Van alle verwerpelijke neigingen die ik heb - Haben Sie eine Stunde? - is de hang naar bevestiging van mijn vooroordelen misschien wel de meeste hardnekkige.
          Ik heb hier al eens verteld dat ik een fan ben van de Iraans/Amerikaanse komiek Max Amini, wiens Instagram- en TikTok-filmpjes – mede doordat ze mij inmiddels algoritmisch worden opgedrongen, waartegen ik in dit geval geen bezwaar heb – allemaal door mij worden bekeken.
          Amini onderscheidt zich van zijn collega’s door buitengewoon ad rem en vertrouwend op zijn improvisatievermogen met de bezoekers van zijn shows in gesprek te gaan. Hij spaart hen niet, en dat terwijl hij het merendeel van zijn grappen – of degene die hij op de korrel neemt nu zwart is, blank, Arabisch, Aziatisch of Perzisch (dat laatste zoals hijzelf) – op de vele vooroordelen baseert die zich over die bevolkingsgroepen hebben gevormd.
          Ik vind het allemaal even prachtig, hetgeen wellicht ook iets over mij zegt, zoals ik mij op de vroege ochtend van Koningsdag – om kwart voor tien, hetgeen in Amsterdam veel vroeger is dan elders – tevens realiseerde toen ik al wandelend met mijn Portugese bitch het Amstelveld betrad, oftewel mooiste plein van het centrum van ons geliefde hoofdgehucht (voor alle duidelijkheid: met die Portugese bitch wordt mijn hondje bedoeld).
          Het plein fungeerde traditiegetrouw als locatie van een vrijmarkt voor kinderen. Twee dingen vielen mij terstond op: de kinderen en hun vaders en/of moeders waren vrijwel zonder uitzondering blank en aan de zijkant stonden talloze bakfietsen geparkeerd waarmee blijkbaar zowel het kroost als hun marktspullen door hun ouders waren vervoerd.
          Het leek wel een remise voor de gemeentelijke stadsbussen en ik wijs er daarbij graag op dat de prijzen van de Urban Arrow, ’s lands bekendste bakfiets, variëren van 4.750 tot 6.290 euro. Verder vermeld ik toch ook maar even dat een enkel ouderlijk echtpaar zijn nageslacht had aangemoedigd om een kartonnen afbeelding van Donald Trump neer te zetten, waarnaar eieren konden worden gegooid, en dat een kartonnen afbeelding van welk lid dan ook van de familie Khamenei daarentegen nergens was te bekennen.
          Heeft u al beeld? En bent u toevallig ook bekend met de termen gymnasium- en rijklinks? Mooi. Als ooit ergens, op een Amsterdamse Koningsdag, de zo hevig door GL, D66 en PvdA gepropageerde diversiteit en inclusiviteit ontbraken, dan was het daar wel. En begrijpt u nu ook – ik verwijs naar het resultaat van de laatste gemeenteraadsverkiezingen in stembureau De Duif aan de overkant – waarom het mij wederom zoveel moeite kostte om mijn vooroordelen te negeren?
          Ah, ge wenst nóg een voorbeeld!
          Geen probleem, madammeke. Ik las dat de gemeente Amsterdam voor Koningsdag 2026 strenge beperkende maatregelen had ingesteld: een 1-drankjesregel, geen illegale verkoop, geen versterkte muziek, enzovoorts.
          Dat wordt nooit wat gezien het totale gebrek aan handhaving, zei mijn vooroordeel mij toen subiet.
          En? Werd het uiteindelijk wél wat?
          Welnee.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Nu het zoveelste staaltje politiek wanbeleid ervoor heeft gezorgd dat het overbelaste stroomnet Groot-Utrecht wellicht voor meerdere jaren voor nieuwe gebruikers wordt afgesloten, heb ik een vraag: zijn er in dit land ooit wél succesvolle transities op poten gezet?
          Laat ik dan ook meteen maar vraag 2 stellen: waarom wordt de regie van dit soort immense operaties altijd gegund aan types die een gedegen kennis van de materie van minder belang achten dan hun ideologische ideeën? Dit slag dramvolk deelt een grote misvatting (al sluit ik niet uit dat zij weten dat het een nepargument is waarvan zij slechts gebruikmaken omdat het in hun straatje past): als niet geschiedt wat zij voor ogen hebben, dan vergaat de wereld, of in elk geval het mensdom.
          Bovendien lijdt het aan grenzeloze zelfoverschatting en is het meestal progressief, althans: wat daar tegenwoordig voor doorgaat, want goedbeschouwd is de contemporaine progressieveling ultra-conservatief, gezien ook het fanatisme waarmee hij een Joden-, christenen- en vrouwenhatende, extreemrechtse religie in bescherming neemt. Verder is-ie groen en aanhanger van het merkwaardige samenraapsel dat inmiddels PRO wordt genoemd, of anders van D66. 
          Wat een überfaal, de energietransitie, niet slechts in Groot-Utrecht overigens - let maar op, ook elders zal de burger erdoor in moeilijkheden worden gebracht. Jarenlang werd deze congestie ons door de echte kenners in het vooruitzicht gesteld, maar de verantwoordelijken legden de waarschuwingen, terwijl zij het gebruik van EV’s, windturbines, zonnepanelen, laadpalen en thuisbatterijen veelal met uitgebreide financiële steun bleven propageren, glashard naast zich neer. Eerst doen, dan denken is sowieso een veelvuldig gehuldigd principe in de kringen die de maatschappij per se willen herinrichten .
          Gaaf landje hè, Nederland? Nauwelijks nog genoeg stroom, een alarmerend lage gasvoorraad en straks moeten we ons drinkwater, voordat we het met gebruikmaking van een ketel en een houtvuurtje in de tuin of op straat steriliseren, ook nog uit een nabijgelegen sloot halen: leverancier Vitens maakte onlangs bekend dat het de vraag naar drinkwater binnenkort niet meer aan kan. En intussen blijven we vooral dankzij dezelfde ontstellend naïeve - of kwaadaardige? - verantwoordelijken de poorten wijd open zetten: jaarlijks een middelgrote stad aan nieuwe inwoners erbij. Alsof deze mensen die basisvoorzieningen niet nodig hebben.
          Vraag 3: is de digitale transitie een succes?
          Vraag 4: is de mobiliteitstransitie een succes?
          Ik meende de antwoorden al te weten, namelijk respectievelijk nee en nee, maar vatte toch het plan op om de vragen voor alle zekerheid aan oom Simon te stellen, de soms best wel irritante alweter van onze familie - je kunt geen spelletje Trivial Pursuit spelen of hij gaat met de zege aan de haal.
          Gelukkig herinnerde ik mij nog net op tijd dat oom Simon vroeger als tante Simone door het leven ging en hevig door transitiespijt wordt geplaagd sinds zijn ramen door een kloon van Bradley Cooper worden gelapt, die tot veel bereid is, mits een en ander zich conform de cisgenderiaanse beginselen voltrekt.
          Vraag 5: zullen we de term transitiespijt - het Woord van het Jaar van 2024 - meerdere betekenissen gaan toedichten?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Waar ik maar niet verlost van raak, is de vraag hóe minister-president Rob Jetten er ’alles aan heeft gedaan om tot een andere uitslag te komen’, zoals hij desgevraagd letterlijk beweerde.
          Ik heb het uiteraard over de vermeende pogingen van Robbieboy, samen met zijn CDA-minister Bart van den Brink van Asiel & Migratie, om de D66-fractie in de Eerste Kamer onder druk te zetten nadat men daar had laten weten dat men tijdens de stemming over de Asielnoodmaatregelenwet de daaraan toegevoegde novelle aangaande de strafbaarstelling van illegaliteit zou blijven verwerpen.
          Officieel heette het dat de D66-senatoren om principiële redenen niet akkoord konden gaan. Dat er in werkelijkheid heimelijk een andere politieke koers werd gevolgd, waarbij Rob Jetten en zijn adviserende partijmastodonten naar mijn inschatting vanaf de eerste seconde aan het roer zaten, blijft hier en daar wel héél erg onderbelicht, maar goed, feit is dat ook de Eerste Kamerfractie van de PVV de novelle afkeurde en dat het jawoord van D66 dientengevolge ineens onmisbaar werd voor het welslagen van dit van Marjolein Faber geërfde en reeds door de Tweede Kamer geloodste kabinetsplan.
          Zowel bij D66 als bij de PVV besefte men dondersgoed dat met de afwijzing van de novelle de hele Asielnoodmaatregelenwet zou sneuvelen, voor mij het zoveelste bewijs dat onze chambre de réflection tot een chambre de perturbation (ontregeling) is verworden. Wat mij betreft sneuvelde er trouwens nog iets, namelijk het laatste beetje geloofwaardigheid van de Wilders-beweging, die ook in de senaat een relclub blijkt waar men er dus zelfs niet voor terugdeinsde om dat ene issue waaraan men haar bestaansrecht te danken heeft aan hetzelfde politieke spelletje ondergeschikt te maken.
          En dus dreigt Nederland, dankzij deze dubbele truc spécial, tot veler wanhoop toch nog kopje-onder te gaan bij de onstuitbare toestroom van asielzoekers. In de vluchtelingenindustrie hief men er ongetwijfeld het glas op, al wisten ze daar dankzij de innige contacten met Den Haag vanzelfsprekend allang dat het zo zou verlopen: politiek, ngo’s, ambtenarij en gerechtelijk apparaat zijn in de loop der jaren nationaal én Europees dusdanig met elkaar verweven geraakt – de lange mars door de instituties – dat ze met z’n allen een ’multi-level governance’ zijn gaan vormen waarmee de burger die ermee moet zien te dealen uitentreuren kunstjes kunnen worden geflikt.
          Totdat-ie deze teloorgang van de democratie echt niet meer pikt.
          Zie Loosdrecht.
          Ik stel de vraag wéér: hóe heeft Rob Jetten er ’alles aan gedaan om tot een andere uitslag te komen’?
          Ik zie slechts twee opties, waarbij ik mij voorstel dat hij met veteraan Boris Dittrich telefoneerde.
          Belletje numero 1: „Dag Boris, met Rob. Even over jullie plan om de novelle te verwerpen: ik word nu geacht om jullie op andere gedachten te brengen en… woehahaha!”
          Belletje numero 2: „Dag Boris, met Rob. Even over jullie plan om de novelle te verwerpen: zouden jullie in overweging willen nemen om… ach nee, laat maar… woehahaha!”
          Is een novelle in de politiek een reparatiewet, in de literatuur is zij een meestal niet al te dik boek dat zich op één thema richt. Een van de bekendste novelles is ’De gedaanteverwisseling’ van Franz Kafka, waarvan dit de beroemde openingszin is: „Toen Gregor Samsa op een morgen uit onrustige dromen ontwaakte, ontdekte hij dat hij in zijn bed in een monsterachtig ongedierte was veranderd.”
          De politieke novelle mag dan totaal verschillen van de literaire, maar ik zie nu toch een overeenkomst.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Ja, luister eens, er stroomt nu eenmaal puur Alkmaarsch bloed door mijn aad’ren, als gevolg van een samensmelting tussen een pure Alkmaarsche man en een pure Alkmaarsche vrouw, waarbij volgens die pure Alkmaarsche man, zoals hij na een pilsje of vijf vaak wenste te benadrukken, de hertensprongtechniek vanaf de linnenkast werd toegepast. U mag het mij dus niet euvel duiden dat ik nog even terugkom op de bekerzege van AZ.
          Het gaat mij in het bijzonder om de spelers Rome-Jayden Owusu-Oduro en Ro-Zangelo Daal. Ik gun hen de Nederlandse beker van harte, daar niet van. Ze verdienen het. AZ speelde NEC tot mijn grote vreugde van de mat en hun bijdrage aan de overwinning van 5-1 mag niet worden onderschat.
          Toch wil ik erop wijzen dat het allereerste elftal van Alkmaar’54, zoals AZ in den beginne heette (Venlo’54 werd in de eerste beroepsvoetbalwedstrijd in de Nederlandse geschiedenis met 3-0 verslagen), bestond uit Gerard Snabilie, Barend van Vliet, Klaas Smit, Dirk Kuijper, Henk van der Sluis, Franz Fuchs, Rudie Michel, Jaap Ramakers, Henk Peggeman, Ben Kabel en Evert Smit.
          Dat zijn pas voornamen!
          Franz, van Franz Fuchs, is qua roepnaam een twijfelgeval. Hij was echter een uit Wenen afkomstige gastspeler, die slechts één keer werd opgesteld. Maar verder? Louter Hollandse namen, behorende bij mannen bij wie moeder de vrouw hoofdzakelijk erwtensoep met een kluif en boerenkool met worst op tafel zette.
          Gerard, Klaas, Dirk, Henk, Jaap!
          En hoe heten de doelman en de linkerspits van het AZ van 72 jaar later?
          Ik bedoel maar.
          Dat de demografische samenstelling van Nederland in die periode drastisch is veranderd heeft onmiskenbaar zijn nadelen, voornamelijk van religieuze aard, maar soit. Wij zijn in de eerste plaats wereldburgers en laten we proberen er met z’n allen iets van te maken. Om die reden ga ik er zelfs mee akkoord dat veel voetballers tegenwoordig, nadat zij hebben gescoord, met het uittrekken van hun shirt, waarmee zij meestal een naakt bovenlijf vol tattoos tonen, in primitief dierlijk gedrag vervallen: hier is de alfa! Het geschiedde zondag ook weer in de Kuip. Gerard Snabilie zou zo’n gast vroeger na afloop alle hoeken van de kleedkamer hebben laten zien, maar als ik eerlijk ben heeft het verder niet zoveel om het lijf.
          Maar voetballers met voornamen als Rome-Jayden en Ro-Zangelo, kerels die in Nederland het levenslicht zagen en gewoon ook een Nederlands paspoort hebben?
          Oef.
          Niet dat er geen redding meer is. Die is er wel degelijk en dat kan worden aangetoond met een verwijzing naar wat er op 20 januari 2006 in een kraamkamer in Heiloo geschiedde. Een jongetje met het allerhollandste uiterlijk ooit ontsprong daar toen aan de moederschoot. Welke naam moest hij krijgen? Zijn ouders, Dennis en Ferdinanda Smit, hadden vooraf Gijs of Joris in gedachten. Toen zij haar zoon gebaard had, vroeg Ferdinanda aan Dennis welke van die twee het zou worden. Dennis tilde de baby op, bekeek hem van top tot teen en zei toen: „Ik vind dit een echte Kees.”
          Iets meer dan zeventien jaar later debuteerde Kees Smit in het eerste van AZ.
          Er is nog hoop!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Cortés is een cartoonist, die onder andere voor GeenStijl werkt. Een verdomd goeie, als je het mij vraagt, ofschoon daar binnen de groepsconformistische deugpronkbubbel waar veel co…

