Welja, joh, waarom niet: 1,2 miljard aan niet-militaire hulp voor Oekraïne. De winter komt eraan en het is onze humanitaire plicht ze te hulp te schieten, zei onze wilde weldoener Sjoerd Sjoerdsma in Kiev, nadat hij Volodomir Zelenski dat bedrag namens ons had toegestopt.
        Weet je aan wie ík toen dacht? Ik durf het bijna niet te zeggen: aan mijn eigen volk. Zo extreemrechts ben ik geworden. Ik dacht aan al die Nederlanders - schrik niet: liefst een kwart van de bevolking - die overwegen om de centrale verwarming tijdens diezelfde winter uit te zetten omdat zij anders, dankzij het beleid van het kabinet waarvan de zo gretig met onze miljoenen strooiende Sjoerd Sjoerdsma deel uitmaakt, de energierekening niet meer kunnen betalen.
        „Het pas bij de ambitie van het kabinet”, had Sjoerd in zijn functie als minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking een dag eerder al verklaard, nadat hij, ter bescherming van de tropische bossen, 500 miljoen aan de zogeheten Tropical Forest Forever Facility (TFFF) had beloofd.
        Wat eveneens bij die ambitie past: een dikke middelvinger naar de wie-zijn-die-mensen, zoals ik ze sinds die legendarische Kaag-hagiografie graag mag noemen. Zij zijn maar Nederlanders en hoeven daarom niet op steun van Jetten 1 te rekenen. Betalen de Hongaren - ook EU - dankzij de hulp van hun regering 33 cent per m3 gas, Nederlanders betalen er zes keer zoveel voor (en dat in de wetenschap dat zij een goudmijn aan gasvelden onder hun eigen grond hebben liggen, waarvan de ingangen door een andere D66’er met een metersdikke laag van beton dicht zijn gestort).
        Ik heb hier weleens verklaard dat de afstand tussen de politiek en de bevolking mij niet groot genoeg kan zijn. Nu, echter, zijn ze wel heel erg ver van elkaar verwijderd geraakt. Al moet ik daar wel aan toevoegen dat ook het deugende deel van het electoraat, vaak verenigd in instituties van vele soorten en maten die in hun mateloze arrogantie allemaal hetzelfde weg-met-ons-ideaal koesteren, in volle overtuiging aan boord het Jetten-schip is gestapt dat steeds verder van het gemene volk weg zeilt.
        Kijk, daar varen ze, over de zee van de macht, verguld met hun eigen voortreffelijkheid. Twintig miljard voor het stikstofbeleid? Geweldig. Dertig miljard voor defensie? Top. Veertig miljard voor het klimaat? Goh, wat goed van ons. Israël pleegt uiteraard genocide, de NPO en negen van de tien kranten zijn hun allerbeste vrienden, dat zestig procent van de woonvraag op het conto van de migratie kan worden geschreven, hetgeen inhoudt dat Nederlandse woningzoekers het heen-en-weer kunnen krijgen: tut-tut-tut, mondje toe. Hoogleraren verzekerden een wetenschapper die dat naar waarheid wilde publiceren - Josse de Voogd - dat hij naar een universitaire baan zou kunnen fluiten als hij dat inderdaad zou openbaren. Dat wordt aan boord van dat schip als geoorloofd beschouwd omdat het extreemrechts in de kaart zou spelen.
        Wat dat is, extreemrechts?
        Kijk, daar staan ze, in al hun wanhoop langs de kant. Het zijn de wie-zijn-die-mensen, nu al ter financiering van al die bizarre kabinetsplannen grotendeels leeggeplukt met belastingverhogingen en lastenverzwaringen waarvan er nog veel meer zullen volgen, en straks dus ook nog eens bibberend van de kou.
        Ik schaam mij diep.

En wij maar denken dat wíj worden geplaagd door ontelbare instanties die zichzelf stuk voor stuk ten doel hebben gesteld om ons van de wieg tot het graf te betuttelen.
        Maar wat dacht je van de Ieren?
        Is trouwens niet zo gek hoor, dat die overtuiging zich in ons brein heeft genesteld. Zo onderzoekt men in ons geliefde hoofdgehucht momenteel zelfs de mogelijkheid om ons minder ongezond te laten eten. Dat doet men middels het inslaan van een discutabel juridisch zijpad, waarbij uitlokking niet uit de weg wordt gegaan. De bekendmaking daarvan wekte zoveel ergernis in mij op, dat ik mijn diner die avond bij snackbar Bolle Betty liet plaatsvinden, inmiddels uiteraard uitgebaat door de Vietnamees Ho Tsjoe-Wan, alwaar ik een frikadel speciaal, een berenhap en een pikanto verorberde, in combinatie met een XXL-portie patates frites met een dubbele portie Belgische mayo.
        Dicht, die aderen!
        Ik wil dood!
        „Dus dan probeer je de wet ineens wél zoveel mogelijk op te rekken, Fem!” krijste ik intussen met halfvolle mond, terwijl het vet van mijn kinnenbak droop. „Waarom doe je dat dan niet als die islamitische nazi’s bezit nemen van de Dam?”
        Toegegeven: de rest van de clientèle vond dat wel een beetje vreemd.
        En wat flikten ze onlangs in Ierland, totdat er zoveel heisa over ontstond dat de minister van Justitie ingreep? Daar werd een zogenaamde bewustwordingscampagne over lichamelijke grenzen en het geven van toestemming in het leven geroepen met een video van 30 seconden waarin twee grootouders hun kleinkinderen willen knuffelen. De kleinzoon stelt dat wel op prijs, maar de kleindochter niet. “Niet iedereen wil een knuffel.”, luidt vervolgens de boodschap.
        Een knuffelverbod voor opa en oma!
        Kan het hartelozer?
        Nu zijn Ieren natuurlijk wel een merkwaardig volk. Als iets ze niet bevalt plaatsen ze bommen onder elkaars onroerend goed of schieten ze elkaar overhoop, met 3.700 doden als resultaat. En dat noemen ze dan The Troubles. En nu er in het Midden-Oosten sprake is van de zoveelste islamitische poging om het Joodse volk from the river tot the sea uit te roeien, blijken ze zo antisemitisch als de neten.
        Er zit dus echt wel een steekje aan ze los, al kunnen ze wél gezellig zijn. Ik heb dat ettelijke malen aan den lijve mogen ondervinden, waarbij fysiek contact bepaald niet werd vermeden. Mijn hemel, die Siobhan uit Clonmel! Ondertussen onophoudelijk Maria aanroepend, knuffelde dat mens er mateloos op los. Maar of ze dat nu nog zou doen? In de jaren daarna werd bijvoorbeeld een instantie als het Dublin Rape Crisis Centre (DRCC) gecreëerd, net als talloze andere clubs. Ze bekommeren zich allemaal om het lot van slachtoffers van seksueel geweld, maar waar ze zich natuurlijk in de eerste plaats om bekommeren is hun eigen lot. Zonder rape geen rape crisis centre en dan sleep je er van alles bij, zelfs opa en oma.
        Ik roep het ook hier weer: waar bemoeien ze zich mee!
        Jim O’Callaghan heet de minister die tenslotte ingreep.
        Mag je Ieren eigenlijk ook een lintje geven?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Rob: Sta ik op het punt om vanuit Thailand, waar ik momenteel vertoef, een literair hoogstandje over mijn rap naderende verscheiden te produceren, mijnheer Van Amerongen, wordt het land plots overspoeld met sensatieverhalen over een rampetampende boeddhistische monnik.
        Zich niet realiserende dat er een prima functionerende cctv-camera achter hem aan een muur hing, woonde de 66-jarige abt Phra Wachirayan van de Phutthaisawan tempel in Ayutthaia zijn 47-jarige assistente Punyavee Rungrueang volledig uit, let wel: op een ronde tafel. Hij hield zijn kavay - de boeddhistische term voor zijn oranje pij - daarbij keurig aan, maar dat hij tot wederzijdse tevredenheid aan zijn oerdrift gehoorzaamde bleek uit tal van uitstekend waarneembare details.
        Bovendien maakte onderzoek duidelijk dat de geestelijke samen met zijn al dan niet tijdelijk als courtisane functionerende medewerkster voor meer dan 100 miljoen baht - 2,7 miljoen euro - aan giften van gelovigen had verduisterd. Het stel werd gearresteerd, de abt werd uit zijn ambt gezet en… tadaaah!... de tafel van handeling werd op last van de boeddhistische autoriteiten ritueel verbrand.
        Weg dat vieze ding!
        Zo doen die Thai doet, collega!
        Geen halve maatregelen!
        Voordat ik een vervolg geef aan mijn relaas haast ik mij te verklaren dat ik niet op het punt sta om aan een ongeneeslijke kwaal ten prooi te vallen. Toen ik in de aanhef over ‘mijn rap naderende verscheiden’ repte trok de lezer wellicht deze conclusie. Was die op hoop gebaseerd, dan heb ik een teleurstellende mededeling voor hem of haar: ik koos alleen maar voor die woorden omdat ik aanzienlijk meer verleden heb dan toekomst. Jan Paternotte beloofde in zijn wel héél vroegtijdige electorale doodsstrijd dat iedereen 90 jaar wordt, maar zelf geloof ik daar niet zo in. Of zou hij iedereen die op D66 stemt bedoelen? Dan tel ik sowieso niet mee.
        Hoe dan ook is het ook weer niet zó raar dat ik een verhaal over de dood met een stiekem vanwippensteintje van een boeddhistische cenobiet begin. U kent de term ‘L’amour, c’est mourir un peu’, mag ik aannemen? U heeft gelijk, dat is een variant op ‘Partir, c’est mourir un peu’, de eerste regel van het beroemde gedicht van ‘Rondel de l’adieu’ van Edmond Haraucourt. Maar de variant is inmiddels populairder dan het origineel, dus we mogen ervan uitgaan dat abt Phra Wachirayan óók een beetje stierf, toen hij op die tafel zijn spectaculaire hoogtepunt bereikte.
        En nu sterft hij, in zijn verschrikkelijke Thaise cel (pleonasme), waarschijnlijk duizend doden. Niet alleen omdat hij dik 100 miljoen baht jatte, geld dat voor de gemeenschap was bedoeld (nee, mijnheer Van Amerongen, niet díe gemeenschap, ik wíst dat u daarover zou beginnen), maar ook omdat hij een van de belangrijkste leefregels van Thaise boeddhistische monniken aan zijn laars lapte. Van zo’n monnik wordt namelijk geëist dat hij een volstrekt celibatair leven leidt. Zijn geest dient vrij te worden gemaakt van begeerte, zodat hij zich in volledige innerlijke evenwicht aan meditatie en studie kan wijden. Vrouwen mogen hem om die reden ook niet aanraken.
        En wij maar jarenlang zeuren over die friemelende paters van ons!
        Weet u wat, collega?
        Ik stel mijn dood nog even uit.

Arthur: Hoogland, ik ben echt niet zo voorspelbaar dat ik flauwe en voorspelbare scabreuze grapjes ga maken wanneer jij de nogal suffe term ‘gemeenschap’ heel bewust gebruikt. Alsof ik een of andere Pavlov-hond ben!
        Leuk weetje: de bekende dichter, toneelschrijver en rederijker Gerbrand Adriaenszoon Bredero noemt het vrouwelijke orgasme 'de soete doodt'.
        Ik citeer even uit mijn hoofd:
        Wech met de doode vrees, ghy hebt in ’t minst geen noot
        Ghy sult gaen sterven nu die over soete doot:
        Ick wedt ghy sult hier na het onghewoone leven,
        Voor uwen Maachdom niet in Wissel willen gheven.
        De enige keer dat ik dacht een vrouw tot extase te brengen, was tijdens mijn one night stand met Stella Bergsma, de dichteres die de kwarktassen en de kittelaar heel poëtisch bij de Nederlandse man introduceerde via Pagina Vrouw in jouw Telegraaf. Ik kneep tijdens onze ‘gemeenschap’ iets te lang haar keel dicht waardoor ze nogal blauw aanliep. La petite mort dus. Kwam je nou eindelijk klaar, riep ik triomfantelijk, daarbij subtiel verwijzend naar Johnny van Doorn alias The Selfkicker met zijn onvergetelijke gedicht Komtocheensklaarklootzak. Waarop La Bergsma antwoordde: “Je hebt me bijna gewurgd, toxische dwerg! Domrechtse kastnicht!”
        Ken je trouwens die beroemde foto op Twitter van het rondborstige Spaanse model Eva Padlock die in een of ander tempeltje tussen twee jonge boeddhistische monniken zit, op haar hurken. Een van de gasten in een oranje soepjurk kijkt zo geil als boter naar haar heerlijke decolleté en het bijschrift is subliem: “You spend years meditating and worshipping to reach Nirvana. But one day Eva Padlock come to visit your temple.”
        Toch schuilt er een boeddhist in mij, want na mijn onfortuinlijke dood wordt mijn lijk in hompen gehakt door Rui van Talho Ideal in Olhão en vervolgens aan de gieren gevoerd, op het eiland Armona tegenover mijn geliefde villa Vischlugt. Zo’n luchtbegrafenis - ook wel jihator genoemd - scheelt begrafeniskosten, is klimaatvriendelijk, de vogelen zijn er blij mee en mijn nabestaanden verliezen geen tijd aan de krankzinnige papierwinkel bij de gevreesde Portugese ambtenaren in mijn woonst.
        Verder dweep ik niet met boeddhisme, kleine vriend, want zen was de officiële ideologie van Hirohito’s fascisme, die werd gebruikt om de rest van Azië te onderwerpen en tot onderdanigheid te dwingen. Dat heb ik niet van mijzelf, maar van de overlevenden van de boeddhistische jappenkampen in ons Indië. Tora! Tora! Tora! Katsu!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Heb ik weer. Vertelt een mevrouw die ervoor heeft doorgeleerd iets over femicide bij Nieuwsuur en snap ik haar niet. Waarom overkomt mij dat toch zo vaak?
        Begrijp me niet verkeerd, svp. Dat ik niet vooraan stond toen de intelligentie werd uitgedeeld vind ik over het algemeen niet zo’n probleem. „O, domheid, ik koester u!” roep ik zelfs regelmatig, wanneer iets mijn verstand te boven gaat. „Kom, laten we erop drinken!” Dan laat ik het vingertje rondgaan bij De Balorige Baviaan en dan wordt het me toch weer een gezellige boel. Het leven kan mij niet licht genoeg zijn.
        Weet u, er zijn zóveel dingen die ik niet begrijp.
        Waarom valt Femke Halsema zelfs nog bewieroking ten deel wanneer zij - let wel: als dienares van het volk - meent te kunnen bepalen wanneer het ‘de tijd en het moment’ is om een maatschappelijk en politiek debat te voeren over de achtergrond van plegers van een misdrijf, zoals zij tijdens die persco na de moord op die arme Hajar hooghartiger dan ooit verklaarde?
        Waarom heeft de überproleet Donald Trump, die mede gezien het niveau van zijn nachtelijke social media-posts met verwijzing naar een verstandelijk gehandicapte man die door een dierentuintijger werd vermoord echt niet meer toerekeningsvatbaar is, nog steeds zoveel aanhangers in Nederland, terwijl hij de leider van een land dat door een vreemde mogendheid wordt platgebombardeerd ijskoud voor de bus gooit?
        Nog zo’n vraag: wat is het nut van de Toppers?
        Ik wéét ‘t allemaal niet.
        Ober! Vul de glazen!
        En zo zijn er dus nog veel meer vragen waarop ik het antwoord schuldig moet blijven. Zoals gezegd zal mij dat over het algemeen worst wezen. Maar niet altijd. Sterker nog, er zijn zelfs momenten dat ik het niet kan uitstaan. Dan probeer ik de kwestie alle macht te doorgronden en dan besluit ik tenslotte toch maar om gebruik te maken van de interactieve mogelijkheden die deze rubriek mij biedt.
        Ik stel Marieke Liem aan u voor. Zij is de mevrouw die bij Nieuwsuur te gast was, om precies te zijn als onderzoeksleider van het project Femicide Monitor van de universiteit van Leiden. Hoewel een aanzienlijk deel van de daders van femicide een migratieachtergrond heeft, speelt die achtergrond geen doorslaggevende rol, vertelde zij. Nee, dat migranten vaker dan gemiddeld met ggz-problematiek te kampen hebben en eveneens hoger scoren in de arrestatiecijfers, dáár ligt het in de eerste plaats aan.
        Huh?!?
        Er wordt ons al een eeuwigheid door tal van boze experts verzekerd dat er géén sprake is van een samenhang tussen migratie en femicide, dat vrouwenmoord echt binnen alle bevolkingsgroepen plaatsvindt en dat het om die reden ongepast is om migranten als zondebok aan te wijzen. En vervolgens weet mevrouw Liem dit te melden. Daar kan ik met m’n boerenverstand, dus met m’n domme kop, maar één conclusie uit trekken, namelijk dat er wel degelijk sprake is van een samenhang tussen migratie en femicide.
        Of is een gekke migrant ineens geen migrant meer?
        Zeg het maar, lezer.
        Neem intussen iets van mij te drinken.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Van hard werken is nog nooit iemand doodgedaan. Als ik die tegeltjeswijsheid noteer, denk ik automatisch aan mijn moeder, een zwartwitdenkster die een bloedhekel had aan luieren. 
        ‘Niet lullen maar poetsen’ zou eveneens een lijfspreuk van haar kunnen zijn geweest, al kwam zij subiet met een nette variant op de proppen wanneer zij de gesprekspartner van dat moment een hogere sociale status toedichtte. Dan ging zij ineens ook deftiger spreken. Zij is multiclass inzetbaar, grijnsde mijn vader ooit.
        Ik dacht óók aan de stelling zoals in de openingszin vervat, toen mij op X, tussen al die misselijkmakende video’s over de catastrofale gebeurtenissen in Parijs, een filmpje werd getoond waarin een van de duizenden relschoppers aan het woord werd gelaten.
        Hij was de onverstoorbaarheid zelve, die donkere twintiger met zijn hoodie. Zo te zien ontbrak het hem niet aan zelfvertrouwen en beschouwde hij zijn duiding van wat zijn kameraden en hij allemaal in hun roof- en vernielzucht hadden aangericht zelf als volstrekt logisch. Hier was geen speld tussen te krijgen, vond hij zelf.
        Verwijzend naar een Chinese vrouw die ten einde raad naast haar leeggeroofde pand stond, vroeg de interviewster hem waarom er zoveel Aziatische winkels waren geplunderd.
        „De Chinezen zijn te rijk geworden in Frankrijk”, antwoordde hij.
        „Te rijk?!?”
        „Ja.”
        „En dat is niet eerlijk?”
        „Ik denk dat dat inderdaad oneerlijk is. Zij behoren nu tot de categorie mensen met leuke kleding en mooie auto’s.”
        De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het mij niet gegund werd het volledige gesprek te volgen. Het bleef bij dit ene fragment, dus ik kan alleen maar hopen dat de journaliste hem er na zijn uitleg op wees dat de Aziaten in Frankrijk, net als trouwens de Aziaten in alle andere landen van de wereld, zich vooral van andere bevolkingsgroepen onderscheiden door hard te werken. En dat dát in de eerste plaats aan de basis ligt van hun groeiende welvaart.
        „Daar kun je toch een voorbeeld aan nemen?” had ik hem zelf gevraagd. Ik ken er in Nederland tal van voorbeelden van, zoals de Vietnamese vrouw van mijn uitgever. Toen zij zich hier bij haar Nederlandse man had gevoegd ging zij meteen aan de slag, eerst in de ploegendienst bij een fabriek, later als kleine zelfstandige. Zij moest en zou slagen, werkte soms twaalf tot zestien uur per dag en runt nu een uitstekende draaiende nagelsalon met vijf werknemers.
        In de Franse steden speelt zich precies hetzelfde af. Vaak vestigen de Aziatische immigranten zich na hun komst in dezelfde wijk als het tuig. Toch is er sprake van een groot verschil: zij proberen vervolgens wél uit alle macht op eigen initiatief en op zo eerlijk mogelijke wijze iets van hun leven te maken. Financiële zelfredzaamheid staat bij hen voorop en mede daardoor maken Aziatische immigranten veel minder gebruik van sociale voorzieningen.
        Ik wend mij tot die Franse vandaal en zeg: „Arrêtez de parler et mettez-vous au travail!”
        Is die vertaling netjes genoeg, mam?

