the end, the Germans win.”
        Das war einmal, Jungchen. Vroeger kon ik dolblij worden als Duitsland verloor, maar nu voelde ik slechts medelijden. Man man, wat haatte ik de tronies van Horst Hrubesch (Das Ungeheuer), Rudi Völler, de arrogante Beierse rotkop van Lothar ‘Schwalbe’ Matthäus en verder natuurlijk Oliver Kahn en Andreas Brehme. Nu herinnert alleen Nick Woltemade met zijn zuurkoolbakkes aan de tijd van de lelijke moffen, onze ultieme Angstgegners, maar volgens mij is Nick een schat van een gozer die oude vrouwtjes helpt bij het oversteken.
        Ik wilde trouwens helemaal niet naar de wedstrijden kijken omdat ik net als jij de FIFA haat. Maar ik ben natuurlijk geen Teun van de Keuken die in het op sterven na dode blaadje Vrij Nederland ter meerdere eer en glorie van zichzelf brulde dat Nederland het WK moest boycotten. Ik weer zeker dat die fatsoensrakker terwijl hij een Lotte Houwink ten Cate-achtige (hij schopte een buitenechtelijk kind bij deze kijfzieke feministe) aan het doen was, stiekem naar Nederland-Tunesië keek.
        Ik geloof trouwens net als jij ook helemaal niet in al die samenzweringstheorieën op X, bijvoorbeeld dat de Argentijnen in de finale kwamen omdat de Mossad en de Joden van Buenos Aires dat eisten. Dat volslagen gelul komt uit de koker van mohammedaanse landen als Egypte en Marokko. Ik was altijd een Argentinië-gek en dol op Diego Maradona. Nog regelmatig kijk ik op YouTube naar de schitterende documentaire over hem van de Servische filmmaker Emir Kusturica. Een vriend van mij in Rio de Janeiro, Leo Wery, deed de productie daarvan.
        Overigens woonde ik in de Cidade Maravilhosa tijdens het WK 2010, en huilde ik van geluk toen we van Brazilië wonnen. Kort daarna vloog ik met toenmalige Spaanse vriendin Paula naar Madrid, voor de bruiloft van haar broer. Ik zag de finale tegen Spanje daar in een bomvolle kroeg en werd bijna gelyncht na de karatetrap van Nigel de Jong.
        Daarna verloor ik mijn interesse in voetbal en het maakte me ook geen reet meer uit wie dit WK ging winnen. Het liefst de Vikingen van Noorwegen natuurlijk, maar dan zou ik meteen door Sander Schimmelpenninck zijn afgeserveerd als een domrechtse fascist. Voor mij was Haaland de koning van dit WK, en niet Messi met al die inktvlekken op dat lijf. Het zal me niks verbazen als hij een aarsgewei heeft, in de wereld van de porno ook wel bekend als de trampstamp. Op X zag ik trouwens een geweldig twiet met de tekst 'Why doesn't Argentina have more Black players in the World Cup? Because we are a country, not a Disney movie'.
        Eat that, Teun van de Neuken en SS Schimmeldwerg!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

En dan denk ik zomaar: het zal toch geen 'bewussie' zijn? Dat ze in de Stopera dit spreekwoord in de praktijk brengen: als het niet goedschiks kan, dan maar kwaadschiks?
        Terwijl de ratten links en rechts een remake van La Grande Bouffe uitproberen, baan ik mij op dat moment een weg door de Amsterdamse Falckstraat. Vroeger kwam je daar weleens een plantsoenmedewerker tegen. Nu wordt er helemaal niks meer geschoffeld en geharkt. Het onkruid tussen de stenen mag onbelemmerd woekeren en rondom de vuilnisbakken ligt zoveel onwelriekende troep dat je je in een Indiase krottenwijk waant.
        En zo is het dus overal in het centrum van ons geliefde hoofdgehucht.
        WAAROM TOCH?!?
        Geen nieuwsmedium of die wanhoopskreet is er niet in geslaakt. Zei burgermoeder Femke Halsema vorig jaar als Zomergast bovendien niet dat zij zich eveneens zo aan de rotzooi ergert? En benadrukte Hester van Buren, toen zij nog als wethouder de portefeuille Afval & Reiniging beheerde, niet ook al dat het haar een doorn in het oog is, net als trouwens haar opvolgster Lian Heinhuis?
        En nu borrelt dus plots die theorie in mij op.
        Is dit beleid?
        Ik denk daarbij trouwens ook aan het collegebesluit om de toeristenbelasting binnen vijf jaar tot 20% te verhogen, waarmee Amsterdam de absolute koploper in de wereld wordt (en dat terwijl het landelijk btw-tarief voor hotelkamers dit jaar al van 9% naar 21% is gestegen). Onder anderen Robert-Jan Woltering, de directeur van hotel De L’Europe, luidt er voortdurend boos en gefrustreerd de noodklok over, maar in de Stopera stoppen ze dan, terwijl ze hun tong naar hem uitsteken, hun vingers in hun oren.
        Hoe dan ook willen ze ten gemeentehuize van al die toeristen af. Amsterdam een stad voor de chic en de shabby, zoals Eberhard van der Laan ooit zei? Welnee, shabby is goed genoeg. Kijk maar eens om je heen. Om die reden herinner ik mij ook de weerstand op links toen de Unesco de grachtengordel in 2010 tot werelderfgoed uitriep: kleinburgerlijk als altijd, vroegen ze zich af of zo’n ’openluchtmuseum’ niet tot bestuurlijke onmondigheid zou leiden. En wat te denken van de politieke aarzelingen toen het superdeluxe Rosewood Hotel zich voor 250 miljoen euro in het voormalige Paleis van Justitie aan de Prinsengracht vestigde? De vergunningen waren al verleend, ze konden er dus niet onderuit, tandenknarste de toenmalige GroenLinks-hotemetoot Rutger Groot Wassink.
        Wat rest hen dan nog?
        Hoe kunnen ze Amsterdam, bedoel ik, tóch minder populair voor bezoekers maken?
        Laten we wel wezen, ze hebben het beloofd, al die partijen: Amsterdam moet weer van de Amsterdammers worden. Ze hadden ook voor de gezamenlijke slogan ’Eigen volk eerst’ kunnen kiezen, waarmee precies hetzelfde doel wordt nagestreefd, maar die kreet ligt om een of andere reden niet zo lekker.
        En toen wisten ze het ineens: laten we Amsterdam zo onaantrekkelijk mogelijk maken.
        En dus ook zo smerig mogelijk.
        Kijk anders maar eens op de stoep bij het Rosewood.
        Ach, het is maar een theorie.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Goh, in welk mapje heb ik die mail ook alweer ondergebracht? Ik geef ze allemaal namen, moet u weten. ‘Merkwaardig’, om een voorbeeld te noemen. ‘Om te gieren’, ook zo eentje. En ‘Opmerkelijk’. In dat laatste mapje vind ik ‘m.
        De afzender heet Willem van den Elskamp, die zichzelf onder andere omschrijft als „een 79-jarige hartpatiënt met één oog, een brave babyboomer die nog nooit een vlieg heeft kwaad gedaan en nu ineens een misdadiger is”. Ik mag Willem zeggen tegen deze cycloop, omdat ik hem al heel lang ken. Hij is reeds 55 jaar autojournalist, woont in Hilversum en stuurde mij de mail naar aanleiding van een conflict met woningbouwvereniging De Alliantie, waarvan hij reeds veertien jaar een huis zonder cv-installatie huurt. „Ik heb geen gas nodig”, vertelt hij. „Ik red het met een elektrische boiler en een olieradiator. Als het me te koud wordt trek ik een trui aan.”
        Ik dacht aan de mail terug toen het mij gegund werd te vernemen dat Nederland met „een kleinere gasvoorraad de winter ingaat dan voorheen”, zoals de Gasunie berichtte. „Bij een normale winter levert dat geen problemen op”, voegde ons nationale energie-infrastructuurbedrijf daaraan toe. Dat was ongetwijfeld een poging - let wel: de voormalige milieuactivist Diederik Samson is daar voorzitter van de raad van commissarissen - om het volk gerust te stellen. Toch was het eerste wat ik mij toen afvroeg: waarom zou er op een abnormale zomer geen abnormale winter kunnen volgen? Je gaat toch niet gokken met de volksgezondheid als inzet?
        Maar goed.
        Je zou dus verwachten dat Willem van den Elskamp in aanmerking komt voor een vermelding in het zogeheten Gulden Boek, een van de manieren waarop de gemeente Hilversum een eerbetoon aan een voorbeeldig functionerende inwoner kan brengen. Al veertien jaar lang laat hij zijn stadgenoten immers zien hoe je gasvrij kunt leven.
        Toch zit dat eerbetoon er niet in. Integendeel zelfs, Willem kreeg andere functionarissen aan de deur, onder wie boze dienders en een gerechtsdeurwaarder. De laatste had een verrassing voor hem in petto: een bevel om voor de rechtbank in Almere te verschijnen, met als bijvoegsel „een geanonimiseerde uitslag van een vergelijkbare zaak, die aangeeft dat ik geen poot heb om op te staan.”
        Wat is het geval? De Alliantie wil hoe dan ook een cv-installatie die op gas draait bij hem installeren. „In een land waar iedereen van het gas af moet, vind ik dat zo’n waanzin, dat ik er verdrietig van word”, schrijft hij. „Overal wordt gedemonstreerd tegen het gebruik van fossiele brandstoffen, in Groningen gooit de overheid de gasbronnen dicht met beton, maar ik word verplicht een dure gasaansluiting te nemen die ik niet nodig heb. Het is Kafka pur sang.”
        Weet je wat, dacht ik toen, ik bel Willem even.
        En waar nam hij op?
        In een Hilversums hotel, waar hij noodgedwongen een week logeert omdat ‘bouwvakkers mijn woning zijn binnengedrongen’, zoals hij vertelde. En dat nadat de woningbouwvereniging eerder al zijn slot liet forceren.
        Wie dat allemaal moet betalen?
        Goed geraden, mevrouw: Willem zelf.
        Zeg híer eens iets van, Diederik Samson!