Note to self: voordat je ‘s avonds laat je bedlampje uit klikt voortaan geen filmpjes meer op je telefoon bekijken.
          O zeker, er zitten vaak schattige filmpjes bij. Zo krijg ik regelmatig video’s voorgeschoteld waarop te zien is hoe babyolifanten door dappere Afrikaanse lokalen met behulp van een takelwagen uit de modder worden getrokken waarin zij vast zijn komen te zitten.
          Vooral wanneer de matriarch van de kudde waartoe het jonge beest behoort al trompetterend haar dankbaarheid jegens de redders betuigt, ontroeren die beelden mij bovenmatig. Ik likete deze filmpjes daarom in den beginne veelvuldig. Het resultaat is dat de algoritmes mij er nu bijkans mee doodgooien, zoals zij dat ook doen met de heerlijke gesprekken die de Amerikaans/Iraanse komiek Max Amini met zijn publiek voert. Ik bekijk ze allemaal van het begin tot het einde, waardoor TikTok en Instagram ze telkens weer voorrang verlenen zodra ik heb ingelogd.
          Kijk, dan is het niet zo moeilijk om snel en tevreden de slaap te vatten.
          Helaas, echter, bestaan er ook andere filmpjes, waarvan ik er dinsdagavond twee voor mijn kokosnoot kreeg die het tegendeel bewerkstelligden.
          Ik had ze natuurlijk meteen moeten weg klikken, maar deed dat niet, eigenlijk omdat ik mijn ogen niet kon geloven. Ik bleef mij dientengevolge maar rusteloos omdraaien in mijn bed, en toen de slaap dan eindelijk vat op mij had gekregen leek het wel alsof de REM-fase per direct intrad. Een van de kenmerken daarvan is dat je hersenactiviteit bijna net zo hoog is als wanneer je wakker bent. Wat getoond werd bleef mij maar bezighouden en deed mij zelfs wanhopig afvragen waar het heen moet met dit land.
          Het eerste filmpje toonde twee gassies op een fatbike in Brunssum. Ik zou nu een gedetailleerde beschrijving van ze kunnen geven, maar volgens GroenLinks Amsterdam werkt dat veel te stigmatiserend. Daar zie ik dus maar vanaf. Hoe dan ook poseerden ze trots, hetgeen mij helemáál van afgrijzen vervulde. Want wat deed het jeugdige duo? Zo snel mogelijk fietsend - en dat is heel snel met zo’n half gemotoriseerd onding - een teckel aan een touwtje achter zich aan slepen. Ik neem aan dat ik niet hoef te verduidelijken wat dat voor zo’n vermoedelijk voor eeuwig getraumatiseerd hondje inhoudt.
          Het tweede filmpje werd op het Smaragdplein in Utrecht geschoten en toonde een hevig brandende rolstoel. Hij bleek tot een bedelaar zonder benen te behoren, die tegelijkertijd in brand was gestoken, maar al door een omstander was weggesleept. De man - hij werd later met ernstige verwondingen in het ziekenhuis opgenomen - had ruzie gekregen met twee andere mannen, die openbare verbranding van hun invalide opponent kennelijk als de enige juiste manier beschouwden om hem van repliek te dienen (overigens werden zij in tegenstelling tot de twee jongens op die fatbike wél gearresteerd).
          Dat angstaanjagende gebrek aan empathie, in beide gevallen!
          Weet u wanneer ik óók zo slecht slaap?
          Als ik door pessimisme word overvallen.