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Tuurlijk, Fujita, dat zou ik zelf ook doen. Weet je wat: ik pik je maandag rond een uur of negen ‘s avonds op bij het Centraal Station, veel plezier en tot dan.
        Dat zei ik tegen een Japanse vriend die zou komen logeren en zijn reisschema op het laatste moment had omgegooid. Hij wilde bij nader inzien eerst nog een bezoek aan Parijs brengen en daarna pas aan Amsterdam.
        Welnu, Fujita verbleef hoofdzakelijk op zijn piepkleine hotelkamertje in de Marais. Niks Eiffeltoren, niks Champs-Elysées, niks Louvre. Hij wilde al die plekken bezoeken, maar er kwam niets van terecht. Een enkele keer waagde hij zich in de chaos naar buiten om foto’s te nemen, die hij vervolgens naar mij appte.
        „Ik ben bang”, liet Fujita mij weten. „Het is een slagveld.”
        En zo werden mij dus ook nog eens persoonlijke getuigenissen gegund van de rellen die niet alleen Parijs, maar ook andere Franse steden, net als trouwens enkele Italiaanse steden, tot levensgevaarlijke oorden maakten.
        Niet dat ik ze nodig had om de ernst van de situatie tot mij te laten doordringen. Dat hadden de talloze beelden die via de sociale media tot mij kwamen al bewerkstelligd. Vooral de angst en de wanhoop van de uitbaters van de ontelbare winkels die werden geplunderd en vernield bezorgden mij de beverik.
        Die arme vrouw die het hyperagressieve gajes er volkomen overstuur van trachtte te weerhouden om haar zaak binnen te dringen!
        Echt afschuwelijk.
        Waar ik óók zo’n last van had/heb: de blijkbaar onuitroeibare cognitieve dissonantie die met name links Nederland ook in dezen weer parten speelt. Daartoe reken ik ook Amnesty, dat een foto op Instagram durfde te plaatsen van een demonstrant op de barricaden, met daaronder de tekst: „Ze vroegen meer leraren, maar kregen traangas.” Met andere woorden: het psychologische ongemak dat vaak ontstaat wanneer men in die kringen geconfronteerd wordt met informatie die strijdig is met de eigen overtuigingen, resulteerde ook nu weer in een gênante vorm van wegkijken.
        Hoe krijg je het in je hoofd om te stellen dat met name de politie schuldig was? Terwijl de andere tafelgasten gretig knikten, kreeg de voormalige Parijse correspondent Stefan de Vries bij Pauw & De Wit alle ruimte om erop te wijzen dat de Franse dienders graag escaleren in plaats van de-escaleren, zoals elders in Europa.
        Dat de zaak in werkelijkheid vooral escaleerde dankzij het feit dat het straattuig uit de banlieues de betogingen van de studenten had gekaapt bleef dientengevolge onbesproken, net als uiteraard de inschatting van velen dat er ook in dit geval domweg sprake is – sue me, ik ben en blijf ervan overtuigd – van een sturende hand van islamitische organisaties, die alleen maar gebaat zijn bij dit soort onrust.
        Alte Kameraden, links en de islam.
        Weet u nog hoezeer het islamogauchisme in Frankrijk de vervanging van de sjah in 1979 door ayatollah Khomeini bespoedigde? Bijna een halve eeuw later bestaat het nog steeds, en wel in volle glorie.
        Zo, nu Fujita ophalen.
        Laat ik hem maar niet alles over Amsterdam vertellen, want straks durft hij hier óók niet eens meer naar buiten.