Voor een nogal onderbelichte verklaring voor het waanzinnige wangedrag dat nu weer door zogenaamde Feyenoord-hooligans in Leeuwarden is vertoond, met vijf vuurwerkgewonden als resultaat (!), neem ik u even mee naar Bangkok.
        Ja, ik weet ‘t, soms is mijn geest wel héél springerig. Toch schuilt hier meer logica in dan menigeen zal vermoeden. Stap dus gewoon met mij aan boord van een zilveren vogel die ons naar de Thaise hoofdstad vervoert, waar mij een appartement ter beschikking staat. Ik logeer er elk jaar enkele weken en de laatste maal kwam er zomaar een heuse Nederlandse hooligan op visite, of beter gezegd een ex-hooligan die Zuid-Oost-Aziatisch vertier zocht (niet in dat appartement maar een paar stadsdelen verderop).
        Vroeger schopte de man als lid van de F-Side onvoorstelbaar veel herrie bij Ajax. Maar hij heeft zijn leven gebeterd. Sterker nog, hoewel nog steeds zwaar toegetakeld met de kenmerkende tattoos, leidt hij inmiddels, als ‘coach’, praatsessies met dergelijke ‘fans’ om hen ervan te overtuigen dat ze verkeerd bezig zijn. En hij boekt daarmee nog successen ook.
        „Jij bent wel een héél fanatieke Ajacied, hè?” vroeg ik hem.
        „Welnee”, zei hij.
        „Huh!?”
        „Ik heb eigenlijk niet zoveel met voetbal. En mijn maten toen ook niet.”
        „Waarom dan steeds die gewelddadige confrontaties met de ME?”
        „Omdat we dat graag wilden. We zochten het op omdat we niets leukers vonden dan al kleunend de boel ontregelen.”
        „En dat geldt ook voor hooligans van andere clubs?”
        „Daar ben ik van overtuigd.”
        En daar ging-ie, richting Patpong.
        Zelf vliegen wij, met uw welnemen, weer terug naar Nederland. Dat doe ik vooral in de hoop dat het tot meer lezers doordringt dat in veel van die doorgezopen en -gesnoven gasten niet het hart van de ware clubfan klopt, maar dat van een miesgasser die er slechts op uit is om zoveel mogelijk rotzooi te schoppen. Het lot van Feyenoord kon die vuurwerkvandalen zondag in feite gestolen worden, zoals het lot van Ajax die tot inkeer gekomen Amsterdamse schobbejak destijds gestolen kon worden.
        Mag ik er bovendien voor de 10.998ste keer op wijzen - ik doe dat namelijk al een jaar of dertig - dat dit ‘supportersprobleem’, zodra het zich voordoet, in de eerste plaats door de spelers van de ploeg die door deze relschoppers wordt gesteund kan worden aangepakt?
        Loop onmiddellijk het veld af, als team, wanneer jouw ‘fans’ zoiets uithalen. Keer op keer, totdat het doodbloedt (en ga ze zeker niet na afloop bedanken, zoals Feyenoord deed). Laat dat besluit niet aan de scheidsrechter en de KNVB over, met hun protocollen. Duidelijker kun je niet laten blijken dat je zulke supporters helemaal niet wil.
        Nee, ik bedoel daar níet mee dat de KNVB en de overheid zo slap en soft moeten blijven doormodderen zoals ze tot nu toe hebben gedaan.
        Wellicht kent u mijn devies: geen betere hand dan de harde hand, wat de experts ook beweren.
        Vraag het anders maar aan de autoriteiten in Bangkok.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Rob: Sta mij toe, mijnheer Van Amerongen, om deze aflevering van ons tweewekelijkse tweegesprek te beginnen met een variant op het beroemde lied ‘Dit is de tango van het blote kontje’, zoals in 1980 gecomponeerd door Toon Hermans. Het wijsje blijft hetzelfde, dus zing maar mee.
        “Dit is het eiland van de grote konten
        Van dikke billen, formaatje volle maan
        Men aanbidt ze hier op werk’lijk alle fronten
        Ze zijn de natte droom van elke Antiljaan”
        Excuses, collega, voor deze frivoliteit, die op zich wel in de Nieuwe Revu van 2026 past, met haar jonge, vrijpostige uitstraling, maar misschien iets minder in deze specifieke rubriek, die immers door de Waldorf & Statler van de polderlandse journalistiek wordt gecomponeerd.
        Bovendien is het de vraag wie van de lezers nog weet wie Toon Hermans was. Zelf zaten wij vroeger thuis weliswaar met het hele gezin rondom de pickup naar de langspeelplaten met zijn conferences te luisteren, schaterend over zijn gehaktbal-act, om er eentje te noemen. Maar inmiddels heeft de maatschappij zich dik een halve eeuw doorontwikkeld.
        Maar goed, Toon was voor mij de grootste van de Grote Drie (Wim Kan en Wim Sonneveld vormden de andere twee). Daarom veroorloof ik het mij toch om met gebruikmaking van dat vermaarde wijsje een link naar hem te leggen.
        Als ik eerlijk ben bestaat daar trouwens nóg een reden voor: Toon liet mij eind jaren zeventig bijna in een broodje kaas stikken tijdens een editie van de Open Nederlandse Tenniskampioenschappen op het Melkhuisje in Hilversum. Hij was daar als toeschouwer aanwezig, ik als verslaggever. We stonden met elkaar te keuvelen in het clubhuis en ik zei al kauwend op een kadetje met kaas: “Heerlijk, ik had nog niet eens ontbeten.” Dit was zijn antwoord: “Als ik die krant van jou gelezen heb, heb ik al gegeten en gedronken.”
        De belangrijkste reden dat ik met dit ‘grotekontenlied’ op de proppen kom is dat ik op het ogenblik met vakantie op Curaçao ben. Onevenredig veel dames beschikken hier inderdaad over flinke achterwerken, to put it mildly. De modewinkels spelen er zelfs op in. Ik dronk het verplichte glaasje groene rum in de Netto Bar, de fameuze kroeg in het schilderachtige stadsdeel Otrabanda. Zelfs onze koning wordt daar af en toe aan de toog aangetroffen wanneer hij een bezoek aan de overzeese gebiedsdelen brengt. Welnu, naast dat etablissement staat zo’n modewinkel. Tot mijn tevredenheid stelde ik vast dat de paspoppen van die winkel dezelfde grote, ronde derrières hebben.
        Ze zijn trots op hun voluptueuze bipsen, de Curaçaose vrouwen. Ze laten ze graag deinen en wiebelen en hun mannen kijken daar gretig naar, ofschoon er de laatste tijd wel iets tussen is gekomen. Nee, niet tussen die reusachtige billen, zoals u ongetwijfeld met uw verdorven, louter op penetratie gerichte Veluwse geest denkt. De dames hebben concurrentie gekregen, bedoel ik. Van The Blue Wave om precies te zijn, oftewel het nationale voetbalteam van Curaçao. Als kleinste land ooit (180.000 inwoners) wist Curaçao zich onder leiding van Dick Advocaat voor het WK Voetbal te plaatsen. Het hele eiland is nu geel en blauw gekleurd.
        Dat is heel inspirerend, mijnheer Van Amerongen.
        Al blijf ik natuurlijk wel goed om mij heenkijken.