Mannen van Nederland! We hebben er dankzij Elon Musk eindelijk weer eens een goeie smoes bij!
          Ik weet natuurlijk niet hoe jullie echtgenotes in elkaar steken, maar die van mij lijkt soms precies op Bette Milder in The Rose.
          Bette speelt in deze op het leven van Janis Joplin gebaseerde film zangeres Mary Rose Foster en roept op een gegeven moment: „En als je man dan eindelijk thuiskomt, om een of vier 's ochtends… met een adem van whisky en met de geur van een andere vrouw om zich heen… zeg je dan: ‘Oh, lieverd, ik open meteen mijn benen voor je’, of zeg je: ‘Pak je koffers, schoft! Ik zet mijn serveerstersmutsje op en trek mijn chique hoge hakken aan. Ik ga op zoek naar een echte man, een ware man, een man die van me houdt’!”
          Grote overeenkomsten, qua reacties. En niet verder vertellen: de laatste tijd begon ik mijn vrouw op die momenten steeds beter te begrijpen. Het besef dat de houdbaarheidsdatum van mijn smoezen was verlopen was zelfs tot mij doorgedrongen. Sorry schat, ik moest overwerken. Sorry schat, ze waren de A9 aan het asfalteren. Sorry schat, ik was mijn sleutels kwijt. Sorry schat, er was een wisselstoring. Sorry schat, de accu van mijn telefoon was leeg. Ik kwam gewoon niet meer met dat soort stoffige leugens weg. Mijn wederhelft tuinde er niet langer in en daarom ga ik nu als de wiedeweerga een Tesla aanschaffen.
          U heeft het toch wel vernomen, mag ik aannemen?
          Nederland is sinds 10 april het eerste Europese land waar de geavanceerde versie van Tesla's FSD-rijsysteem (Full Self-Driving) officieel door de RDW is toegestaan, let wel: in gansch het land en zowel binnen als buiten de bebouwde kom. De bestuurder hoeft helemaal nergens meer zelf te rijden en kan dat dus gewoon aan zijn boordcomputer overlaten, al moet hij voorlopig nog wel op de bestuurdersstoel blijven zitten en is hij wanneer er iets misgaat juridisch aansprakelijk.
          Maar laten we wel wezen: het opent wél perspectieven voor de momenten dat je verleidingen, van welke soort dan ook ,weer eens niet hebt kunnen weerstaan, met een veel te late thuiskomst als resultaat.
          Sorry schat, maar wat denk je dat er is gebeurd? Ik geef die Model X van mij onmiddellijk na kantoortijd de opdracht dat hij mij als de wiedeweerga naar huis moet rijden omdat ik zo vreselijk naar mijn lieve vrouwtje aan de Noord-Hollandse kust verlang. En wat doet-ie vervolgens? Hij zet zomaar koers naar Slenaken in Zuid-Limburg. Wat ik ook probeerde, dat koleresysteem was niet meer te resetten. Die auto karde maar door en als ik mijn mede-weggebruikers bij het inhalen met wilde armgebaren duidelijk trachtte te maken dat er iets mis was, zwaaiden ze alleen maar vrolijk terug. En toen ik eindelijk in Slenaken was gearriveerd, moest ik ‘m ook nog eens een half uur opladen. Zo erg!
          Durf dan, als digibetische vrouw, je serveerstersmutsje nog maar eens op te zetten.
          Het is trouwens ook een gouden kans voor IS als er weer eens op een mensenmassa moet worden ingereden.
          Of is het dan een verwarde auto?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