Het moet nu maar eens afgelopen zijn met dat eeuwige gevit op ons geliefde hoofdgehucht. Niet alles gaat er fout. Oké, wel veel. Heel veel. Maar niet alles.
        Klopt hoor, dat de Amsterdamse bevolking wordt vertegenwoordigd door de enige 54 inwoners van de stad – negen wethouders, 45 raadsleden – die er ondanks een aanzienlijke versoepeling van de criteria niet in slaagden om een Toelaatbaarheidsverklaring (TLV) voor een Cluster 4-opleiding voor personen met psychiatrische aandoeningen te bemachtigen. Ze waren er te ernstig aan toe. Gezien de manier waarop de burger wordt behandeld ligt het bovendien voor de hand te veronderstellen dat de tafel van twee voor het ambtelijk apparaat van diezelfde Stopera reeds vanaf de derde opsomming van de reeks problemen oplevert.
        En zo zijn er nog wel meer dingen, zoals de schuldenlast van elf miljard, de vermeende legaliteit van illegalen, de onvoorstelbare troep en stank in de straten en stegen, alsmede de vermogende buitenlanders-haat die het hotelwezen – de kurk waar de lokale economie op drijft – kopje onder dreigt te doen gaan. Maar hé, ze hebben daar wél een zich torenhoog boven alles en iedereen verheven voelende burgermoeder die precies weet hoe je terroristisch tuig moet aanpakken, namelijk door er niets tegen te ondernemen. En die haar beleid in dit geval dwingend weet op te leggen aan haar collegaatje van die simpele boeren in Alkmaar.
        Dat is ook wat waard!
        Van de week was ik zelfs even trots dat ik een parttime-Amsterdammer ben. Fulltime is uit den boze uiteraard, ik wil graag nog even mee, maar ik kreeg een heel apart gevoel van binnen toen ik hoorde dat men ten gemeentehuize het plan heeft opgevat om ongezonde eetgelegenheden aan te pakken.
        Ik citeer het dorpsblad: „Een horecazaak of afhaalrestaurant kan wettelijk niet worden geweigerd vanwege het ongezonde eten dat er wordt aangeboden. Daarom werkt de gemeente aan een proef waarbij een kennisinstelling een vergunning aanvraagt voor een nieuwe eetgelegenheid met een ongezonde menukaart. De gemeente zal die vergunning weigeren op basis van het ongezonde voedselaanbod, waarna de zaak naar de rechter gaat.”
        Eeehh…
        Is uitlokking eigenlijk geen strafbare vorm van deelneming?
        Hoe dan ook: weet u het nog van die prachtige viszaak met uitsluitend omega 3-vetzurenrijk voedsel die per se uit de Leidsestraat moest verdwijnen en vervolgens werd vervangen door de 984e witwassende snoepwinkel die alleen maar diabetes en obesitas bevorderende etenswaren zonder essentiële voedingsstoffen zoals vezels, vitaminen en mineralen aanbood? Die is ook alweer gesloten, maar blijkbaar heeft Amsterdam ervan geleerd en krijgen we binnen afzienbare tijd een hoofdgehucht zonder snackbars, fastfoodketens, pizzeria’s en grillrooms. Al zullen döner- en shoarmazaken vast wel weer worden gedoogd omdat die vaak worden gerund door vertegenwoordigers van het enige zuivere geloof.
        Wat is de volgende stap?
        Wist u dat vega in de basis halal is?
        Jaaaaa, Amsterdam alcoholvrij!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Er moeten hier toch wel een stuk of acht Breivik-aanhangers te vinden zijn? Als je de AIVD en de NCTV mag geloven bestaat er in Nederland geen grotere bedreiging dan het rechtsextremisme, dus dat lijkt mij geen probleem.
        O, ze zijn al geselecteerd?
        Op naar de Dam, jongens!
        Ga daar, pal naast het Nationaal Monument, als vertegenwoordigers van de Knights Templar staan, de organisatie waarvan Anders Behring Breivik lid was toen hij zijn aanslagen in Noorwegen pleegde. Houd de vuist net als jullie held gebald tegen het hart, strek de arm daarna volledig. Gebruikte hij tijdens zijn rechtszaken bovendien niet leuzen als ’Martelaarschap boven overgave’ en ‘Het cultuurmarxisme moet worden vernietigd’? Kalk die kreten op een paar spandoeken en roep ook steeds luidkeels „We support Breivik!”
        Ook zo benieuwd welk persbericht Femke Halsema dan uiteindelijk zou laten uitgaan?
        Zou de tekst dezelfde zijn als die van haar reactie, op 7 oktober, op het feit dat Hamas-aanhangers - “We support Hamas!” schreeuwden die fascisten inderdaad - uitgerekend die dag de kans kregen om hun favoriete club van antisemieten hartstochtelijk aan te prijzen?
        Ze deden het het afgelopen weekeinde wéér. Want u weet hoe dat gaat in provocateurskringen als er uitsluitend voor ze wordt gebogen: dan wordt die ene vinger een hele hand. Daarom breng ik graag in herinnering wat Fem in dat persbericht van vorige week verklaarde.
        Ik reik haar die tekst zelfs hier en daar alvast aangepast aan: „Met grote afschuw hebben ook wij gezien hoe Anders Behring Breivik werd gesteund en demonstranten de demonstratievrijheid gebruikten voor verschrikkelijke uitingen. Het is shockerend en onsmakelijk. Tegelijkertijd is het niet strafbaar en dat maakt ingrijpen niet mogelijk.”
        Voor alle zekerheid wijs ik er ook nog maar even op dat Breivik op 22 juli 2011 in totaal 77 dodelijke slachtoffers maakte: acht man bij de bomaanslag op het regeringskwartier in Oslo, 68 mensen (hoofdzakelijk jongeren van het zomerkamp van de sociaaldemocratische jeugdbeweging AUF) op het eiland Utøya. En hoeveel slachtoffers maakte Hamas ook alweer op 7 oktober 2023? Juist. Vergeleken daarbij was wat Breivik flikte toch echt peanuts.
        Doe er uw voordeel mee, burgermoeder.
        Ik lever u de aanpassingen vrij van copyright aan.
        Nou ja, de lezer begrijpt het vast wel, ik wilde die vergelijking gewoon een keertje maken nu Femke Halsema andermaal een totaal gebrek aan daadkracht in de schoenen geschoven heeft gekregen. Zelfs oud-commissaris en -vakbondsman Jan Struijs, die vertelde dat hij meerdere dienders had gesproken die stonden te popelen om in te grijpen maar dat niet mochten doen, zei namens 50-Plus in de Kamer dat de driehoek waaraan zij leiding geeft andermaal uitermate slap en in feite ook zeer gemakzuchtig reageerde op het feit dat een stel onmenselijk wrede hufters van het kaliber IS of Al Qaeda bij die demonstratie opnieuw alle ruimte kreeg om zich te misdragen.
        Zou zij dan wéér de-escaleren?
        Misschien moet David van Weel haar dat tijdens hun komende onderhoud ook eens vragen.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Zouden we Dilan misschien middels een massaclaim kunnen aanpakken? Doordat zij Rusland ‘de vijand’ noemde, kon ik bij de Appie mijn bonusaanbieding pikante gehaktkruidenmix op mijn buik schrijven. Nou ja zeg!
        Actie, actie, actie!
        Twee voor de prijs van één, stond er. Dus ik dacht, als gehaktballenjunk (voor 6 ballen: pond rundergehakt mengen met zakje bovengenoemde kruidenmix, 60 gram panko, 1 gesnipperde sjalot, 1 rauw ei, 1 teentje gehakte knoflook, 2 eetlepels Zaanse mosterd, 5 eetlepels ketjap manis, 1 scheutje balsamico, 1 theelepel sambal, na aanbraden een uur met deksel op de pan sudderen in rundfond, ballen af en toe draaien): weet je wat, ik koop veertien van die zakjes, dan hoef ik er slechts zeven te betalen en eten we komende maanden lekker goedkoop.
        Mooi niet. Toen ik eenmaal had afgerekend (ook een heel gedoe, de zelfscans lagen er eveneens uit), bleek ik de volle mep te hebben betaald: 14 x € 1,59 = € 22,56. Dat was € 11,28 te veel! Hevig verontwaardigd spoedde ik mij naar de servicedesk, waar een wachtrij met vloekende en scheldende AH-klanten stond waarmee het Ziggo Dome tien keer had kunnen worden gevuld. Toen haakte ik gedesillusioneerd af.
        De MinDef wordt bedankt!
        Want dit was wraak natuurlijk, van Poetin c.s. Dit was een vergeldingsactie. Die cyberattack kwam uit Russische hoek, wat ik je brom, net als de gelijksoortige aanval die er in Frankrijk toe leidde dat de koelinstallaties van 150 tot 200 winkels van Intermarché en bijna 100 vestigingen van Coopérative U werden uitgeschakeld. De brandstichting bij de spoorbrug over de Delfshavense Schie is óók buitengewoon verdacht, als je het mij vraagt. Net als de grote fik maandag in die loods in de omgeving van  Schiphol.
        Chaos compleet bij ons, in elk geval. De beloofde bonusaanbiedingen werden niet verrekend, andere artikelen juist weer wel. En het Kremlin beschikt nu over de privé-gegevens van miljoenen Albert Heijn-cliënten, die na de inlijving van Nederland met een roestige AK-74 en vijf liter Stolichnaya in hun knapzak naar de winterse frontlinie in de Donbas en Zaporizja worden gestuurd, om zelf als gehaktvlees te fungeren. Op mij na overigens: ik heb wel zeventien Bonuskaarten, maar ik heb er nog nooit eentje laten registreren.
        Wie niet sterk is moet slim zijn!
        Toch zit ik met een vraag: hoe moeten we Rusland dan noemen? Als je onze directe militaire toeleveringen, onze civiele en humanitaire hulp en onze nationale bijdragen aan Europa ter ondersteuning van de Oekraïense strijd bij elkaar optelt, kom je op een totaal van € 15 miljard, let wel: exclusief de kosten voor de binnenlandse opvang van Oekraïense vluchtelingen, die ook in de miljarden lopen.
        Als het even kan schieten die Russen ons totaal overhoop, en wij de Russen, via de Oekraïense manschappen. Toch noemden tal van experts het volstrekt onaanvaardbaar dat Dilan Yesilgöz de omschrijving ’vijand’ voor hen in petto had. Dit ging te ver, oordeelden zij. Dit was vragen om moeilijkheden. Hier moest zij zelfs haar consequenties uit trekken.
        Ik snap dit dus echt niet. Dilan had gewoon gelijk. Die fascisten in Moskou zíjn toch gewoon de vijand?
        Die schijtlijsters moeten niet zo zeuren.
        Ik heb trouwens nog een lekker balletje gehakt voor je, Diel!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Het was maar een grapje hoor, van de week. Net teruggekeerd van drie weken Thailand, stelde ik vast dat mijn bankrekeningen nog nadrukkelijker dan bij mijn vertrek door tal van overheidsinstanties werden geplunderd. Wegwezen hier, schreef ik getergd. Aan het Lago di Como staat een mooie vrijstaande woning, aan de Ria Formosa een pittoresk kusthuisje.
        Welnu, de tips stroomden binnen. Santa Maria Rezzonico, ome Rob! De mevrouw die mij daarop wees wíst me toch een leuke pizzeria, daar aan de oever van het Como-meer! Ze had nog geen moment spijt gehad van haar emigratie en hetzelfde gold voor de man die zei dat ik eens in ‘zijn’ Santa Luzia in de Oost-Algarve zou moeten rondkijken. „Heerlijke vis hier!”
        Dat werd dus downplayen geblazen. No worries, zo’n vaart zal het niet lopen vrienden, riep ik. Zeker, Nederland wordt bestuurd door een naïef en instabiel stel amateurs zonder noemenswaardige maatschappelijke ervaring in de hoek waar de pot niet wordt verteerd, maar gevuld. Bovendien wensen ze maar niet in te zien dat hun nietsnutterij belonende en arbeidslust bestraffende wereldverbeteraarsbeleid, zolang het alleen op dat vlekje achter de West-Europese duinen wordt toegepast, geen enkel positief effect op het welzijn van Moeder Aarde sorteert. Maar hé, je zult maar in Soedan wonen!
        Dat werk.
        Ze ebden weer weg, die tips, en net op het moment dat ik ook mezelf er zo’n beetje weer van overtuigd had dat ik mijn laatste adem toch maar in Nederland zou uitblazen, publiceerde de T. een alle lust ontnemend verhaal waarin onder anderen de 82-jarige Fries Arend Tulner aan het woord werd gelaten: „We hebben AOW en een opeethytpotheek op ons woonhuis. Daarmee betalen we de lasten van ons vakantiehuisje op Schiermonnikoog.”
        Arend vreest dat dat binnenkort niet meer kan: „We teren nu al flink in.” De lokale lasten en de verzekeringen rijzen de pan uit. En wat het straks nog erger maakt: het nieuwe box 3-stelsel. Zodra alles wat daarin bijeen is geveegd met elkaar is verrekend, zal hij ruim 14.000 euro aan zijn belastbaar inkomen moeten toevoegen.
        Bye bye Schiermonnikoog!
        Nederland ouderwets vervloekend, dacht ik: weet je wat, ik maak toch de pleiterik. Het kan trouwens ook Griekenland worden, of Hongarije. Andere serieuze mogelijkheid: ik blijf hier ingeschreven en schaf slechts een tweede huis in een ander land aan, maakt niet uit welk land, want de Nederlander die in eigen land een vakantiewoning bezit zal de fiscus doorgaans met duizenden euro’s meer spekken dan de Nederlander van wie die vakantiewoning in een ander Europees land staat. Dat komt door het bilaterale situsbeginsel, hetgeen betekent dat het heffingsrecht wat die woning betreft alleen bij dat specifieke land ligt.
        Ondanks alle verwoede pogingen om noodverbanden aan te leggen, valt daarom in vrijwel alle gevallen de totale belastingdruk op een tweede woning in andere Europese landen vanaf 2028 aanzienlijk lager uit dan de totale belastingdruk op een vakantiewoning in eigen land.
        Je wilt een beter leven? Zoek dat maar elders, althans: wanneer je in Nederland bent geboren en getogen. Kom je van verre, dan kan het wél hier.
        Daar komt het toch echt op neer.
        Was het echt een grapje?
        Zo ja, dan wel eentje met een serieuze ondertoon.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Geen betere manier om je tranen te verhullen dan met cynisme, dus mijn eerste reactie was: dat waren vast zionistische ooievaars.
        Waar werden die vogels uit de lucht geschoten, let wel: met mitrailleurs? Druk bezig met hun grote najaarstrek naar Afrika, een van de meest fascinerende verschijnselen in de dierenwereld, vlogen ze met honderden tegelijk boven de kustplaats Arida, op de grens tussen Libanon en Syrië aan de Middellandse Zee.
        Het staat buiten kijf dat ze op weg waren naar Israël, een van de bottlenecks voor trekvogels die de oerdrang om vanuit Centraal- en Oost-Europa naar de Nijlvallei te vliegen niet kunnen weerstaan. En toen werd er op ze geschoten, zonder enig nut (klopt, Fransen en Belgen schieten ook op vogels, maar dat heeft vaak nog een culinaire reden). Het werd gefilmd en op de socials geplaatst. Ik zag de ene na de andere ooievaar uit de lucht vallen en snikte.
        Daarna zei ik het: dat waren vast zionistische ooievaars.
        Of krijgen de zionisten anno nu soms níet alles in hun schoenen geschoven?
        De video kwam uitgerekend op 7 oktober tot mij, op de dag af drie jaar na de ongekend wrede terreuraanval van Hamas op Israël, waarvan de herdenking door een met zichzelf in de knoop geraakte Trouw-columnist enkele dagen terug met deze woorden werd aangekondigd: „Woensdag is het drie jaar geleden dat Palestijnse verzetsstrijders proportioneel geweld gebruikten tegen Israël” (hij presenteerde zijn columnistische cadeautje daarna als een ‘Rutte-redenatie’, maar hij had het toen wel al aan de lezer overhandigd).
        7 oktober….
        Kan het toepasselijker?
        „Beperkte gewetensfunctie”, zei Eddy Terstall. Voor alle duidelijkheid: hij doelde daarmee op die schutters in Arida. In zijn opmerking schuilt veel waarheid. Ik durf de stelling wel aan dat van alle menselijke eigenschappen die men in de loop der eeuwen in die regio heeft ontwikkeld, het empathisch vermogen daarbij niet altijd de update kreeg die het behoefde.
        Deze is van Mahatma Gandhi: „De beschaving van een samenleving is af te meten aan de manier waarop zij haar dieren behandelt.”
        Ik dacht ook aan het sprookje De Ooievaars van Hans-Christian Andersen, waarin een ooievaarspaar met vier kuikens op het dak van een huis woont terwijl een groep straatjongens steeds krijst dat de kuikens zullen worden gemarteld. Eén dorpsjongen, genaamd Peter, weigert daaraan mee te doen.
        Als de jonge ooievaars eenmaal hebben leren vliegen, verzint hun moeder de wraak waarnaar zij hunkeren. Zij trekt met haar kroost naar de vijver waar alle ongeboren baby's liggen totdat ze door ooievaars worden opgehaald. Vervolgens besluit zij dat de meeste straatjongens géén broertje of zusje meer zullen krijgen, de ouders van hun wrede aanvoerder alleen nog een dode baby, en de vader en moeder van de enige jongen die deugt, Peter, een prachtige tweeling.
        Bovendien zullen alle ooievaars voortaan Peter heten.
        Wat jammer, eigenlijk, dat die oude, buitengewoon pro-semitische Hans-Christian Andersen daar geen Sam of Moos van maakte.

Het was altijd een aangename wandeling, vanaf Lumphini Park, wanneer de enorme hitte of de tropische stortbuien tenminste geen roet in het eten gooiden.
        Minuut of twintig, hooguit. Dan liep je er langs: een groene oase van anderhalve hectare midden in die gigantische metropool van beton, pal naast de Amerikaanse diplomatieke vertegenwoordiging. Tot afgelopen vrijdag stond daar het fraaie oude gebouw van de Nederlandse ambassade in Bangkok, dat toen ineens - onaangekondigd! - ten prooi viel aan de sloophamer. Ik zag foto’s en filmpjes van de razendsnelle afbraak en besefte dat de wandeling nu veel minder aangenaam moet zijn.
        Ze flikten het op een vrijdagmiddag.
        Geen toeval natuurlijk.
        Ik was toen net een halve dag terug in Nederland na een bezoek van drie weken aan de Thaise hoofdstad. Ik wist al dat de Nederlandse regering het complex ondanks de luide protesten verkocht had, waarschijnlijk aan een Thais bankenconsortium. Gesproken wordt over een bedrag van 500 miljoen euro en ongetwijfeld zullen nu ook daar torenhoge appartementencomplexen en/of shopping malls verrijzen.
        Dag in dag uit had ik binnen de uitgebreide Nederlandse gemeenschap - vergis u niet, Thailand is een belangrijke handelspartner - het ach en wee over de opmerkelijke transactie aangehoord. De voormalige ambassadeur Remco van Wijngaarden sprak eerder al zijn zorgen uit. Hij zit nu in Hanoi en is vervangen door Margriet Leemhuis, een routinier die ik weer ken - it's a small world - van een ontmoeting in Lissabon, waar zij haar vorige ambassadeurspost bekleedde. Zij vervult haar consulaire taak - ook de Nederlandse belangen in Laos en Cambodja worden in Bangkok behartigd - sinds kort op de 22ste verdieping van een kil appartementencomplex aan de andere kant van het Lumphini Park (huur € 70.000 per maand).
        „Het was BuZa vast te koloniaal”, hoorde ik. Dat men dat suggereerde kon ik mij wel voorstellen. Ook uit andere aangelegenheden blijkt dat angstaanjagend veel wokeledokies bij dat ministerie de lijntjes uitzetten. En hoe je het ook wendt of keert, het complex aan Wireless Road - Nederland kocht in het in 1949 van een Thaise prins - had enkele koloniale kenmerken. Ik vond dat juist prachtig. De houten en stenen residentie met de markante toren werd begin vorige eeuw gebouwd. De bouwstijl combineerde Europese koloniaal-klassieke elementen met traditionele Thaise details. En let wel: het pand was door de Association of Siamese Architects (ASA) bekroond als beschermd cultureel-historisch erfgoed.
        Dat laatste zou in Nederland meer dan voldoende zijn geweest om de sloop voor eeuwig tegen te houden. Zo niet in Thailand, waar money rules. Het schijnt bovendien echt te kloppen dat geldzucht voor BuZa - de ministers Hanke Bruins Slot en Caspar Veldkamp waren verantwoordelijk - eveneens de voornaamste drijfveer was. Koper en verkoper koesterden dezelfde wens, hetgeen de afwikkeling aanzienlijk moet hebben vergemakkelijkt. Thaise en Hollandse koopmansgeest vermengden zich.
        Zal ik nog één keertje die beroemde dichtregel van Lucebert ertegenaan gooien?
        Alles van waarde is weerloos.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Kijk eens aan, black lives matteren weer. Blijkbaar is dan eindelijk tot de BLM-hoek van betogingsvrijheid misbruikend Nederland het besef doorgedrongen dat het initiatief moet worden heroverd.
        Het valt niet te ontkennen: in de heftige strijd om aandacht tussen al die - Reve-alert - ongewassen apen die met een bord dat zij vóór dit, of tegen dat zijn, het verkeer versperren (het gedicht heet Roeping), hebben de palliewappies het heft in handen genomen.
        Neem dat eenpersoons Hamas-gezwel op de Maastricht University. Dolenthousiast verkondigde de jihadist dat hij aan de slachting van 7 oktober had deelgenomen. Of neem die honderdpersoons Hamas-gezwellen in Delft. Een vrouw die haar man en zoon tijdens diezelfde ongekende terreuraanval verloor uitjouwen en -schelden als zij daar bij de vertoning van NAZA geëmotioneerd op wijst: ze deinsden er niet voor terug en ik schaamde mij plaatsvervangend onpeilbaar diep.
        In publicitair opzicht levert dit soort gebeurtenissen de from-the-river-to-the-sea-community natuurlijk veel bonuspunten op. Al verbaast het mij eerlijk gezegd dat ze Kati Piri nog niet zo ver hebben gekregen om een verbod te eisen op het meevliegen, als passagiers, van piloten die in terroristische noodgevallen zoals het gewelddadig uitschakelen van de captain de stuurknuppel kunnen overnemen indien zich 170 Joden aan boord bevinden.
        De stinkrebellen timmerden ook aan de weg. Omdat het klimaat kennelijk toch niet alles is, gingen zij onder leiding van Pippi Thunberg een samenwerkingsverband met Palliewap United aan. Niet dat een passend antwoord op een ongekende terreuraanslag wél ineens een genocide wordt als je dat met twéé groeperingen gaat lopen krijsen. Maar ze kregen de schijnwerpers op zich gericht, daar gaat het om.
        BLM stelde daar al een tijdje weinig tegenover. Maar nu zag ik een filmpje en wist het terstond: ze zijn helemaal niet dood sinds 's lands leukste kindervriend door de afdeling KOZP uit de weg is geruimd. Ze zijn springlevend en dat is aan de schone kunsten te danken.
        Er werd in dat filmpje een kunstenares in wording geïnterviewd. Zij studeert aan de academie en vertelde dat zij haar vriendje had geportretteerd. Zij liet ook weten wat het commentaar van haar docent was: leuk hoor, maar je had een hoger cijfer gekregen als je een zwart vriendje had afgebeeld.
        „Maar hij is blank!” wierp zij tegen.
        Kansloos.
        Wat een comeback, niet? En let wel, hij strekt zich zelfs tot ver over de grens uit. Want wat gebeurde er aan Columbia University in de VS?
        „Tot de vele 'woke' winnaars van de prestigieuze National Book Awards van dit jaar behoort een zwarte hoogleraar van Columbia, die in een vurig betoog witte verf racistisch noemt”, schrijft de site thecollegefix.com. „In haar nieuwe boek, ‘A Dead White: An Argument Against White Paint’, stelt hoogleraar Wendy Walters dat witte verf niet neutraal is.”
        Waarna een uitleg volgde die ik u uit naastenliefde zal besparen.
        Wetende hoe mijn badkamer oogt, snel ik mij nu als de wiedeweerga naar de Gamma.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Waarheen? Nota bene nog niet eens terug van een verblijf van drie weken in Bangkok, stel ik mezelf die vraag. Gejank van een verwende happyfewer, roept iemand achter in de zaal. Soit. Het blijft voor mij verleidelijk om Nederland definitief te verlaten. Dan maar die exit-tax.
        Hier die poen!
        ‘t Is jouw poen, zeg je?
        Hahaha!
        Ik heb recht van spreken omdat ik een werkende Nederlander ben, inmiddels zelfs al tien jaar langer dan oorspronkelijk van mij werd verlangd (dat laatste is de voornaamste reden van het feit dat ik mij dat verblijf in Bangkok kan veroorloven). Daarmee behoor ik tot de categorie die de rekening krijgt gepresenteerd van het gênante handjeklap van die losgeslagen Jettenista’s met de Jessias en diens Volt-discipeltje.
        De broodnodige hervorming van de sociale voorzieningen is van de baan, de drie miljard die dat besluit kost mag werkend Nederland, dat volgens zowel het CPB als de Nederlandsche Bank en het IMF toch al veel te lang de sjaak is, weer ophoesten. Oorspronkelijk wilde de nationale penningmeester Eelco Heinen zelfs reeds vanaf 2028 voor honderdduizenden Nederlanders de lasten op werk voor spaarders en kleine beleggers verhogen, maar daar was zoveel verzet tegen dat nu vooral de ondernemers (over hoge nood gesproken: ik las dat zo’n beetje elk Amsterdams café te koop staat), nog veel dieper in de buidel mogen tasten ter financiering van al die kansloze groene hobby’s.
        Daarom vraag ik het mij nogmaals af: waarheen? Er staat een pittoreske vrije woning nabij het Lago di Como voor iets meer dan drie ton te koop, alsmede een sfeervol huisje aan de Ria Formosa. Voordelen te over daar in Italië en Portugal, waar ze het volk ten minste nog in zijn waarde laten. Of zal ik op het allerlaatste moment besluiten om in Thailand te blijven?
        Zeker, money rules in Bangkok meer dan waar ook en als ik in de avondschemering die trucks volgeladen met zwaar onderbetaalde, dodelijk vermoeide, voornamelijk Myanmarese bouwvakkers na een werkdag van twaalf, dertien uur op weg naar hun barakken langs zie tuffen, word ik overvallen door een diep gevoel van mededogen.
        Maar toen de hoofdstad aan grote overstromingen ten prooi viel, mocht ik ook weer ervaren hoe vrolijk en positief de bepaald niet van de wieg tot het graf verzorgde Thai zijn: tot aan hun middel door het water wadend, begaven ze zich ter voorbereiding op hun maaltijd gierend van het lachen naar de straathandelaren die toch waren komen opdagen en hun tafels met etenswaren gewoon door rubberen bootjes met etenswaren hadden vervangen - wie geen uitkering krijgt, wordt inventief. En toen de straten daarna weer droogvielen raapten ze eensgezind de krabbetjes die er waren achtergebleven, want daar konden ze een smakelijke maaltijd van bereiden.
        Ik weet niet hoeveel inwoners van Bangkok links zijn. Ik weet wel hoeveel Nederlanders dat zijn, als je D66 meetelt: 32%. En dat krijgt dus van het ongeorganiseerde rechts, in dit geval met name de VVD, volop de gelegenheid om het volk socialistischer dan ooit te bestelen.
        Zowel links als rechts Nederland moet zich diep schamen.
        Waarheen?
        Doe toch maar zo ver mogelijk.