Arthur: Ik wilde onze briefwisseling eindelijk eens een keer decent en oorbaar houden, maar nu jij kennelijk door de groene rum, de tropische zon en de sankanan grandi, senshual i temblando in hogere sferen bent geraakt, kan ik niet achterblijven en verval ik helaas toch weer in voorspelbare banaliteiten.
        Sankanan grandi is Papiaments voor dikke bipsen, terwijl je eigenlijk het Portugees-Braziliaanse woord bunda zou verwachten. Sanka komt - zo vertelde professor José Rentes de Carvalho mij op de Universiteit van Amsterdam - waarschijnlijk van het Iberische woord anca, dat in het Spaans en Portugees ‘heup’, ‘achterkant van een dier’ of ‘achterste’ betekent. Het woord is via het Spaans, Portugees en mogelijk ook het Kaapverdisch Creools in het Papiaments terechtgekomen.
        Mijn favoriete gedicht van de meesterlijke Braziliaanse poëet Carlos Drummond de Andrade is  ‘A Bunda’. Neem nog een slokkie rum, ouwe, en denk een heerlijke bossanova of samba bij deze zwoele ode aan de kont:
        "A bunda, que engraçada. A bunda, que engraçada.
        Está sempre sorrindo, nunca é trágica.
        Não lhe importa o que vai
        pela frente do corpo.
        A bunda basta-se. Existe algo mais?
        Talvez os seios."
        Mijn grote held August Willemsen vertaalde ‘A Bunda’ als volgt:
        "Het kontje, ach hoe aardig
        Het kontje, ach hoe aardig.
        Lacht altijd, nooit tragisch.
        Kan niet schelen wat
        van voren zit. Het kontje is zichzelf genoeg.
        Is er nog meer? Misschien de borsten."
        Overigens heb ik in tegenstelling tot jou louter pijnlijke herinneringen aan de Antillen. In 1980 besloot ik radicaal naar Aruba te emigreren - ik was toen al klaar met Nederland - en vloog met mijn jeugdvriend naar Caracas in Venezuela en daar vandaan zouden we met een retourbiljet van de Antilliaanse Luchtvaart Maatschappij naar Aruba gaan.
        Met een enkeltje liet Aruba je niet binnen. In een overmoedige bui hadden Ton en ik ons helemaal kaal laten scheren. Tot overmaat van ramp droegen we zonnebrillen, Panamahoeden, witte tropenkostuums van de HIJ, Ray Ban’s, Herman Brood-achtige puntschoenen én hadden we dikke sigaren in de borstzakjes van onze kostuums geprikt.
        We werden meteen aangehouden op de Koningin Beatrix Luchthaven. Daar zaten we dan in het bloedheet stinkhokje tegenover meneer Jansen, een zwetende Antilliaan van minstens 200 kilo. Hij was ervan overtuigd dat wij narco’s waren. Onze paspoorten werden in beslag genomen en we moesten ons dagelijks melden bij de douane.
        Wij logeerden noodgedwongen in een spotgoedkoop bordeelachtig pension in hoerendorp San Nicolas. Daar leerde ik het Papiamentse scheldwoord voor blanken kennen: makamba. We zopen de hele dag bier onder de klapperboom en na tien dagen werden we politiebegeleiding op het vliegtuig naar Schiphol gezet.
        Ik bleef onverstoorbaar door migreren en woonde met relatief succes in Beiroet, Jeruzalem, Paraguay, Rio de Janeiro en nu Portugal. Maar de vernedering van mijn mislukte migratie naar Aruba is nooit geheel verdwenen.                
        Wist je trouwens dat Gerard Reve het steevast over de overzeese geslachtsdelen had in plaats van overzeese rijksdelen?

Rob: Laat dit goed tot u doordringen, mijnheer Van Amerongen: de Parool-journalisten Paul Vugts en Wouter Laumans onderzoeken wekenlang hoeveel last winkeliers in de Amsterdamse binnenstad van criminele Syrische asielzoekers ondervinden, stellen vast dat de terreur ontoelaatbare vormen heeft aangenomen, besluiten tot publicatie van hun bevindingen over te gaan, maar vragen wel eerst nog, zoals het hoort, om een reactie in de Stopera.
        En wat geschiedt?
        De heren krijgen van enkele ambtenaren het verzoek om van publicatie af te zien omdat het ‘extreemrechts in de kaart zou spelen’.
        I kid U not!
        Liever nog zien ze ten gemeentehuize de stad naar de gallemiezen gaan!
        Gelukkig publiceerden Vugts en Laumans hun artikelen toch, waarna Vugts ook nog een cursiefje plaatste waarin hij kond deed van dit schandelijke staaltje persbeïnvloeding. Leidde het tot herrie in Pyongyang aan de Amstel? Verleende b&w de betrokken ambtenaren op staande voet ontslag? Welnee. En dat terwijl dit feitelijk nog erger was dan wat de toenmalige wethouder en loco-burgemeester Rutger Groot Wassink flikte met dat rapport - hij moffelde het heel lang weg - waaruit zonneklaar bleek dat anti-homogeweld onder allochtonen een groot probleem is.
        Wacht even…
        Werden die ambtenaren misschien stiekem door b&w aangestuurd?
        Benieuwd!
        Het hoofdstedelijke ambtenarenapparaat - zo’n 20.000 fte’s - bemoeit zich hoe dan ook steeds heviger met van alles en nog wat, zoals ook uit deze affaire blijkt. De betutteldrift en verbodzucht zijn grenzeloos en vermoedelijk krijgen de beambten daarbij carte blanche van het nieuwe college met wederom NEGEN wethouders, andermaal onder leiding van het langetenenvrouwtje. Onder het motto ‘Jouw stad is mijn stad’ wil B&W uiteráárd weer 10.000 extra parkeerplaatsen schrappen en de toeristenbelasting tot 20% (!) verhogen, om maar eens enkele van de desastreuze plannen te noemen waarmee de Amsterdamse ondernemers nog nadrukkelijker de oorlog is verklaard.
        Amsterdam moet weer van de Amsterdammers worden, vindt men in de Stopera (behalve als je een Jood bent, voeg ik daar gezien de totaal uit hand gelopen Gaza-obsessie zelf aan toe). Goedbeschouwd zou een slogan als ‘Eigen volk eerst’ om die reden passend zijn, maar ook dat zou extreemrechts vast wel weer in de kaart spelen.
        Er zijn 1.001 redenen om aandacht te besteden aan totaal mesjoggene wethouders als het paardenmeisje Zita Pels en kiezerbedriegster Esma Lahlah, wier groenlinkse gedachtengoed - illegalen bestaan niet, vindt juffrouw Pels - het Amsterdamse beleid ook op ambtelijk niveau grotendeels bepaalt.
        Een man van mijn leeftijd moet echter een beetje aan zijn gezondheid denken, al wil ik er wel nog op wijzen dat coalitiepartner D66 zich in de persoon van wethouder Alexander Scholtes evenmin onbetuigd laat. Hij wil geen fretten inzetten tegen de gigantische rattenoverlast van dit moment, die op zijn beurt een rechtstreeks gevolg is van de net zo gigantische, naar mijn stellige overtuiging bewust in stand gehouden, want toeristen wegjagende afvaloverlast. JA21 wil dat, met Rotterdam als voorbeeld, maar volgens Scholtes is die aanpak…. taadah!... niet diervriendelijk genoeg.
        Nooit geweten dat fretten géén dieren zijn.
        Zullen we dit voorlopig trouwens onder ons houden, mijnheer Van Amerongen?
        Voor je het weet krijgen we vanuit de Stopera een publicatieverbod opgelegd!