En ik maar schateren, over die nieuwe Schijf van Vijf. Wat zeg ik? Proesten was het. Lachen, gieren, brullen. Ik rolde zelfs schuddebuikend over de grond, totdat plots het besef tot…

Is dat even schrikken. Tik ik ‘inclusieve communicatie’ op Google in en krijg ik in 0.28 seconde 109.000 resultaten (!) voo…

Van mij mag-ie, die autoloze zondag. Op één voorwaarde: dat ik net als dik 52 jaar geleden een ontheffing krijg. Man, wat voelde ik mij oppermachtig destijds, vrijwel in mijn eentje op ‘s heren wegen. Zelfs het beschamende feit dat ik in een Citroën Dyane reed, de übertruttige variant van een Eend, deed daar geen afbreuk aan.
          Waarom kom ik hiermee? Omdat de Kamerleden André Flach en Pieter Grinwis onlangs een motie indienden waarmee voor de herinvoering van de autovrije zondag werd gepleit. Als argument droegen zij aan dat er dankzij de Iran-kwestie brandstofschaarste dreigt. Ik voel mij geroepen hieraan toe te voegen dat de heren respectievelijk de SGP en de ChristenUnie vertegenwoordigen, partijen die ervan uitgaan dat God de wereld in zes dagen schiep en op de zevende dag rustte.
          Als je het mij vraagt is daar het wetenschappelijke bewijs nog steeds niet voor geleverd, maar ach, er bestaat al genoeg onmin tussen gelovigen en infidels. Daarom citeer ik hier toch maar het vierde gebod: „Gedenk de sabbatdag, dat gij die heiligt.” Flach en Grinwis houden zich daar vol overgave aan. Zij menen dat de zondag uitsluitend in het teken van kerkgang, gebed en gezin dient te staan en dat de mens zijn Schepper eert door dat te respecteren.
          Of speelt dat soms géén rol bij jullie motie, André en Pieter?
          Laat ik er dan ook maar op wijzen dat het negende gebod het afleggen van een valse getuigenis verbiedt.
          Ik hoor nog die woorden van een andere politicus, eveneens van orthodox-christelijke komaf, maar later een rooie met grote betekenis voor onze samenleving. Zijn naam was Joop den Uyl en op 1 december 1973 somberde hij als premier bij zijn aankondiging van de autoloze zondag van toen – er was sprake van een Arabische olieboycot – dat wij ons voor altijd moesten instellen op een soberder leven. De tijd van onbegrensde economische groei was voorbij, zei hij in een toespraak tot zijn volk.
          Achteraf bleek ome Joop er dus behoorlijk naast te zitten, maar goed, het resultaat was dat wij Nederlanders onze heilige koeien tien zondagen achter elkaar op stal moesten houden, uitgezonderd degenen wier functioneren zonder auto de maatschappij te veel schade zou berokkenen. Zo kregen zorgmedewerkers, dienders en ook journalisten ontheffing.
          Een der gevolgen was dat ik, als beginnend sportjournalist, op weg naar de lokale derby Alcmaria Victrix - Alkmaarsche Boys, waarvan een ooggetuigenverslag in het Noordhollands Dagblad blijkbaar aan niet de lezer mocht worden onthouden, met opzet routes langs politiebureaus koos. Geweldig om dan te worden aangehouden.
          De voorsprong die het mij ook gaf op het liefdespad!
          Ze heette Ria en ze vroeg zich hardop in de disco af hoe ze naar huis moest. „Ik breng je wel even met de auto”, zei ik achteloos, waarna wij gezamenlijk, de ongemotoriseerde concurrentie in verbijstering achterlatend, de alleenheerschappij op de verder totaal verlaten N242 richting haar woonplaats ’t Veld opeisten. Fietsers en wandelaars staarden ons met een mengeling van ongeloof en jaloezie na.
          En dat in een Citroën Dyane.
          Het werd niks natuurlijk.
          Maar het betekende alles.