Excusez le mot, bij voorbaat, maar sinds kort is dit dankzij onze premier nu eenmaal ministerieel taalgebruik: waarmee ík mij als Nederlandse burger vol op de bek geslagen voel, is het bericht dat de passagiers van alle vluchten vanuit Tel Aviv bij de douane op Schiphol hun koffers moeten openen omdat daarin misschien wel een pakje Israëlische dadels is verstopt.
        Laten de autoriteiten het daarbij?
        Nee, natuurlijk niet, gekkie, ze willen ook dat ik mijn buurman erbij lap zodra ik ‘m op dadelsmokkel betrap.
        Jawohl!
        Onbegrijpelijk dat ze daar dan geen beloning van f 7,50 tegenover zetten. Waarom zou je die regel van dik 80 jaar terug niet in ere herstellen? Het kan gewoon kopgeld blijven heten en Zentralstelle für jüdische Auswanderung lijkt mij ook hier een uitstekende naam voor de coördinerende instantie. Want reken maar dat nu nóg meer Joden de verleiding om dit verraaiersland te verlaten niet langer kunnen weerstaan.
        Steeds Ierser, Nederland. Vroeger zou ik dat met trots hebben verkondigd: Ierland was mijn favoriete land. Dat is voorbij. Nu gaat het er in het Leinster House in Dublin, waar het Ierse parlement is gevestigd, welhaast antisemitischer aan toe dan in het soortgelijke Baharestan-gebouw in Teheran.
       En daar kwam  dus die beschamende virtue signalling-actie van het Ierse nationale voetbalelftal overheen. Ook die spelers hebben geen idee hoe het Palestina-gedoe in elkaar steekt, hoeveel Arabische leugens eraan ten grondslag liggen en welke bescheiden plaats deze religieuze bonje - want dat is het, de Joden moeten van de profeet, sallallahu alaihi wa sallam, allemaal worden uitgeroeid - in werkelijkheid op de lijst van de huidige internationale conflicten inneemt. Maar ja: ze moesten thuis tegen Israël en ze wilden elkaar na afloop natuurlijk wel al pronkend met hun empirisch vastgestelde zielenadel schouderklopjes kunnen blijven geven aan de bar van The Auld Dubliner. En dus misdroegen ze zich met z’n allen. Zowel voor, tijdens als na het duel.
        Póg mo thóin!
        Laat daar Google Translate maar eens op los, Robbie Jetten.
        Tip: het is Gaelic.
        Zelf zal ik deze week trouwens ook weer de douane op Schiphol passeren. Ik mag vermoedelijk ongecontroleerd doorlopen en doe dat in de wetenschap dat de spectaculaire overstromingen in mijn tijdelijke verblijfplaats Bangkok (gelukkig heb ik zwemdiploma C), toch ook weer niet zo hevig waren dat mij geen enkel communicatiemiddel meer ter beschikking stond.
        Ik kon al het nieuws blijven volgen. Dat verdroot mij zeer. Het hield namelijk tevens in dat ik niet gevrijwaard bleef van de tientallen misselijkmakende nieuwsberichten die aantoonden dat de Israël-haat en de Hamas-adoratie bij ons buitengewoon obsessionele vormen hebben aangenomen.
        Weinig bleef mij bespaard. Zo was daar die muziekjourno die erop wees dat Israël, terwijl het zich aan een ‘genocide’ schuldig maakte, de gore lef had gehad om een 7 oktober-overlevende naar het Songfestival af te vaardigen. En zo was daar Kati Piri’s hartelijke ontvangst van een Palestijn die zij nota bene in de Tweede Kamer  alle ruimte bood om te pleiten voor de vrijlating van een vijfvoudige moordenaar, te weten zijn terroristische ouweheer. Zo was daar dit, zo was daar dat, zo was daar nog veel meer. Op een gegeven moment bracht het mij zelfs op het idee om de Nederlandse diplomaten die vanwege die dadelboycot Israël zullen worden uitgewezen na mijn aankomst op Schiphol op te wachten om ze daar eens lekker vol op de bek te kunnen slaan.
        Maar ja, toen ging ik nadenken.
        En nadenken is wat minder ministerieel.

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Uiteraard behoort een abonnement op de Telegraaf ook tot de mogelijkheden. Klik op onderstaande button.

Robert de Niro en Michael Keaton samen in één film: de kans om daar getuige van te zijn laat de ware filmliefhebber natuurlijk niet lopen. En wat ook best lekker is met dit pokkenweer: je hoeft er het huis er niet voor uit. The Whisper Man, zoals-ie heet, is een Netflix-productie en kan dus gewoon op de kwelbuis worden bekeken.
        Anderhalf uur nadat ik op Play heb gedrukt - schandelijk: een oude witte man beheert bij ons thuis de afstandsbediening en rekent er daarnaast onbarmhartig op dat zijn wederhelft het bijbehorende kopje thee onderdanig serveert - ontwikkelt zich in onze huiskamer de volgende dialoog.
        „Zeg schat, heb ik soms per ongeluk de eclipsbril van die zonsverduistering van een paar weken terug opgezet?”
        „Je draagt je gewone bril, gekkie.”
        „Zou ik dan blind worden?”
        „Haha, nee hoor.”
        Omdat ik mijn onvrede over een belangrijke eigenschap van The Whisper Man op dat moment reeds meerdere malen al zo uitvoerig scheldend en tierend onder woorden heb gebracht dat ik mij daarna telkens gedwongen voelde om de film minstens vijf minuten terug te spoelen, weet mijn wederhelft precies waar ik op doel: het feit dat met name in de slotfase van deze thriller, maar ook al in de eerste scenes, zo weinig belichting is gebruikt dat nauwelijks is waar te nemen wat de acteurs uitvoeren en/of op welke locatie zij zich bevinden. Je tast regelmatig volledig in het duister.
        Het is een trend, ik weet ‘t. Met name in spannende films van het kaliber van The Whisper Man - verfilming van een bestseller van de Britse schrijver Alex North uit 2019 - wordt de laatste tijd veel regelmatiger dan vroeger low-key lighting (weinig hoofdlicht, veel schaduw) gebruikt om meer sfeer en beklemming te creëren.
        Tegenwoordig is dat technisch allemaal mogelijk. Moderne digitale camera's vangen ook bij weinig licht veel details op en regisseurs maken daar gretig gebruik van. Steeds vaker kiezen zij ervoor om met 'natuurlijk' licht te werken, bijvoorbeeld een enkele lamp op tafel of kaarslicht.
        In een donkere bioscoop kan dat goed werken. Maar op een doorsnee televisie vallen al die subtiele details in de schaduwen weg. De huiskamer is doorgaans verlicht en bovendien wordt een videobestand, ter besparing van data, gecomprimeerd wanneer een streamingsplatform zich erover heeft ontfermd. Juist de donkere scènes lijden eronder: het beeld verandert al snel in een grote, zwarte vlek.
        Je zou dus mogen verwachten dat de makers van The Whisper Man - de Nieuw-Zeelandse regisseur James Ashcroft en de gebroeders Joe en Anthony Russo van productiemaatschappij AGBO - zich daar goed van bewust waren toen zij met hun geldschieter in zee gingen. Het gaat hier immers om een verfilming die door Netflix is gefinancierd en in ruil daarvoor níet in de bioscopen wordt vertoond, maar uitsluitend bij Netflix zelf.
        Maar nee hoor.
        Wat zegt u, mevrouw?
        Of ik Robert de Niro en Michael Keaton daadwerkelijk ook heb gezien?
        Af en toe.

Dat wij een narcovolk zijn lijkt nog altijd niet geheel en al tot iedereen doorgedrongen. Nog steeds zetten zelfs gerenommeerde duiders ons graag neer als een kneuterig calvinistenvolk met een spruitjesmentaliteit. Dat is allang niet meer het geval.
        Weet u hoe mijn gemeente weleens wordt genoemd? Medellin aan Zee. Al moet ik daar wel meteen aan toevoegen dat die gemeente sinds 1 januari 2001 uit acht dorpskernen bestaat en dat ze in de dorpskern waarvan ikzelf al veertig jaar deel uitmaak weliswaar niet vies zijn van ontremmende middelen, maar dat ze die doorgaans, als ware vissersnazaten, liever via de bierpomp dan via een sealtje met witte poeder tot zich nemen.
        Elders, echter…

Rob: Sta ik aan het aanrecht - taalles: ‘de’ aanrecht is ook toegestaan - mijn vermaarde mangosalade te bereiden, mijnheer Van Amerongen, laat Spotify zomaar Het werd zomer van Rob de Nijs horen. Mijn hakmes plantte zich meteen in mijn linkerwijsvinger.
        No worries, de pleister - taalles: ‘het’ pleister is ook toegestaan -  is er alweer af. En om het redactiesecretariaat van Nieuwe Revu te ontlasten (duizenden lezers zullen het gerecht willen uitproberen), geef ik toch eerst maar even het recept voor 4 personen van deze salade door: 1 mango, 1 komkommer, 1 paprika, 3 bosuitjes en voor de dressing 3 eetlepels honing, 1 uitgeperste limoen en 3 eetlepels gehakte munt.
        Men zal de vingers erbij aflikken!
        Waarschuwing, nu volgt een bruggetje: deed de 28-jarige juffrouw die in Het werd zomer de ik-figuur verleidde dat eveneens, toen zij hem op het strand ontwaarde? Madam was nogal hitsig en ik wijs er graag op dat haar prooi volgens de tekst van Joost Nuisl (het lied is een vertaling van Und es war Sommer van Peter Maffay) slechts 16 jaar oud was: “Ik was 16 en jij was 28, en van de liefde wist ik nog niet veel”, even verderop gevolgd door: “Als een jongen pakte ik je hand / Maar als een man zag ik de zon weer opgaan.”
        Nu vraag ik u, collega!
        In 1977, toen het lied uitkwam, waren dergelijke lyrics nog geen probleem. Inmiddels zijn we bijna een halve eeuw verder en verbaast het mij enigszins dat het lied geen vragen en bedenkingen oproept. Ik weet dat er al eerder debatten over werden gevoerd (maak er een 28-jarige vent en een 16-jarig meisje van en het is grensoverschrijdend, dat werk). Die verschraalden telkens als een lauwe pint Engels bier, maar wat ze ook beweren: woke is nog niet dood. Daarom is er ook nog steeds discussie over Lolita van Nabokov, het jarenvijftigmeesterwerk van Vladimir Nabokov waarin hoofdpersoon Humbert Humbert, een erudiete literatuurwetenschapper, een ziekelijke obsessie ontwikkelt voor een 12-jarig meisje.
        Hoe dan ook hoorde Rob de Nijs bij mijn leven: toen ik een puber was had hij met Voor Sonja doe ik alles al zijn eerste solohit. Ik weet nog dat hij - dat was nog ver vóór 1977 - in mijn geboorteplaats Alkmaar gevestigd was. Hij woonde enige tijd in een onbewoonbaar verklaarde woning en de vrouw met wie hij dat huisje deelde was zeker niet 12 jaar ouder. Gelukkig is het daarna goed met hem gekomen. Op een gegeven moment genoten zijn liedjes zelfs ook - net als later die van André Hazes - grote populariteit binnen de studentenwereld.
        Herinnert u zich zijn Ritme van de regen uit 1963 nog (zijn tweede solohit)?
        Ik vestig graag uw aandacht op de variant die een reuniërend en dus reeds afgestudeerd vrouwelijk dispuut - artsen, advocaten, ingenieurs, noem maar op - dik 30 jaar later in mijn nabijheid in de bovenzaal van het hoofdstedelijke eetcafé Karel V in de Pijp liet horen: “Zachtjes tikt ‘t sperma tegen het maandverband, ritme van de eenzaamheid.”
        Een buitengewoon deftig gezelschap, mijnheer Van Amerongen!
        En dat werd óók gewoon geaccepteerd!