Arthur: Breek me de bek niet open, ouwe. Ik roep al jaren dat er een Berlijnse Muur om Amsterdam moet komen en dat de hele mikmak vervolgens afgezonken kan worden, als een hedendaags Atlantis. Als is dat spijtig voor jou want jij hebt een leuke pied-à-terre in het hartje van Goudeneeuws Mokum. (Jules Deelder in zijn tirade De Ziekte van Hedel: “Je zal der maar wonen an zo’n stinkgracht, waar de hele dag van die platboomde schuiten vol Moffen en Amerikanen voorbij kome drijven die je je vreten uit je bek zitten te kijken.”)
        D66-sokpop Alexander Scholtes zei overigens tegen de Halsemabode dat de druk foeragerende knaagdiertjes onlosmakelijk bij Amsterdam horen, en dat vindt romancier Pieter Waterdrinker ook want die schreef het allemaal in zijn bestseller De Rat van Amsterdam.
        Nou, als ik Wethouder van Rattenzaken was, zou ik de boa’s met stroomstokken en reuzelpistolen naar kansenwijken sturen want daar ligt het witbrood altijd massaal te schimmelen op straat (neen, dat is geen bijvoederproject van de Partij voor de Halal Geslachte Dieren). Na de gruwelijke moord op de 17-jarige Lisa riep Scholtes dat gratis bokscursussen voor meisjes het beste wapen zijn tegen femicide en ander geweld van blanke mannen die gehersenspoeld zijn door Andrew Tate. Zie je die roedel jongeren al schaterlachen in een Amsterdamse park als een 14-jarig meisje op haar met bloemetjes versierde fiets roept "I float like a butterfly, I sting like a bee?"
        Scholtes lijkt sprekend op een kruising van Lonny Gerungan (van de Indische oppiepmandjes) en Wibi Soerjadi en heeft de gratis cursus Basic Bitch Boxing bedacht voor queers in 020 Nieuw-West, de hipste buurt van Amsterdam, als ik de projectontwikkelaars mag geloven. De wethouder is zelf bokser en in de Reguliersdwarsstraat (Rue de Vaseline in de volksmond) krijsen ze ‘Rocky, Rocky!’ als hij weer eens op werkbezoek is. Er staat dan altijd wel weer een valse kapper tussen de afvalbergen te gillen dat ‘Sandra’ een Richard Geertje moet doen met zijn fretjes.
        Het verhaal van Parool-journalisten Wouter Laumans (Mocromafia) en Paul Vugts over de criminele Syriërs doet mij denken aan de recente explosie in het plofkraakatelier in Osdorp. Het hele kalifaat wist dat die knullen niet alleen maar aan het chillen en ballen waren in  de kelderbox (anders had het legioen ambtenaren van Halsema dat wel gehoord tijdens de vrijdagpreek in moskee Arrabitha Al-Islamia). Alleen de driehoek wist van niks. Wolla, dat is raar, broer.
        Ik sluit af met De Ziekte van Hedel, die knetterende tirade van Jules Deelder tegen 020: “En maar strompele door die zeventiende eeuw. Stelletje krokekokers! Wat vinde die mense d’r eige belangrijk! Ze kenne geen scheet laten of hij mot in het hele land geroke worde. Slaat de krante der maar op na. Wat interesseer míjn et nou wat er in die grafstad gebeur? Niet dat ik wat tegen Amsterdammers heb. ‘t Zijn beste mensen, hebben een goed hart, ‘t Moest alleen gekóokt op ter rug hangen en dan zo laag dat de honden erbij kennen.”

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Krijg nou wat: een Amsterdamse sticker die mij van vreugde vervult. Oké, hij is ieniemienie, maar wie het kleine niet eert, nou ja, vul maar in. En hij hangt toch maar mooi aan een lantaarnpaal in het centrum van Hamasterdam.
        „ISRAËL”, staat aan de onderkant.
        De tekst is pro-Joods en dat is best bijzonder in ons geliefde hoofdgehucht, dat met name na de Jodenjacht in de nacht van 7 op 8 november 2024, na Ajax-Maccabi, bovenstaande bijnaam verwierf. Een boomlange medewerker van de kroeg naast de lantaarnpaal benadrukt dat hij de sticker zojuist voor alle zekerheid voorzichtig heeft losgetrokken en zeker een meter hoger weer heeft vastgeplakt. „Je weet het nooit met die palliewappies”, grijnst hij.
        Ontvouw een landkaart van het Midden-Oosten op je tafel en zie hoe klein Israël is, ingeklemd tussen al die grote boze Arabische buren. Ik zeg dat omdat ik het illustrerend vind dat uitgerekend een pro-Israëlische sticker in de stad die vol hangt met gigantische Jodenhaat bevorderende from-the-river-to-the-sea-posters en -affiches, dit kleine formaat heeft (reken ook maar dat er tijdens de Canal Parade geen enkele boot zal meevaren waarin de Israëlische zaak wordt bepleit).
        Maar het stáát er, in het Engels, terwijl rondom de lantaarnpaal de voorbereidingen op de traditionele blotebillenoptocht in volle gang zijn: „Ter ere van Pride Month volgt hier een lijst van alle landen in het Midden-Oosten die het homohuwelijk erkennen.” En daarna dus: „ISRAËL”. Meer niet, omdat de Joodse natie het enige land in die regio is waar de letterbakgemeenschap dezelfde rechten heeft als iedereen.
        Lezen jullie even mee, Queers for Palestine?
        Het zal je intussen duidelijk zijn: ik wandel weer eens met mijn hondje door Amsterdam, waar veel vaker dan normaal in dit merkwaardige tijdperk mensen van hetzelfde geslacht hand in hand lopen. De sfeer is gemoedelijk, maar als je gesprekken met buurtgenoten voert hoor je toch vaker dan gewoonlijk dat ze de Parade ditmaal overslaan.
        De meesten geven het niet toe, maar ze knijpen ‘m. De aanslag in Berlijn van vorige week laat wel degelijk zijn sporen na en de schaamteloze verstoring van donderdag bij de Loods24-herdenking in Rotterdam, óók door autochtone dames die mij doen denken aan de Pax Christi-vrouwen van vroeger wier schuldbesef ook al totaal was doorgeslagen, speelt eveneens een rol.
        Ik herken het wel. Een paar weken na de aanslagen met vliegtuigen op het World Trade Centre en het Pentagon in 2001 stapte ik samen met een klein gezelschap op Heathrow Airport aan boord van een 747 die ons naar Montego Bay in Jamaica zou vervoeren. De vlucht van tien uur werd door hevige turbulentie geplaagd en ‘s avonds, toen wij gezamenlijk aan de hotelbar hingen, gaf vrijwel iedereen toe dat het ongemak dat zij erdoor hadden gevoel óók met 9/11 te maken had.
        „Wat ga jij doen?” vraagt een andere hondeneigenaar op het Amstelveld.
        „Volgens Bertrand Russell is het overwinnen van angst het begin van wijsheid”, antwoord ik.
        „Shalom”, glimlacht hij.
        Ik wens hem veel plezier.