De verhalen over de spectaculaire bevrijdingsactie van die Amerikaanse luchtmachtkolonel in Iran van de afgelopen dagen, confronteerden de Robbie van nu meedogenloos met de Robbie van 1968.
          C’est moi, deze Robbie, in beide gevallen. Laat ik dat er voor alle zekerheid toch maar aan toevoegen. Toen was-ie jong, nu is-ie oud en er is nóg een groot verschil: hij is er in die 58 jaar minder goedgelovig op geworden.
          Toen, in 1968, keek ik als een puber voor wie Amerikanen helemaal niets fout konden doen - de indoctrinatie vond thuis plaats: „Als zij ons niet hadden bevrijd, sprak jij nu Duits” - in de bioscoop naar The Green Berets, met John Wayne als Colonel Mike Kirby in de hoofdrol.
          De film speelde zich af in Vietnam, waar Amerika naar mijn overtuiging van destijds andermaal een veelgeplaagd volk trachtte te bevrijden. Uiteraard herinner ik mij vooral de scene waarin het bloedmooie Zuid-Vietnamese fotomodel Lin, door Colonel Kirby ingehuurd, de Noord-Vietnamese generaal Phan Son Ti in diens woning verleidt: een klassieke honey trap die erin resulteert dat het Kirby en zijn special forces - de Green Berets dus - lukt om de generaal te drogeren en in een grote rieten mand te ontvoeren.
          Wat ik mij ook herinner: de slotscene waarbij John Wayne bij zonsondergang op het strand een jong Vietnamese weeskind liefdevol loopt te troosten en aan te moedigen. Dat was op zich al bijzonder, maar wat geschiedde er intussen op de achtergrond van dat shot? De zon ging onder in het oosten, een geografische onmogelijkheid in Vietnam. Zoals de hele teneur van de film, hoewel dat pas later tot mij doordrong, niet strookte met de werkelijkheid, Dat de Amerikanen niet alleen maar de good guys waren, bedoel ik, en de Vietcong niet alleen maar de bad guys. Dat ik, met andere woorden, naar een propagandafilm had zitten kijken.
          Het is niet de enige reden waarom ik de verhalen over de bevrijding, 58 jaar later, hoe verbluffend het resultaat ervan ook was, van de Amerikaanse wapenspecialist wiens F-15 door een Iraanse luchtdoelraket was getroffen, niet onvoorwaardelijk tot mij neem. Er zijn immers ook de sociale media, tegenwoordig, waarmee er van alle politieke kanten, ook de Amerikaanse, hevig op los wordt geïndoctrineerd, en daar is de laatste tijd in volle vaart AI bijgekomen.
          Eng?
          Ja, vind ik ook.
          Dat de luchtmachtofficier bevrijd is (nadat zijn vliegtuig door Iraans luchtafweergeschut was geraakt ontsnapte hij met gebruikmaking van zijn schietstoel aan de dood en lukte het hem daarna met veel pijn en moeite om een schuilplaats op te zoeken), staat natuurlijk buiten kijf. De uitschakeling van Osama Bin Laden bewees al dat de Navy Seals die ervoor werden ingeschakeld mannetjesputters zijn.
          Maar zijn de verhalen niet enigszins opgepimpt? Hebben zijn redders de twee transportvliegtuigen die volgens de officiële lezing in de modder strandden inderdaad zelf vernietigd? En deden zij dat ook met die twee helikopters?
          Ze zeggen het.
          In 1968 had ik het direct geloofd.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Dat eenvoud mijn kenmerk is, blijkt ook uit mijn oplossing voor de transproblematiek in de topsport en de daaraan verwante kwestie betreffende het feit dat niet-biologische vrouwen h…

Zo’n oorlog zelf is nog wel te doen. Er gaat doorgaans niet echt een gezelligheidsbevorderende werking vanuit, zoals nu ongetwijfeld in Iran en omgeving merkbaar is. Maar daar staat tegenover dat er op deze planeet nog nooit géén oorlog is gevoerd. Oorlog hoort erbij.
          Waar ik veel meer moeite mee heb is wat er hier te lande telkenmale uit voortvloeit. Neem zaterdagochtend. Ik sta vroeg op, zet het espresso-apparaat aan en open - het eerste van talloze gevalletjes beroepsdeformatie van die dag - mijn telefoon. En daar staat ‘t in koeienletters op mijn schermpje: ‘Israël bombardeert Teheran’ (dat het in innige samenwerking met Amerika geschiedde was toen nog niet bekend).
          Ik krijg subiet de beverik.
          Niet omdat Israël Teheran bombardeert. Dat gebeurt wel vaker, met alsmaar hetzelfde resultaat: in die regio wint David het altíjd van Goliath (ter duiding: Israël is twee keer zo klein als Nederland, Iran is 80 keer zo groot als Israël). Dat is een geruststellende wetenschap, al vraag ik mij wel in toenemende mate af hoe ze er steevast in slagen om voor iedere martelaar 72 maagden op te trommelen. Zelfs in het islamitische paradijs moeten de onbevlekte vrouwtjes op een gegeven moment op zijn. Zo kuis zijn ze nu ook weer niet. Of schakelen ze dan over op deelmaagden? Ik vraag mij nóg iets af, trouwens: staat die beloning je ook te wachten als je pas op 86-jarige leeftijd het Jannah wordt ingebombardeerd, zoals Ali Khamenei? Als ze een half jaartje hadden gewacht was-ie wellicht een natuurlijke dood gestorven, en dus níet als martelaar.
          Wat een mazzelpik, die dolle ajatol!
          Ik hoor het hem roepen, terwijl hij er daarboven op los ontmaagdt: "Lang leve Israël!"
          Goh, waar was ik ook alweer? O ja, dat ik subiet de beverik kreeg van de eerste berichten over de bombardementen in Iran. Ik zal nu onthullen waarom: onmiddellijk drong het besef tot mij door dat wij polderlanders op onze beurt óók kapot zouden worden gebombardeerd, niet met Bunkers Busters, Tomahawk Cruise Missiles en Jericho-raketten, zoals die Iraanse religieuze fascisten, maar met commentaren van deskundologen, onder wie zelfs ook vertegenwoordigers van het journaille. Ze zeggen weleens dat wij vijftien miljoen bondscoaches hebben. Welnu, wij hebben nog meer Midden-Oosten-experts.
          En ja hoor, Rob de Wijk, de morsige man met wallen als rumbonen van Jamin onder zijn ogen, die grote gelijkenissen vertoont met de legendarische dr. Clavan van Van Kooten & De Bie, was niet meer van de kwelbuis weg te slaan. Vijf minuten googelen en ik weet net zoveel als De Wijk, dacht ik voortdurend. En ik dacht hetzelfde na het aanhoren van vele andere kenners, van wie ik in één verklaring, om precies te zijn die van NOS-correpondente Daisy Mohr zondagavond in Beiroet, zelf niet zou hebben aangedurfd. In een bewogen in memoriam, dat zij nog net niet met ‘Sallallahu alaihi wa sal lam’ afsloot, zette zij Ali Khamenei neer als een door en door vriendelijke altruïst die alleen maar zoveel geld aan clubs als Hamas en Hezbollah had geschonken omdat ze zichzelf dan konden beschermen.
          Lief hè?
          Nooit weg, zo’n oorlog.
          Maar bespaar mij de duiders.

Ooit werd Number 10 bewoond door een Bulldog genaamd Winston Churchill en - 24 jaar later - door een Mastiff genaamd Margaret Thatcher. En van wie is het tegenwoordig het huisadres, daar in Downing Street? Een schurftig vuilnisbakkie genaamd Keir Starmer, dat voortdurend de staart tussen z’n poten houdt.
          Ik zag twee filmpjes.
          Nou ja, ik zag er wel meer, waaronder eentje die ik elke dag wel een paar keer bekijk, omdat ik met name dankzij de zotte kuren die deugend Nederland in haar totale paniek aangaande de Iran-kwestie uithaalt, steeds vaker een bevestigend antwoord zoek op de vraag of het leven te midden van dat soort volk nog wel zin heeft. In dat beeldverslag wordt een demo in Amsterdam gevolgd, waarin steun aan het Iraanse verzet en dankbaarheid jegens de VS en Israël wordt uitgesproken. Geen enkele betoger draagt gezichtsbedekkende kleding en de begeleidende dienders krijgen geen ammoniak in hun ogen gespoten, maar bloemen in hun armen gedrukt.
          Indrukwekkend.
          Terug naar Keir Starmer, met gezonde tegenzin.