Arthur: Robbie, je maakt met dit thema een gevoelige snaar!  Ken je die briljante persiflage van Koot en Bie op Het werd Zomer? Staat op Hengstenbal, de derde langspeelplaat van het Simplistisch Verbond.
        Waar De Nijs terugkijkt op een opwindende zomerliefde, zingen Kees en Wim over de lichamelijke en geestelijke aftakeling van de ouder wordende man: minder haar, minder libido, kwaaltjes, kunstknieën, donorlever en verder onvermijdelijk verval.
        Dat leed zal jou niks zeggen (met je bijnaam De Onsterfelijke Vrouwenmagneet van Egmond-Binnen) maar iedere keer als ik naar Mannen worden ouder luister, biggelen de tranen over mijn wangen. Het is nog net niet het nummer dat op mijn begrafenis gedraaid zal worden want dat is Waarheen, Waarvoor van Bob & Annie de Rooy, gevolgd door die smartlap van Jantje Hoes van het Atjehplein op Katendrecht: “Dat is 't einde, dat doet de deur dicht. Daar zijn geen woorden voor, ja, dat is tralalalalalala. Ja, dat is tralalalala!”
        Koot en Bie (op de muziek van dat onvergetelijke nummer van Rob de Nijs): “Ik was elf en ging een dagje naar het bos / Zoals je weet daar lopen dikwijls vrouwtjes los / Toen kwam er eentje met een windhond langs gehold / Ze had wat korte beentjes, maar toch fijn gerollebold / Ik was elf en zij was eenenveertig / En van de mieren heb ik geen mallemoer gevoeld / En al die tijd haar hazewind maar blaffen / Ik kreeg het kouder. “
        Op Hengstenbal staat ook Oom Gijs, een nummer dat nu meteen verboden zou worden op de radio, al dan niet door interventie van Sidney Smeets, voormalig, zeer kortstondig lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal van Nederland. Ik moet nu op mijn woorden passen want er lopen diverse rechtszaken tegen mij, aangespannen door de Heerlense strafpleiter. Hij beschuldigt mij onder andere van laster en smaad omdat ik hem in mijn twietjes steevast meesteres Cindy noem, en daar komt nog bij dat ik altijd in twijfel trok of hij wel een waarachtig aanhanger van de Griekse Beginselen was.
        Als ik naar foto’s van de epicurische Limburger van 16 jaar geleden kijk, zie ik een blozende bollige heteroseksueel, zo’n schoonzoon waar een propere huisvrouw in de Oostelijke Mijnstreek gelukkig van wordt. Hij werd toen stagiaire bij mr. Gerard Spong, en die zei: als je het wil maken in onze branche, kan je je beter profileren als aanhanger van de Griekse Beginselen. Gerard vertelde mij dit tijdens een wandeling door de bosschages (in de volksmond Het Frikandellenbos geheten) van de Nieuwe Meer, een berucht natuurgebied in 020. Cindy is door dat dwingende advies van zijn baas wat doorgeslagen in het regenboog- en letterbakgebeuren.
        Enfin. Op Hengstenbal staat dus ook de zojuist genoemde smartlap Oom Gijs. “In het vieze huisje van Oom Gijs / Was nog geen water, licht of gas / Het rook er naar sperma en anijs / Wat achteraf begrijpelijk was / Wij jongens stonden om Gijs heen / Dan zat hij aan je derde been / En daarna rukte hij zich af / Spoot al zijn zaad in een karaf / En wij naar huis toe op een draf”.
        Ik durf het bijna niet te vragen, Hoogland, maar was er in jouw jeugd ook zo’n oom Gijs? Bij mij waren er meerdere, want ik was natuurlijk aanstootgevend bloedmooi. Het was een harde (pun not intended) leerschool, maar nu snap je wellicht waar mijn vileine nichtenhumor vandaan komt. Het was het enige juiste antwoord op het verdriet dat ik al mijn hele leven bij me draag.

Rob: Wat ik mij afvraag, mijnheer Van Amerongen: is er voor de VPRO-angehauchten onder ons nog leven na Zomergasten? Vermoedelijk was het opzet van Janine Abbring c.s. om de uitvaart - het was de allerlaatste aflevering - door een gerenommeerde psychiater in de persoon van Jim van Os te laten verzorgen. Dat was een premedicatief idee, zou je kunnen zeggen. Want reken maar dat het met behulp van recordhoeveelheden lorazepam afkicken is geblazen voor het handjevol fans dat zich 38 jaar lang elke zomerse zondagavond boven alles en iedereen verheven kon voelen.
        De voorlaatste gast was Sigrid Kaag. Ik sluit niet uit dat die wetenschap de makers, indien zij er nog over twijfelden, definitief tot het besluit bracht om met Van Os te eindigen. Van deze zielenknijper was immers al bekend dat hij gefascineerd is door ‘de verbijstering van iemand die zijn of haar eigen realiteit probeert over te brengen, maar stuit op ongeloof van de buitenwereld’.
        Is dat niet waar mevrouw Al-Kak door werd geplaagd toen zij nog premier wilde worden? Haar eigendunk in ogenschouw nemend, schat ik in dat zij stomverbaasd was over het wantrouwen dat zij ondervond van de wie-zijn-die-mensen, zoals ik de derde stand dankzij haar roemruchte opmerking in de hagiografische documentaire Sigrid Kaag: van Beiroet tot Binnenhof pleeg te noemen.
        Ongetwijfeld zal er binnen de Amsterdamse grachtengordel en andere D66-reservaten waar men hoogmoedig op het domme gepeupel neerkijkt, een petitie worden verspreid waarin om handhaving van Zomergasten wordt gesmeekt. Maar het is echt fini. Alleen de wetenschap dat ikzelf nooit als gast ben uitgenodigd doet mij dat soms betreuren, al geef ik toe dat het AI-programma Gemini van Google daar mede schuldig aan is: zich baserend op een mysterieuze bron, wees het mij op die mogelijkheid. Toen het nog maar net gelanceerd was vroeg ik Gemini voor de gein om een portret van columnist Rob Hoogland. Te midden van tal van andere onwaarheden meldde het dat ik Zomergast was geweest. Ik checkte het toch even. Was ik dan toch aan Alzheimer of Korzakov ten prooi gevallen? Niet dus. Huiliehuilie, dat begrijpt u.
        Ik heb de gastenlijsten van die 38 jaar eens doorgenomen, collega. Welk een bont gezelschap! Wat mij vooral opviel was dat verreweg de hoogste kijkcijfers werden gehaald wanneer men een gast had uitgenodigd die vooral buiten de VPRO-bubbel populariteit genoot: Youp van ‘t Hek (2001) 1,3 miljoen kijkers, Mies Bouwman (2002) 1,1 miljoen, Paul de Leeuw (2003) 1 miljoen.
        Maar kijkcijfers interesseerden de makers van Zomergasten niet. Dat kon mij eerlijk gezegd wel bekoren, ofschoon ik het msm-gejuich over de getuigenissen van de Palestijns-Nederlandse fotograaf en journalist Sakir Khader in 2024 enigszins overdreven vond. Aantal lineaire kijkers: 122.000. De televisiespots van goededoelenorganisatie Wilde Ganzen waren populairder. En dat terwijl een week eerder met 150.000 kijkers al een laagterecord was geboekt door schrijfster Sana Valiulina, wie kent haar niet. Dat de interviewers respectievelijk Joris Luyendijk en Jelle Brandt Corstius waren verdient uiteraard vermelding.
        Allebei zevenvinkers, mijnheer Van Amerongen!
        De wereld was toen dus al in de war!

Arthur: Wat een schitterend en hilarisch kijkcijferdieptepunt, Hoogland, op prime time bij de NPO. 122.000 bankbintjes die wortel hebben geschoten in de zompige Heugaflex-tegels voor de treurbuis. Schijndoden die niet eens meer kunnen zappen omdat de knoppen van hun afstandsbediening zijn dichtgekoekt door zweet, nagelafval, huidschilfers en ingedikte filterkoffieresten (Hema regular en Barissimo rood van de Aldi, goor bocht dat zelfs niet meer is op te pimpen met een schepje Buisman).
        Mijn hemelende boezemvriend (hellend is toepasselijker maar staat zo raar) Conny Mus zou hebben verzucht: “De VPRO had er beter een VHS’je van kunnen maken en bij die paar kijkertjes thuis bezorgd want dat is een stuk goedkoper dan live uitzenden.”
        Heb je ooit De Hoerenman gezien, die geweldige persiflage van Zomergasten door Jiskefet? Kees Prins doet subliem Peter van Ingen na - een van de allergrootste flapdrollen ooit uitgekakt door de staatstelevisie - met diens zorgvuldig ingestudeerde gebaartjes en maniertjes, en zijn geveinsde belangstelling. Staat op Youtube, met een hilarische Michiel Romeyn die een gemene soa heeft opgelopen in Thailand en nu restitutie wil zien. De Hoerenman (Herman Koch) moet bemiddelen.
        Luyendijk, de man van 122.000, zei eens dat er nergens in de hele wereld zo'n uniek interviewprogramma bestaat als Zomergasten, waarin mensen drie uur aan het woord komen. Zou Joortje weleens gehoord hebben van Joe Rogan? Rogan’s interview met acteur en stand-upcomedian Duncan Trussell duurde vijf uur en negentien minuten. De podcast van Lex Fridman op YouTube heeft meer dan een miljoen abonnees en 920 miljoen totale videoweergaven. Fridman deed interviews van ruim drie uur met Ivanka Trump, Kevin Spacey en Tucker Carlson en zijn interview met Elon Musk duurde acht en een half uur. 
        Ik - nog nooit uitgenodigd door de VPRO - heb voor HP/De Tijd trouwens eens mijn eigen Zomergasten-fragmenten samengesteld. Als de berg niet tot Mohammed wil komen, dan moet Mohammed naar den berg gaan. Hier mijn lijstje: hoogtepunten van Hadimassa, met natuurlijk de onvergetelijke poepchinees, een fragment uit De Ondergang van de Onan, Barend Servet op bezoek bij koningin Juliana die spruitjes schoonmaakt, Rob Muntz als Hitler in Wenen (ook VPRO), Kerstmis met Tiny en Lau, Willems Kantine, de aflevering van Radio Bergeijk over pesten, Ajax tegen Feyenoord in 1983 (8-2, ik stond daar te huilen in de stromende regen) en muziek van Herman Brood, Frank Zappa, Dr. John, Fela Kuti, de Wu-Tang Clan en de Soul Train, gepresenteerd door de legendarische Don Cornelius. Mijn hoofdfilm was de Nederlandse cultklassieker Pruimenbloesem, een film die veel indruk op mij heeft gemaakt, samen met Deep Throat en Debbie Does Dallas.
        Over neuken gesproken: ken je die anekdote van Con en Jeroen Pauw die op de Sinksenfoor in Antwerpen in het reuzenrad zaten met twee dames van bedenkelijke zeden, en dat er, mede onder invloed van alcohol, ontuchtige handelingen plaatsvonden in hun kuipje en het reuzenrad werd stopgezet?
Toen de veldwachters waren gearriveerd, begon het reuzenrad weer te draaien en kregen Mus en Pauw eenmaal beneden een flinke oorwassing van de sjampetters. Pauw heeft mij dit laatst bevestigd in El Palo, een vissersdorp dat tegen Malaga aanschurkt. Hij is daar de buurman van mijn goede vriend Ivo Teulings, bekend van Costa del Coke. Pauw zou trouwens de gedroomde presentator zijn van Zomergasten, ware het niet dat het programma kassieweile is.
        Opgeruimd staat netjes!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Rob: Nu het aardse bestaan zich de afgelopen zomer heeft gemanifesteerd als een premortaal hellevuur, mijnheer Van Amerongen, vraag ik mij af of dat leventje van u daar in de Algarve in die periode nog een beetje te doen was. De hitte was hier in de lage landen al nauwelijks te harden.
        Dat laatste is overigens met name uw schuld, krijsten de rijkeluiskinderen van Extinction Rebellion voordat ze zich voor een nieuw A12-plakseizoen earthy boho-chic gingen opladen op Mykonos. U bleef namelijk maar heen en weer vliegen tussen Faro en Eindhoven, waarmee u op schandelijke wijze bijdroeg aan de klimaatverandering.
        Als ik u was zou ik ‘m behoorlijk knijpen, want in de gereformeerde kringen waarin u bent opgegroeid is de hel geen vagevuur waarin de ziel gewoon even een reinigingsbeurtje krijgt voordat-ie naar de hemel wordt geforward. Indien je van het houtje bent is dat vaak het geval, maar voor gelovigen van uw persuasie is het de plek waar de goddelijke rechtvaardigheid definitief wordt voltrokken. U zult na uw overlijden voor eeuwig in het duivelse vuur geworpen worden, en laten we eerlijk zijn: na al die malle fratsen van u valt dat te billijken.
        Troost u met de gedachte, waarde collega, dat de zomer van 2026 er een voorproefje van was. Neem Saint-Tropez. Tot voor enkele jaren - het huis dat ik dan altijd huurde is helaas niet meer beschikbaar - placht ik daar tijdens mijn vakanties in de Haut Var regelmatig een dagje te verkeren. Dat was weliswaar een heel gedoe. Wilde je deze mondaine badplaats per se per automobiel bereiken, dan stond je urenlang in de file op de D98A. Zag je daar vanaf, dan was je gedwongen je wagen in Sainte-Maxime te parkeren en aan boord van een Bateau Vert de Golf van Saint-Tropez over te steken. Ik had het er echter allemaal voor over omdat de markt gezellig was en omdat je er wel héél lekker kon lunchen.
        Zou ik er tegenwoordig nog heen gaan? Ik betwijfel het. Een temperatuur van veertig graden is in Saint-Tropez het nieuwe normaal, zo begrijp ik uit de berichten. Bovendien stond de omringende natuur steeds in brand en had het er dus angstaanjagend veel weg van de poel van vuur en zwavel en de eeuwige gloed waarover in het Evangelie van Mattheüs wordt gesproken. 
        En daar komen nog twee dingen bij. De horeca is voor de gewone man inmiddels echt niet meer te betalen (voorwaarde bij een lunchreservering voor vier personen in sommige VIP-zaken: er moet minimaal € 1500 worden gespendeerd) en het stadje is nu helemáál een verzamelplaats voor celebs geworden.
        Vroeger had je er slechts Brigitte Bardot. Nu kuiert de hele reutemeteut er rond: niet alleen types als George en Amal Clooney en Kate Moss, maar ook ontelbare hedendaagse influencers van wie de beroemdheid mij als oude witte man totaal is ontgaan. Steeds meer lokalen beklagen zich erover dat het Zuid-Franse karakter van Saint-Trop is verdwenen.
        Weet u welke Europeanen ik dit jaar veel vaker dan vroeger op het strand van Egmond aan Zee tegenkwam, mijnheer Van Amerongen?
        Fransozen.
        Ik bedoel maar.