Mijn ogen openen zich en ik zie door een kier van de gordijnen dat het weliswaar al licht is, maar ook weer niet zo licht dat ik als de wiedeweerga uit mijn bed dien te springen (daar ontwikkel je in de loop der jaren een geoefend oog voor). Ik grijp naar mijn mobieltje, open het, slaak een zucht, leg de telefoon weer weg en draai mij nog eens om.
        „Is er wat?” vraagt mijn wederhelft slaperig.
        „Code geel”, antwoord ik.
        „Krijg nou wat”, lacht zij, waarna zij zich ook omdraait.
        Het is ook wel toevallig: de avond tevoren hebben wij het ledigen van een fles Pinot Grigio op ons terras gecombineerd met een discussie over de alsmaar toenemende neiging van Nederlandse overheidslichamen om de bevolking met gebruikmaking van coderingssystemen en alarmeringssignalen te waarschuwen voor ontwikkelingen die extra attentie behoeven indien zij zich daadwerkelijk voordoen.
        Ze omschrijven het zelf als ‘risicocommunicatie ter bevordering van de openbare orde, veiligheid en zelfredzaamheid’ en reeds bij het tweede glas wijn kwamen mijn vrouw en ik tot de slotsom dat het de spuigaten uitliep. En ja hoor: nu reeds, de volgende ochtend, blijkt dat voor de zoveelste maal.

Geen punt maar een komma, zou dat ook voor Oranje gelden? Of moet hier ‘Geen punt maar een komma: zou dat ook voor Oranje gelden?’ worden geschreven, met een dubbele punt in plaats van een komma?
        U bent gewaarschuwd: ik ga weer eens iets uitleggen.
        „Zondag wordt er ook geschreeuwd op de Dam tijdens een ‘solidariteitsdemonstratie met Gaza’ georganiseerd door aan Hamas gelieerde organisaties, Milli Görus en de moskeekoepel FIO”, schreef mijn geweldige collega Nausicaa Marbe in januari vorig jaar. De koepel was zo boos, dat het tot een rechtszaak kwam die tot veler verrassing door die club werd gewonnen. Zelfs het Hof kwam tot de slotsom dat de komma achter ‘organisaties’ onvoldoende duidelijk maakte dat Milli Görus en FIO door Nausicaa niet als ‘aan Hamas gelieerde organisaties’ werden beschouwd.
        Mij lijkt dat laatste nogal wiedes. Er stond immers geen dubbele punt, maar een komma. Maar ja, ik schrijf slechts, net als Nausicaa, voor een gemiddeld lezerspubliek. Althans, die mening is onze gerechtelijke macht toegedaan, getuige deze zin: „Voldoende aannemelijk is dat een aanmerkelijk deel van het gemiddelde lezerspubliek, mede gelet op de verdere inhoud van de tekst, de passage ondanks het gebruik van een komma in plaats van een dubbele punt zo zal lezen dat FIO behoort tot ‘aan Hamas gelieerde organisaties’.”
        Begrijp me niet verkeerd, ik eerbiedig ons rechtssysteem. Ik blijf het echter opmerkelijk vinden dat een rechter zichzelf bevoegd acht zoiets vast te stellen, en dat hij of zij ook nog eens concludeert dat ‘een aanmerkelijk deel’ van dat gemiddelde lezerspubliek niet in staat is dat onderscheid te maken.
        Met andere woorden: dat veel mensen daar te dom voor zijn. Het zal je maar gezegd worden door een edelachtbare, en nu we toch aan het kommaneuken zijn: ik vind het óók opmerkelijk dat niemand het over het ontbreken van het lidwoord ‘de’ voorafgaande aan ‘aan Hamas gelieerde organisaties, Milli Görus en de moskeekoepel FIO’ heeft. Dan zou het namelijk pas écht andere koek zijn geweest.
        Enfin.
        Geen punt maar een komma, zou dat ook voor Oranje gelden? Daar begon ik deze bijdrage mee, uiteraard met een komma in plaats van een dubbele punt. Ik verwees daarmee naar de excuses van eerst Mark Rutte en onlangs weer van Rob Jetten voor ons slavernijverleden, uitspraken waar ik gezien de consequenties ook al zo weinig van begrijp, maar dat komt natuurlijk doordat ik het nooit verder heb geschopt dan een functie als kantlijnkrabbelaar voor een gemiddeld lezerspubliek.
        Om duidelijk te maken dat de zaak nog niet voorbij was, gebruikten ook zij de frase ‘geen punt maar een komma’. Dat doe ik nu na de dramatische uitschakeling van het Nederlands elftal. Voor Oranje betekent het slechts een komma, daar ben ik van overtuigd. Voor Ronald Koeman betekent het helaas een punt. Ik bedank hem voor de bewezen diensten, al kan ik dat slechts namens het gemiddelde voetbalpubliek doen. Ik wens hem en Bartina veel sterkte toe.
        Kijk, zo kan het ook.
        O nee, sorry.
        Kijk: zo kan het ook.

Dit stukje komt tot u vanuit een bunker. Met twee meter dikke muren van barietbeton, bijvoorbeeld bestand tegen hoge doses ioniserende straling, staat-ie in mijn achtertuin. Ik heb mezelf er tot het einde der tijden hermetisch in opgesloten.
        Niet dat ik slechts bang ben voor Poetins kernwapens. Ik ben bang voor alles. En dat terwijl deze jongen het bestaan ooit onbevreesd tegemoet trad. „Kom maar op, wereld!” schreeuwde ik, als Bokito roffelend op mijn borst. Nu lijk ik Rosalie wel, het bibberende dwergpoedeltje van buurvrouw Gordijn - den Wezenaere. Ik hoefde maar naar haar te kijken of ze kroop jankend onder het bed. Dat hondje, bedoel ik. Mevrouw Gordijn - den Wezenaere ging dan zelf altijd niet onder, maar op het bed liggen, heel merkwaardig.
      Waar mijn panofobie vandaan komt?
      Moet ik dat echt uitleggen?