Rob: Lang geleden, mijnheer Van Amerongen, heel lang geleden, als ik het mij goed herinner hadden de geuzen in mijn geboorteplaats zich nog maar net aan het juk der Spanjolen ontworsteld, werd Alkmaar geregeerd door een ultralinks stadsbestuur.
          Ik was een twintiger destijds en volgde slechts, zoals het hoort op die leeftijd, de lokroep van passie & begeerte. Niets anders telde, desnoods sloeg ik er het bijwonen van de lokale voetbaltopper Alcmaria Victrix - Alkmaarsche Boys voor over.
          Toen, echter, werd dat ultralinkse college van burgemeester & wethouders geïnstalleerd.
          En wat denkt u?
          De oerdrift bleek plots ernstig aan inflatie onderhevig!
          No worries, af & toe waren er nog steeds momenten dat ik eraan kon gehoorzamen, met name wanneer het personage met wie de intieme samensmelting werd aangegaan geen bleek, gefrustreerd, feministisch zemelknopertje met een ringetje door haar neus was, maar een lekkere wilde hockeymeid met een hese studentenstem, woonachtig in de chique villawijk richting Heiloo waar ik zelf eveneens tot wasdom kwam.
          Uiterst bevredigend, zo’n ongecompliceerde liberale wip.
          Bij nader inzien denk ik: het was een ontsnapping.
          Maar ja, dan moest ik middenin de nacht, om haar ouders niet te doen ontwaken, via de regenpijp haar slaapkamer op de bovenste verdieping van het landhuis waar zij mij naar binnen had gesmokkeld weer verlaten en werd ik dientengevolge gedwongen in de keiharde realiteit terug te keren. En dan voelde ik mij ineens weer van alle lust ontnomen.
          De kopjes die ik voordien om de twee minuten in de pendek voelde verdwenen op slag en keerden pas weer terug, zo besef ik inmiddels, toen het college viel en plaatsmaakte voor een bestuurdersteam waarvan een grote lokale partij deel uitmaakte, die het welzijn van de inwoners van de Kennemerstraatweg boven dat van het volk van Vietnam stelde.
          Dat mijn hormonen ook politiek werden aangestuurd, met andere woorden: dat er een relatie tussen mijn verrichtingen als minnaar en de samenstelling van de gemeenteraad en het college van B&W in de kaasstad bestond, drong goedbeschouwd pas echt tot mij door toen het boek ‘Rechts verpest onze seks’ van schrijfster Daan Borrel op de markt werd gebracht.
          Lekker onderwerp natuurlijk. Daarom is er veel over gezegd en geschreven, de afgelopen weken. Juffrouw Borrel stelt dat de huidige ‘seksrecessie’ — mensen doen het minder vaak en ervaren minder seksuele tevredenheid — vooral een gevolg is van het beklemmende neo-liberale beleid dat jarenlang onder leiding van Mark Rutte werd gevoerd. Er is dus geen individuele oorzaak, maar een maatschappelijke, beweert Daan, die gratis kinderopvang als een van de belangrijkste oplossingen ziet. Hoewel daar een argumentje of honderdduizend tegenin kan worden gebracht, zal er vast een kern van waarheid in zitten.
          Eén ding, echter, collega: je zou toch net zo goed het boek ‘Links verpest onze seks’ kunnen schrijven? Ik wijs u op het hierboven omschrevene en verzeker u dat veel van mijn vrinden - wij liberalen hebben geen vrienden, maar vrinden - er hetzelfde over denken. Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, zegt het spreekwoord. Voor de ontwikkeling van de hartstocht geldt dat ongetwijfeld ook.

Arthur: Twee dingen, heer Hoogland. Die 'lekkere wilde hockeymeid met een hese studentenstem, woonachtig in de chique villawijk richting Heiloo', heette die toevallig Annette Medendorp? In dat geval bestaat er een gerede kans dat wij kutzwagers zijn.
          Ik geef toe, het is niet echt een subtiele omschrijving van twee mannen die het met dezelfde vrouw gedaan hebben (de Engelsen noemen dat fenomeen Eskimo Brothers) maar het betreft de titel van een toneelstuk dat Wim T. Schippers in 1984 schreef voor de keurige Toneelgroep Centrum in Amsterdam.
         Dit doet mij dan meteen denken aan Adriaan van Dis, die een halve eeuw scharrelde met Ellen Jens, ook wel bekend als mevrouw Schippers. Zou Wim T. ons aller Adriaan - mochten ze elkaar in het voorbijgaan ontmoeten in de jou welbekende Brasserie Keyzer aan de Van Baerlestraat in 020 - heel ronflonflonesque begroeten met een ferme schouderklop en de woorden: zo, ouwe kutzwager van me, heb je nog lekker geneukt? Trouwens: een eeuwigheid geleden maakte ik voor de Quote een spraakmakende reportage over de Nederlandse beau monde in de Algarve, met de pakkende titel “Neukt u nog? Nee, ik golf”. En die schitterende oneliner had ik van jou geleend, weet je nog, oudje?
         Overigens denk ik dat Wim T. donders goed weet dat Van Dis de Griekse beginselen heeft uitgevonden en verbeterd, en dat zijn seksuele uitspattingen met mevrouw Schippers vooral dienden om de verkoop van zijn scabreuze novelette 'Alles voor de reis', omhoog te stuwen. Operatie geslaagd, patiënt overleden, denk ik dan maar, want mevrouw Schippers is niet meer onder ons.
         Mijn vurige romance met Annette uit Heiloo - ze is inmiddels hotelier in Frankrijk - speelde zich af rond 1975. Zij was toen 16 en nog een en al onschuld. Van wanneer dateert jouw affairette? Ik vraag dit omdat jij in 1975 bijna 30 was.
         En dan ding twee: het geval Daan Borrel. Heb je weleens een kiekje bekeken van deze omhooggevallen autreutel, van de categorie Stella Bergsma maar dan 40 jaar jonger? Nomen est omen, Hoogland. Het laatste waaraan je denkt bij het zien van mejuffrouw Borrel, is seks van welke aard dan ook. Ik doe nog liever Van Dis in de recreatieruimte van het Rosa Spier Huis te Laren, onder het toeziend oog van medebewoners Tineke de Nooij en Ciska Peters.
         Borrel schreef eerder samen met Milou van Rossem het boekje 'Krabben'. De boodschap was: veroordeel vrouwen niet omwille van hun seksualiteit. Nou ken jij Milou, dochter van de losgeslagen stokoude socialite Barbara van Beukering, wellicht nog van het schandaal dat zij, als feut bij studentenvereniging Vindicat, veroorzaakte met haar onverbloemde en ongetemde promiscuïteit.
         Krijg je beeld? En dit soort dames krijst dan dat rechts hun seks verpest. Maar ik krijg een nog slappere kleine Tuur van de kersverse Minister van Sociale Zaken Hans Vijlbrief die twiette dat bitches met hem naar bed willen. Ik denk dat zelfs première Rob Jetten die kobold zonder nek met een vies gezicht afwijst.
         Getverderrie, Hoogland: D66 verpest onze seks.