Arthur: Wat grappig dat je over Saint-Tropez begint, boomer. Ik was daar voor het laatst in 1977 en toen was het al verworden tot een 'trou perdu': een verloren gat. Nadat ik was afgewezen door de toneelscholen van Amsterdam, Arnhem en Maastricht, besloot ik dan maar in een keer filmster te worden, zonder vier jaar lang 'method acting' te moeten studeren, die bespottelijke uitvinding van Konstantin Stanislavski.
        Ik was aangemoedigd door Hans Kemna, van het gelijknamige castingbureau dat later nog heel bekend geworden is door Job Gosschalk. Hans kwam ik tegen op een COC-avond in Amsterdam, speciaal voor jongeren uit de provincie die overhoop lagen met hun geaardheid, en na een optreden van Ronnie Tober mocht ik blijven logeren bij Kemna (“Zeg maar ome Hans, Tuurtje”). Toen ik ‘s anderendaags de trein naar Ede terug nam, met een knisperend nieuw biljet van vijfentwintig gulden (een geeltje heette dat in Mokum) in mijn boezeroen, galmden de woorden van de castingbons nog door mijn hoofd: “Jij wordt de nieuwe Rutger Hauer, Tureluurtje van me!”
        Later kreeg ik nog een brief van Kemna, waarin hij vroeg of ik stand-in kon zijn voor Toon Agterberg in Spetters, en met name in die scène met die dorpsjongens. Ik had mijn Hollywood-plannen toen allang in de ijskast gezet want mijn expeditie naar Saint-Tropez was volkomen mislukt. Ik was weliswaar bij diverse internationale castingagenten wezen auditioneren, maar dat leverde mij slechts bizarre lichamelijke aandoeningen op (heb jij wel eens gehoord van een Spaanse Kraag en een harde sjanker)? en iedere keer weer een flap van 100 Franse franken, het ruime equivalent van het Hollandse geeltje.
        De enige internationale ster die ik ontmoette in Saint-Tropez, was Wouter Lewenbach, jou beter bekend als Dave. Je weet wel, die meneer van Dansez Maintenant en Du côté de chez Swann. Ik mocht bij hem logeren en de volgende ochtend zei hij: “Je bent niet echt geschikt voor mijn achtergrondkoortje, maar als ik jou was, met je talenknobbel en die andere knobbel, zou ik Hebreeuws gaan studeren. Daar zit handel in, jonge vriend.” En zo geschiedde.
        Jouw probleem met Saint-Tropez is dat je daar al meer dan een halve eeuw niet meer herkend wordt op straat, ondanks je extreme lengte en je opvallende overeenkomst met Eric Campbell, die grote boze tegenspeler van Charlie Chaplin, die met die wenkbrauwen. Jij doet mij denken aan Johnny Kraaykamp, die met veel bombarie en ketelmuziek emigreerde naar Kaapstad. De Kraai was na een jaar al terug en jammerde tegen Stan Huygens dat hij daar niet herkend werd op straat, een euvel dat decennialang later ook Gordon zou overkomen.
        Jij wordt trouwens nog wel herkend in jouw natuurlijke biotoop Egmond aan Zee. Jouw betere andere helft, Wil, postte de afgelopen week een selfie van haar en jou, met Gerard Joling in het midden. Het kan ook Ed Nijpels zijn geweest trouwens, want die gasten lijken allemaal op elkaar na een total make over in een schimmige kliniek in Istanboel.
        Hoe het ook zij: je was heerlijk aan het shinen want Geer (of Ed) had je herkend. Egmond aan Zee is het nieuwe Saint-Tropez. Ik ruik een sitcom voor Omroep Max, met jou in de hoofdrol. 

Rob: Vraagje, mijnheer Van Amerongen: is 'The Odyssey' van Christopher Nolan reeds tot de Algarviaanse bioscopen doorgedrongen, of staat daar nog steeds 'Chaimite' van Jorge Brum do Canto uit 1953 op het programma?
        Wellicht geef ik hiermee blijk van een grove onderschatting van de ontwikkelingen die Portugal heeft ondergaan. Maar het is een feit dat ik in Olhão, nabij uw Villa Vischlugt, niet snel de indruk krijg dat Immersive Performances en Virtuel & Augmented Reality, om twee vormen van hedendaagse kunst te noemen, daar inmiddels de culturele toon bepalen.
        Dat bevalt mij juist zo aan de Oost-Algarve: de eenvoud. Ik las laatst een recensie van NRC-medewerker Hans den Hartog Jager over de expositie Schoonheid van modeontwerper Dries van Noten in Venetië. Het was een hoogdravend relaas dat de auteur, toen hij er ten langen leste een punt achter had gezet, ongetwijfeld zeer tevreden over zijn eigen voortreffelijkheid zijn laptop deed dichtklappen.
        Kunst is mooi totdat rechts het mooi gaat vinden, want dan wordt het lelijk, was in feite de stelregel van de recensent: “Met schoonheid is niks mis, zolang ze zich maar niet laat gebruiken als instrument van uitsluiting.” Ergo: zodra de Mona Lisa van het Louvre in Parijs naar de White House State Ballroom van Donald Trump verhuist is het een kunstwerk van niks. Toen ik mij eindelijk door het stuk had geploegd verlangde ik heel erg naar Olhão.
        Maar goed, ik dwaal af. Ik vroeg u of The Odyssey van Christopher Nolan reeds in de Algarve te zien is. Ik krijg namelijk steeds onbedwingbare aanvallen van de slappe lach van de massale reacties die de film bij het Nederlandse publiek oproept.
        Het snobisme van deze reaguurders! Hé, dat ontbreekt. Ha, dat zit anders. Ho, dat is historisch onjuist (alsof je daarover bij mondeling overgeleverde verhalen, want dat waren de Griekse mythen oorspronkelijk, kunt spreken). Ze wijzen er voortdurend op en willen daarmee zo graag de suggestie wekken dat zij tot de intellectuele elite behoren dat het wel héél potsierlijke trekjes krijgt.
        En dat terwijl ze het heldendicht van Homerus waarschijnlijk nooit van a tot z tot zich hebben genomen (wat trouwens een hele klus is). De kans is desondanks niet gering dat het naast Kapitaal van de 21ste Eeuw van Thomas Piketty en De Slinger van Foucault van Umberto Eco pontificaal op hun leestafel ligt. In Japan heeft men een woord voor de aanblik van boeken die je ongelezen op een goed zichtbare stapel legt: Tsundoku.
        Ik vond de film spectaculair en kan mij vinden in Nolans interpretatie van Odysseus’ barre terugreis, vanuit Troje, naar Ithaka. Maar wat een pretentieus gewauwel erover hier te lande. Matt Damon slacht als Odysseus bijna drie uur lang ontelbare tegenstanders meedogenloos af, en wat raakte Volkskrant-columniste Merel van Vroonhoven? “De waarde van Xenia, ook wel de Wet van Zeus genoemd: de code voor gastvrijheid die de oude Grieken als heilig beschouwden.” Waarna zij uiteraard een link legde met de ‘xenofobie’ waarmee in Nederland asielzoekers ‘worden weggezet als loslopende criminelen of vrouwenbelagers’.
        Verzin het maar eens, mijnheer Van Amerongen!

Arthur: Je weet, ouwe reus, dat ik Griekenland altijd associeer met ‘op zijn Grieks’, al noemen de Grieken het creatief gebruik van de artiesteningang - dus het poepertje niet louter functioneel als cloaca - dan weer ‘op zijn Turks’. Dat fenomeen van andere culturen betichten van sodomie kan je vergelijken met syfilis. De Engelsen noemen sief de Franse ziekte, en de Fransen noemen het de Engelse ziekte. Enfin. De Griekse cultuur is zoveel meer dan de tegennatuurlijke liefde, tzatziki, souflaki en Angelos Charisteas. De Griekse literatuur dus.
        Op de Mavo Beukenlaan in Ede lazen wij klasgewijs de Odyssee in de grondtaal en natuurlijk ook de Ilias, Oedipus Rex en Medea. Mijn favoriete boek was Lysistrata, een satire waarin vrouwen een seksstaking organiseren om oorlog te beëindigen. Ik dacht dat meisjes in Ede ook aan het seksstaken waren, maar dat had te maken met mijn dwerggroei en mijn acne fulminans. Niet voor niets was mijn bijnaam pindarotsje en kraterkop. Maar goed, dit gaat niet over mij maar over de Odyssee.
        Ik weet dat jij - net als ik - Alkibiades, de epische roman van Ilja Leonard Pfeijffer, op je nachtkastje hebt liggen. Het boek speelt zich af tijdens de Peloponnesische Oorlog en het leest weg als een gemiddeld werkje van Kluun. Wij zijn dus absoluut geen ‘victims of tsundoku’, al denken onze geliefde lezers van de Nieuwe Revu daar vast anders over. Ik ben overigens wel het slachtoffer van omorashi. De kinderen lezen mee, dus ik ga deze Japanse vrijetijdsbesteding niet uitleggen maar ik geef je één tip van Tuur: zorg dat je bij het uitoefenen van omorashi altijd een Tena-luier bij de hand hebt. 
        Heb jij trouwens dat weergaloze interview van Ilja Leonard Pfeijffer met Frans Timmermans gelezen, in De Morgen? Frenske zei dat hij als kindje in de mijnen altijd de Penguin-editie van de Odyssee bij zich had, in de Griekse grondtaal, en dat hij daardoor kon overleven al werd zijn brilletje vaak kapot gestampt door kompels, die hem hem laatdunkend professor buutreedner noemden.
        In dat interview noemde de heer Timmermans de Israëli’s de nieuwe nazi’s. Hij voegde daaraan toe dat de Duitsers tenminste nog humor hadden. Ik hoorde van een goede vriend van mij op de redactie van de Humo dat Timmermans op het laatste moment toch maar een zinnetje had weggehaald uit het interview. Het fijne weet ik er niet van maar het was iets in de geest van “ze zijn die Ronald Plasterk vergeten”. 
        Nou is mijn favoriete columnist bij de T. - op jou en jouw geliefde Marianne Zwagerman na - na de oorlog geboren en volgens de Neurenberger-wetten technisch gezien niet eens lid van het oude volk. Maar Frenske staat natuurlijk bekend als fabulant. In een interview met Jantje Hoedeman, voor het Algemeen Dagblad, riep De Pinokkio van Heerlen dat hij leerstoelen had aan de universiteiten van Oxford, Bologna en Florence. Dat had hij uit zijn duim gezogen.
        Ik schreef een en ander op in GeenStijl, met de subtiele toevoeging dat Frenske in 2018 in Eygelshoven wel de Orde van de Gulden Humor, een carnavalsonderscheiding van carnavalsvereniging Burgerlust, had ontvangen.
        Driewerf alaaf voor voor de beste premier die wij nooit hadden!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Rob: Mocht u soms denken dat de betutteldrift in Nederland 
zo’n beetje haar hoogtepunt heeft bereikt, mijnheer Van Amerongen, dan vergist u zich deerlijk.
        Daarom heb ik een verzoek aan u. Als u op dit moment doet wat ik zelf op dat heerlijke plekje zou doen: vanaf het terras van uw 365-dagen-per-jaar-vakantiehuisje volledig tevreden met het bestaan uitkijken over dat adembenemende Algarviaanse doolhof van lagunes, eilandjes en zandbanken van de Ria Formosa, dan voelt u er vast weinig voor om erop in te gaan. Toch vraag ik het: zou u de papieren editie van de Volkskrant van 26 juni jongstleden op uw Lidl-laptopje willen opzoeken?
        Wellicht trek ik u over de streep met de mededeling dat het bestuderen van de voorpagina volstaat, met andere woorden: dat het zo gepiept is. De krant opent namelijk met het bericht waarvoor ik uw aandacht vraag.
Overal wordt de wereldvrede ernstig bedreigd: Rusland en Oekraïne staan elkaar heviger dan ooit naar het leven, de Straat van Hormuz zou zomaar het epicentrum kunnen worden van een ongekende economische aardbeving, in Afrika worden dagelijks duizenden christenen afgeslacht door jihadisten, in Gaza en Libanon blijft het kommer en kwel, enzovoorts. En waar wil De Volkskrant zijn lezers in de eerste plaats op wijzen? Hou u vast: ’Alcohol is niet meer normaal - ook één glas per dag niet’.
        De Gezondheidsraad concludeerde dat in een rapport, waaruit bijna likkebaardend werd geciteerd.
        Je krijgt er kanker van, namelijk.
        Zeven soorten zelfs!
        Nu geef ik onmiddellijk toe dat het van enige gemakzucht getuigt dat ik deze kwestie aan u voorleg. Goedbeschouwd is het vragen naar de bekende weg, want u heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat u als vooraanstaand lid van de natte gemeente menig monsterverbond met Koning Alcohol sloot. Bovendien heeft u voor De Volkskrant gewerkt en bent u derhalve als geen ander op de hoogte van de vooraanstaande rol die de drank altijd bij de redactie van dat dagblad heeft gespeeld (zoals bij de redactie van ieder dagblad).
        Waar het mij echter vooral om gaat is de betutteldrift die ook uit deze nieuwskeuze blijkt. Ze durven zelfs ook in dit geval voor een ontmoedigingsbeleid te pleiten. Alsof we al niet op genoeg terreinen door de overheid worden geknecht. De persoonlijke vrijheid lijkt steeds minder te tellen.
        Ik besef dat deze benadering past bij de Zeitgeist waarvan De Volkskrant als vooruitstrevend medium zo graag deel uitmaakt. Een alcoholvrij leven wordt in toenemende mate gezien als een bewuste lifestyle (de zogeheten sober-curious beweging). Toch vraag ik mij iets af: worden de maatschappelijke krachten die dit alles stimuleren, ter voorbereiding op de geplande islamisering, misschien heimelijk gesponsord door de Muslim Brotherhood?
        De somberheid!
        Die angst om te genieten!
        Na de hittegolf van juni - twee dagen, meer niet - schreef Volkskrant-hoofdredacteur Piet Klok dit: “Warm weer een vrolijke gebeurtenis? Die tijd is voorbij.”
        Want o, o, dat klimaat.
        Vroeger zopen ze zich zeven dagen per week een stuk in de kraag bij de Volkskrant.
        Inmiddels is het tijd voor een onbeperkte groepsinname van dexamfetamine.

Arthur: Waarde penvriend, je overvalt mij een beetje met dit schrijfsel want ik zit net aan het ochtendbier bij Bella, de getormenteerde uitbaatster van het gore kroegje op de kade van jouw geliefde Olhão. Die uitspanning heet in de volksmond Die Deutsche Botschaft omdat het er altijd wemelt van de moddervette alcoholische moffen met Nick Woltemade-coiffures.
        Overigens kijkt niemand in de Algarve er raar van op als je om 9 uur in de ochtend een ijskoude fles Sagres of Superbock naar binnen klokt. Portugezen zijn immers gezonde innemers en staan qua wijnconsumptie stijf op 1 in Europa. Hier dus geen jihad tegen Koning Alcohol. Vergeet niet dat de dappere Portugezen de mohammedaanse bezetter al in 1249 wegjoegen, ruim twee eeuwen vóór het einde van de Reconquista in Spanje.
        Ook mij viel het op dat de gazettekes van DPG bol staan van de alarmerende berichten over alcohol. Ik kan jou uit eerste hand verzekeren dat de inktkoelies van Het Parool en De Volkskrant zuipen als maleiers, tempeliers en ketters. De kans bestaat natuurlijk dat al die agitprop tegen Moeder Alcohol (schitterend liedje van de onvergetelijke Frans Halsema) door A.I. wordt uitgebraakt, of dat het gewoon mededelingen van de overheid zijn die een op een in de krant worden gepubliceerd.
        Pieter Klok is een schaamteloos verlengstuk van de macht, zo weten wij uit de coronatijd, en hij zit dan ook werkelijk vuistdiep in Jetten 1, met een mooie baan als voorlichter in Den Haag in het vooruitzicht ter afsluiting van zijn briljante carrière als loopjongen van de EU, DPG en Vak K.
        Wij leerden Pietje ooit kennen als een vrolijk drinkebroer die in kennelijke staat ons eerste Grote Foute Jongens Boek overhandigd kreeg in het Paleis van de Weemoed, maar sinds hij op last van zijn grote baas Christian van Thillo een disulfiram-implantaat (jou beter bekend als refusal) ingenaaid kreeg, is de goede man niet meer zo gezellig. Hij zit soms bij Jinek, met dat hele vreemde plukje haar tussen de inhammen van wat ooit een kapsel was, en ik heb al een paar keer gezien dat hij een vuurrode kop kreeg. Dat is geen foutje van de juffrouw van de make-up, maar ons aller Pietje heeft dan stiekem een slokje genomen van de huiswijn en dan begint de refusal heftig te protesteren.
        Jouw suggestie dat de jihad tegen alcohol in de Nederlandse media een onderdeel van een intense islamiseringscampagne van het Mohammedaanse Broederschap is, wil ik niet geheel onder het tapijtje van de fakir moffelen. Dagblad Trouw - fout na de oorlog - weigert al geruime tijd reclames van de Gall en Gall (tevens de bijnaam van komisch duo Rob de Wijk en Arend Jan Boekestijn) omdat dat kwetsend is voor de bezorgers van de krant. Die zijn ongeletterd maar wee je gebeente als ze een plaatje van een flesje Coebergh zien: Tfoe! Haram! Wolla broers, wij niet bezorg die kafirkutkrantje!
        Goeie tip van jou trouwens, die dexamfetamine. Ik heb net een flinke lijn genomen, en het is een gouden huwelijk met aguardiente. Maar je kent mijn motto: alles met mate.