Rob: Hij moet het in de kringen waarin hij vertoeft ongetwijfeld vaak uitleggen, maar vermoedelijk is hem dat een rotzorg: ik ben bevriend met Martin Koolhoven, op dit moment Neerla…

Rob: Zonder enige twijfel zal het niet onopgemerkt aan ons voorbijgaan, mijnheer Van Amerongen: op 1 juni aanstaande is het honderd jaar geleden dat Marilyn Monroe in Los Angeles he…

Het kan dus domweg niet. Of laat ik het zo zeggen: de kans dat Oymyakon in Oost-Siberië, het koudste dorp op aarde waar het in januari overdag gemiddeld 36 graden vriest, door een hittegolf wordt getroffen is groter (ik wilde eerst schrijven dat de kans dat het gezonde verstand bij Rob Jetten terugkeert groter is, maar je moet altijd iets van een mogelijkheid open houden).
        En toch, hè. En toch hoop ik van ganser harte dat het nationale team van Curaçao na de eerste ronde van het WK Voetbal nog in de strijd zal zijn. Toegegeven, het zou met alle voetbalwetten spotten. Eerste wedstrijd: Duitsland, titelkandidaat. Tweede wedstrijd: Ecuador, in de Zuid-Amerikaanse voorronden beter dan Brazilië. Derde wedstrijd: Ivoorkust, dat vorige week nog van een andere favoriet van het wereldkampioenschap won, te weten Frankrijk.
        Ga er maar aan staan, als de kleinste WK-deelnemer ooit (Curaçao heeft 185.000 inwoners, 0,0022% van de wereldbevolking, het doet mij zomaar denken aan Rob Jettens bijdrage van 28 miljard euro aan de bestrijding van de klimaatverandering). Maar wonderen bestáán, geloof me. Bel het Medisch Bureau van Lourdes (CMIL) maar. Daar hebben ze sinds de negentiende eeuw tot nu toe zeventig onverklaarbare gevallen genoteerd. Botbreuken die binnen in een uur aan elkaar groeien, dat soort dingen. Daar kan dus best een 71ste wonder bij: Curaçao door naar de volgende ronde. Al zou dat het equivalent zijn van de spontane genezing van een verbrijzelde bekkenfractuur.
        Ach, laat me even.
        Ik heb mijn hart nu eenmaal aan Curaçao verpand.
        Ik verbleef er, de afgelopen twee weken. Sterker nog, ik verbleef er in het hotel waar Team Curaçao eveneens vijf dagen logeerde voordat het maandag naar het trainingskamp in Boca Raton (Florida) vertrok. Daar, in Boca Raton, heb ik óók weleens gelogeerd. Met mij liep het toen heel goed af. Ze heette Dolly en toen ik daarover aan onze Curaçaose beachbar in het bijzijn van Dick Advocaat klassiek manosferisch zat te pochen (we go way back, Dickie en ik, ik heb hem zelfs nog uit hoofde van mijn toenmalige functie als een driftige middenvelder zien acteren bij Roda JC), noteerde hij dat toch even in zijn peptalkboekje. Beter iets dan niets, nietwaar. En Dolly had iets.
        Wat een feest, op dat heerlijke Caraïbische eiland. De halve bevolking liep er in het blauw en geel rond en de blijdschap op straat was 24 uur per dag net zo groot als bij ons op die ene dag op 26 juni 1988 in de Amsterdamse grachten nadat we Europees kampioen waren geworden. En wat een leuke gasten, die Curaçaose voetballers. Ze zagen weliswaar bijna allemaal het levenslicht in Nederland, maar hun verbondenheid met het eiland van hun (voor)ouders is groot en als ze ook maar even naast hun schoenen dreigden te gaan lopen greep Dickie succesvol in. En ze dansten de hele dag, met gebruikmaking van hun ghettoblasters.
        Hoe leuk voetbal kan zijn realiseerde ik mij op Curaçao weer.
        Het is inmiddels ernstig met mij gesteld hoor, vergis je niet: ik weet zelfs niet meer welke ploeg ik zou aanmoedigen als Oranje tegen Curaçao zou spelen.
        Nou ja, eigenlijk weet ik het wel.
        Zet ‘m op, Blue Wave!

Wat je als kantlijnkrabbelaar nooit moet doen, indien je voor twee weken met vakantie in de overzeese gebiedsdelen vertoeft: reminders naar jezelf sturen voor wanneer je thuis weer aan de slag gaat.
        Ik deed dat dus wel.
        Grrr.
        Ik heb veel respect voor stukadoors. Laatst vroeg ik aan een van hen hoeveel kilo Knauf hij dagelijks gemiddeld tegen het plafond kwakt. Inclusief water grofweg zo’n 250 kilo, antwoordde hij. „Ze zouden jullie allemaal een lintje moeten geven”, sprak ik vol bewondering. Maar dit is natuurlijk óók zo: een stukadoor die op een strand in Curaçao ligt, houdt zich over het algemeen niet echt bezig met de vraag of hij bij zijn volgende klus roodband, geelband of goldband gaat gebruiken. Die klokt nog een Blue Wave Amstel Bright naar binnen en denkt terecht: na mij de zondvloed.
        Ach, was ik maar zo.

Nu zal het vast wel kloppen dat de T. binnen onze magistratuur niet de meest gelezen krant is. In deze hoog boven ons verheven gelederen prefereert men sinds jaar en dag het dagblad dat naar eigen zeggen Lux et Libertas nastreeft (licht en vrijheid). Gezien de activistische wijze waarop ze daar heden ten dage juist donkerte en onvrijheid propageren is dat behoorlijk achterhaald, maar goed: ieder z’n meug.
        Toch vraag ik de lezer voor alle zekerheid zoveel mogelijk terughoudendheid in acht te nemen bij de verspreiding van waar ik in dit Telegraaf-stukje op wijs. U bent namelijk een wakkere Nederlander met een gezond verstand. Dat kan niet anders, want anders zou u dit niet lezen. Maar stel dat u de inhoud van deze column in uw stamkroeg met een andere wakkere Nederlander met een gezond verstand deelt. Dan wordt het linke boel!
        Op zich zou het begrijpelijk zijn. Ook in de niet-religieuze betekenis van de term zijn mensen van gelijke gezindte sneller geneigd elkaar in vertrouwen te nemen. Het schept ontegenzeggelijk een band, maar helaas kan het niet uitgesloten worden geacht dat uw woorden dan tevens worden opgevangen door een persoon voor wiens oren ze niet zijn bestemd, om maar eens iemand te noemen: de echtgenoot van de nicht van de buurman van de maîtresse van een Nederlandse rechter. Dan zou het zomaar kunnen dat die edelachtbare via via op een idee wordt gebracht.
        Niet verder vertellen, verzoek ik u daarom. Feind hört mit. Wij kunnen niet voorzichtig genoeg zijn, omdat wij er inmiddels drommelsgoed van op de hoogte zijn welke verzachtende omstandigheden rechters tegenwoordig allemaal uit hun hoge hoed toveren voordat zij een oordeel vellen. Op die manier zijn in de loop der jaren talloze vormen van een verminderde toerekeningsvatbaarheid ontstaan, de een nog potsierlijker dan de ander, belichaming van een toonaangevend voorbeeld: de verwarde man.
        Onlangs is er daar in Noorwegen zelfs nog eentje bij verzonnen. Rechter Harald Tore Roaldsen moest de zaak behandelen van de brute verkrachting, in een fietsenstalling in Tromsø, van een dertienjarig Noors meisje door een Syrische migrant. Na ampele overweging veroordeelde hij de dader tot slechts zes maanden celstraf, omdat het IQ van de verkrachter laag was (tussen 64 en 75) en diens cognitieve/mentale ontwikkeling beperkt.
        I kid U not!
        De hufter was volgens die softe Scandinavische hamerzwaaier te dom om de ernst van zijn daad te kunnen overzien!
        Begrijpt u nu waarom ik u met klem verzoek dit onder ons te houden? Als ik de kringen onder de loep neem waarin dit soort delictplegers hier te lande pleegt te bivakkeren, valt mij altijd één ding terstond op, dat ik hier overigens niet nader wens te specificeren omdat juridische procedures, van welke aard dan ook, anno 2026 voor de aangeklaagde danig in de papieren kunnen lopen. Maar we moeten er als Nederlandse bevolking wel mee zien te dealen en daarom wil ik te allen tijde voorkomen dat deze Noorse approach ook tot onze rechtspraak doordringt.
        Dan loopt dat hele zooitje binnen de kortste keren vrij rond!
        Mondje dicht, lezer!