Rob: Niet dat ik mij snel zorgen maak over u, mijnheer Van Amerongen. U bent de Houdini van de columnistiek. Telkens wanneer u zichzelf al spottend en beledigend in een ogenschijnlijk benarde situatie heeft gemanoeuvreerd, weet u daaruit te ontsnappen.
          Dat heeft overigens ook van doen met het feit dat u lekker ver weg in de Algarve woonachtig bent. Mij zoekt het kortelontjesvolk binnen een mum van tijd op. Van Amsterdam Nieuw-West, om maar een dwarsstraat te noemen, naar mijn Noord-Hollandse kustdorp is het drie kwartier rijden. Ik heb nu vijf beveiligingscamera’s geïnstalleerd en een alarminstallatie waarvan de sirene zelfs bij oostenwind tot in Delfzijl te horen is. Bovendien is mijn Aston Martin om die reden van een ‘Armored Capsule’ voorzien, van kogelvrij glas en van ballistisch staal. Bij u is dat allemaal onnodig. Men vliegt in het laagseizoen weliswaar ‘por um pum e três bolinhas de gude’ - vertaling: ‘voor een scheet en drie knikkers’ - naar Faro, maar het is toch te ver weg.
          Nu heeft zich echter enige ongerustheid van mijn meester gemaakt, collega. Het is mij namelijk ter ore gekomen dat u met uw oude makker Robbie Muntz naar Paraguay gaat. Daar heeft u eerder gewoond, om precies te zijn van 2008 tot 2013. In het lijvige boekwerk 'Mambo Jambo' heeft u kond gedaan van uw ervaringen van destijds en de rillingen lopen mij nog over het lijf.
          Wat ik mij vooral van de inhoud herinner is dat u en uw toenmalige vriendin de verdovende dan wel geestverruimende middelen van welke substantie dan ook bepaald niet schuwden. Vervolgens remigreerde u hals over kop met zes honden naar Europa. Heeft u toen alle rekeningen wel vereffend? Staan er hier en daar niet nog enkele schulden open? Geloof mij, die verjaren bij geen enkel Zuid-Amerikaans kartel!
          Daar komt nog iets bij: het imago van Paraguay. Josef Mengele vluchtte er na de Tweede Wereldoorlog heen en nog steeds hebben opvallend veel inwoners Duitse achternamen. Sommigen noemen Paraguay zelfs een Duitse kolonie. Mede om die reden lijkt het mij geen toeval dat het land onder aanhangers van het Forum van Democratie een zekere populariteit geniet.
          Er is toch een 'Project Paraguay' opgezet door figuren die nauw verbonden zijn met het Forum? Een sleutelfiguur binnen die club is Jeroen Pols, bekend als jurist van Viruswaarheid, alsmede van het opperhoofd daarvan, de griezel hors catégorie Willem Engel. Welnu, Pols woont er al en helpt Nederlanders bij het emigreren en het aankopen van vastgoed. En ook Engel wil die kant op.
          Verder ben ik zo’n boomer die nog weleens tv kijkt, collega.
          Ja, echt!
          En wat zag ik daar laatst?
          De documentaireserie ‘Wakker in Paraguay’, zoals uitgezonden door de VPRO. Er werden Nederlanders gevolgd die uit wantrouwen tegen de Nederlandse overheid (5G, QR-codes, deep state, chemtrails, dat volk dus) hun heil in Paraguay zoeken. En raad eens? Ook onder die wappies is er veel sympathie voor Thierry en zijn sprekende pop Lidewij.
          Wat bezielt u toch, mijnheer Van Amerongen?
          Ooit komt de dag dat u er níet meer in slaagt om te ontsnappen!

Arthur: Mijn waarde systeempersboomer, ik proef enige ambivalentie in jouw schrijfsel. Enerzijds is daar de ironie, anderzijds een welhaast vaderlijke bezorgdheid.
          Maar laat ik mij eerst even tot de jonge lezers richten: Harry Houdini (echte naam Erik Weisz) specialiseerde zich in het ontsnappen uit handboeien, kettingen, dwangbuizen, melkblikken, doodskisten en zelfs onderwatercellen. Dus een soort Hans Klok, maar dan hetero. Ik ben heel even assistent geweest van Klok maar haakte af toen hij op onnavolgbare wijze een heel arsenaal aan speeltjes van de jouw welbekende Christine Le Duc verstopte en tegen mij riep: zoek de speeltjes dan, lief Tuurtje, zoek zoek!
          Mijn oom Gerard vertelde altijd mopjes tussen de schuifdeuren van ons ouderlijk huis aan de Nachtegaallaan in Ede (nu een geheel aan mij gewijd museum) en deze dijenkletser van hem wil ik je niet onthouden: “Wat hebben een scheet en Houdini gemeen? Beiden zijn meester-ontsnappers, maar zodra de truc klaar is, is iedereen verdwenen!”
          Mijn bestseller 'Mambo Jambo' - waarvan net een luxe jubileumeditie verschenen is bij Ezo Wolf - is van a tot z gelogen. Omdat ik zo fel realistisch schrijf, ging jij er met boter en suiker in wat mijn creatief gebruik van ‘verdovende dan wel geestverruimende middelen van welke substantie dan ook’ betreft. Al moet ik daarbij opmerken dat een gram roze kabouterpost annex Paraguayaans marcheerpoeder, een schamele 8 dollar per gram doet. We hebben het dan over een nakkie van 93 procent, een ongekende kwaliteit die door de kenners ‘flakes’ wordt genoemd. Verder haat ik drugs, heer Hoogland, en ik blijf jongeren onvermoeibaar waarschuwen: Just Say No!
          Een van de redenen dat ik destijds naar Paraguay migreerde, was het feit dat de schattige bananenrepubliek inderdaad een moffenkolonie is. De Überdeutscher van Paraguay was generaal Alfredo Stroessner, bijgenaamd Tyrannosaurus. Zijn beeltenis was alom aanwezig, radiozenders begonnen de dag met de Don Alfredo-polka, gevolgd door de boodschap: “De constitutionele president van de republiek, generaal Alfredo Stroessner, salueert het Paraguayaanse volk en wenst het een voorspoedige dag toe.”
          De lijfwachten van dictator Stroessner waren boomlange moffen die onder leiding stonden van Oberleutnant Otto H. Friedrich. Bij het ontbijt van de generaal speelde de indiaanse blaaskapel de 'Bayrischen Präsentiermarsch' en 'Alte Kameraden'. Stroessner en zijn geheime dienst, de 'pyrague', voerden vijfendertig jaar een waar schrikbewind, onder het motto: “Wij martelen niet om achter de waarheid te komen. De overheid weet namelijk alles. Wij martelen om u de waarheid bij te brengen.”
          Het toeval wil dat ik ‘de griezel hors catégorie Willem Engel’ goed ken omdat hij deels in Portugal woont en ik privélessen salsadansen van hem krijg. Bovendien heb ik voor een gunstig prijsje een container aluminiumhoedjes en een partij 5G-blokkers van hem overgenomen. Je weet wellicht dat ik aan elektrohypersensitiviteit lijd en dat ik dus extreem gevoelig ben voor straling en elektromagnetische velden.
          In de Algarve valt dat nogal mee, maar tot voor kort droeg ik in Amsterdam altijd een aluhoedje, precies het model dat je ziet in 'Conspiracy Theory' van Mel Gibson. Met de 5G-blokker van Willem Engel ben ik niet langer gevoelig voor het ‘microwave auditory effect’. Mij krijgen ze niet gek, Hoogland! Heb je wellicht interesse in een container 5G-blokkers (z.g.a.n), voor een prix d’ami?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