Rob: Als ik terugkijk op mijn leven, mijnheer Van Amerongen (een andere keuze heb ik als hoogbejaarde niet, wil ik in de toekomst kijken dan stuit ik op een muur met een poort die door een veelbetekenend grijnzende man met een zeis wordt bewaakt), dan zie ik best wel een paar leuke dingen, maar ook veel verprutste periodes.
        In retrospectief stel ik mezelf daar vragen over, stuk voor stuk varianten op: had ik net als Robert Frost een minder voor de hand liggend pad moeten volgen? “I took the one less traveled by, and that has made all the difference”, dichtte deze Amerikaan in ‘The Road Not Taken’, dat in Nederland vooral vermaardheid verwierf nadat de toenmalige PvdA-leider Wouter Bos het als zijn leidraad had geopenbaard.
        Waarom nam ik de afgelopen dikke maand ook niet ‘the road less traveled by’, bijvoorbeeld in de vorm van het herlezen van de Odyssee van Homerus, het oerboek dat dankzij de meesterlijke verfilming door Christopher Nolan ineens weer helemaal hot is? Ik sloeg toch weer ‘the road much traveled by’ in. Voetbalverdwazing maakte zich van mij meester. In de VS, Canada en Mexico werd het WK 2026 afgewerkt en ik zat onthutsend vaak voor de kwelbuis, óók nadat Oranje in een veel te vroeg stadium uitgerekend door de Mocro’s was uitgeschakeld.
        Goedbeschouwd was deze editie van het wereldkampioenschap voetbal een walgelijk evenement, dat iets te nadrukkelijk naar corruptie riekte, ofschoon ik weiger mee te gaan in al die door algoritmes gestimuleerde, uit de duim gezogen verhalen over de bevoordeling, door de FIFA aan de arbiters opgelegd, van Argentinië in het algemeen en van Lionel Messi in het bijzonder. Ik geloof daar domweg niet in.
        Wat ik mij wél afvraag is wat de mensen bezielde die uitspraken waarmee dat werd gesuggereerd zomaar in de mond legden van Zlatan Ibrahimovic, José Mourinho en andere voetbalgrootheden, die in werkelijkheid helemaal niets van die strekking zeiden. Het geschiedde ontelbare malen op de socials en de anonieme trollen die voor die verzinsels verantwoordelijk waren werden opvallend vaak vanuit landen met een islamitische persuasie (Iran, Algerije, Egypte) aangestuurd. Het leek wel of de persdienst van Hamas was ingezet.
        Zeker, er waren mooie wedstrijden bij. Toch durf ik ook in dit geval over een verprutste periode te spreken. Het was allemaal veel te megalomaan, met die 48 deelnemers (FIFA-baas Gianni Infantino speelt inmiddels zelfs al met het plan om er 64 van te maken). Het was ook te poenerig, met die buitensporige entreeprijzen en die krankzinnige dyhadratatiepauzes ten behoeve van de commercie halverwege beide helften. En het was dus te corrupt.
        Alleen al het feit dat het überproleet Donald Trump in een eentweetje met Infantino lukte - hij maakte er zelfs schaamteloos melding van - om de schorsing van de Amerikaanse spits Folarin Balogun ongedaan te maken, had mij moeten doen besluiten om mij niet langer op dat WK aan de overkant van de grote plas te richten, maar op Odysseus’ barre, twintig jaar vergende terugreis naar Ikatha.
        Dat was pas bijzonder, mijnheer Van Amerongen!

Arthur: Don Roberto, ik heb een bloedhekel aan kantoorklerken die de hele dag met oneliners en aforismen van Johan Cruijff strooien, maar ik kom toch even aankakken met een banale voetbalwijsheid en wel van Gary Lineker, die na de uitschakeling van Engeland door West-Duitsland op het WK van 1990 verzuchtte: “Football is a simple game; 22 men chase a ball for 90 minutes and at the end, the Germans win.”
        Das war einmal, Jungchen. Vroeger kon ik dolblij worden als Duitsland verloor, maar nu voelde ik slechts medelijden. Man man, wat haatte ik de tronies van Horst Hrubesch (Das Ungeheuer), Rudi Völler, de arrogante Beierse rotkop van Lothar ‘Schwalbe’ Matthäus en verder natuurlijk Oliver Kahn en Andreas Brehme. Nu herinnert alleen Nick Woltemade met zijn zuurkoolbakkes aan de tijd van de lelijke moffen, onze ultieme Angstgegners, maar volgens mij is Nick een schat van een gozer die oude vrouwtjes helpt bij het oversteken.
        Ik wilde trouwens helemaal niet naar de wedstrijden kijken omdat ik net als jij de FIFA haat. Maar ik ben natuurlijk geen Teun van de Keuken die in het op sterven na dode blaadje Vrij Nederland ter meerdere eer en glorie van zichzelf brulde dat Nederland het WK moest boycotten. Ik weer zeker dat die fatsoensrakker terwijl hij een Lotte Houwink ten Cate-achtige (hij schopte een buitenechtelijk kind bij deze kijfzieke feministe) aan het doen was, stiekem naar Nederland-Tunesië keek.
        Ik geloof trouwens net als jij ook helemaal niet in al die samenzweringstheorieën op X, bijvoorbeeld dat de Argentijnen in de finale kwamen omdat de Mossad en de Joden van Buenos Aires dat eisten. Dat volslagen gelul komt uit de koker van mohammedaanse landen als Egypte en Marokko. Ik was altijd een Argentinië-gek en dol op Diego Maradona. Nog regelmatig kijk ik op YouTube naar de schitterende documentaire over hem van de Servische filmmaker Emir Kusturica. Een vriend van mij in Rio de Janeiro, Leo Wery, deed de productie daarvan.
        Overigens woonde ik in de Cidade Maravilhosa tijdens het WK 2010, en huilde ik van geluk toen we van Brazilië wonnen. Kort daarna vloog ik met toenmalige Spaanse vriendin Paula naar Madrid, voor de bruiloft van haar broer. Ik zag de finale tegen Spanje daar in een bomvolle kroeg en werd bijna gelyncht na de karatetrap van Nigel de Jong.
        Daarna verloor ik mijn interesse in voetbal en het maakte me ook geen reet meer uit wie dit WK ging winnen. Het liefst de Vikingen van Noorwegen natuurlijk, maar dan zou ik meteen door Sander Schimmelpenninck zijn afgeserveerd als een domrechtse fascist. Voor mij was Haaland de koning van dit WK, en niet Messi met al die inktvlekken op dat lijf. Het zal me niks verbazen als hij een aarsgewei heeft, in de wereld van de porno ook wel bekend als de trampstamp. Op X zag ik trouwens een geweldig twiet met de tekst 'Why doesn't Argentina have more Black players in the World Cup? Because we are a country, not a Disney movie'.
        Eat that, Teun van de Neuken en SS Schimmeldwerg!

Te veel gedoe bij de betaling? iDeal is er ook, zowel voor een abo als voor een donatie. Klik op een van onderstaande buttons. Desgewenst wordt naar evenredigheid toegang tot de betaalde Substack-inhoud verleend.

Er is een gat in de betaalmuur. Na drie verwijzingen mag je een maand naar binnen, na zeven verwijzingen drie maanden, na twaalf verwijzingen een half jaar.

Krijg nou wat: een Amsterdamse sticker die mij van vreugde vervult. Oké, hij is ieniemienie, maar wie het kleine niet eert, nou ja, vul maar in. En hij hangt toch maar mooi aan een lantaarnpaal in het centrum van Hamasterdam.
        „ISRAËL”, staat aan de onderkant.
        De tekst is pro-Joods en dat is best bijzonder in ons geliefde hoofdgehucht, dat met name na de Jodenjacht in de nacht van 7 op 8 november 2024, na Ajax-Maccabi, bovenstaande bijnaam verwierf. Een boomlange medewerker van de kroeg naast de lantaarnpaal benadrukt dat hij de sticker zojuist voor alle zekerheid voorzichtig heeft losgetrokken en zeker een meter hoger weer heeft vastgeplakt. „Je weet het nooit met die palliewappies”, grijnst hij.
        Ontvouw een landkaart van het Midden-Oosten op je tafel en zie hoe klein Israël is, ingeklemd tussen al die grote boze Arabische buren. Ik zeg dat omdat ik het illustrerend vind dat uitgerekend een pro-Israëlische sticker in de stad die vol hangt met gigantische Jodenhaat bevorderende from-the-river-to-the-sea-posters en -affiches, dit kleine formaat heeft (reken ook maar dat er tijdens de Canal Parade geen enkele boot zal meevaren waarin de Israëlische zaak wordt bepleit).
        Maar het stáát er, in het Engels, terwijl rondom de lantaarnpaal de voorbereidingen op de traditionele blotebillenoptocht in volle gang zijn: „Ter ere van Pride Month volgt hier een lijst van alle landen in het Midden-Oosten die het homohuwelijk erkennen.” En daarna dus: „ISRAËL”. Meer niet, omdat de Joodse natie het enige land in die regio is waar de letterbakgemeenschap dezelfde rechten heeft als iedereen.
        Lezen jullie even mee, Queers for Palestine?
        Het zal je intussen duidelijk zijn: ik wandel weer eens met mijn hondje door Amsterdam, waar veel vaker dan normaal in dit merkwaardige tijdperk mensen van hetzelfde geslacht hand in hand lopen. De sfeer is gemoedelijk, maar als je gesprekken met buurtgenoten voert hoor je toch vaker dan gewoonlijk dat ze de Parade ditmaal overslaan.
        De meesten geven het niet toe, maar ze knijpen ‘m. De aanslag in Berlijn van vorige week laat wel degelijk zijn sporen na en de schaamteloze verstoring van donderdag bij de Loods24-herdenking in Rotterdam, óók door autochtone dames die mij doen denken aan de Pax Christi-vrouwen van vroeger wier schuldbesef ook al totaal was doorgeslagen, speelt eveneens een rol.
        Ik herken het wel. Een paar weken na de aanslagen met vliegtuigen op het World Trade Centre en het Pentagon in 2001 stapte ik samen met een klein gezelschap op Heathrow Airport aan boord van een 747 die ons naar Montego Bay in Jamaica zou vervoeren. De vlucht van tien uur werd door hevige turbulentie geplaagd en ‘s avonds, toen wij gezamenlijk aan de hotelbar hingen, gaf vrijwel iedereen toe dat het ongemak dat zij erdoor hadden gevoel óók met 9/11 te maken had.
        „Wat ga jij doen?” vraagt een andere hondeneigenaar op het Amstelveld.
        „Volgens Bertrand Russell is het overwinnen van angst het begin van wijsheid”, antwoord ik.
        „Shalom”, glimlacht hij.
        Ik wens hem veel plezier.

Mijn ogen openen zich en ik zie door een kier van de gordijnen dat het weliswaar al licht is, maar ook weer niet zo licht dat ik als de wiedeweerga uit mijn bed dien te springen (daar ontwikkel je in de loop der jaren een geoefend oog voor). Ik grijp naar mijn mobieltje, open het, slaak een zucht, leg de telefoon weer weg en draai mij nog eens om.
        „Is er wat?” vraagt mijn wederhelft slaperig.
        „Code geel”, antwoord ik.
        „Krijg nou wat”, lacht zij, waarna zij zich ook omdraait.
        Het is ook wel toevallig: de avond tevoren hebben wij het ledigen van een fles Pinot Grigio op ons terras gecombineerd met een discussie over de alsmaar toenemende neiging van Nederlandse overheidslichamen om de bevolking met gebruikmaking van coderingssystemen en alarmeringssignalen te waarschuwen voor ontwikkelingen die extra attentie behoeven indien zij zich daadwerkelijk voordoen.
        Ze omschrijven het zelf als ‘risicocommunicatie ter bevordering van de openbare orde, veiligheid en zelfredzaamheid’ en reeds bij het tweede glas wijn kwamen mijn vrouw en ik tot de slotsom dat het de spuigaten uitliep. En ja hoor: nu reeds, de volgende ochtend, blijkt dat voor de zoveelste maal.

Geen punt maar een komma, zou dat ook voor Oranje gelden? Of moet hier ‘Geen punt maar een komma: zou dat ook voor Oranje gelden?’ worden geschreven, met een dubbele punt in plaats van een komma?
        U bent gewaarschuwd: ik ga weer eens iets uitleggen.
        „Zondag wordt er ook geschreeuwd op de Dam tijdens een ‘solidariteitsdemonstratie met Gaza’ georganiseerd door aan Hamas gelieerde organisaties, Milli Görus en de moskeekoepel FIO”, schreef mijn geweldige collega Nausicaa Marbe in januari vorig jaar. De koepel was zo boos, dat het tot een rechtszaak kwam die tot veler verrassing door die club werd gewonnen. Zelfs het Hof kwam tot de slotsom dat de komma achter ‘organisaties’ onvoldoende duidelijk maakte dat Milli Görus en FIO door Nausicaa niet als ‘aan Hamas gelieerde organisaties’ werden beschouwd.
        Mij lijkt dat laatste nogal wiedes. Er stond immers geen dubbele punt, maar een komma. Maar ja, ik schrijf slechts, net als Nausicaa, voor een gemiddeld lezerspubliek. Althans, die mening is onze gerechtelijke macht toegedaan, getuige deze zin: „Voldoende aannemelijk is dat een aanmerkelijk deel van het gemiddelde lezerspubliek, mede gelet op de verdere inhoud van de tekst, de passage ondanks het gebruik van een komma in plaats van een dubbele punt zo zal lezen dat FIO behoort tot ‘aan Hamas gelieerde organisaties’.”
        Begrijp me niet verkeerd, ik eerbiedig ons rechtssysteem. Ik blijf het echter opmerkelijk vinden dat een rechter zichzelf bevoegd acht zoiets vast te stellen, en dat hij of zij ook nog eens concludeert dat ‘een aanmerkelijk deel’ van dat gemiddelde lezerspubliek niet in staat is dat onderscheid te maken.
        Met andere woorden: dat veel mensen daar te dom voor zijn. Het zal je maar gezegd worden door een edelachtbare, en nu we toch aan het kommaneuken zijn: ik vind het óók opmerkelijk dat niemand het over het ontbreken van het lidwoord ‘de’ voorafgaande aan ‘aan Hamas gelieerde organisaties, Milli Görus en de moskeekoepel FIO’ heeft. Dan zou het namelijk pas écht andere koek zijn geweest.
        Enfin.
        Geen punt maar een komma, zou dat ook voor Oranje gelden? Daar begon ik deze bijdrage mee, uiteraard met een komma in plaats van een dubbele punt. Ik verwees daarmee naar de excuses van eerst Mark Rutte en onlangs weer van Rob Jetten voor ons slavernijverleden, uitspraken waar ik gezien de consequenties ook al zo weinig van begrijp, maar dat komt natuurlijk doordat ik het nooit verder heb geschopt dan een functie als kantlijnkrabbelaar voor een gemiddeld lezerspubliek.
        Om duidelijk te maken dat de zaak nog niet voorbij was, gebruikten ook zij de frase ‘geen punt maar een komma’. Dat doe ik nu na de dramatische uitschakeling van het Nederlands elftal. Voor Oranje betekent het slechts een komma, daar ben ik van overtuigd. Voor Ronald Koeman betekent het helaas een punt. Ik bedank hem voor de bewezen diensten, al kan ik dat slechts namens het gemiddelde voetbalpubliek doen. Ik wens hem en Bartina veel sterkte toe.
        Kijk, zo kan het ook.
        O nee, sorry.
        Kijk: zo kan het ook.