Ah, daar hebben we er weer eentje van de Club van WOB, zoals je GroenLinks/PvdA, of Progressief Nederland, of PRO, of PN, of weet-ik-veel welke naam die partij tegenwoordig heeft, beter zou kunnen noemen.
        WOB staat in dit geval voor Wegkijken, Ontkenning & Bagatellisering en ik heb het over het vooraanstaande lid Mariëlle Vavier, wethouder van… even diep ademhalen… Armoede, Inclusie, Zorg en Internationale Zaken, Voedselstrategie en Stadsdeel Laak te ’s-Gravenhage.
        Als het je bedoeling is om de lezer in je openingsalinea’s te verleiden om de rest van het stuk eveneens tot zich te nemen, is het misschien niet zo handig om zo’n omvangrijk takenpakket meteen in zijn volledigheid op te sommen. Maar in het wel heel bijzondere geval van Mariëlle acht ik het wel degelijk van belang, aangezien zij het plan heeft opgevat om de probleemjongeren die Scheveningen weer eens terroriseren - u kent dat geteisem wel: ze noemen vrienden ’brrroer’ en vrouwen ’hoerrr’ - met gesubsidieerde kickbokslessen in toom te houden.

Dat eenvoud mijn kenmerk is, blijkt ook uit mijn oplossing voor de transproblematiek in de topsport en de daaraan verwante kwestie betreffende het feit dat niet-biologische vrouwen hier en daar nog steeds als vrouw aan topsportevenementen kunnen deelnemen: slechts één open categorie voortaan, waarin het hele zooitje bij elkaar wordt geveegd.
          Nooit gedacht dat ik iets van D66 zou jatten, maar nu eigen ik mij toch voor even hun verkiezingsleus toe: het kan wél. In de paardensport, bijvoorbeeld, doen hengsten, ruinen en merries aan dezelfde wedstrijden mee. Bij de Grand National, ‘s werelds allerzwaarste race, greep de merrie Nickel Coin zelfs een keer de zege, in 1951 weliswaar, waarna geen merrie het haar nog nadeed, maar je kunt niet alles hebben.
          Hoe dan ook, mannen, vrouwen, mannen die beweren dat ze vrouw zijn (andersom komt ook voor, maar in de topsportwereld nooit, hoe zou dát nou toch komen), transgenders, non-binairen, alles op één grote hoop: alleen al uit het feit dat ik daar een voorstander van ben kun je opmaken hoe altruïstisch ik ben ingesteld. De cisgender in mij mag immers nog steeds graag naar vrouwentopsport kijken, met name wanneer Braziliaanse beachvolleybalsters acte de présence geven, of wanneer Lieke Klaver de 400 meter loopt, of wanneer de Ecuadoraanse Anicka Delgado haar baantjes zwemt.
          Stel, mijn voorstel wordt aangenomen. Dan zullen deze oogverblindende vrouwen nooit meer op de Olympische Spelen te zien zijn, en verreweg de meeste andere vrouwen ook niet (alleen in de schietsport houden zij min of meer gelijke tred met mannen). Nooit meer Lieke Klaver, dat is eigenlijk niet te doen. Ik breng dus een groot offer, maar dat moet dan maar. Oneerlijkheid moet in al haar vormen in de topsport vermeden worden en de zoektocht naar het antwoord op de vraag wanneer een topsporter een man is of een vrouw is echt niet zo ingewikkeld.
          Ik herinner mij hoe de Algerijnse boks(t)er Imane Khalif, zo’n twee-keer-per-dag-knippen-en-scheren-type dat overigens een grote gelijkenis met Ali B vertoont, tijdens de laatste spelen in Parijs de ene na de andere vrouw in elkaar beukte. Het was een geslachtschromosomen-dingetje. Normaal gesproken hebben mannen XY en vrouwen XX, maar dankzij een sterk staaltje zwarte humor van Moeder Natuur had Khelif óók XY. Al haar/zijn kenmerken waren mannelijk, behalve in haar/zijn broekje, hoewel zelfs daar twijfels over bestonden.
          Bij het o zo correcte IOC durfden ze uitsluiting van Khelif destijds niet aan, maar daar is inmiddels verandering in gekomen. Beseffende dat de Spelen van 2028 in Los Angeles worden gehouden, in het land dus waar Donald Trump ook zo zijn gedachten over dit thema heeft, heeft het IOC besloten uitsluitend biologische vrouwen aan de vrouwenonderdelen te laten deelnemen: een stap voorwaarts, maar nog niet de reuzenstap die ikzelf, om van het gedonder af te wezen, voor ogen heb.
          Er is trouwens nóg een rigoureuze oplossing, besef ik plots: geen kerels meer.
          Goh, daar zeg ik zoiets.
          Vergeet wat ik hierboven allemaal heb betoogd.
          Denkend aan Key Alves, een Braziliaanse beachvolleybalspeelster, ben ik daar ineens heel erg vóór.

Van mij mag-ie, die autoloze zondag. Op één voorwaarde: dat ik net als dik 52 jaar geleden een ontheffing krijg. Man, wat voelde ik mij oppermachtig destijds, vrijwel in mijn eentje op ‘s heren wegen. Zelfs het beschamende feit dat ik in een Citroën Dyane reed, de übertruttige variant van een Eend, deed daar geen afbreuk aan.
          Waarom kom ik hiermee? Omdat de Kamerleden André Flach en Pieter Grinwis onlangs een motie indienden waarmee voor de herinvoering van de autovrije zondag werd gepleit. Als argument droegen zij aan dat er dankzij de Iran-kwestie brandstofschaarste dreigt. Ik voel mij geroepen hieraan toe te voegen dat de heren respectievelijk de SGP en de ChristenUnie vertegenwoordigen, partijen die ervan uitgaan dat God de wereld in zes dagen schiep en op de zevende dag rustte.