O, Joy, had toch een Juttaatje gedaan. Hoe vaak zal ik dat denken, de komende winterweken? Het is bespottelijk dat Joy Beune de 1.500 meter op de Spelen niet rijdt. Zou jij Matthieu van der Poel passeren voor het WK veldrijden? Nou dan.
          Als de gebruikelijke typisch Italiaanse obstakels (stakingen, gondellift naar Cortina niet op tijd klaar, dat soort dingen) bijtijds uit de weg worden geruimd, staan de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo op het punt van beginnen: vrijdag de openingsceremonie, zaterdag meteen al een belangrijk programma-onderdeel voor Nederland in het Milano Speed Skating Stadium. Hier alvast de uitslag van die 3.000 meter schaatsen voor vrouwen: 1. Ragne Wiklund, 2. Marijke Groenewoud, 3. Joy Beune.
          Ja, sorry hoor.
          Ik ben nu eenmaal een partypooper.
          De drie kilometer is voor Joy Beune, ‘s werelds beste allround schaatster, de enige individuele afstand waarvoor zij werd geselecteerd en waarop zij de gouden plak naar mijn verwachting inderdaad zal mislopen. Daarom zal ik het ook die dag na afloop zeker & vast roepen: o, Joy, had jezelf eind december toch gewoon laten vallen tijdens de 1.500 meter op dat Olympisch Kwalificatietoernooi in Thialf.
          Daarmee had je de selectiecommissie met een dilemma opgezadeld waaruit maar één uitweg mogelijk was: toch een toewijzing voor de Olympische 1500 meter. Je was dit seizoen onverslaanbaar op die afstand, behalve bij die ene belangrijke tijdens het OKT, toen er van alles misging en je niet op de gedachte kwam - het siert je, dat wel - om het ijs dan maar vrijwillig met je derrière in aanraking te laten komen.
          „Ineens lang ik onderuit”, had je nog tegen Bert Maalderink kunnen jokken. „Een blokje, misschien?”
          Voor alle duidelijkheid, lezer: ik wil met ‘een Juttaatje doen’ - zie openingsalinea - geenszins suggereren dat Jutta Leerdam zich op datzelfde OKT bewust liet vallen op de 1.000 meter. Natuurlijk deed zij dat niet. Maar zij ging wel onderuit en werd toen op grond van het feit dat zij de grootste favoriet voor het Olympische goud op die afstand is, alsnog geselecteerd.
          En Joy viel dus níet, op die 1.500 meter. Toen het dreigde te gebeuren slaagde ze er nog net in om overeind te blijven en daarnaast bleef ze onderweg aan haar pak frunniken. Resultaat: vierde plaats, terwijl alleen de eerste drie naar de Spelen mochten. Uitslag in Milaan dientengevolge: 1. Miho Takagi, 2. Renate Groenewoud, 3. Antoinette Rijpma-De Jong.
          Zo moeten ze het dus nooit meer doen bij de KNSB. Niemand snapt dit, inclusief de Japanse Takagi en de andere grote buitenlandse concurrenten die steeds weer door Joy werden geklopt: hoe kan Nederland in vredesnaam op eigen initiatief afzien - want daar komt het toch echt op neer - van een vrijwel zekere gouden medaille op de 1.500 meter vrouwen. We doen in dit land al veel te veel aan gelijkheidsdenken. Daar is de topsport niet zo geschikt voor.
          De Olympische 1500 meter staat pas op 20 februari op het programma, zie ik nu.
          Ken je het spreekwoord ‘Nood breekt wetten’?

Het is wel héél onwaarschijnlijk, geef ik toe. De kans dat Jetten 1 de rit uitzit is bijvoorbeeld groter, dus kejje nagaan. Maar laten we er toch voor één keertje van uitgaan dat ik de voorzitter van de organisatie van Wereld Hijab Dag ben.
          Dat festijn wordt sinds 2013 jaarlijks op 1 februari gevierd en men wilde daarbij ook afgelopen zondag weer zonder enige aarzeling de talloze zegeningen uitdragen - de verlossing, de heil, de vrijheid! - die de hoofddoek aan moslima’s pleegt te bieden.
          Zou ik dan ditmaal, als voorzitter, hebben geopperd om er een keertje vanaf te zien?
          Nou & of!

Op zaterdagmiddag 17 februari 2001 doen mijn vrouw en ik boodschappen in Bergen, Noord-Holland. Zoals gewoonlijk op de eerste dag van het weekeinde is het druk in het centrum van het ch…

Rob: Voor een Nederlands weekblad aan een Thaise schrijftafel ingaan op een Portugese affaire: dat is slechts een enkeling gegeven, mijnheer Van Amerongen.
	Mij dus!
	Jazeker, uw penvriend is zomaar voor een maand in Bangkok verzeild geraakt, niet om zich in het fenomeen ladyboy te verdiepen, zoals u ongetwijfeld met uw verdorven geest denkt, maar in verband met een tijdelijke gezinshereniging. Dat ik zelfs hier op de hoogte kon worden gesteld van een hoogst opmerkelijke affaire die zich uitgerekend in uw Algarviaanse omgeving afspeelde, namelijk De Zaak van de Loopse Tenenvreter, tekent hoe klein de wereld is geworden.
	Laat ik eerst in herinnering brengen dat u en ik twee keer een inzamelingsactie op touw hebben gezet voor het kleine APAR-hondenasiel in uw woonplaats Moncarapacho. Het leverde beide malen 11.000 euro op, de laatste keer mede dankzij de opbrengst van onze bundel ‘De Grote Straathondenbijbel’. Als hondenliefhebbers hebben wij derhalve iets met dat opvangcentrum, dat nu zijdelings betrokken is geraakt bij De Zaak van de Loopse Tenenvreter.
	Hier in Thailand wordt in een enkele uithoek, met name daar waar zich (nazaten van) Chinese immigranten hebben gevestigd, nog weleens hond gegeten. In de Algarve geschiedde op een nacht het tegenovergestelde en at een hond dus mens.