Dit stukje komt tot u vanuit een bunker. Met twee meter dikke muren van barietbeton, bijvoorbeeld bestand tegen hoge doses ioniserende straling, staat-ie in mijn achtertuin. Ik heb mezelf er tot het einde der tijden hermetisch in opgesloten.
        Niet dat ik slechts bang ben voor Poetins kernwapens. Ik ben bang voor alles. En dat terwijl deze jongen het bestaan ooit onbevreesd tegemoet trad. „Kom maar op, wereld!” schreeuwde ik, als Bokito roffelend op mijn borst. Nu lijk ik Rosalie wel, het bibberende dwergpoedeltje van buurvrouw Gordijn - den Wezenaere. Ik hoefde maar naar haar te kijken of ze kroop jankend onder het bed. Dat hondje, bedoel ik. Mevrouw Gordijn - den Wezenaere ging dan zelf altijd niet onder, maar op het bed liggen, heel merkwaardig.
      Waar mijn panofobie vandaan komt?
      Moet ik dat echt uitleggen?

Rob: In de vorige aflevering van deze rubriek meende u zich weer eens enige vrijpostigheden over mijn geboortestad Alkmaar te kunnen veroorloven, mijnheer Van Amerongen. Ik heb dat laten passeren met de ​​kalme nonchalance van een Ierse wolfshond wanneer een Maltezer Leeuwtje als een waanzinnige tegen hem staat te keffen, al gebiedt de eerlijkheid mij te beamen dat ik toen reeds op de hoogte was van wat de ‘Atlas voor gemeenten 2025’ had gepubliceerd.
        Er stond een zogeheten ‘bredewelvaartsindex’ in dat onderzoek van Atlas Research. Diverse maatschappelijke segmenten van de 50 grootste gemeenten van Nederland werden daarin naast elkaar gezet: de stand van de economie ter plekke, de volksgezondheid, het woonplezier, de sociale cohesie, dat soort dingen. En wat blijkt daaruit? Dat Alkmaar na Hengelo op de tweede plaats staat.
	Dat is op zich frustrerend (“Als tweede ben je de eerste verliezer”, zei Lance Armstrong ooit, waarna hij nog maar eens een spuit vol epo in zijn dijbeen ramde). Hengelo is bovendien de geboorteplaats van Sander Cornelis graaf Schimmelpenninck, ook wel bekend als het haatgraafje van de Volkskrant. Daar wil je als de enige echte reus van columnistenland liever niet achteraan hobbelen (of ik daarmee uitsluitend op ons lengteverschil doel laat ik aan u, al is het wel weer zo dat ik nog steeds hoog boven het ventje zou uittornen als wij ter fotografische illustratie van de uitslag op een traditioneel ereschavot zouden plaatsnemen).
	Het is echter een feit: 1. Hengelo (net als in 2024), 2. Alkmaar. Maar wat óók een feit is: 3. Ede. Nadat ik dat gewaar was geworden drong nog net op tijd het besef tot mij door dat ik er ter voorkoming van ernstig hoofd- en/of nekletsel verstandig aan zou doen om geen vreugdesprong te maken: het plafond van mijn stolpje is slechts 3 1/2 meter hoog. Want Ede is úw geboorteplaats, zoals wij de afgelopen decennia uitentreuren hebben mogen vernemen via alle publiciteitskanalen die u tijdens uw hoogst merkwaardige carrière ter beschikking stonden (als ik mij niet vergis heeft u alleen nog niet op de loonlijst van de Sursum Corda en het orgaan van de Nederlandsche Club van Suikerzakjesverzamelaars gestaan, maar wat niet is kan nog komen).
	Zij het nipt, ditmaal, hetgeen het leedvermaak eerlijk gezegd alleen maar verhoogt, laat ik u dus voor de zoveelste maal in het zand bijten, collega. The Kaaskop beats the… huh!? wat zullen we nou krijgen… heeft de Edenaar zo’n lage eigendunk dat hij niet eens een vrolijke bijnaam voor zichzelf heeft verzonnen?
	Ik vertoefde één keer in mijn leven in Ede, in uw gezelschap nota bene, toen wij ons eerste Grote Foute Jongens Boek in de plaatselijke boekhandel signeerden (waar uw zuster overigens via de achteringang naar binnen sloop omdat zij zo onherkenbaar mogelijk getuige wilde zijn van The Return of the Big Brother). Dat zegt veel, zeker ook omdat u inmiddels wél duizend keer in Alkmaar bent geweest.
	Kunt u dat uitleggen? Liggen hier wellicht het grote woonplezier en de aangename sociale cohesie in dat Noord-Hollandse paradijs aan ten grondslag?
	Rotterdam staat trouwens 50e en laatste op die index, mijnheer Van Amerongen.
	Ik wijs er fijntjes op dat u voor 50% een Rotterdammert bent.

Arthur: Ouwe, ik kom zo terug op Alkmaar, het Ede van Noord-Holland. De door jou aangehaalde ‘bredewelvaartsindex’ van Atlas Research is natuurlijk ladenlichterij want je weet wat er op dat bord staat bij de entree van Hengelo: “Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt.”
	Jij hebt als muloklant natuurlijk geen idee waar dat citaat vandaan komt. Welnu, het origineel is Italiaans (“Lasciate ogni speranza, voi ch'entrate nell'inferno”) en komt uit De Goddelijke Komedie van Dante Durante degli Alighieri. Dat is geen cattenaciovoetballer van Inter Milaan maar een Italiaanse filosoof en dichter die leefde van 1265 tot 1321.
	Hengelo is de hel en ik zou wel eens willen weten hoeveel de gemeente betaald heeft aan Atlas Research om deze fopprijs te mogen winnen. Het doet mij denken aan Stella, het nationale bier van Egypte. Dat is werkelijk de goorste uilenzeik ter wereld. Desondanks staan er op de fles een stuk of tien gouden medailles, gewonnen op internationale bierwedstrijden. Ik noem de Grand Prix van Parijs uit 1937 en de Médaille d’Or van Brussel uit 1954.
	Twee jaar geleden noemde jouw Atlas Research notabene Amsterdam de aantrekkelijkste stad om te wonen en stond Hengelo op de 45ste plaats. Do the math, vriend. Als het hier om voetbal zou gaan, zou ik concluderen dat dit typisch een zaak van de belchinees is. Overigens stond Alkmaar toen op de 29ste plaats en Ede op de 22ste.
	Maar het kan nog krankzinniger want de onverdachte en gezaghebbende website Travel + Leisure heeft Eindhoven zojuist tot The Least Stressful City in the World to Live In gekroond. Lampegat! Leest en huivert: "With primarily modern architecture—and even some futuristic buildings—and a booming tech scene, the city is known for having a youthful, forward-thinking atmosphere. Although the city’s tech presence is formidable, it still has plenty to enjoy when it comes to arts and culture, especially in the trendy Strijp-S district and during the yearly Dutch Design Week."

Het kan dus domweg niet. Of laat ik het zo zeggen: de kans dat Oymyakon in Oost-Siberië, het koudste dorp op aarde waar het in januari overdag gemiddeld 36 graden vriest, door een hittegolf wordt getroffen is groter (ik wilde eerst schrijven dat de kans dat het gezonde verstand bij Rob Jetten terugkeert groter is, maar je moet altijd iets van een mogelijkheid open houden).
        En toch, hè. En toch hoop ik van ganser harte dat het nationale team van Curaçao na de eerste ronde van het WK Voetbal nog in de strijd zal zijn. Toegegeven, het zou met alle voetbalwetten spotten. Eerste wedstrijd: Duitsland, titelkandidaat. Tweede wedstrijd: Ecuador, in de Zuid-Amerikaanse voorronden beter dan Brazilië. Derde wedstrijd: Ivoorkust, dat vorige week nog van een andere favoriet van het wereldkampioenschap won, te weten Frankrijk.
        Ga er maar aan staan, als de kleinste WK-deelnemer ooit (Curaçao heeft 185.000 inwoners, 0,0022% van de wereldbevolking, het doet mij zomaar denken aan Rob Jettens bijdrage van 28 miljard euro aan de bestrijding van de klimaatverandering). Maar wonderen bestáán, geloof me. Bel het Medisch Bureau van Lourdes (CMIL) maar. Daar hebben ze sinds de negentiende eeuw tot nu toe zeventig onverklaarbare gevallen genoteerd. Botbreuken die binnen in een uur aan elkaar groeien, dat soort dingen. Daar kan dus best een 71ste wonder bij: Curaçao door naar de volgende ronde. Al zou dat het equivalent zijn van de spontane genezing van een verbrijzelde bekkenfractuur.
        Ach, laat me even.
        Ik heb mijn hart nu eenmaal aan Curaçao verpand.
        Ik verbleef er, de afgelopen twee weken. Sterker nog, ik verbleef er in het hotel waar Team Curaçao eveneens vijf dagen logeerde voordat het maandag naar het trainingskamp in Boca Raton (Florida) vertrok. Daar, in Boca Raton, heb ik óók weleens gelogeerd. Met mij liep het toen heel goed af. Ze heette Dolly en toen ik daarover aan onze Curaçaose beachbar in het bijzijn van Dick Advocaat klassiek manosferisch zat te pochen (we go way back, Dickie en ik, ik heb hem zelfs nog uit hoofde van mijn toenmalige functie als een driftige middenvelder zien acteren bij Roda JC), noteerde hij dat toch even in zijn peptalkboekje. Beter iets dan niets, nietwaar. En Dolly had iets.
        Wat een feest, op dat heerlijke Caraïbische eiland. De halve bevolking liep er in het blauw en geel rond en de blijdschap op straat was 24 uur per dag net zo groot als bij ons op die ene dag op 26 juni 1988 in de Amsterdamse grachten nadat we Europees kampioen waren geworden. En wat een leuke gasten, die Curaçaose voetballers. Ze zagen weliswaar bijna allemaal het levenslicht in Nederland, maar hun verbondenheid met het eiland van hun (voor)ouders is groot en als ze ook maar even naast hun schoenen dreigden te gaan lopen greep Dickie succesvol in. En ze dansten de hele dag, met gebruikmaking van hun ghettoblasters.
        Hoe leuk voetbal kan zijn realiseerde ik mij op Curaçao weer.
        Het is inmiddels ernstig met mij gesteld hoor, vergis je niet: ik weet zelfs niet meer welke ploeg ik zou aanmoedigen als Oranje tegen Curaçao zou spelen.
        Nou ja, eigenlijk weet ik het wel.
        Zet ‘m op, Blue Wave!

Wat je als kantlijnkrabbelaar nooit moet doen, indien je voor twee weken met vakantie in de overzeese gebiedsdelen vertoeft: reminders naar jezelf sturen voor wanneer je thuis weer aan de slag gaat.
        Ik deed dat dus wel.
        Grrr.
        Ik heb veel respect voor stukadoors. Laatst vroeg ik aan een van hen hoeveel kilo Knauf hij dagelijks gemiddeld tegen het plafond kwakt. Inclusief water grofweg zo’n 250 kilo, antwoordde hij. „Ze zouden jullie allemaal een lintje moeten geven”, sprak ik vol bewondering. Maar dit is natuurlijk óók zo: een stukadoor die op een strand in Curaçao ligt, houdt zich over het algemeen niet echt bezig met de vraag of hij bij zijn volgende klus roodband, geelband of goldband gaat gebruiken. Die klokt nog een Blue Wave Amstel Bright naar binnen en denkt terecht: na mij de zondvloed.
        Ach, was ik maar zo.

Nu zal het vast wel kloppen dat de T. binnen onze magistratuur niet de meest gelezen krant is. In deze hoog boven ons verheven gelederen prefereert men sinds jaar en dag het dagblad dat naar eigen zeggen Lux et Libertas nastreeft (licht en vrijheid). Gezien de activistische wijze waarop ze daar heden ten dage juist donkerte en onvrijheid propageren is dat behoorlijk achterhaald, maar goed: ieder z’n meug.
        Toch vraag ik de lezer voor alle zekerheid zoveel mogelijk terughoudendheid in acht te nemen bij de verspreiding van waar ik in dit Telegraaf-stukje op wijs. U bent namelijk een wakkere Nederlander met een gezond verstand. Dat kan niet anders, want anders zou u dit niet lezen. Maar stel dat u de inhoud van deze column in uw stamkroeg met een andere wakkere Nederlander met een gezond verstand deelt. Dan wordt het linke boel!
        Op zich zou het begrijpelijk zijn. Ook in de niet-religieuze betekenis van de term zijn mensen van gelijke gezindte sneller geneigd elkaar in vertrouwen te nemen. Het schept ontegenzeggelijk een band, maar helaas kan het niet uitgesloten worden geacht dat uw woorden dan tevens worden opgevangen door een persoon voor wiens oren ze niet zijn bestemd, om maar eens iemand te noemen: de echtgenoot van de nicht van de buurman van de maîtresse van een Nederlandse rechter. Dan zou het zomaar kunnen dat die edelachtbare via via op een idee wordt gebracht.
        Niet verder vertellen, verzoek ik u daarom. Feind hört mit. Wij kunnen niet voorzichtig genoeg zijn, omdat wij er inmiddels drommelsgoed van op de hoogte zijn welke verzachtende omstandigheden rechters tegenwoordig allemaal uit hun hoge hoed toveren voordat zij een oordeel vellen. Op die manier zijn in de loop der jaren talloze vormen van een verminderde toerekeningsvatbaarheid ontstaan, de een nog potsierlijker dan de ander, belichaming van een toonaangevend voorbeeld: de verwarde man.
        Onlangs is er daar in Noorwegen zelfs nog eentje bij verzonnen. Rechter Harald Tore Roaldsen moest de zaak behandelen van de brute verkrachting, in een fietsenstalling in Tromsø, van een dertienjarig Noors meisje door een Syrische migrant. Na ampele overweging veroordeelde hij de dader tot slechts zes maanden celstraf, omdat het IQ van de verkrachter laag was (tussen 64 en 75) en diens cognitieve/mentale ontwikkeling beperkt.
        I kid U not!
        De hufter was volgens die softe Scandinavische hamerzwaaier te dom om de ernst van zijn daad te kunnen overzien!
        Begrijpt u nu waarom ik u met klem verzoek dit onder ons te houden? Als ik de kringen onder de loep neem waarin dit soort delictplegers hier te lande pleegt te bivakkeren, valt mij altijd één ding terstond op, dat ik hier overigens niet nader wens te specificeren omdat juridische procedures, van welke aard dan ook, anno 2026 voor de aangeklaagde danig in de papieren kunnen lopen. Maar we moeten er als Nederlandse bevolking wel mee zien te dealen en daarom wil ik te allen tijde voorkomen dat deze Noorse approach ook tot onze rechtspraak doordringt.
        Dan loopt dat hele zooitje binnen de kortste keren vrij rond!
        Mondje dicht, lezer!

Ah, daar hebben we er weer eentje van de Club van WOB, zoals je GroenLinks/PvdA, of Progressief Nederland, of PRO, of PN, of weet-ik-veel welke naam die partij tegenwoordig heeft, beter zou kunnen noemen.
        WOB staat in dit geval voor Wegkijken, Ontkenning & Bagatellisering en ik heb het over het vooraanstaande lid Mariëlle Vavier, wethouder van… even diep ademhalen… Armoede, Inclusie, Zorg en Internationale Zaken, Voedselstrategie en Stadsdeel Laak te ’s-Gravenhage.
        Als het je bedoeling is om de lezer in je openingsalinea’s te verleiden om de rest van het stuk eveneens tot zich te nemen, is het misschien niet zo handig om zo’n omvangrijk takenpakket meteen in zijn volledigheid op te sommen. Maar in het wel heel bijzondere geval van Mariëlle acht ik het wel degelijk van belang, aangezien zij het plan heeft opgevat om de probleemjongeren die Scheveningen weer eens terroriseren - u kent dat geteisem wel: ze noemen vrienden ’brrroer’ en vrouwen ’hoerrr’ - met gesubsidieerde kickbokslessen in toom te houden.