Zo’n oorlog zelf is nog wel te doen. Er gaat doorgaans niet echt een gezelligheidsbevorderende werking vanuit, zoals nu ongetwijfeld in Iran en omgeving merkbaar is. Maar daar staat tegenover dat er op deze planeet nog nooit géén oorlog is gevoerd. Oorlog hoort erbij.
          Waar ik veel meer moeite mee heb is wat er hier te lande telkenmale uit voortvloeit. Neem zaterdagochtend. Ik sta vroeg op, zet het espresso-apparaat aan en open - het eerste van talloze gevalletjes beroepsdeformatie van die dag - mijn telefoon. En daar staat ‘t in koeienletters op mijn schermpje: ‘Israël bombardeert Teheran’ (dat het in innige samenwerking met Amerika geschiedde was toen nog niet bekend).
          Ik krijg subiet de beverik.
          Niet omdat Israël Teheran bombardeert. Dat gebeurt wel vaker, met alsmaar hetzelfde resultaat: in die regio wint David het altíjd van Goliath (ter duiding: Israël is twee keer zo klein als Nederland, Iran is 80 keer zo groot als Israël). Dat is een geruststellende wetenschap, al vraag ik mij wel in toenemende mate af hoe ze er steevast in slagen om voor iedere martelaar 72 maagden op te trommelen. Zelfs in het islamitische paradijs moeten de onbevlekte vrouwtjes op een gegeven moment op zijn. Zo kuis zijn ze nu ook weer niet. Of schakelen ze dan over op deelmaagden? Ik vraag mij nóg iets af, trouwens: staat die beloning je ook te wachten als je pas op 86-jarige leeftijd het Jannah wordt ingebombardeerd, zoals Ali Khamenei? Als ze een half jaartje hadden gewacht was-ie wellicht een natuurlijke dood gestorven, en dus níet als martelaar.
          Wat een mazzelpik, die dolle ajatol!
          Ik hoor het hem roepen, terwijl hij er daarboven op los ontmaagdt: "Lang leve Israël!"
          Goh, waar was ik ook alweer? O ja, dat ik subiet de beverik kreeg van de eerste berichten over de bombardementen in Iran. Ik zal nu onthullen waarom: onmiddellijk drong het besef tot mij door dat wij polderlanders op onze beurt óók kapot zouden worden gebombardeerd, niet met Bunkers Busters, Tomahawk Cruise Missiles en Jericho-raketten, zoals die Iraanse religieuze fascisten, maar met commentaren van deskundologen, onder wie zelfs ook vertegenwoordigers van het journaille. Ze zeggen weleens dat wij vijftien miljoen bondscoaches hebben. Welnu, wij hebben nog meer Midden-Oosten-experts.
          En ja hoor, Rob de Wijk, de morsige man met wallen als rumbonen van Jamin onder zijn ogen, die grote gelijkenissen vertoont met de legendarische dr. Clavan van Van Kooten & De Bie, was niet meer van de kwelbuis weg te slaan. Vijf minuten googelen en ik weet net zoveel als De Wijk, dacht ik voortdurend. En ik dacht hetzelfde na het aanhoren van vele andere kenners, van wie ik in één verklaring, om precies te zijn die van NOS-correpondente Daisy Mohr zondagavond in Beiroet, zelf niet zou hebben aangedurfd. In een bewogen in memoriam, dat zij nog net niet met ‘Sallallahu alaihi wa sal lam’ afsloot, zette zij Ali Khamenei neer als een door en door vriendelijke altruïst die alleen maar zoveel geld aan clubs als Hamas en Hezbollah had geschonken omdat ze zichzelf dan konden beschermen.
          Lief hè?
          Nooit weg, zo’n oorlog.
          Maar bespaar mij de duiders.

Ooit werd Number 10 bewoond door een Bulldog genaamd Winston Churchill en - 24 jaar later - door een Mastiff genaamd Margaret Thatcher. En van wie is het tegenwoordig het huisadres, daar in Downing Street? Een schurftig vuilnisbakkie genaamd Keir Starmer, dat voortdurend de staart tussen z’n poten houdt.
          Ik zag twee filmpjes.
          Nou ja, ik zag er wel meer, waaronder eentje die ik elke dag wel een paar keer bekijk, omdat ik met name dankzij de zotte kuren die deugend Nederland in haar totale paniek aangaande de Iran-kwestie uithaalt, steeds vaker een bevestigend antwoord zoek op de vraag of het leven te midden van dat soort volk nog wel zin heeft. In dat beeldverslag wordt een demo in Amsterdam gevolgd, waarin steun aan het Iraanse verzet en dankbaarheid jegens de VS en Israël wordt uitgesproken. Geen enkele betoger draagt gezichtsbedekkende kleding en de begeleidende dienders krijgen geen ammoniak in hun ogen gespoten, maar bloemen in hun armen gedrukt.
          Indrukwekkend.
          Terug naar Keir Starmer, met gezonde tegenzin.

Rob: Lang geleden, mijnheer Van Amerongen, heel lang geleden, als ik het mij goed herinner hadden de geuzen in mijn geboorteplaats zich nog maar net aan het juk der Spanjolen ontwor…

O, Joy, had toch een Juttaatje gedaan. Hoe vaak zal ik dat denken, de komende winterweken? Het is bespottelijk dat Joy Beune de 1.500 meter op de Spelen niet rijdt. Zou jij Matthieu van der Poel passeren voor het WK veldrijden? Nou dan.
          Als de gebruikelijke typisch Italiaanse obstakels (stakingen, gondellift naar Cortina niet op tijd klaar, dat soort dingen) bijtijds uit de weg worden geruimd, staan de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo op het punt van beginnen: vrijdag de openingsceremonie, zaterdag meteen al een belangrijk programma-onderdeel voor Nederland in het Milano Speed Skating Stadium. Hier alvast de uitslag van die 3.000 meter schaatsen voor vrouwen: 1. Ragne Wiklund, 2. Marijke Groenewoud, 3. Joy Beune.
          Ja, sorry hoor.
          Ik ben nu eenmaal een partypooper.
          De drie kilometer is voor Joy Beune, ‘s werelds beste allround schaatster, de enige individuele afstand waarvoor zij werd geselecteerd en waarop zij de gouden plak naar mijn verwachting inderdaad zal mislopen. Daarom zal ik het ook die dag na afloop zeker & vast roepen: o, Joy, had jezelf eind december toch gewoon laten vallen tijdens de 1.500 meter op dat Olympisch Kwalificatietoernooi in Thialf.
          Daarmee had je de selectiecommissie met een dilemma opgezadeld waaruit maar één uitweg mogelijk was: toch een toewijzing voor de Olympische 1500 meter. Je was dit seizoen onverslaanbaar op die afstand, behalve bij die ene belangrijke tijdens het OKT, toen er van alles misging en je niet op de gedachte kwam - het siert je, dat wel - om het ijs dan maar vrijwillig met je derrière in aanraking te laten komen.
          „Ineens lang ik onderuit”, had je nog tegen Bert Maalderink kunnen jokken. „Een blokje, misschien?”
          Voor alle duidelijkheid, lezer: ik wil met ‘een Juttaatje doen’ - zie openingsalinea - geenszins suggereren dat Jutta Leerdam zich op datzelfde OKT bewust liet vallen op de 1.000 meter. Natuurlijk deed zij dat niet. Maar zij ging wel onderuit en werd toen op grond van het feit dat zij de grootste favoriet voor het Olympische goud op die afstand is, alsnog geselecteerd.
          En Joy viel dus níet, op die 1.500 meter. Toen het dreigde te gebeuren slaagde ze er nog net in om overeind te blijven en daarnaast bleef ze onderweg aan haar pak frunniken. Resultaat: vierde plaats, terwijl alleen de eerste drie naar de Spelen mochten. Uitslag in Milaan dientengevolge: 1. Miho Takagi, 2. Renate Groenewoud, 3. Antoinette Rijpma-De Jong.
          Zo moeten ze het dus nooit meer doen bij de KNSB. Niemand snapt dit, inclusief de Japanse Takagi en de andere grote buitenlandse concurrenten die steeds weer door Joy werden geklopt: hoe kan Nederland in vredesnaam op eigen initiatief afzien - want daar komt het toch echt op neer - van een vrijwel zekere gouden medaille op de 1.500 meter vrouwen. We doen in dit land al veel te veel aan gelijkheidsdenken. Daar is de topsport niet zo geschikt voor.
          De Olympische 1500 meter staat pas op 20 februari op het programma, zie ik nu.
          Ken je het spreekwoord ‘Nood breekt wetten’?

Het is wel héél onwaarschijnlijk, geef ik toe. De kans dat Jetten 1 de rit uitzit is bijvoorbeeld groter, dus kejje nagaan. Maar laten we er toch voor één keertje van uitgaan dat ik de voorzitter van de organisatie van Wereld Hijab Dag ben.
          Dat festijn wordt sinds 2013 jaarlijks op 1 februari gevierd en men wilde daarbij ook afgelopen zondag weer zonder enige aarzeling de talloze zegeningen uitdragen - de verlossing, de heil, de vrijheid! - die de hoofddoek aan moslima’s pleegt te bieden.
          Zou ik dan ditmaal, als voorzitter, hebben geopperd om er een keertje vanaf te zien?
          Nou & of!